Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2008

Η μέτρηση του χρόνου

Η μέτρηση του χρόνου δεν σημαίνει και γνώση του.
Αντίθετα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι σημαίνει άγνοιά του.
Το διαπιστώνει κανείς σε κορυφαίους εφευρέτες και τεχνολόγους διαστημικών ρολογιών, σε αστροφυσικούς και κοσμολόγους που δηλώνουν με δέος την άγνοιά τους για αυτόν, την ίδια στιγμή που τον μετρούν.
Η μέτρηση του χρόνου είναι κάτι άλλο επιδερμικό, έξω από την ουσία του και την σύλληψή του. Έξω από τη ζωή μας. Μια απλή οργάνωση της κοινωνίας των ανθρώπων στη γη, που ισχύει μόνο για αυτούς και που κάθε τόσο μάλιστα αλλάζει, ανάλογα με τις πολιτικές και οικονομικές επιλογές που επικρατούν.
Η βίωση του χρόνου είναι η βαθιά γνώση του. Η σκέψη γιαυτόν χωρίς μέτρηση.
Αυτή προσπορίζει σοφία στον άνθρωπο, αρμονία μέσα του και ηρεμία.
Επί πλέον, η μέτρηση του σημαίνει καταστροφή του.
Αν δεν καταστρέψω την τάξη του χρόνου, αν δεν την κάνω αταξία, δεν μπορώ να την μετρήσω. Γιατί γνωρίζουμε επιστημονικά, μόνο αφού αποδομήσουμε τα πράγματα του κόσμου. Και όταν μετράς υποχρεωτικά δεν σκέφτεσαι. Όταν όμως δεν μετράς, υποχρεωτικά βιώνεις και σκέφτεσαι. Και αυτό είναι ο χρόνος.