Ρέκβιεμ

Χρειάζεται να κάνει κανείς αυτόν τον απολογισμό δημόσια. Το επιβάλλει η απουσία του.

Γιατί ένας συναισθηματικός βρόγχος, μας απαγορεύει να τον κάνουμε εν ονόματι των παλιών κοινών αγώνων, και μας εκβιάζει όλους ακατάπαυστα, λαό και αριστερά, να μην κακοκαρδίσουμε τους διπλανούς συντρόφους, αλλά να τους παρακαλάμε ευτελιζόμενοι δημόσια και ζωντανά στα κανάλια, μπας κι ευαρεστηθούν να ενωθούν στη κοινή προσπάθεια, οι Βελουχιώτηδες. Μόνο που οι καιροί άλλαξαν άρδην και θα τα βρουν σκούρα από τον κόσμο αυτή τη φορά. Τα πράγματα σαρώνουν κάθε αμφιβολία για αυτούς και γεννάνε την απαξία των πολιτών. 

Το κκε λοιπόν, έκλεισε στις μέρες της μεγάλης μνημονιακής κρίσης τον πολιτικό του κύκλο, γιατί δεν μπόρεσε να παίξει τον ιστορικό του ρόλο. Να ενώσει την εργατική τάξη στη μεγάλη αυτή ευκαιρία. Αυτός είναι ο επαναστατικός του ρόλος. Όποτε σφίγγουν τα πράγματα, δεν μπορεί να τον παίξει. Κι έτσι εκφυλίστηκε κρατώντας τα επαναστατικά λόγια μόνο όπως όλοι, διατηρώντας τα καλά και τα συμφέροντα μαζί με τις τιμές και την ξεροκέφαλη δικαίωση του. Έμαθε στην κακομοιριά της ήττας και δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτήν. Το πολιτικό και κοινωνικό του κύτταρο μαζί με το φυσικό του ακόμα διαστρεβλώθηκαν, μακριά από την οδυνηρή πραγματικότητα, που όλο τάχα την αναφέρει χωρίς να κάνει το ενωτικό βήμα όμως. Αργοπεθαίνει  πλέον μίζερο και κακομοίρικο, ξένο σώμα από την κοινωνία που όλα τα βλέπει και όλα τα καταλαβαίνει. Είναι μόνο για γιαλαντζί συνδικαλιστικούς λεονταρισμούς, να θολώνει το τοπίο και να μπερδεύει συνειδήσεις, υποκαθιστώντας την πολιτική με τον περιορισμένο συνδικαλισμό. Χωρίς δηλαδή ελπίδα καμιά.


Η εργατική τάξη, αποχωρίστηκε προ πολλού από αυτή την αποτυχημένη πολιτική ιστορία, που φαίνεται καθαρά ότι έφτασε στο τέλος της ανεπιστρεπτί. Κουρασμένο από μια ανήκουστη ενοχική πορεία σαν τραγικό παραμύθι για μεγάλους, που προσπαθεί να κρύψει και να ξεγελάσει, γεμάτη πελώριες αντιφάσεις, σβήνει από τα αξεπέραστα σύνδρομά του, βουτηγμένο στην επιλεγμένη  ανθυπομετριότητα του, που του εξασφαλίζει μια τσιμεντένια ενότητα. Έτσι νομίζει τουλάχιστον γιατί δεν γνωρίζει τι το περιμένει.

Γιατί το πρωτεύον σε κάθε λαό αλλά και κάθε ατομικότητα, είναι να μην χάσει την πίστη του σε ένα όραμα και ένα λελογισμένο έστω στόχο, για  μια καλυτέρευση της ταξικής ζωής του, αρμονικά με κάποιες αρχές φυσικά, χωρίς να γίνει απατεώνας κι αυτός. Μετά την παταγώδη κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας, με την αριστοτεχνική εξαπάτησή της και τον απύθμενο εκφυλισμό της, έμεινε ορφανός από πίστη και απροστάτευτος από τα αρπάγια του χρηματοπιστωτικού τραπεζικού συστήματος, να σπαρταράει τελείως αβοήθητος.

Ούτε την ύστατη αυτή στιγμή με το περιλάλητο δημοψήφισμα της ΔΕΗ για την ιδιωτικοποίηση της, δεν συμπαρατάχθηκε στις ελπίδες του κόσμου. Με μια φανερή μανία για τον Σύριζα, να αποτύχει πάση θυσία, να μην πετύχει μια όποια μικρή συσπείρωση επί πλέον, έστω σε αυτό το κίβδηλο κοινοβουλευτικό μαγειρειό της εκπροσώπησης, που τόσο ανάγκη την έχει η συγκυρία και όλα παίζονται στο χιλιοστό. Μπέρδευαν το πρωτεύον με το τριτεύον. Το κορυφαίο με το ασήμαντο.

Ένα μίσος που δεν κρύβεται πια. Γιατί το τυφλό μίσος είναι και αυτό μια ήττα καλά κρυμμένη πίσω από την ταξικότητα. Που βγάζει με το ινάτι τα μάτια της, χωρίς να βγάζει των άλλων όπως νομίζει.  Που δεν τα βάζει με τον εαυτό της, που αδυνατεί να κάνει την ηγετική  αυτοκριτική της στοιχειωδώς. Που οι προβοκάτορες δημοσιογράφοι των βραδινών δελτίων  τόχουν πάρει είδηση και τους κάνουν φανερά πλάκα: ποιον θεωρείτε ποιο επικίνδυνο για την χώρα, την ΝΔ και το πασόκ ή τον Σύριζα; Γιατί Σύριζα πλέον σημαίνει κόσμος πολύς από πίσω, που αυτός την πληρώνει και μετατρέπεται σε εχθρό τους όταν τους ακούει. Αυτό δεν κατάλαβαν. Αυτή είναι  αλήθεια των κοινωνικών πραγμάτων

Έγινε δε εμφανές αυτό σήμερα, στον κάθε συμπολίτη μας που του φαίνεται ακατανόητο αυτό που συμβαίνει και ασφυκτιά στο κοινό μας αδιέξοδό. Το ζήσαμε ολόγυμνο όπως είναι τα μνημονιακά χρόνια, χωρίς τον καλοστημένο μύθο του, που επιμελημένα καλαφατίζει διαρκώς. Όλα ήταν μια μακρόχρονη μεθοδευμένη προπαγάνδα, που αρχίζει από πολύ παλιά, από την εποχή της μεγάλης ήττας..

Είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, δεν προσφέρει πια τίποτα σε αυτόν τον λαό που ακατάπαυστα  ρημάζεται, παρά μια ακατανόητη διαρκή άρνηση στην άλλη αριστερά, φοβούμενο μόνο την απώλεια της καρέκλας. Αυτά λέει ο κόσμος υπερπλειοψηφικά και ρωτήστε τον.  Και αυτή είναι η αλήθεια που ξέρει και ο ίδιος ο λαός της αριστεράς, αλλά δεν ξέρουν και δεν ενστερνίζονται ακόμη τουλάχιστον οι ηγετικές ομάδες της αριστεράς. Κάποτε, σύντομα κιόλας, θα λυθεί και αυτό δραματικά πάλι, λες και είναι η μοίρα αυτού του τόπου να συμβαίνουν όλα καθυστερημένα και τραγικά, χάνοντας τα τραίνα το ένα μετά το άλλο.

Αντίθετα μιλάει ανεπίσημα τώρα πια μέσα από τα μέλη του, για μια θρησκευτικού τύπου αναμονή σε αυτόν τον κόσμο των ζωντανών, σε ατέλειωτο χρόνο αιώνων προετοιμασίας, ακριβώς αυτό που λέγεται μεσσιανισμός, πασπαλισμένο με πολιτικό λόγο, να μην καταλαβαίνεται και να μην φαίνεται η κατάστασή του. Τορπιλίζει τις προσπάθειες του λαού και τον αποκαρδιώνει από κάθε ελπίδα επίτηδες και συστηματικά και στη συνέχεια ζητάει ψηφοφόρους. Μια τρέλα κι αυτή από τα Αριστερά. Είναι μια πλήρης άρνηση διαρκώς, μπροστά στην τηλεόραση πρωί και βράδυ. Χωρίς εμένα το χάος λέει. Φαινόμενο ενός επερχόμενου τέλους.

Απεναντίας, δεν έχει καταλάβει κανείς καλά, αν του φταίει περισσότερο  η ΝΔ ή ο Σύριζα. Μα κανείς. Ποιόν μισεί ταξικά περισσότερο από τους δυό. Την δε γλώσσα του δεν την καταλαβαίνει κανείς πτυχιούχος ή αγράμματος συμπολίτης. Τόσο ξύλινη στα τελευταία του είναι, ωσάν να είναι ξένη. Και δεν παραδειγματίζεται καν από το θαύμα των σοφών γλωσσών του κόσμου παγκόσμια, που ανανεώνονται αδιάκοπα και ξέρουν περισσότερα από τις ιδεολογίες και από το κκε. Αυτά, γιατί θα ξανασυναντηθούμε σύντομα με τις απόψεις μας, με μια κουκουόπληκτη ομάδα μέσα στον Σύριζα και εκτός, που πιστεύει ακόμα σε μια νεκρανάσταση νεκρών, όταν ο κόσμος γελάει με την περίπτωση του κόμματος, όταν δεν βρίζει οργισμένος.

Κανονικά, για να μην παίζουμε και να μην υποτιμάμε το λαό και τα ίδια τα μέλη και τους ψηφοφόρους του, έπρεπε όλη η ηγεσία χωρίς εξαίρεση στην κ.ε, το πολιτικό γραφείο και φυσικά τον αρχηγό Ζαχαριάδη, να παραιτηθούν σύσσωμοι το φλεβάρη του1945 και να επανιδρυθεί το κόμμα, ως νέο κκε. Ή αυτοκαταργείσαι βροντερά να σε ακούσει αυτός ο ανταρτολαός απ άκρη σ άκρη γιαυτό που του έκανες, ή τουλάχιστον επανιδρύεσαι. Έτσι γίνεται κανονικά αν δεν σε νοιάζει να χάσεις την εξουσία. Αυτή είναι η πρακτική και η κοινή δημοκρατική λογική παγκόσμια. Για να μην τους ακολουθεί το στίγμα της ιστορίας. Κάτι που η αφροσύνη της αριστερής εξουσίας δεν τους επέτρεψε. Ο τίτλος του κκε ως επαναστατικό κόμμα, χρειαζόταν τότε εξόφθαλμα επανίδρυση. Η έξαλλη φράση του Μάο Τσε Τουνκγ : πρώτη φορά βλέπω νικηφόρα επανάσταση να καταθέτει τα όπλα, έπρεπε να ήταν το τέλος μιας  φαρσοκωμωδίας αρπαγής της Αριστερής εξουσίας από μια κλίκα ανθυπομετρίων. Όποιος είχε ένα σπυρί μυαλό του έριχναν το ανάθεμα του κόμματος. Εκεί έπρεπε να είχε τελειώσει αυτή η περιπέτεια της αριστεράς και του τόπου, για να γίνει η κάθαρση στο αριστερό λαϊκό κίνημα της Ελλάδας τότε. Για να αποφεύγαμε τον εμφύλιο. Για να μην γράφουμε εμείς τώρα.

Και μάλιστα χωρίς κόλπα και τακτικισμούς αριστερής μαστοριάς, χωρίς όλους αυτούς να συμμετέχουν στα επόμενα όργανα, εθελοντικά μάλιστα, παρά σαν απλά μέλη αν ήθελαν. Γιατί δεν είχαν το απαιτούμενο ανάστημα των καιρών να καταλάβουν τι είχαν κάνει στο λαϊκό κίνημα και στη χώρα. Ήταν κατώτερο προφανέστατα των περιστάσεων και των συγκλονιστικών γεγονότων τότε. Κατώτερο και υποδεέστερο του ΕΑΜ και του ελληνικού μεγαλειώδους αντάρτικου της Ελλάδας, πού ένωσε αυτό το λαό. Κατώτερο της εθνικής μας αντίστασης. Ούτε που κατάλαβαν τι είχαν κάνει και συνέχισαν να κυνηγάνε τον φυσικό τους ηγέτη. Κρυμμένοι στα λαγούμια των ενοχών τους 65 ολόκληρα χρόνια δεν έβγαζαν τσιμουδιά και συμπεριφερόντουσαν με το κνούτο στους παλιούς αντάρτες που τολμούσαν να μιλήσουν για τον Άρη.  Ενώ μιλούσε τότε όλη η Ευρώπη για τους έλληνες και τον αρχηγό τους. Από τότε το κόμμα αυτό έζησε χωλό. 

Βγάλανε δε και μια πρωτάκουστη άποψη, ότι ο αρχηγός δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο στην ιστορία και ότι θα βρεθεί λέγαν και λένε μέχρι σήμερα ακόμα οι μωροί, εάν αναπτυχθεί το εργατικό κίνημα. Το πρώτο αριστερό ή δεξιό κόμμα παγκόσμια που έβγαλε τέτοιες ανοησίες από το στόμα του.

Γιατί ιστορικό κόμμα βέβαια δεν είναι αυτό που συμπληρώνει πολλά χρόνια από την ίδρυσή του, αλλά εκείνο που γεννιέται για να επιτελέσει έναν ιστορικό ρόλο κοινωνικής  ανατροπής. Και δεν τον επιτυγχάνει παταγωδώς περισσότερο από όποιο άλλο τέτοιου είδους κόμμα διεθνώς στον πλανήτη. Σημειώστε το αυτό.

Τέλειωσε την αναγκαιότητά του, τον πολιτικό του βίο, για να υπάρχει όχι ως κόμμα αλλά ως επαναστατικό. Γιατί το πουλάκι πετάει διαρκώς και αλλάζει το νόημα του περί επαναστατικού. Το, κάθε πράγμα στον καιρό του, δεν το κατάλαβαν ποτέ.

Το κκε είναι ένα ενοχικό κόμμα που το ξέρει καλά και το κρύβει καλά, ευχολογώντας μέσα του πως οι άλλοι δεν θα καταλάβαιναν τίποτα.
Και δεν πρόκειται περί λαθών όπως βολεύεται να επαναλαμβάνει κάθε τόσο φορτικά μπας και μπερδέψει τα μέλη του όσο μπορεί ακόμα, αλλά περί πλήρους ανικανότητας συνειδητά, μια πονηριά, για να μπορεί να ελέγχει με ασφάλεια τους πάντες εκεί μέσα. Ανθυπομετριότητες  ηγεσίας διαρκώς στην πορεία του έχει να επιδείξει.

Η ύπαρξή του υπάρχει πλέον καθαρά επαγγελματικά και μόνο, σαν ένα αστικό κόμμα όπως τα άλλα, που πλειοδοτεί ανοήτως σε μεγαλοστομίες για έναν γήινο παράδεισο στο βάθος του αχανούς χρόνου. Που συντηρεί με απεγνωσμένη προσπάθεια, έναν μύθο για τα μέλη του μόνο και την συσπείρωσή τους, αποκομμένο τελείως από την ήδη μεταλλαγμένη εργατική τάξη που ουδόλως το ακούει, γιατί δεν την έπεισε ποτέ. Αυτή είναι η αλήθεια. Ένα μεσσιανικό πεθαμένο κόμμα, που ζητάει την θυσία μιας ολόκληρης ζωής των ανθρώπων στο βωμό της Ιφιγένειας του κουμμουνισμού, ποιος ξέρει πόσων γενεών, στην αναμονή του Μεσσία, φαντασιώνοντας περασμένα μεγαλεία που τους έφυγαν μέσα από τα χέρια.                  

Επιμένει δε στην απομόνωσή του, λες και είναι δικαίωμά του, λες και η πάλη των τάξεων είναι αποκλειστικά προνομιακός του χώρος, παραχωρημένος ειδικά σε αυτό από ιδεολογικά θέσφατα, λες και η εθνική μας αντίσταση είναι ιδιοκτησία του και εκνευρίζει τα μάλα. Έμεινε εκεί αδιάλλακτο στην επιμονή του, δέσμιο των επιλογών του για τα πεπραγμένα του μαύρου Φλεβάρη, προσθέτοντας τώρα την πλήρη απομάκρυνσή του από την αγωνία του λαού για μια πολιτική αλλαγή, να βγάλει το ταπεινωμένο κεφάλι του από τον οικονομικοπολιτικό βόθρο που τον έχουν ρίξει οι μνημονιακοί τυχοδιώκτες, έστω και με την δευτερεύουσα δική του συνευθύνη, ποτίζοντάς τον και πάλι με τα γνωστά μαντζούνια του σχιζοφρενούς μαξιμαλισμού του,  ή κομουνισμός η τίποτα. Την ώρα μάλιστα που η μνημονιακή μπουλντόζα κατεδαφίζει τα πάντα στο πέρασμά της, προσπάθειες 100 χρόνων, ενώ η εργατική τάξη περιμένει επαίτης την ελάχιστη συνένωση της αριστεράς.

Ρόλο επαναστατικό, που δεν έπαιξε ποτέ από την μεταπολίτευση ούτε κατ ελάχιστον, άλλοτε επειδή του έφταιγε ο Α. Παπανδρέου που το καταλήστεψε, (θα μιλήσουμε από εδώ γιαυτό σύντομα), άλλοτε αφήνοντας αντιενωτικά  μόνη την εργατική τάξη να βολοδέρνει από δω κι από κει, άλλοτε προπαγανδίζοντας την διάσπασή της ακόμη με την ΕΔΑ και το αλησμόνητο κκε εσωτερικού, και γαία πυρί μιχθήτω, εξαιρώντας προκλητικά τις δικές του ευθύνες, μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια τους κάτι αλλοιωμένα περί λαθών βρε αδερφέ, εάν η ενότητα δεν ήταν να προσχωρήσουν οι άλλοι σε αυτό υπό την απόλυτη ηγεμονία του. Αλλά ήταν αδιάβαστο και φιλοσοφικά ανύπαρκτο. Τώρα πια είναι αργά για την δική τους σωτηρία, προηγείται η σωτηρία του λαού.

Δεν κάνει συμμαχίες με την άλλη αριστερά, τώρα που αναδύθηκε η μεγάλη κοινωνική ευκαιρία, αλλά ξέρει να κάνει συγκυβέρνηση με την Δεξιά, όταν τα ίδια του τα μέλη ανατρίχιαζαν και κραύγαζαν τότε στην πλατεία συντάγματος, όχι σε αυτή την πολιτική λούμπα, όχι αγκαλιές με την ακροδεξιά που καιροφυλακτούσε, και το χειρότερο, με τον κρατικοδίαιτο καπιταλισμό των τζακιών. Αλλά το αντιπαπανδρεΐκό μίσος τους είχε τυφλώσει το ΄89. Κι εμείς οι άλλοι φωνάζαμε τότε, μόνοι σας ενάντια στο σκάνδαλο Κοσκωτά, ναι στο ειδικό δικαστήριο, χωρίς την δεξιά μαζί σας.
•   
Όποιος νομίζει ότι από αυτή την μεγάλη κρίση του καπιταλισμού που διαδραματίζεται και πειραματίζεται για το μέλλον του εδώ στην Ελλάδα κυρίως και πρωτίστως, θα την γλυτώσει, είναι γελασμένος. Συλλογικότητα ή άτομο. Αυτά βλέπω και εύχομαι να πέφτω έξω, γιατί οι δρόμοι είναι όλοι κλειστοί. Γιατί το τοπίο πρέπει να ξεκαθαρίσει επιτέλους από φίλους και οστρακοκλεισμένους ενοχικούς. Τίποτα δεν θα αφήσει πίσω της όρθιο.
 
Όποιος νομίζει ότι θα ξαναδουλέψουν και πάλι οι γνωστές παρελθούσες διαφυγές και θα τα ξανακαταφέρει, όπως η ελληνική Δεξιά ονειρεύεται και πάλι, πλανάται. Όποιος νομίζει ότι θα παραμείνουν τα παλιά κόμματα, ξημερώθηκε αλλού. Πάνω από τρία-τέσσερα κόμματα θα εξαφανιστούν σύντομα.
Ευτυχώς που η γενιά μου πεθαίνει. Που δεν είναι αιώνια. Αλλιώς η ελπίδα της επανάληψης θα ξαναζούσε ακλόνητη στο χρόνο. Τόσο ξεροκέφαλα μάθαμε.

Γιατί μια μεγάλη παγκόσμια κρίση με επίκεντρο την χώρα και την ισοπέδωσή της, που επιδιώκεται από παντού και φανερά, έχει και ένα άλλο ισότιμο και παράλληλο  πρόσωπο. Σημαίνει εσωτερική κρίση. Παρελθούσα και παρούσα που δεν αναφέρεται πουθενά στα κιτάπια. Κρίση τέτοιου μεγέθους σημαίνει απολογισμός πάνω από όλα. Απολογισμός που δεν έγινε ποτέ μέχρι σήμερα. Παρά στα κρυφά, στα μουλωχτά από δω κι από κει για το άλλοθι και το δημόσιο θεαθήναι, σε κάτι στημένες κλειστές μαζώξεις υψηλόβαθμων ιερωμένων. Για να κουκουλώνουμε τα μεγάλα θέματα αντί να τα συζητάμε.

Τώρα βέβαια που γράφονται αυτές οι σελίδες δεν έχει και τόση σημασία, δεν είναι καμιά αναγγελία αφανών γεγονότων που μάθαμε ξαφνικά, αλλά καταφανών και παρόντων ήδη αποφάσεων της εργατικής τάξης και των πολιτών, να αναζητήσουν βοήθεια και καταφυγή αλλόφρονες προς πάσα κατεύθυνση σωτηρίας, αφού ο λαός σκόρπισε προς σε όλα τα σημεία του πολιτικού ορίζοντα.

Η Ελλάδα, η χώρα μας, πρέπει να ξεμπλέξει από όλα αυτά.

Η Κρυψώνα

Ο νάνος φοβόταν                                                     

Όχι γιατί ήταν κοντός

έφτανε το ένα ογδόντα

Αλλά επειδή ήταν νάνος

Τόξερε και πρόσεχε

Ήταν το μυστικό του

Ο πατέρας του τον συμβούλευε

παιδί μου κοίτα να σπουδάσεις

να χωθείς κάπου να μην φαίνεσαι.

Οι καιροί είχαν αλλάξει πάλι

Η γνώση γεννούσε νάνους 

•  

Τα χρόνια περνούσαν

Τρύπωσε σε ένα ίδρυμα και περίμενε

Μορφώθηκε κι άρχισε να μαθαίνει

Απόκτησε αέρα και λέγειν

Στη φυλή τον καλωσόρισαν

Τον καταξίωσαν σαν ειδικό στην παραλλαγή

Μια επιστήμη άγνωστη μέχρι τότε

Αργότερα του δώσαν πρωτεία

Τότε έδειξε το ανάστημά του

Διέλυσε τη χώρα

Τα πράγματα είχαν έρθει τούμπα

Οι παραμορφωμένοι νάνοι είχαν νικήσει

Ενιαίο μισθολόγιο προς τα επάνω

Μια πρόταση στην κοινωνία

Και μόνο ο προσδιορισμός προς τα επάνω, αναγγέλλει στην εργατική συνείδηση  μιαν άλλη εποχή.

Δηλώνει μια καινούργια νοοτροπία που κάνει την εμφάνισή της πάλι στον ελληνικό εργασιακό χώρο, απάντηση στην λυσσώδη προσπάθεια του ελληνικού καπιταλισμού να διαιρέσει τους εργαζόμενους σε όσο μικρότερα κομμάτια μπορεί. Με συνειδητές παραπλανήσεις, με συνειδητές στρεβλώσεις, με νεοφιλελεύθερες ραδιουργίες.

Γιατί δηλώνει, αφ ενός την κάθετη απόρριψη στο γνωστό τροπάριο του μνημονίου για ενιαίο μισθολόγιο ακόμη περισσότερο προς τα κάτω, αφ ετέρου εισπράττει την συνολική ενωτική οργή των εργαζομένων προς την αυξανόμενη μιζέρια και αθλιότητα που επιμένουν να τους προτείνουν για το καλό τους.       

Ενώ το ενιαίο μισθολόγιο προς τα επάνω όπως όλοι καταλαβαίνουν, δίνει μια άλλη ανάταση, μια άλλη αισιοδοξία στον ίδιο τον άνθρωπο. Γεννάει μια σιγουριά και μια καινούργια λογική ενότητας και ελπίδας. Ενώνει μέχρι και εργαζόμενο με άνεργο, αν κι αυτός επιδοτείται κοντά στον κοινό μισθό, όπως εμείς οραματιστήκαμε, όχι ουτοπικά αλλά πραγματικά με τις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας βοηθό, ώστε και ο άνεργος να ζει ανεκτά και η πολιτεία να παίρνει μια οικονομική ανάσα να αντέξει στα δύσκολά της, ενώ συγχρόνως να διατηρεί σαφώς και εμφανέστατα την ταυτότητά της και τα λεγόμενά της για ένα δημοκρατικό κοινωνικό κράτος.

Ειδικά τώρα, που η κοινωνία νιώθει δυνατή από την κρίση, που έμαθε και άντεξε. Που βίωσε νικηφόρα τελικά παρά τις οδυνηρές απώλειές της, την συντριβή συμπολιτών μας και συναδέλφων μας.

Μάλιστα στα δυσκολότερα χρόνια της ανάκαμψης της χώρας που έρχονται, το ε.μ προς τα επάνω, είναι μια χρυσή τομή, μια ρηξικέλευθη ευκαιρία, ένα χρυσό κοινωνικό και εργασιακό εργαλείο να πείσει, να μεταδώσει και να εισπράξει την αποδοχή του λαού. Αλλά κυρίως να εξουδετερώσει συντριπτικά αυτό το άθλιο επιχείρημα, μιζέρια για όλους.

Όταν μάλιστα γνωρίζουμε ότι μια τριετία το ελάχιστο, δεν θα μπορέσουμε παρά να χορτάσουμε μόνο αυτόν το λαό πρώτα και μετά να βάλουμε θεμέλια για μια άλλου είδους κοινωνία σιγά-σιγά.

Γιατί ο καπιταλισμός αμείβει ανάλογα με την ικανότητα, όπως διαφημίζει και τσιγκλάει την χειρότερη εγωκεντρικότητα μας, την πιο ανόητη ναρκισσιστική φιλαυτία μας,  κάνοντας ένα θεαματικό τρυκ να μην το βλέπουμε μέσα στις εικοσαετίες και τις πενηνταετίες, πως τάχα ο καλλίτερος αμείβεται γιατί το αξίζει. Που σημαίνει ότι ο μη καλλίτερος ή ο μη τόσο καλός πεθαίνει γιατί δεν αξίζει να ζει. Αυτό σημαίνει, αυτό αποσιωπά, αυτό ζούμε και πεντακάθαρα μάλιστα. Και εμείς αυτό πρέπει να το συντρίψουμε κυριολεκτικά, να διαλύσουμε αυτή την απάτη. 

Αυτό όμως μέσα του λέει σαφώς, ότι το περίσσευμα πρέπει να μοιράζεται, ο πλούτος πρέπει να μοιράζεται για να αποδυναμώνει την λογική της συσσώρευσης, που γεννά το ανθρωποκτόνο τυφλό κέρδος, όπως κι αν αυτό εμφανίζεται, ως παρθεναγωγείο συνήθως, ώστε να ισοτιμεί πολιτικά και κοινωνικά τους ανθρώπους. Να διδάξει από την αρχή την άμεση δικαιοσύνη, μέσα από την αμοιβή και την ισότητα, αυτό το ξεχασμένο και συκοφαντημένο, πως τα αγαθά ανήκουν σε όλους.

Γιατί εμείς βέβαια βασίζουμε την οικονομία, την λογική και την φιλοσοφία μας, στην οικονομία των αναγκών όλων των ανθρώπων, και όχι κάποιων μόνο. Όχι μόνο των ικανών. Των ελάχιστων φωστήρων ή των καπάτσων της αγοράς ή ολίγων πάλι ευφυών. Αντίθετα από το παράδειγμά τους θέλουμε να γλυτώσουμε. Μέσω αυτών που γίνονται πάντα τα πιο εύκολα πιόνια των καπιταλιστών και το παράδειγμά τους, για να συκοφαντούν εμάς τους ανήμπορους ή λιγότερο καλούς, και να χειραγωγούν και να  εξουσιάζουν τους υπόλοιπους ως μη ικανούς που πρέπει να υπακούσουν. Εξ άλλου η ικανότητα κάποιων ήταν κατά κανόνα αμφίβολη έως ταξική και ρατσιστική, μέχρι που ήρθαν οι έγχρωμοι και σάρωσαν αυτή την προπαγάνδα προ πολλού στον αθλητισμό και την υπόλοιπη ζωή του πλανήτη.

Το, ανάλογα με την ικανότητά μας, είναι το στάδιο της πολυτέλειας μιας φανταστικής παγκόσμιας κοινωνίας άνευ αξίας και άνευ σημασίας που δεν υπάρχει. Που το κατέγραψε λάθος η ιστορία παραπλανημένη από την θρησκευτική προϊστορία των παραδείσων. Μια ελλιπής διευκρίνιση της θεωρίας. Μια αποκατάσταση της θεωρίας που δεν έγινε ποτέ. Γιατί ο νόμος των αντιθέτων καιροφυλακτεί να μοιράζονται τα πράγματα και όχι να συσσωρεύονται, για να διατηρεί την ποικιλία του.

Αλλιώς θα έχουμε μόνο το στάδιο της ικανότητας που έχουμε σήμερα με τα Γκόλντεν Μπόυς, δίπλα στη απόλυτη φτώχεια  και την απόλυτη εξαθλίωση, ως αντίβαρο καπιταλιστικό στην προπαγανδισμένη ικανότητα και ψευδοευφυΐα εν τέλει, μια ευφυΐα αφενός απομονωμένη και ειδικευμένη από την ουσία της ολιστικής γνώσης, αφετέρου μιλάμε για μια ευφυΐα εκπαιδευμένη ρητά να κοιτάει μόνο το τομάρι της επειδή έτυχε να την προικίσει έτσι η φύση. Με ένα λαρύγγι που θα χρυσοπληρώνεται, ένας καλός προγραμματιστής ή χάκερ που ο αδερφός του θα είναι άνεργος και θα του δίνει δανεικά, ή κάποια χειρουργικά χέρια θεοποιημένα μάλιστα από την μέγιστη ανάγκη της ζωής και τη διαφήμιση των ιατρικών κέντρων.

Παρόλα αυτά δεν θα αρνηθούμε καθόλου βέβαια και αυτή την αμοιβή, αλλά πολύ αργότερα, όταν θα μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας και όταν πλέον η κοινωνία θα είναι ήδη αυτάρκης ψυχολογικά και υλικά, ασφαλής και ικανοποιημένη από την συλλογική προσπάθειά της.Θα μπορέσουν τότε, αυτοί που δεν μειώθηκε καθόλου ο μισθός τους, που απλά περίμεναν μερικά χρόνια μέχρι να τους φτάσουν οι άλλου, χωρίς απώλεια αγοραστικής δύναμης, ώστε η κοινωνία χωρίς παράπονα, αντιθέσεις, αδικίες έως παράλογες απαιτήσεις, να εναρμονισθεί και να ισορροπήσει μέσα της την δικαιοσύνη της ισότητας.

Προσωπικά συμπολίτες, δεν μπορώ παρά μόνο καλά και θετικά να δω και να υπολογίσω μέσα από το ε.μ προς τα επάνω. Τα οποία να διευκρινίσω, δεν έχουν βέβαια καμιά σχέση με τους  ανύπαρκτους μηχανισμούς της εθνικής συλλογικής σύμβασης της μίνιμουμ φτώχειας, αλλά αντίθετα την εμπεριέχει πολλαπλά προς τα επάνω με πλούσια υλικά και πνευματικά αγαθά.

Αυτό το ε.μ που θα ξεκινάει από την εργασία, θα είναι η βάση όλων των δραστηριοτήτων για την κοινωνία και το μέλλον της. Το βασικό της πρότυπο.

Θα είναι η εγγύηση στον άνθρωπο από την υπόλοιπη κοινωνία και το κράτος της.

Που θα ξεκινάει από τον δημόσιο τομέα φυσικά, γιατί μόνο αυτός μπορεί να δώσει τον προσανατολισμό την πίστη και την ασφάλεια στην κοινωνία, και θα προχωράει σιγά-σιγά και σταθερά να επεκτείνεται στον ιδιωτικό, ο οποίος από μόνος του θα καταρρέει εκκωφαντικά μπρος στα πόδια της κοινωνίας όπως βλέπουμε με λεπτομέρειες να γίνεται στις μέρες μας, παραδίδοντας από μόνος του τα μέσα παραγωγής που κατέχει στο κράτος για να γλυτώσει την αυτοσυντριβή του από το αδηφάγο κέρδος που τον κατακυριαρχεί, μέσω του θανατερού ανταγωνισμού του.

Γιατί οι κοινωνίες που δεν μοιράζουν τα αγαθά τους, αν όχι ακριβώς αλλά εκεί κοντά τουλάχιστον, δεν έχουν αλληλεγγύη όσο κι αν φωνάζουμε εμείς. Δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη και καμιά αυθόρμητη ενότητα δεν τους ενώνει μεταξύ τους εκτός ε.μ.  

Γιατί όποιος μείνει έξω από το ε. μ που του προσφέρει απλόχερα πλήρη ελευθερία θέλησης και βούλησης, που ποτέ δεν είχε και ποτέ δεν είχε ονειρευτεί, θα καταντήσει αναγκαστικά απροστάτευτος όπως είναι τώρα, και θα γίνει δούλος των αφεντικών του όπως είναι τώρα!! Και αυτό είναι το σημαντικότερο της οικονομικής και πολιτικής ζωής μας.

 Προτείνει μια εποχή που ούτε κατά προσέγγιση δεν έζησε η εργατική τάξη παγκόσμια. Να μην εξαρτάται από τον εκάστοτε εργοδότη, να μην τρέχει ανασφαλής και απελπισμένος κάθε τόσο στις απεργίες, να μην ξευτιλίζεται από το ελεεινό  ελληνικό πελατειακό κράτος.

Γιατί αν τον άφησε αμόρφωτο για παράδειγμα, ένας πόλεμος ή μια δύσκολη εποχή, αν τον έδιωξε από το λύκειο ακόμα κι από το γυμνάσιο στις μέρες μας το μνημόνιο, έρχεται εκ των υστέρων η ίδια η ταξική κοινωνία που ευθύνεται και που μεθόδευσε την κατάστασή του, να τον χλευάσει και να τον περιπαίξει από πάνω, με τα αλαζονικά επιχειρήματα τη εποχής της τεχνολογίας, της κουτσής και ψευδούς γνώσης της, λέγοντάς του ότι εσύ θα πάρεις λιγότερα από τις πραγματικές σου ανάγκες, ότι εσύ θα έχεις μισό στομάχι από δω και μπρος για να καλύψεις τις βασικές σου ανάγκες, επειδή δεν είσαι προγραμματιστής ή κάτι ανάλογο της κάθε εποχής.

Όλα αυτά δε, με προϋπόθεση ότι στο καλάθι της νοικοκυράς και της οικογένειας, θα συνυπολογίζεται μαζί με τα είδη διατροφής, ένδυσης και κατοικίας, οπωσδήποτε η δωρεάν υγεία και η δωρεάν παιδεία βέβαια. Αδιαπραγμάτευτα μάλιστα. Αυτά τα δύο πρέπει να τα εισάξουμε επειγόντως στα είδη πρώτης ανάγκης. Αλλιώς χωρίς αυτά μέσα, το καλάθι της νοικοκυράς είναι μόνο μια ψευδοκατασκευή, μια απάτη που δεν απεικονίζει τις βασικές ανάγκες του ατόμου και της κοινωνίας.

Τέλος για πρόσφατο γνωστό παράδειγμα, να αναφέρω την προκλητική αντιδημοκρατική απόφαση του συμβουλίου της επικρατείας, που έχει δημιουργήσει σάλο αντιδράσεων, για το πως μεροληπτεί χωρίς ντροπή και προσχήματα υπέρ των αστυνομικών, πως τους χωρίζει από τους άλλους εργαζόμενους. Το ΣτΕ προσπαθεί να μας διαιρέσει μπρος τα μάτια μας, με αντιδημοκρατικά και ηλίθια επιχειρηματάκια. Ωσάν κάποιος να τους υποχρέωσε να κάνουν αυτή τη δουλειά, όταν έχουμε ελεύθερη βούληση υποτίθεται και πολλαπλά περιθώρια να διαλέξουμε στη ζωή μας.

Υγ

Ο καθένας έχει το δικαίωμα στη γραφή και στο λόγο και μπορεί να λέει ότι θέλει.

Όμως, το ενιαίο μισθολόγιο προς τα επάνω, είναι το μοναδικό μέλλον των κοινωνιών, αρχίζοντας από τον τόπο μας. Θα το βρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας απαιτητικά και συγκρουσιακά όπως καθημερινά συμβαίνει, όταν οι εξαθλιωμένοι γίνουν πλειοψηφία, όταν δεν θα απαιτούν μερίδιο αφού τους αφήσαμε έξω από αυτό, με τα δικαιακά μας τάχα επιχειρήματα υπέρ των εξιδικευμένων φωστήρων, αλλά θα το αρπάζουν βίαια όπως τους εξωθήσαμε να κάνουν, αφήνοντάς τους εκτός βασικών αναγκών. Το ε .μ  θα αφήνει πείσμωνα το στίγμα του στο παρόν και το μέλλον της δημοκρατίας, είτε σαν άμεση είτε σαν αντιπροσωπευτική.

Η μονιμότητα είναι διαπλοκή!!

                                         

Χωρίς αυτή την παραδοχή δεν μπορούμε να πάμε βήμα πάρα κάτω. Να γράψουμε μια αράδα χωρίς ντροπή. Χωρίς να συγκαλύπτουμε κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από ότι συμβαίνει γύρω μας. Πόσο μάλλον που είναι η παρθενική συζήτηση για την αριστερά. Και φυσικά δεν μπορούμε να μετέχουμε όλοι. Όσοι μπορέσουν για αρχή. Το σοκ είναι ήδη πολύ βαρύ.

Το κείμενο ήταν θέμα χρόνου να τεθεί στην κρίση της ελληνικής κοινωνίας με πλήρη σαφήνεια.

Γιατί μονιμότητα χωρίς διαπλοκή δεν υπάρχει! Αυτό μας απέδειξε η ελληνική πραγματικότητα περίτρανα. Αυτή είναι η μεγάλη μας αλήθεια. Η μονιμότητα οδηγεί υποχρεωτικά στη διαπλοκή για να διατηρήσει την θέση της. Όταν μάλιστα δεν έχει κανόνες ισότητας και ελέγχου από την κοινωνία, αλλά φάρσες ελέγχου έξω από αυτή ανεξέλεγκτους τελείως, από δημοσιοϋπαλληλικούς κώδικες διάτρητους και μεροληπτικούς, έως από απέναντι υπουργικές αποφάσεις νύχτας, τότε το πράγμα δεν ελέγχεται σαν τη φωτιά των 10 μποφόρ. Η αυθαιρεσία μαίνεται. Τα ρουσφέτια παίρνουν τη θέση των κανόνων. Ο δόλος των συνδικαλιστών θερίζει, οι δικαιολογίες σπάζουν κόκαλα, ο λαϊκισμός της ψηφοθηρίας ανεβαίνει στα ουράνια.

Η επικεφαλίδα αυτή, είναι η διαρκής πραγματικότητα του δημόσιου τομέα. Αυτό που ζούμε. Γιατί η διαπλοκή είναι μόνιμη εφ όρου ζωής χωρίς τέλος χωρίς ελπίδα. Όλα στον κόσμο αλλάζουν, εκτός από την μονιμότητα. Για να σκεφτούμε τι λογικές υποστηρίξαμε.

Η μονιμότητα είναι ομηρία. Διπλή ομηρία μάλιστα. Και του ενός και του άλλου. Η μονιμότητα είναι επίσης κορυφαίος πολιτικός εκβιασμός. Διπλός εκβιασμός εκατέρωθεν. Και του ενός και του άλλου. Το κράτος, η κυβέρνηση, ό αρχικός μεγάλος θύτης, εκβίαζε πάντα ασφυκτικά και πνιγηρά τους δημόσιους υπάλληλους για να εξασφαλίζει την επανεκλογή της με υποσχέσεις αυξήσεων και προσλήψεων των δικών τους. Και αυτοί ανταπέδιδαν με το ίδιο νόμισμα, εκβίαζαν το ίδιο ασφυκτικά και πνιγηρά την πολιτεία και κατέβαιναν με το παραμικρό στους δρόμους και ιδίως προεκλογικά.

Αλλά εκβίαζαν και οι δυο μαζί, κάποιους που ήταν έξω από αυτό το βρώμικο παιχνίδι, και οι οποίοι φυσικά το χρηματοδοτούσαν αγόγγυστα ανέκαθεν ή από την τσέπη τους ή με δανικά που τώρα πληρώνονται. Εκβίαζαν τους υπόλοιπους συμπολίτες τους, την συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή, την ανήμπορη να αντιδράσει.

Που αν σας βολεύει κάποιους συνδικαλιστικά και συκοφαντικά για να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητά σας, πιθανόν να ισχύει σε περιπτώσεις η υποθετική λάσπη που διακινείτε, ότι οι άλλοι δεν μπορούσαν να μπουν στο δημόσιο αν και θα ήθελαν, γιαυτό και το κατηγορούσαν. Ωραία ξεγλιστράτε. Ενώ εσείς ήσασταν οι ικανοί. Και έτσι να νομιμοποιήσετε τους εαυτούς σας για την διαπλοκή, που αν δεν κάνατε εσείς θα την έκαναν κάποιοι άλλοι. Φυσικό να σημειώσω, εφ όσον εσείς εκτρέφατε τις λογικές αυτές, ποτίζατε και διαιωνίζατε τις νοοτροπίες αυτές, προστατεύοντας τον παράδεισό σας παρέα με κάποιες ιδεολογίες βουτηγμένες στο τέλμα τους που δεν βλέπαν την αυτοσυκοφαντία τους, ενώ ο καπιταλισμός έτριβε τα χέρια του και γελούσε τρανταχτά από ικανοποίηση, για την μονιμότητα που του προσφέρατε να διαιρεί τους εργαζόμενους. Ενώ θα μπορούσαν να καταργήσουν την μονιμότητα και να την κάνουν μια θητεία δεκάχρονη ή δεκαπεντάχρονη για όλους, αμοιβαία προσφορά της πολιτείας και των πολιτών, γνώσης από τη μια και προσφορά εργασίας από την άλλη. Και αυστηρότατα πάντα μέσα στις ανάγκες και μόνο του κράτους και της κοινωνίας.

Γιατί δεν επιδιώχθηκε ποτέ η ανάλογη προσπάθεια ώστε να αποκτήσει κοινωνικά και πολιτικά αντισώματα ο λαός, να διαποτιστεί από αυτή την παιδεία. Να πολεμήσει το βόλεμα εις βάρος των υπολοίπων. Αντίθετα εκπαιδεύτηκε στην πονηριά που βάφτισε εξυπνάδα και αργότερα ευφυΐα, στο δόλο και στη ρεμούλα, και απέκτησε όλες τις δεξιότητες που λένε και οι πολύ μελετημένοι πανεπιστημιακοί κατά πλειοψηφία μεγάλη. Τις δεξιότητες της μονιμότητας. Αλήθεια, τι είναι αυτές που εγκαταστάθηκαν τελευταία σαν ακρογωνιαίο γνωσιακό επιχείρημα ικανότητας τάχα, με κομπιούτερ και τεστάκια ανόητα και ανήμπορα να κρίνουν το βάθος των ανθρώπων και τον πόνο τους, παρά να βολέψουν τους κολλητούς και τους εκατέρωθεν ψηφοφόρους σας. Και για να είναι σίγουροι, γιατί κάθε τόσο κάτι λίγο τους ξέφευγε από τον έλεγχο, πρόσθεσαν και τα μόρια. Μόρια δε, σημαίνει αυθαιρεσία στα λεξικά των εργαζομένων. Για να φωτογραφίζονται ημέτεροι. Όλοι μέσα στον χορό της κοινής προσπάθειας στο χοντρό αυτό παιχνίδι. Και έτσι φυσικό επόμενο ήταν να στηθεί η μηχανή αυτή, το τεράστιο πελατειακό σύστημα, η χειρότερη συμφορά του τόπου, που διέσχιζε από άκρη σε άκρη τη χώρα.

Ωραία τα κατάφεραν οι διαπλεκόμενοι συνεργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι και πολιτικό σύστημα, αλληλοϋποστηρίζοντας φανατικά ο ένας τον άλλο για 40 χρόνια τουλάχιστον, για να αρχίσουμε από την μεταπολίτευση, για να αρχίσουμε την αυτοκριτική μας. Αυτή η διαπλοκή είναι που κράτησε τόσο απίστευτο χρόνο στην εξουσία το καταδιεφθαρμένο δίπολο ΝΔ-Πασόκ. Αυτή η διαπλοκή ψήφησε πρόσφατα ακόμα και τον δοσιλογισμό των μνημονίων. Με την κρυφή ελπίδα να διατηρήσουν την μονιμότητα. Έτσι έχουν τα πράγματα.

Και δεν αναρωτηθήκατε ποτέ, το πασιφανές ερώτημα, που κι ένα μικρό παιδί το έβλεπε και το έθετε, γιατί οι υπόλοιποι συμπολίτες σας δεν σας συμπαραστάθηκαν. Ή ακόμα καλλίτερα, γιατί όσο περνούσαν οι δεκαετίες σας απέφευγαν και σας άφηναν μόνους, με αποτέλεσμα στην μεγαλύτερη κρίση που ξέσπασε ποτέ στη χώρα, τη σημερινή εποχή των μνημονίων να είστε μόνοι και να χάνετε όλες τις εργατικές και συνδικαλιστικές μάχες μία μετά την άλλη από ποιόν; από τον καρεκλοδοσίλογο Σαμαρά, χωρίς καμιά υποστήριξη από τους υπόλοιπους πολίτες. Δεν είναι κι αυτό ένα καλό ερώτημα, φαρμακερό για τα πεπραγμένα σας και την αδέκαστη συνείδησή σας.

Το πράγμα Φωνάζει από μόνο του δεκαετίες. Βοά και βογκά γι αυτή την διαπλοκή. Ένα δημόσιο τυραννικό και εχθρικό στους συμπολίτες του με την σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων εκεί. Ένα χαρτί αυθημερόν δεν έβγαζαν ποτέ. Αντ΄ αυτού, μαζί με τους τυφλούς και αόμματους της αριστεράς, συκοφαντούσαν τον υπόλοιπο κόσμο που αντιδρούσε με ένα νέο λεκτικό εφεύρημα που σκαρφίστηκαν, ένα τέχνασμα, μια σαχλαμάρα του λόγου, που δεν έλεγε τίποτα, που ήταν μια μπούρδα, και που κανείς δεν βρέθηκε να το διαολοστείλει, τον γνωστό συκοφαντικό κοινωνικό αυτοματισμό, σε όποιον διαμαρτυρόταν για τους εκβιασμούς των δημοσίων υπαλλήλων με απεργίες την ημέρα των πανελλήνιων εξετάσεων, αυτό το ηλίθιο μελανό παράδειγμα. Και σιγά-σιγά τον αυτοματισμό τον υιοθέτησαν όλοι, για να συκοφαντούν την κριτική που τους γινόταν.

Δηλαδή για να καταλάβουμε κι εμείς που συζητάμε εδώ, ήθελαν να μην διαμαρτύρεται κανείς στις δικές τους αυθαιρεσίες και οικονομικές απαιτήσεις, ήθελαν να μην βγάζουν άχνα στους υπέρογκους μισθούς των υπαλλήλων της βουλής, των συγγενών των τζακιών, των στυλοβατών του συστήματος, ή στους πεντακοσιομέδιμνους του υπουργείου οικονομικών και των ΔΕΚΟ, ενώ από την άλλη έβλεπαν σαν το διάολο το ενιαίο μισθολόγιο προς τα επάνω που τους πρότειναν δημοκρατικοί προβληματισμοί άλλων πολιτών. Να μας γράψετε ένα επιτρεπολόγιο οι επιτετραμμένοι του συνδικαλιστικού, να ξέρουμε πότε επιτρέπεται και πότε απαγορεύεται να διαμαρτυρόμαστε οι πόπολοι.

Η επικίνδυνη αυτή φυλή των συνδικαλιστών, τη συναινέση των κομματικών, με την σύμφωνη φυσικά γνώμη των εργαζομένων, την έστηνε στις διακοπές του δεκαπενταύγουστου, όπου υπήρχε δημόσιο σημείο και πέρασμα ικανό να εκβιάσει και να παίξει το παιχνίδι της διαπλοκής και των αλληλοεκβιασμών με την κάθε κυβέρνηση ονομάζοντάς το ταξικούς αγώνες. Τι λέτε κύριοι σύντροφοι, ταξικοί αγώνες διαρκώς εναντίον της τάξης τους; για να δικαιώσετε εσείς τα μοντέλα σας; στην πλάτη των άλλων εργαζομένων ακατάπαυστα για εικοσαετίες; Λυπηθείτε μας, σας φωνάζαν από κάτω οι άλλοι ταλαιπωρημένοι και δυστυχισμένοι εργαζόμενοι. Βοήθεια μας συκοφαντούν με τον κοινωνικό αυτοματισμό φώναζαν οι εκτός δημοσίου. Ολυμπιακή, μαζί με τα σωματεία της, και όποια άλλη ομαδούλα σκαρφίζονταν για να διεκδικήσουν πάντα ξεχωριστά, γιατί έτσι τους είχαν μάθει όλα τα κόμματα, πάντα έξω από ενιαία μισθολόγια, πάντα για ένα μικρότατο αριθμητικά κομμάτι εργαζομένων για τον εαυτό του μόνο, με όποιο εκλογικό αντίτιμο και όποια συνδιαλλαγή και διαπλοκή χρειαζόταν οι πολιτικοί τους.

Και οι άλλοι πάλι που βλέπαν το γλέντι της μονιμότητας, που είχε γίνει θεσμός πλέον, σαν κάτι το φυσιολογικό, ζήταγαν κι αυτοί να χωθούν στο δημόσιο, σταζιέροι που στόχευαν στην αορίστου χρόνου καταρχήν, και μετά στη μονιμοποίηση και το ασφαλές άραγμα, αφού ο νόμος απαγόρευε και την απόλυση και την χρονοβόρα τιμωρία ουσιαστικά. Το, δημοκρατική-αντιδημοκρατική πρακτική, το, συλλογική-ατομική διεκδίκηση, δεν τους ένοιαζε καθόλου αρκεί να ικανοποιούσαν τα δικά τους αποκομμένα μισθολογικά συμφέροντα. Κάποιοι ζούσαν στο όνειρό τους τον σοσιαλισμό και όταν ξυπνούσαν ο καπιταλισμός διαιρούσε και κάλπαζε ανενόχλητος από τις αντιφάσεις μας.

Φαντάσου να μην υπήρχε η αντίδραση του κόσμου τι θα γινόταν. Τι θα είχαν κάνει όλοι αυτοί με το κόλπο του κοινωνικού αυτοματισμού. Θα μας είχαν γδάρει οικονομικά πριν τους μνημονιακούς αν δεν είχαμε αντιδράσει. Χωρίς να αναφερθεί κανείς στα γρηγορόσημα και στα φακελάκια της ψευτίλας. Όλοι σε αυτόν τον τόπο θα ήταν μόνιμοι υπάλληλοι του κράτους και θα κόχλαζαν μέσα στην διαπλοκή τους. Όλοι θα έπαιρναν μισθούς ανώτατους κατά την λογική των συνδικαλιστών και των αριστερών κομμάτων. Και για ενιαίο μισθολόγιο τσιμουδιά, ούτε λόγος.

Αντίθετα αμέτρητα μισθολόγια ακολουθούμενα από ανάλογα αμέτρητα σωματεία, που αντιστοιχούσαν σε αμέτρητες μικρομεγάλες επιχειρήσεις για να τα διεκδικούν διαιρεμένοι και χωρισμένοι σε ομαδούλες, εύκολη λεία για την κάθε κυβέρνηση, ο ευκολότερος τρόπος διαπλοκής και για τους δυο.

Η μονιμότητα σαπίζει τον άνθρωπο κύριε συνάδελφε. Άνοιξε τα μάτια σου και δες το. Έκλεισε αυτό το θέμα στη συνείδηση του ελληνικού λαού και μην λες άλλα γιατί εκτίθεσαι. Η μονιμότητα είναι διαφθορά! Το παρελθόν θα μας φάει ζωντανούς!

Γιατί φιλαράκο ο υπάλληλος πρέπει να φοβάται να μη χάσει τη δουλειά του!! Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Με νόμους δρακόντειους που ο πολίτης πρέπει να φοβάται!! Χωρίς τον φόβο, αλίμονό μας οι υπόλοιποι. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο που δεν κατάλαβες. Το πιο σπουδαίο που προσπαθώ να σου πω. Που η προπαγάνδα των συνδικαλιστών οργιάζει να μην καταλάβεις.

Και συ που κρυφοδιαβάζεις, να το χωνέψεις πριν αναλάβεις την όποια εξουσία. Γιατί αλίμονό σου κι αλίμονό μας μετά. Θα μας τσακίσει ο κόσμος αν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση.

Γιατί αν δεν υπακούει στους νόμους της πολιτείας του ο εργάτης και ο πολίτης με την δικαιολογία ότι είναι άδικοι, τότε ξέρουμε ότι αυτός ο στρεβλωμένος τύπος ανθρώπου που γεννήθηκε στα σπλάχνα του ελληνικού καπιταλισμού, δεν θα υπακούσει και στους δίκαιους νόμους όταν έρθουν. Γιαυτό και σήμερα όταν συναντάμε κάποιον νόμο δίκαιο που απέμεινε ή ξέφυγε από την κυβερνητική μαφία και δεν τον εξαιρεί, που δεν τον βγάζει πάνω από τους άλλους, τρέχει αμέσως στο ρουσφέτι και στο κονέ του. Έστω και αν αυτοί είναι εκπτωμένοι και άδικοι, που τάχα αυτό σου φταίει εσένα και δικαιολογείσαι λέγοντάς το κάθε τόσο, είναι για να εξαιρεθείς εσύ, να την γλυτώσεις από την μοίρα των άλλων. Τότε η κοινωνία αυτή ακολουθεί το δρόμο του ρουσφετιού. Τότε έχουν γίνει όλα ρουσφέτι, τότε έχουν τελειώσει όλα. Οι χώρες χάνουν την εδαφική τους ακεραιότητα και την ανεξαρτησία τους από τη διαφθορά και τα ρουσφέτια, χωρίς καμία εισβολή εχθρού από άλλη χώρα. Ούτε φαντάζονται οι λαϊκιστές, πως αλώνονται μόνες τους από τα μέσα οι χώρες.

Αν δεν υπακούει ιδίως και περισσότερο στους άγραφους νόμους που δεν μπορούν να τους αλλάξουν τα μνημόνια και οι υπουργοί, ακόμη και ο πόλεμος, τότε η κοινωνία αυτή δεν έχει μέλλον. Σβήνει σαν τις διηγήσεις των παραμυθιών που γκρεμίζονται στην ομίχλη. Αποσυντίθεται διαρκώς στο βάραθρο του ατομικισμού, στην ανυπαρξία κοινωνικής αλληλεγγύης, το χειρότερο απ όλα δηλαδή.

Κανονικά, θα πρέπει να τρέμει τους νόμους εθελοντικά από την δημοκρατία που τον ανέθρεψε και τον δίδαξε έτσι, αλλά από μια Δεξιά που από τη γέννησή της ήταν πρωτοφανώς διεθνώς δουλική ανέκαθεν, έρπουσα στα πόδια των δυνατών και του πλούτου, που του έμαθε το ακριβώς αντίθετο, την ασέβεια στους νόμους και την παράκαμψή τους μέσα από τροπολογίες, μέσα από την διαπλοκή και τον εκβιασμό, αυτό που είναι, τι περιμένεις. Και να μην συγκρίνει με την χειρότερη σημερινή εκδοχή τον εαυτό του, αλλά με την καλλίτερη ή τουλάχιστον με κάποια πιο σοβαρή. Γιατί ο Αριστερός αν θυμάστε, δεν διαπλεκόταν παλιά γιατί ήδη είχε τον φόβο μήπως τον διώξουνε σαν Αριστερό και προσπαθούσε να ζήσει όπως-όπως την οικογένειά του. Γιατί δεν φτάνει η ηθική από μόνη της, θέλει βοήθεια τον φόβο! Ο φόβος είναι όχι μόνο κακό, αλλά και καλό τεράστιο μάλιστα. Αν κάποιος δεν σέβεται την κοινωνία που μέσα της ζει. Και δεν έχουμε χώρο εδώ τώρα να ειπωθούν όλα αυτά περεταίρω.

Η μονιμότητα είναι το μεγαλύτερο ρουσφέτι εξ όλων!! Αυτό λένε στους δρόμους της καθημερινότητας. Αυτό ακούς στις οικογένειες και τα καφενεία. Αν και οι περισσότεροι έτσι όπως εκπαιδεύτηκαν, το λένε με θαυμασμό κι όχι με αποστροφή και ωδίνη.

Γιατί συμπολίτη μια θέση στον ήλιο που την δικαιούσαι και μόνο γιατί γεννήθηκες, θα την αποκτήσεις μέσα από την δημοκρατική ψήφο σου, τους αγώνες σου και όχι από ρουσφέτια. Μέσα από κοινούς και όχι συντεχνιακούς αγώνες. Μέσα από την ισότητα με τους άλλους που ξέχασες και την αλληλεγγύη που πάλι ξέχασες και γιαυτό την διαλαλείς. Ενώ εσύ απαιτείς περισσότερα από τους άλλους ως πιο έμπιστος, πιο μορφωμένος, πιο ικανός, νεοέλληνας κανονικός, καπάτσος δηλαδή στην βαθύτερη μετάφρασή σου. Έχεις δεξιότητες βλέπεις και δικαιούσαι διπλή μερίδα.

Οι συνδικαλιστές, οι εκπρόσωποι αυτοί, συκοφαντούν ακατάπαυστα τον εαυτό τους και δεν το αντιλαμβάνονται κιόλας. Οι δε εργαζόμενοι τους καταχειροκροτούν για αυτό που κάνουν, να διεκδικούν εις βάρος των άλλων. Από την μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα ακούραστα αυτό συμβαίνει.

Το πρώτο που κάνει κάθε ομάδα κάθε ειδικότητα εργασίας που γεννά η παραγωγή, είναι να οχυρωθεί. Να χτίσει το κάστρο της, να κατασκευάσει τα επιχειρήματά της, τα ψέματά της δηλαδή, να οργανώσει την προπαγάνδα της, να εξηγήσει γιατί δικαιούται περισσότερα, να προσλάβει νομικούς και εργατολόγους και να αρχίσει τις διεκδικήσεις για την συντεχνία της. Μικροί ή μεγάλοι στρατοί ανάλογα το σωματείο.

Ο υπαρκτός συνδικαλισμός πρέπει να πεθάνει. Ξεψυχάει ήδη από τις αμαρτίες του. Από την κατηφόρα ανισότητας. Αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να τον κάνουμε ένα κακό παρελθόν. Πρέπει να δώσει την θέσει του σε ένα νέο τρόπο που ήδη έχει γεννηθεί και ο παλιός δεν τον αφήνει, καταπιέζοντας τον και συκοφαντώντας τον. Και αυτοί που έπαιξαν τίμια τον ρόλο τους, πρέπει να κατανοήσουν ότι η πλειοψηφία πρέπει να επικρατεί στη δημοκρατία και να μην παραπονιούνται! Δεν μπορεί κάθε ομάδα να προσπαθεί να βγει πάνω από τις άλλες οικονομικά και να δυναστεύει τις άλλες. Μόνο μια δεξιότητα υπάρχει, της κάλπης και των αγώνων. Οι υπόλοιπες είναι αμοιβάδες και συμφέροντα.

Οι συνδικαλιστές πρέπει να αντικατασταθούν από τα δημοψηφίσματα!! Δια παντός μάλιστα. Αυτή είναι όλη η ιστορία, αυτή είναι όλη η αλήθεια. Το μέλλον μας. Και είναι εδώ ώριμο από τον χρόνο και την κρίση που ξέσπασε. Αντί χιλιάδες διεκδικήσεις μόνο μια. Με ενιαίο μισθολόγια προς τα επάνω, με ελάχιστες κατηγορίες διαφορετικές, με μία και μοναδική απεργία όταν και αν χρειαστεί, και όχι με ατελέσφορες αμέτρητες μικρές των 50 ατόμων στους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας.

Το ίδιο αργότερα και τα κόμματα, όταν οι πολίτες αντιληφθούν από το πρώτο αυτό βήμα, την τεράστια διαφορά ποιότητας της δημοκρατίας τους και της ζωής τους, του περιβάλλοντός τους, της ίδιας της φύσης, όλου του κόσμου γύρω τους.

Το κοινωνικό κράτος δεν θα έχει μόνιμους πελάτες του τους δημόσιους υπαλλήλους, γιατί τότε δεν θα είναι κοινωνικό αλλά πελατειακό της πολιτικής κυβέρνησης και μόνο των δημοσίων υπαλλήλων.

Το μοντέλο της μονιμότητας και των μονίμων είναι αποτυχημένο εξ ολοκλήρου. Στον κοινοβουλευτισμό, στον συνδικαλισμό, παντού. Μια διαρκώς γερασμένη πολιτικά και συνδικαλιστικά κοινωνία. Εκπρόσωποι και εργαζόμενοι δεν μπορούν να είναι πλέον μόνιμοι. Αυτό κομίζει ο νέος κόσμος της νεολαίας μας που ανατέλλει και θα μας σαρώσει όλους.

Τώρα καταλαβαίνει κανείς, πως ακόμα κι αν μονιμοποιούνται οι καλλίτεροι με διαφανέστατες διαδικασίες μέσω ΑΣΕΠ, είναι ήδη ρουσφέτι επίσημο θεσμοποιημένο μεροληπτικό καραμπινάτο. Γιατί το θέμα όπως ξεκαθαρίζει, δεν είναι αν μπήκαν μόνο από το παράθυρο κάποιοι ημέτεροι, αλλά οι ίδιοι οι άξιοι που μπήκαν από την πόρτα, δεν μπορούν να είναι αφ όρου ζωής γιατί εφησυχάζουν, διαπλέκονται και διαφθείρονται γρήγορα, αντιδραστικοποιούνται και μόνο από την μεροληπτική διάκριση που έχουν. Αλλά και γιατί δικαιούνται και οι υπόλοιποι εξ ίσου ικανοί πολίτες μια χρονική ασφάλεια και σιγουριά για κάμποσο όπως είπαμε, αλλά όχι για πάντα. Η περίφημη αξιοκρατία δηλαδή, δεν μπορεί να είναι μόνιμη εφ όρου ζωής. Είναι κι αυτή μια καραμέλα παραπλάνησης, μια φρούδα ελπίδα, ένα μπάλωμα, μια ψευτολύση τελικά. Δεν φτιάχνονται έτσι οι δημοκρατικές κοινωνίες. Η κοινωνία μας χρειάζεται άλλη οργάνωση. Αυτό μας λείπει.

Την μονιμότητα!! αυτή είναι που πρέπει να καταργήσουμε!! όχι για να διώξουμε τους ανθρώπους από τις δουλειές τους, ούτε για αστείο, αλλά για να τους διδάξουμε ότι δεν μπορούν να έχουν αυτό το καταχρηστικό δικαίωμα πλέον, αυτό το άνισο δικαίωμα, το μονοπώλιο της μονιμότητας.

Γιαυτό πρέπει να ξεκινήσει μια άλλη εργατική παιδεία, μια άλλη κουλτούρα εργασίας, ένα άλλο μέλλον στη βάση τη ισότητας των πολιτών μεταξύ τους. Η Αριστερά δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με αυτό το κράτος και καμία συνέχεια, αλλά να το αλλάξει με όλες της τις δυνάμεις.

Χρειαζόμαστε ένα σύνθημα

Χρειαζόμαστε ένα σύνθημα να μας πάει στο μέλλον. Να οδηγήσει τη ζωή μας σωστά. Εκεί που ξέρουμε ότι πρέπει. Εκεί που δεν τολμάμε.


Χρειαζόμαστε ένα σύνθημα να μας εμπνεύσει. Όλους μαζί και τον κάθε έναν ξεχωριστά. Να νιώθει και μόνος του και με τους άλλους, δυνατός όταν το λέει. Να συγκλονίζεται η ζωή του όταν δικαιώνεται από αυτό. Όταν τα καταφέρνει.

Να ξανανιώσουμε ελπίδα. Δίψα για μια ανεξάρτητη, μια αυτόνομη, μια περήφανη και αξιοπρεπή ζωή. Ένα σύνθημα που θα μας οδηγήσει στη νίκη. Όχι της πολιτικής, αλλά στην νίκη της ζωής μας. Να μην πάει χαμένη. Γιατί ξέρουμε ότι ζούμε ηττημένοι. Ακόμα κι όταν νικάμε κάποτε.

Να αφήσουμε πίσω την μεταμφιεσμένη σε ελευθερία δουλεία, που μας γονάτισε την σκέψη στο γκρι του σοφισμού και της αμφισημίας. Που μας έμαθε να κατανοούμε το δίκιο των τοκογλύφων!! Τι ντροπή!! Με τη βοήθεια των διανοουμένων και των ειδικών. Με τα ληστρικά επιτόκια. Και εμάς να φωνάζουμε θλιβεροί και ανάξιοι, δεν είμαστε μπαταξήδες!! Και εμείς να φωνάζουμε, θα σας πληρώσουν τα εγγόνια μας!! δεν είμαστε μπαταξήδες. Τι φρίκη αντάρτη μου. Εσύ της εθνικής μας αντίστασης. Που μας φτάσαν γέρο μου. Πως καταντήσαμε πατριώτη ανάξιοι της ζωής μας. Γιατί τους άφησες.

Ξεχάσαμε όχι το νόμο που γράφεται στο κάθε κουρελόχαρτο που στήνουν οι κυβερνήτες των τραπεζιτών, αλλά τον άγραφο νόμο του ανθρώπου, τον πιο άγραφο από όλους τους άγραφους, που δεν υπακούει σε χρόνους και εποχές, σε τεχνολογίες, πολιτισμούς και επιστήμες ακόμη : καμιά γενιά δε χρεώνει την άλλη. Έτσι αρχίζει η ζωή να γεννιέται. Αλλιώς η αναπαραγωγή θα ήταν άχρηστη. Και οι τραπεζίτες θέλουν να προσημειώσουν το μέλλον του πλανήτη και του σύμπαντος αν μπορούσαν.

Συμπληρώνουμε δυό αιώνες όπου νάναι από την επανάσταση του ΄21.Κι ακόμα ζούμε με δανεικά. Διαρκώς και ακατάπαυτα όλον αυτόν τον απίστευτο χρόνο. Είναι σαν ψέμα. Υπογράφουμε μνημόνια με τα ίδια μας τα χέρια κάθε τόσο στις εκλογές. Γιαυτό νιώθουμε ηττημένοι. Γιατί δεν μπορέσαμε. Γιατί έχουμε τύψεις. Και ευτυχώς. Δεν μπορούμε να το καταπιούμε. Πήραμε τη ζωή μας λάθος για 200 χρόνια. Όλο δανειζόμαστε. Τι συμβαίνει με εμάς σαν λαό;

Διαπιστώνουμε τώρα πια με την κρίση και την δική μας συνευθύνη, την δευτερεύουσα βέβαια αλλά υπαρκτή, δίπλα σε αυτή των πολιτικών και των τζακιών. Αυτής της άχρηστης ελληνικής αστικής τάξης των παπατζήδων. Που αγιώνουν τους φτωχοδιάβολους της Αθηνάς και του Ψυρρή. Που τώρα πια και προ πολλού, δεν είναι ούτε αυτό. Γίναν απροκάλυπτα αεριτζήδες. Που διακινούν το τίποτα. Σκουπιδιάρηδες ομολόγων των πολιτικών δωσιλόγων. Γιατί εμείς τους ψηφίζαμε πάλι και πάλι αδερφέ μου. Γιατί όποιος ζει με δανεικά είναι ηττημένος. Αυτό να το καταλάβεις. Νιώθει την αχρηστίλα του να του βαραίνει τις πλάτες.

Χρειαζόμαστε ένα σύνθημα που θα μας απελευθερώνει από τους εκπροσώπους και τις υποσχέσεις τους. Να τελειώνει η ανθρωπότητα με αυτούς.
Ένα σύνθημα που θα έχει όλη τη ζωή μας μέσα του. Με λεπτομέρειες που θα μας θυμίζουν, που θα μας ξαγρυπνάνε, θα μας τσιγκλάνε, θα μας οδηγούν και θα μας στέλνουν στην συνείδησή μας. Την τσαλαπατημένη.

Όλα τα άλλα συνθήματα που ακούτε είναι ψευδή. Είναι φθαρμένα. Δεν κάνουν πια τη δουλειά τους. Φωνάχτηκαν και απέτυχαν. Δεν τα κατάφεραν. Είναι δευτερεύοντα τώρα πια σε σημασία, ανολοκλήρωτα σε σπουδαιότητα και σε σημαντικότητα. Μέχρι εκεί μπόρεσαν. Δεν εμπνέουν. Κάτι τους λείπει να πουν. Κάτι που δεν ανέτειλε ακόμα καθαρά μέσα τους και μέσα μας. Όμως το περιμένουμε, το ελπίζουμε με όλη την ύπαρξή μας. Τα παλιά, είναι συνθήματα ενός ανήμπορου παρελθόντος, που δεν ξέρει τι είναι αυτό που πρέπει να φωνάξει, για να αλλάξει τη ζωή του, για να βγει από το τέλμα του, από το αδιέξοδό του.

Δεν δανείζομαι είμαι ελεύθερος!!! Νάτο το σύνθημά μας! Με αυτό θα πάμε στον νέο αιώνα. Έχει όλα τα προηγούμενα μέσα του. Θέλει την μελέτη του και τη φιλοσόφησή του από όλους μας. Να δούμε τι λέει. Να καταλάβουμε το καινούργιο του. Που ήταν για χρόνια πολλά, πάρα πολλά μπρος τα μάτια μας και δεν το βλέπαμε. Δεν θάλαμε να το δούμε.

Γιατί πρέπει να οδηγήσουμε τη ζωή μας, σε χρόνους και τόπους άλλους καινούργιους! όπου ο καθένας από μας θα γνωρίζει τι μέλλον του ανοίγεται. Φτιαγμένο και προγραμματισμένο από τον ίδιο και από όλους μαζί. Με ασφάλεια. Με κατευθείαν ψηφίσματα χωρίς ενδιάμεσους. Μακριά από εξαρτήσεις και επαιτείες. Μακριά από παρακάλια για φραγκοδίφραγκα.

Το σύνθημα αυτό χτυπάει στην καρδιά το χρηματοπιστωτικό σύστημα θανάσιμα και ακαριαία. Παραλύει τον καπιταλισμό και τον διαλύει στην κεντρικότερη φιλοσοφία του. Τον σαπίζει κυριολεκτικά, αφού του στερεί το κέρδος. Τη δυνατότητα να μας αρπάξει από τον λαιμό.

Μένει έτσι με τα κεφάλαιά του, τα κεφάλαιά μας δηλαδή, στα σεντούκια του και τα χρηματοκιβώτιά του, γεμάτα χρήμα ατόκιστο, άκερδο που μετατρέπεται έτσι σε απλή ανταλλακτική αξία, σε απλό μέσον εύκολης χρήσης μόνο στην ανταλλαγή προϊόντων μεταξύ των παραγωγών και των πολιτών. Όπως πρέπει να είναι. Γίνεται χαρτί και κέρματα τότε για να αγοράζεις τσίχλες.

Το σύνθημα, δεν δανείζομαι είμαι ελεύθερος, είναι ο καλλίτερος οικονομολόγος διαχρονικά εξ όλων. Μακράν και πέρα, απλησίαστα και άφθαστα από τα μεγαλύτερα ονόματα της οικονομίας. Δεν μιλάει καν για ισοζύγια, τόσα έβγαλα τόσα δανείστηκα, αυτή είναι η διαφορά μου, αυτά χρωστάω ή δεν χρωστάω. Λέει, δεν δανείζομαι. Σκέτο.

Και όταν στην έσχατη ανάγκη χρειασθούμε, όταν βρεθούμε σε ένα τετέλεσται, τότε αυτό γίνεται χωρίς τον παραμικρό τόκο από κοινωνικές τράπεζες του κράτους, της αλληλεγγύης των ανθρώπων. Και φυσικά όχι για κέρδη. Οποιασδήποτε μορφής. Ότι στοχεύει στην τοκογλυφία της ζωής μας, των παιδιών μας, των ονείρων μας. Και πάντα για βασικές μόνο ανάγκες.

Φωνάζω δυνατά για να συνεννοηθούμε, για να με ακούσουν οι εχθροί μου, για να τους διαλύσει τα καλλίτερα μυαλά που μας πιπιλίζουν καθημερινά τις υποχρεώσεις μας, όμως απευθύνομαι σε σας κατά βάθος : η φύση δεν τοκίζει τον εαυτό της! Εκεί είναι η αλήθεια. Αυτό λέει το νέο σύνθημα. Δεν τοκίζει το περίσσευμά της. Τη σοδειά της. Το χαρίζει στα όντα της.!! Το ανακυκλώνει για την επόμενη χρονιά και το ξαναδίνει πάλι και πάλι σε αυτά και σε μας απλόχερα. Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς μνημόνια και φυλακές.

Αυτό μην το ξεχάσετε ποτέ συμπολίτες και σύντροφοι στους αγώνες. Είναι ο οδηγός μας για τη ζωή. Η φύση μας δείχνει τον δρόμο κι όχι οι τραπεζίτες.

ΥΓ
Το σύντομο αυτό κείμενο είναι η ομιλία που σκόπευα να πω στο 1ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως οι μηχανισμοί δεν το επέτρεψαν. Εσείς όμως αν θέλετε πρέπει να μπορείτε να το διαβάσετε,

αγαπητοί αναγνώστες του blog,

Πρόταση για το μεταναστευτικό στο συνεδριακό διάλογο

(Το κείμενο που ακολουθεί, δεν αναρτήθηκε ηλεκτρονικά όπως περίμενα σε μια από τις δυο ηλεκτρονικές εφημερίδες της Αριστεράς, Αυγή και Εποχή, για το πρώτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, παρά μόνο στην τρίτη εφημερίδα, τον δρόμο της Αριστεράς που δεν διαθέτει ηλεκτρονική μορφή. Ως εκ τούτου η αναγνωσιμότητά και εξ αυτού η ενημέρωση των πολιτών ήταν υπερελάχιστη με ένα αμελητέο τιράζ. Με δεδομένο λοιπόν ότι είναι το μοναδικό αριστερό άρθρο που προσπαθεί να διαφύγει από τα αριστερά ταμπού και πρέπει να ακουστεί κι αυτό, το αναρτώ εδώ στο blog και παρακαλώ γνωστούς, φίλους και αναγνώστες να το βοηθήσουν.)

Φίλοι/ες αγαπητοί σύντροφοι/ες,

Όταν οι καπιταλιστές αποφασίσουν ή προκαλέσουν μια μετανάστευση, ή για φτηνό εργατικό δυναμικό ή ως φυγή από εστίες πολέμου και φτώχειας που οι ίδιοι δημιουργούν ή ακόμα όπως πρωτοφανώς συνέβη στην ελληνική περίπτωση, για παρκάρισμα και εγκλωβισμό των υπεράριθμων μεταναστών, μακριά από τις δικές τους μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, τις οποίες διασφάλισαν με το Δουβλίνο 2 που ψήφησε δουλικότατα ο Σημίτης και υιοθέτησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις συλλήβδην, και αυτό το συλλήβδην πονάει, τότε τίποτα δεν μπορεί να την ανακόψει παρά μόνο ισχυρά ανεξάρτητα κράτη. Δημοκρατίες με στιβαρή οργανωτική δομή, με ισχυρή εθνική συνείδηση και σταθερή διεθνιστική αλληλεγγύη. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις συμβαίνουν τραγωδίες παράλληλες και μαζικές, τόσο για τους μετανάστες όσο και για τους πληθυσμούς που υφίστανται την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, γιατί η ανεξέλεγκτη είναι το πρόβλημα. Είναι αυτή που πνίγει επειδή δεν τελειώνει ποτέ, που σέρνεται τρις δεκαετίες τώρα, που σπέρνει συμφορά και για τους δυό λαούς. Γιατί δεν τολμήσαμε.




Το μόνο που μπορεί να κάνει μια Αριστερή αντιπολίτευση, συνεπής στις αρχές της, συνεπής απέναντι στους ντόπιους εργαζόμενους, όπως και σε ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας της, είναι να ενημερώσει επειγόντως τις χώρες μεταναστευόντων μέσω επίσημων δρόμων, διπλωματικών οδών, μέσω πρεσβειών, μέσω τεχνολογίας, διαδικτύου, κάθε προσφερόμενου τρόπου, τους υπό μετανάστευση πολίτες των χωρών αυτών, για τη πραγματική κατάσταση που επικρατεί στις χώρες προορισμού τους, δηλαδή μόνο την Ελλάδα όπου κατευθύνεται πάνω από το 97% όλης της ευρωπαϊκής μετανάστευσης, φτάνοντας το 1/3 του πληθυσμού, δηλαδή τα τρεισήμισι εκατομμύρια ψυχές, να μην διστάσει να μην κιοτέψει να μην μεμψιμοιρήσει πάλι, αλλά να ειδοποιήσει για την ανεργία, την φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες εκμετάλλευσης που τους περιμένουν, τις εξοντωτικές και ανθυγιεινές συνθήκες διαμονής σε στάνες και σε παραπήγματα, το στοίβαγμα και το τσουβάλιασμά τους σε δωμάτια των 20 και 30 ατόμων, σαν απάντηση και αντίσταση στις υποσχέσεις και την προπαγάνδα των δουλεμπόρων. Σαν απάντηση στο ιερατείο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Με βίντεο και σποτ μεταγλωττισμένα σε όλες τις γλώσσες μεταναστευτικών ρευμάτων, σε εφημερίδες διεθνείς και τοπικές, σε τηλεοράσεις, σε ραδιόφωνα, σε όλα τα μέσα κοινωνικής ενημέρωσης και δικτύωσης όπου υπάρχουν, για να προλάβουμε περαιτέρω ανθρώπινα δράματα, ράκη ψυχικά και βιολογικά, καταστροφές ανθρώπων, για τον ναζισμό που αποθρασυμένα πλήρως πια, καιροφυλακτεί και δολοφονεί καθημερινά μέρα και νύχτα. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε να ελαττώσουμε αν δεν μπορούμε να ανακόψουμε τα μεταναστευτικά ρεύματα. Αυτή είναι η πρόταση. Κάτι που έπρεπε ήδη να είχαμε κάνει.

Αλλιώς θα ζούμε καθημερινά γνωστές ή άγνωστες ακόμα Μανωλάδες. Αλλιώς θα έχουμε τους πολίτες μας εναντίον μας, παρά την πίεση του μνημονίου και της γενοκτονίας που βιώνουμε. Δεν θα μας πιστεύουν και δεν θα μας εμπιστεύονται. Θα είμαστε κολλημένοι στο 27% ενώ η καθαρή θέση μας, με τέτοιες ενέργειες που προτείνονται εδώ, θα μας απο γείωναν, θα μας είχαν ήδη κυβέρνηση από τον Ιουνη το2012. Και αυτό είναι σαφές σε όλους, ψηφοφόρους μας και μη.

Αποτέλεσμα η Χρυσή Αυγή να είναι ήδη τρίτο κόμμα και να οργιάζει ψηφοθηρικά και αυξητικά μέρα με την μέρα, παρά την καθημερινή φονική της δράση. Και το πιθανότερο αν εμείς δεν δούμε το πρόβλημα, αν δεν ακούσουμε τα μηνύματα που κραυγάζουν, στις μεθεπόμενες εκλογές, να είναι ίσως και κραταιά αξιωματική αντιπολίτευση απορροφώντας την ΝΔ, αν βέβαια εμείς μπορέσουμε και πάρουμε τις επόμενες εκλογές.

Νεφέστορας-Ηλιόπουλος Πάνος  συγγραφέας.

Ευρώ ή εθνικά νομίσματα

Ο μοναδικός, ο εξαιρετικός, ο έκτακτος αυτός επισκέπτης της ζωής μας, που έρχεται και αλλάζει τα πάντα, η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας, η αναπάντεχη τύχη της, ο σπουδαίος αυτός εθνικός και ιστορικός λόγος, για τον οποίο μπορεί μια Αριστερά να συναινεί για να αλλάξει το εθνικό νόμισμα της χώρας της, δεν υπάρχει! Δεν βρίσκεται πουθενά! Μα πουθενά! Σε κανένα μήκος και πλάτος του πλανήτη! Σε κανένα χάρτη της εμπειρίας! Ξεχάστε το. Ήταν μια ακόμη καλοστημένη δημαγωγία που πέρασε, και τώρα ζούμε το τέρας της, τα εκτρώματά που αφειδώς γεννάει.

        

Αν δε,  διαφορετικά συνέβησαν τα πράγματα στη χώρα, τότε αυτή η Αριστερά πρέπει να ψαχτεί. Να καταλάβει ποια είναι και που πάει. Να ξαναπερπατήσει από την αρχή στα αχνάρια της. Να βρει τα φάλτσα της και τις παραφωνίες της. Αλλιώς, όπως γίνεται πάντα στο τέλος, θα την προσγειώσει η οδυνηρή πραγματικότητα με τον απροσδόκητο δικό της τρόπο. Έξω από τους υπολογισμούς της και τις γραφές της και τσακίζοντας τις εμμονές της. Βλέπε τους Κουβέληδες πρόσφατα, που επέμεναν στην Ανδρεϊκή δημοκρατία.

        

Ακόμα δε, και στην κορυφαία πράξη της δημοκρατίας το  δημοψήφισμα αν κατέφευγαν οι τότε πολιτικοί, κάτι που ποτέ δεν τόλμησαν όλοι αυτοί οι εντολοδόχοι των ξένων, που θα νομιμοποιούσε υποτίθεται μια τέτοια απόφαση για το ευρώ, πολύ απλά ο λαός θα έκανε ένα ακόμη λάθος. Θα γινόταν σύντομα δούλος όπως έγινε ή πιο δούλος αν είχε ξεκινήσει από παλιά τέτοιες συνήθειες. Τίποτα το καινούργιο και σοβαρό δεν θα συνέβαινε. Θα μας κατακεραύνωνε μόνο αγριεμένη η Ιστορία μετά από λίγο βλέποντας την κατάντια μας, η πολιτική μας συνείδησή δηλαδή, για ότι κάναμε.  

         

Μα θα πουν: τόσες χώρες έκαναν το ίδιο, άλλαξαν το νόμισμά τους. Και τραβάνε τώρα τα μαλλιά τους απαντάει η πραγματικότητα. Τώρα που κατάλαβαν την απάτη. Ακριβώς σήμερα. Και ούτε είναι αυτό επιχείρημα για να μιλήσουμε σοβαρά δημόσια. Επειδή το κάναν οι άλλοι να το κάνουμε κι εμείς. Γιατί το ισχυρό ευρώ ήταν το τυρί μιας φάκας που μάζεψε όλους τους ευρωπαίους πολίτες μέσα, αφήνοντας τις αστικές τάξεις και τα κεφάλαια τους απ έξω, να εισπράττουν και να χαχανίζουν για το πάθημά μας και την καπατσοσύνη τους. Και ας μην σπαταλιόνται κάποιοι να κατασκευάζουν καταϊδρωμένοι επιχειρήματα υπέρ του ετεροκαθορισμένου δυνατού τάχα νομίσματος, γιατί εκθέτουν τον εγκέφαλό τους που υπερασπίζονται τέτοια κοντόθωρα μάλιστα αδιέξοδα. Γιατί όπου νάναι τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία, και μπορεί να βρεθούν οι μόνοι με το ευρώ, ενώ οι υπόλοιποι με τα εθνικά τους νομίσματα. Και τότε φανταστείτε το ιστορικό κάζο.

        

Ομιλώ πάντα για μια Αριστερά αγονάτιστη, και ούτε κατά διάνοια για μια σοσιαλδημοκρατία ή άλλου είδους έκπτωμα διαχείρισης των μνημονίων, διαχείρισης του καπιταλισμού. Αν είναι έτσι, καθόμασταν στα αυγά μας. Δεν μας έλειψαν δα τα πασόκ και οι αποχρώσεις τους.            Παραμέναμε στη πολιτική μιζέρια μας από τώρα, χωρίς δικαιακά όνειρα και χωρίς  κοινωνική ελπίδα καμιά. Και μη μιλάτε κάποιοι με ένα ανόητο πρωθύστερο ευχολόγιο, για μια πολιτική και κοινωνική ένωση της Ευρώπης από τώρα κιόλας, ενώ δεν άρχισε καν, αφού χρειάζεται πρώτα ένας παντοειδής εκδημοκρατισμός όλων των χωρών, βλέπε μισό με ένα αιώνα το λιγότερο. Ο καθένας με τα λόγια χτίζει ανώγεια και κατώγια, κύριοι ευρωλάγνοι και λοιποί αριστερίζοντες ξαφνικά καινοτόμοι του παμπάλαιου.                                  

       

Πίσω από το νόμισμα κάθε χώρας κρύβεται η ταυτότητα της χώρας. Το άκουσμά του και μόνο δίνει ένα λεπτομερές διάγραμμά μας στην παγκόσμια πολιτική και οικονομική σκηνή. Λέει στους άλλους ότι υπάρχουμε, ότι ανασαίνουμε υγιείς και χωρίς δεκανίκια. Είναι απίστευτο τι συσσωρεύει κάθε νόμισμα από μόνο του, και τι αλήθειες μας λέει που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Δεν υπάρχει χώρος για να γραφούν όλα εδώ. Πόσο το εκτιμάνε ή όχι οι άλλοι. Αν είναι πληθωρισμένο ή όχι και γιατί. Το πιο σύνηθες επιχείρημά τους για να φοβίζουν τον πληθυσμό. Αλλά και ποιοι το πληθωρίζουν τελικά και πως. Η παραγωγή της ολόκληρη. Αν παράγει ή δεν παράγει και γιατί. Ακόμα τι παράγει και γιατί. Όλες οι δυνατότητές της, οι λανθασμένες ή ορθές επιλογές της, οι δυνατότητες κυρίως του ίδιου του λαού. Αν πιστεύει στον εαυτό του ή όχι, αν τρέχει να προσκολληθεί σε άλλους  ή όχι. Η αξιοσύνη, η παραγωγικότητα του, ο μόχθος και τα πιστεύω του. Το μικρό ή μεγάλο μέγεθος της δημοκρατίας του, η ακριβής κατάσταση του κοινοβουλίου του.

        

Φυσικά το νόμισμα δεν είναι ο μόνος λόγος που καθορίζει το πολύπλοκο οικονομικό σύστημα κάθε χώρας, όπως η απαιτούμενη τεχνολογία στην παραγωγή και ο πληθωρισμός. Γιατί μια πράγματι στιβαρή δημοκρατική χώρα, μπορεί να σταματήσει τον τυχόντα πληθωρισμό με έλεγχο των  αυθαίρετων αυξήσεων και λύνει το πρόβλημα. Την διαμεσολάβηση των αεριτζήδων που διακινούν το τίποτα. Την νομισματοποιημένη μαγκιά των ελληνικών τζακιών πάνω στο νόμισμα που το τοκίζουν και το πληθωρίζουν πλουτίζοντας. Την ντόπια τοκογλυφία της αστικής τάξης. Και πάντως με όποια εξουσία των μέσων παραγωγής, το νόμισμα δεν μπορεί παρά να είναι εγχώριο, ευέλικτο και μέρος όχι μόνο και απλά της οικονομίας, αλλά της κουλτούρας, της ιστορίας και της πολιτισμικής κληρονομιάς και συνέχειας της χώρας. Μέχρι εκεί φτάνει. Το ξένο νόμισμα είναι μόνο όταν δεν ελέγχεις τα βασικά μέσα παραγωγής σου και τα ελέγχουν οι τραπεζίτες και οι περίφημοι άφραγκοι επενδυτές. Έμμεσα ή άμεσα και κραυγαλέα όπως επιχειρείται σήμερα. Τότε που είσαι πια ήδη προτεκτοράτο και απλώς θέλεις να το διαχειριστείς εσύ ως Αριστερά. Σαχλαμάρες ακόμα και για δελτίο ειδήσεων.

        

Αυτός κατά την γνώμη μου είναι ο κανόνας συμπολίτες. Ο μπούσουλας με την βοήθεια του οποίου μπορούμε να έχουμε ένα κοινά αποδεκτό δρόμο στη σκέψη μας, ένα περίπου, μια άκρη νήματος στο δυσκολότατο αυτό οδοιπορικό του νομίσματος. Γιατί εθνικό νόμισμα σημαίνει εθνική ανεξαρτησία. Αυτό σημαίνει πάνω από όλα. Χωρίς αυτό εθνική ανεξαρτησία δεν υπάρχει ούτε σε ανέκδοτα. Πίστη και προσπάθεια τουλάχιστον γιαυτό, επίμονη και επίπονη. Στοιχειώδης προϋπόθεση για μια πολιτική οικονομία. Αδιάφορο αν στην χώρα της πατροπαράδοτης εξάρτησης, στην χώρα των διαχρονικά νενέκων, το πολιτικό συνεχές, το αδιάλειπτα σκυμμένο, είχε από πάντα την χώρα εξαρτημένη και με την δραχμή. Γινόντουσαν εκπρόσωποι για να διασφαλίσουν την καρέκλα τους μόνο, αδιαφορώντας για την χώρα τους και πουλώντας την με μανία και ευχαρίστηση κάθε τόσο, κλαίγοντας στις τηλεοράσεις για εξιλέωση, και στριγγλίζοντας επιδεικτικά με τους παπαγάλους τους πως δεν υπήρχε άλλη λύση.

        

Όλα αυτά είναι ΄΄εύκολο΄΄ να γίνουν όχι με κατάργηση του κοινοβουλευτισμού, όπως κάποιοι άλλοι πάλι από τα δεξιά συκοφαντούν επαγγελματικά και φοβίζουν τους πολίτες, επειδή τρέμουν την κατάργηση του πελατειακού συστήματος, αλλά με την ρηξικέλευθη αλλαγή της ισοβιότητας των πολιτικών κατά αρχήν που είναι το κλειδί ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας. Ολόκληρης της πολιτικής διαδρομής της χώρας από την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους. Μαζί με πέντε-έξι ακόμη σημαντικότατες κορυφαίες συνταγματικές δημοκρατικές αλλαγές, ώστε να επανέλθει η χώρα πλήρως στο χαμένο αυτονόητο της ζωής της.

        

Τέλος να προσθέσω κι αυτό, γιατί έχει μια συνδεδεμένη σημασία με το θέμα του νομίσματος που συζητάμε εδώ, μη εμφανή εύκολα και άμεσα. Καλή η ιδέα λοιπόν ενός ενωμένου ευρωπαϊκού Νότου που θα ξεκινήσει ένα οικονομικό και κοινωνικό και πολιτικό συνάμα εγχείρημα. Κι εμένα μου αρέσει. Μου θυμίζει μάλιστα την μεγάλη ιδέα του Ρήγα Φεραίου για την Βαλκανική ένωση. Αν όμως ο Νότος αγαπητοί δεν ακολουθήσει όπως δεν ακολούθησαν οι βαλκάνιοι, τότε θα πρέπει να το κάνεις μόνος σου. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια, για να μην γίνεις γραφικός αναβάλλοντας την επανάσταση μέχρι να ετοιμαστούν και οι άλλοι!

        

Επειδή έχουν δει πολλά τα μάτια μας μέσα στους αιώνες. Γιατί μέχρι τώρα δεν είδαμε καμιά σοβαρή ανταπόκριση εκ μέρους της πλειοψηφίας των μαζών, γιατί αυτές και οι ψήφοι τους θα αποπειραθούν το εγχείρημα. Δείχνουν πιο ανέτοιμες κι από μας. Μην ξεχνάτε ότι ψηφίζουν και εκεί φανατικά Σαμαρά και Παπανδρέου, σφιχταγκαλιασμένοι σε ένα χορό  συνειδησιακού θανάτου μεταξύ ελαφράς δημοκρατίας και τραπεζικού φασισμού. Έχετε κι αυτή την εκδοχή υπό όψιν σας, όταν το επαναλαμβάνετε σαν πιθανότητα δημόσια στην τηλεόραση.        

Γιατί κακά τα ψέματα, τα κεκτημένα αυτού του πολιτισμού, αυτής της επιστήμης και της τεχνολογίας της δηλαδή, όπως διαμορφώθηκαν παραδομένα εξ ολοκλήρου στον καπιταλισμό και τις συνήθειες μιας ελαφρότητας που επιβάλει, αντί να τον απελευθερώνουν τον σκλαβώνουν. Αποτελούν αντικίνητρο για αλλαγές ακόμα και ρουτίνας, όπως μιας απλής εκλογικής προσπάθειας που βλέπει έστω με το ένα ή το μισό μάτι φως στον άμεσο σοσιαλισμό των δημοψηφισμάτων.

Η Αριστερή ματιά στην Κυπριακή κρίση.

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα έως αφόρητα για την Κύπρο.

Όχι για αυτό που νομίζουν, το κούρεμα δηλαδή, αλλά για αυτό που δεν υπολογίζουν καν που τους συμβαίνει. Γιαυτό και ψάχνουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο. Και ούτε συλλαμβάνουν οι αναλυτές το πρόβλημα να βοηθήσουν, ευθυγραμμισμένοι σε ένα λαϊκισμό της Αριστεράς και της Δεξιάς που συμπίπτουν σε αυτόν, και παραπλανάει τις αιτίες.

·         

Οι διανοούμενοι δεν μπορεί να τα έχουν καλά με τον κόσμο. Αυτό δεν κατάλαβαν. Να χαϊδεύουν τα αφτιά του και να παίρνουν διακρίσεις και τίτλους ως αντάλλαγμα. Άλλος είναι ο ρόλος τους. Η κριτική στις πράξεις και τα πράγματα του λαού. Μόνο έτσι βοηθάμε τους πολίτες. όσο κι αν τους στενοχωρούμε. Αντ΄ αυτού καταναλώνονται αποκλειστικά, στις κακές κυβερνήσεις των καπιταλιστών. Χαράς το πράγμα. Λες και δεν ξέρει κανείς τι συμβαίνει.

·         

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι εκεί που μας δείχνουν όλα τα δάχτυλα, όλες οι αποχρώσεις του κυπριακού πολιτικού φάσματος, αλλά πιο πίσω βαθύτερα, εκεί που εμείς δεν θέλουμε να δούμε, στον προσανατολισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας χωρίς εξαιρέσεις δυστυχώς, μακριά από ένα υγιές παραγωγικό και οικονομικό μοντέλο, σε ένα έωλο και υπερτροφικό τραπεζικό τομέα αποκλειστικά, στη χειρότερη δηλαδή εξάρτηση μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας. Με ανύπαρκτη αυτονομία.     

·         

Γιατί κρίση είναι θα περάσει σε κάποια χρόνια. Το θέμα είναι αν θα ξαναχρησιμοποιήσουμε αυτό το μοντέλο της φούσκας. Αν θα ξαναγυρίσουμε σε αυτό. Γιαυτό γράφεται αυτό το κείμενο.     

·         

Χωρίς πρωτογενή αγροτική παραγωγή, χωρίς καμιά βιοτεχνική υποστήριξη σοβαρή και ικανοποιητική, και με ένα τουριστικό τομέα που από μόνος του χωρίς την βοήθεια των δυο άλλων, καταντάει κι αυτός μια μονοκαλλιέργεια επικίνδυνη και φθοροποιότατη για τη συνείδηση ενός λαού, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι εμείς στην Ελλάδα. Μακριά από τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου. Έτσι εισάγουν τα πάντα με τους τόκους που παίρνουν από τα παρκαρισμένα κεφάλαια των αετονύχηδων.

·         

Και τώρα χωρίς να αντιλαμβάνονται καν τι κάνουν, αυτό το χρεοκοπημένο μοντέλο θέλουν να  διασώσουν, τον αντικατοπρισμό μιας όασης που δεν υπάρχει  αναζητάνε ξανά και τον εξωχώριο παράδεισό τους, να ξαναπάθουν δηλαδή μετά από λίγα χρόνια πάλι τα ίδια, από κάποιον άλλο διάδοχο Γερμανό.

·         

Πρέπει να καταλάβουν και να παραδεχτούν, πως έζησαν σε ένα τυχοδιωκτικό μοντέλο, ευκαιριακό, πλήρως αντιδημοκρατικό, με μια λογική προσανατολισμένη στο πονηρό άκοπο και άκρατο κέρδος, που προφυλάσσει φοροφυγάδες και λαμόγια, απατεώνες όλων των ειδών και μεγεθών, όπως τους δικούς μας εδώ, που ενώ θα έπρεπε να είναι στη φυλακή, απολαμβάνουν την ασυλία που τους προσφέρουν οι Κύπριοι και το Κυπριακό κράτος. Κάνατε κακές παρέες.

·         

Όπου είναι γεμάτο Τζοχατσοπουλαίους για να καταλάβουμε, Λαυρεντιάδηδες και κάθε είδους υποκείμενα, που καταληστεύουν τον λαό τους και παίρνουν τα κλοπιμαία με βαλίτσες και τα πάνε εκτός χώρας τους, σε μια απέραντη off shore. Μια χώρα ολόκληρη, μια off shore ολόκληρη.Αυτή είναι η Κύπρος, άσυλο των μελαγοληστών. Γιατί το χρήμα για εμάς τους Αριστερούς έχει και οσμή και χρώμα.

·         

Η Κύπρος παραστράτησε μια δεκαετία τουλάχιστον, ξεφεύγοντας έξω τελείως από τις αρχές της ανθρώπινης δικαιοσύνης, τις αρχές της στοιχειώδους δημοκρατίας και φυσικά ζούσε μακριά έτη φωτός από τις αρχές της αριστεράς και της ιδέας της Αριστεράς. Παρόλο που είχε όπως νομίζαμε κομουνιστή πρόεδρο. Ο οποίος ουδέποτε είχε την παραίτησή του στην κωλότσεπη, κι ούτε τόλμησε να ζητήσει ποτέ δημοψήφισμα, και ιδίως αυτό. Σπουδαίος ηγέτης, σπουδαίος δημοκράτης.

·         

Ή είσαι λοιπόν με το ευρώ ή είσαι με την δραχμή και τη λίρα, ή είσαι μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση ή έξω από αυτήν φίλε Κύπριε, με όποια άποψη και αν έχεις για τα πράγματα, δε μπορείς να βασίζεις την οικονομία σου, την κοινωνία σου, το μέλλον σου, τα παιδιά σου και την χώρα σου, σε μια φούσκα, σε ένα σύστημα με κύρια πηγή εσόδων το τραπεζικό τοκογλυφικό μοντέλο.

·         

Δεν μπορούν πλέον οι Κύπριοι να ζουν στις χίμαιρες και στην ψεύτικη ευημερία. Αυτό πρέπει να καταλάβουν, κι αυτό πρέπει να σταματήσουν αν έχουν διατηρήσει ακόμα την ικανότητα να διακρίνουν τα πράγματα γύρω τους. Γιαυτό και το όχι τους ήταν ήδη σκυμμένο. Τους βγήκε μετέωρο και δεν το υπερασπίστηκαν με θέρμη και με θέληση.

·         

Γιατί όλα τα κείμενα που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, σπρώχνουν στη πνευματική οκνηρία των πολιτών, στην αποκοίμιση ακόμη περισσότερο της συνείδησής τους, μη αναφέροντας καν το πρόβλημα. 

  

·         

Εγώ αυτό έχω να πω δημόσια στους συμπολίτες μου, στους φίλους μου και στους συντρόφους μου, το ίδιο προς τις κεντρικές επιτροπές και τα πολιτικά γραφεία.  Το μοντέλο της κοινωνίας που επιλέγουμε πρέπει να έχει μόχθο στη βάση του και στην κυριολεξία του. Όχι ιδρώτα τεχνητό από τον ήλιο και την ζέστη της τριτογενούς και τεταρτογενούς παραγωγής των υπηρεσιών, των γραφείων και του χρηματοοικονομικού μοντέλου ακόμα και του υγιούς.

Θα κριθούμε όλοι.       

Κυρίως για ότι δεν λέμε,  

και όχι για τα εύκολα που λέμε.

ΥΓ

Γιατί με αυτές τις κακομοιριασμένες λογικές της μεροληψίας και της ανοχής, φτάσαμε να ζητάμε να κάτσουν στο σκαμνί της δικαιοσύνης, μόνο οι ΠαπανδρεοΒενζέλοι και οι Σαμαράδες, προστατεύοντας τον συναγωνιστή Χριστόφια. Αλλά οι πολίτες, οι Αριστεροί και μη, έχουν άλλη γνώμη για αυτόν κάτω στην Κύπρο, δεν θέλουν να τον βλέπουν καν, τον θεωρούν εγωιστή και ισχυρογνώμονα που δεν ακούει κανένα, χαρακτηριστικό της υπομετριότητας που θέλει να κάνει και τον αρχηγό, και επιμένουν να τον στείλουν στην δικαιοσύνη.