Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008

Περί διανοουμένων και βίας

Πολλοί διανοούμενοι, κατά καιρούς οι περισσότεροι, ανίκανοι να αντέξουν ψυχολογικά τον αμείλικτο ρεαλισμό του φυσικού και κοινωνικού κόσμου, διαφεύγουν σε τεχνάσματα αυτοεξαπάτησης, άλλοτε γλωσσικά παίζοντας με τις λέξεις και άλλοτε νοηματικά παίζοντας με τα νοήματα.
Σχίζουν στα δυό αδιάσπαστες έννοιες του κόσμου, για να αποφύγουν να αποδεχτούν τον βίαιο χαρακτήρα της ζωής και τις σκληρές απαντήσεις που δίνει. Κρύβονται στη μέση αυτής της διάσπασης και περιμένουν εκεί να πεθάνουν ανενόχλητοι ευθυνών, χωρίς να πάρουν ποτέ θέση στα πράγματα του κόσμου, εισπράττοντας την καθιερωμένη ανταμοιβή για την ευνουχισμένη σκέψη τους.
·
Κατασκεύασαν έτσι το πονηρότερο ιδεολόγημα, που συναντήσαμε τον προηγούμενο αιώνα. Τον διαχωρισμό καταστολής και πρόληψης. Έτσι αυτομάτως είναι κατά της βίας από όπου και αν προέρχεται και φυσικά υπέρ της ανίσχυρης πρόληψης. Τι πονηριά! Τι δόλος!
·
Τι δώρο προ πάντων σε ιμπεριαλιστές και επιτιθέμενους, και τι αδικία, τι καταστολή και καταδίκη, για τους αντιστεκόμενους και το δίκιο.
Διακινούν και διαφημίζουν μια τέτοια σχιζοειδή αντίληψη για την κοινωνική ειρήνη και ισορροπία, η οποία όμως ποτέ δεν επιτυγχάνεται. Προφανώς αγνοούν παντελώς τον συγκρουσιακό χαρακτήρα του σύμπαντος, τις βασικές αρχές της φυσικής επιστήμης, όπως και τον νόμο των αντιθέτων των Ιώνων στοχαστών.
·
΄΄ Εάν προλάβουμε και διαφωτίσουμε, εξηγήσουμε και εκπαιδεύσουμε την κοινωνία, τότε δεν θα χρειαστεί να επέμβουμε και να καταστείλουμε βίαια παραβατικότητες και κοινωνικά εγκλήματα΄΄.

Αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ, ούτε μια φορά στην ιστορία του ανθρώπου. Και όταν το γνωρίζεις αυτό, τραβάς πλέον την υποκρισία στα όρια του κοινωνικού εγκλήματος, στην πνευματική γενοκτονία του ανθρώπου. Στην χειραγώγηση της συνείδησης και του εγγενούς ελεύθερου φρονήματος της. Γιατί ο ευνουχισμός του πνεύματος, είναι η γενοκτονία της ελογικότητας.
·
Με άλλα λόγια εάν εξηγήσουμε στους κεφαλαιοκράτες και στους πολίτες, ότι δεν πρέπει για παράδειγμα να κλέβουμε τους συνανθρώπους μας, τότε δεν θα χρειαστεί να φτάσουμε σε καταστολή.

Τίποτα πιο ανόητο δεν έχει ακουστεί ή γραφεί ποτέ, ούτε καν στις θρησκείες. Ο άνθρωπος είναι πιο μυστήριο από ότι νομίζουν, το ίδιο και η φύση.
Πρόληψη και καταστολή είναι αδιαχώριστα και επιτυγχάνονται με τον φόβο και μόνο. Με τον αμείλικτο φόβο του νόμου της πολιτείας. Αυτό τον ίδιο φόβο που πιο πριν δίδαξε η φύση στον άνθρωπο. Αυτή την αντιληπτική και αισθαντική προστασία, το ικανότερο και ισχυρότερο όπλο του φυσικού κόσμου και των ανθρώπων.
Καμιά άλλη λύση ή απάντηση δεν βρήκαμε τουλάχιστον μέχρι τώρα σαν ανθρώπινο είδος. Στον πραγματικό κόσμο αυτά είναι ταυτισμένα και αδιάσπαστα μεταξύ τους.
Αυτό που παντελώς αγνοούν παρά την πολυγνωσία τους, είναι πως νόμος σημαίνει βία. Αυτό και μόνο. Τόσο ως φυσικός, όσο και σαν κοινωνικός. Και μάλιστα και σημαντικότερο, εθελοντική βία, κοινά συμπεφωνημένη από όλους.
·
Αυτό ήταν το φάρμακο της αθηναϊκής δημοκρατίας μας λέει προβλητικά ο Ηρόδοτος δια στόματος Δημάρατου προς Ξέρξη, όταν αυτός τον ρωτάει ΄΄τι φοβούνται περισσότερο οι Έλληνες΄΄ , προκειμένου να το χρησιμοποιήσει ως όπλο εναντίον τους λίγο πριν τους επιτεθεί. Και εκπλήσσεται όταν του απαντάει, όχι τον άρχοντα ή τον θεό ακόμα, αλλά τον νόμο!!
Αλλά και ο Ηράκλειτος και ο Θουκυδίδης και ο Δημοσθένης και ο Δημόκριτος και βέβαια ο Σωκράτης έντονα και φωναχτά, όπως και κάθε άλλο κείμενο της μοναδικής εκείνης εποχής του ανθρώπου, όπου ούτε η καταστολή χρειάσθηκε ούτε η πρόληψη αφού ήταν αυτονόητα ενωμένα και αδιάσπαστα κάτω από τον φόβο του νόμου.