Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Ζωή και τεχνολογία.

Σήμερα οι άνθρωποι αντί να ζουν, διαχειρίζονται την τεχνολογία που εφηύραν. Καταβροχθίζουν το χρόνο τους με τον χειρισμό των εφευρημάτων τους. Μαθαίνουν άχρηστες ξένες λέξεις και όρους χωρίς λόγο, που φτωχαίνουν τις σημασίες και τα νοήματα της γλώσσας τους. Που δεν καλοκαταλαβαίνουν και αποστηθίζουν αφού δεν αφομοιώνονται. Μιας δύστροπης εξειδίκευσης που στο τέλος μαθαίνουμε ότι στοχεύει στο ταμείο. Κάθε εταιρία δε, απαιτεί να μαθαίνεις τα δικά της τεχνολογήματα.
·
Είναι κι αυτός ένας τρόπος ζωής θα πουν. Μόνο που είναι πολύ φτωχός. Ανάξιος για ένα τόσο προσοντούχο ον σαν τον άνθρωπο. Ένας τρόπος μη ζωής είναι, αρκεί να έχει προλάβει κανείς να ζήσει τούς προηγούμενους ή να έχει διαβάσει τις πολιτισμικές ιστορίες των ανθρώπων.
Όμως το πιο αντιφατικό και σκανδαλώδες, είναι η αστυνόμευση αυτής της γνώσης μέσω της οικονομοποίησης της σε ακριβές σχολές και μεταπτυχιακά ειδικευτήρια. Απλά και ανόητα τεχνολογικά πράγματα, καταντούν πακτωλός κέρδους για την άχρηστη εκμάθησή τους. Και αυτό δείχνει αποκαλυπτικά τον λόγο παραγωγής και ύπαρξης αυτής της γνώσης.
·
Ο άνθρωπος είναι πολύ πιο σοβαρό θέμα από την τεχνολογία του. Και αυτό πρέπει να το έχει δεδομένο στη συνείδησή του. Διαφορετικά θα εξαντληθεί πνευματικά και ψυχολογικά μαθαίνοντας τους γλωσσικούς χειρισμούς και τις δεξιότητες, μέχρι να ανακαλύψει ότι δεν ξέρει τι να γράψει σε αυτό το μηχάνημα της τεχνολογίας.
Ότι έμεινε μακριά από την ουσία, αποστηθίζοντας και παπαγαλίζοντας την παραουσία και τις λεπτομέρειές της.
Το μέτρο της ξένωσης μιας κοινωνίας από τον εαυτό της, είναι ανάλογο προς την ποσότητα της τεχνολογίας που παράγει και χρησιμοποιεί εις βάρος της.