Τρίτη, 20 Μαΐου 2008

Εφήμερο και διαχρονικό

Το διαχρονικό με το εφήμερο συγκρούονται θανατηφόρα.
·
Το επίκαιρο είναι αποσπασματικό, δεν δείχνει τον κόσμο, παρά μόνο τον εαυτό του. Μας κρύβει τον ήλιο. Την απεραντοσύνη του υπάρχοντος. Μαζί με τα συμβάντα του. Μας κρύβει ακόμα τον χρόνο, τον κάνει άχρονο μέσα από την ενασχόληση με το κυνήγι του εφήμερου.
Στο τέλος ακολουθώντας κανείς αυτή την στιγμιαία μικρολογική, μεταφυσικίζει τον χρόνο. Θεωρεί ότι αυτός αρχίζει από την στιγμή του, από αυτό που ζει. Εκφράζει σε απόλυτη αντιστοιχία το ΄΄εγώ΄΄ της εποχής, με το εγώ του ατόμου.
Τον αποκόβει από την διαχρονικότητα, από το σύνολό του. Τον αποξενώνει από την ιστορία.
·
Η διαχρονικότητα οδηγεί στον στοχασμό την σκέψη. Το στιγμιαίο ως εφήμερο στην επιπολαιότητα.
Και προ πάντων, το εφήμερο δεν σε αφήνει να σκεφτείς. Καθόλου μάλιστα συνήθως. Να αναπτύξεις το πνεύμα σου. Σου μικραίνει εντυπωσιακά τον ορίζοντα στο βάθος και στο εύρος του. Αιχμαλωτίζει την σκέψη, την ομφαλογυρίζει στο ασύνδετο μικρογεγονός, την παροπλίζει εκεί και την αχρηστεύει. Είναι σαν να μην διαθέτεις μυαλό όταν αυτό κατακλύζεται και ασχολείται μόνο με το εγωιστικό και απαιτητικό εφήμερο και την καθημερινότητα.
·
Από αυτό το εφήμερο κινδυνεύουμε όλοι οι άνθρωποι, μα προ πάντων οι καθημερινοί γραφιάδες, που έχουν εργασιακή σύμβαση και είναι υποχρεωμένοι να γράφουν κάθε μέρά. Να ζουν καβάλα στο εφήμερο. Να κυνηγάν την επικαιρότητα, την μόδα δηλαδή της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Αυτό είναι βασανιστήριο, εκτός από πλήρη καταστροφή της ικανότητας της γραφής τους, αφού υποχρεούσαι στο τέλος να πεις πράγματα που ειπώθηκαν εχθές και προχθές. Ένας πνευματικός θάνατος. Μακάριοι οι δημοσιογράφοι που μπορούν να γράφουν 2-3 φορές τον μήνα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους blogers εκείνους που μιμούνται τους δημοσιογράφους, γράφοντας ανταγωνιστικά με αυτούς σε δημοσιογραφικούς χρόνους καθημερινά και αδιάκοπα.
·
Τα καλλίτερα κείμενα που έχουμε διαβάσει οι άνθρωποι, ήταν όλα διαχρονικά.
Μίλαγαν για έναν συνδεδεμένο κόσμο, τόσο αιτιολογικό όσο και τυχαίο ταυτόχρονα.