Κυριακή, 20 Ιουλίου 2008

Ο Πόπερ και ο Πλάτωνας

Ο άγγλος επιστημολόγος και φιλόσοφος Καρλ Πόπερ στο περίφημο βιβλίο του Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της, κατακεραυνώνει τον Πλάτωνα για την προστατευμένη κοινωνία που προτείνει στην Πολιτεία και τους Νόμους του. Μέχρι φασιστική! την αποκαλεί καθώς και τον ίδιο.
·
Δεν πρόλαβε την παγκοσμιοποίηση, να ζήσει την ανοιχτότερη κοινωνία όλων των εποχών, για να μάθει τι γνώριζε και τι φοβόταν ο Πλάτωνας. Τι είχε διαφύγει ολωσδιόλου από την σκέψη του νεότερου διανοητή.

Ότι το ανοιχτό και εάν παρανοίξει γίνεται κλειστό, το ακριβώς αντίθετό του.

Πως γίνεται αυτό; Επεκτείνεται ασταμάτητα γεμίζοντας διαρκώς το γύρο του. Κατακλύζει τα πάντα με τον εαυτό του και κατακλύζεται από τον εαυτό του.
·
Έτσι δεν ανανεώνεται, δεν ανασαίνει, γίνεται ίδιο παντού, τελματώνει.
Οι λίγες φυσικές ποικιλίες και διαφορές που διαθέτει, δεν του φτάνουν πια για να γεμίσει έναν τόσο μεγάλο χώρο. Χάνονται μέσα στην απεραντοσύνη αυτού που διαρκώς κατακτά, ως να μην υπάρχουν.
Η ποικιλία για να υπάρξει χρειάζεται την απεραντοσύνη της ποικιλίας και όχι του ίδιου.
·
Το άλλο πάλι, γίνεται ίδιο με αυτό που το κατακτά. Για να παραμείνει άλλο πρέπει να μην κατακτηθεί. Χάνει κι αυτό τις διαφορές του, τις ποικιλίες του, την ταυτότητα του, ομογενοποιείται από αυτό που το κατακλύζει, που επεκτείνεται ασταμάτητα πάνω στο σώμα του. Γίνεται αποίκιλο, αδιάφορο, γίνεται ένα με τον κατακτητή του. Γίνεται το ίδιο. Δηλαδή καταλήγουν και τα δύο μαζί ένα κλειστό σύστημα από ανοιχτά που ήταν πριν.
·
Φαντασθείτε έναν ατέλειωτο ωκεανό ή μια απέραντη έρημο που δεν τελειώνουν πουθενά και επί πλέον μεγαλώνουν ακατάπαυστα. Σε όποιο γεωγραφικό σημείο κι αν βρισκόμαστε βλέπουμε το ίδιο και αισθανόμαστε το ίδιο. Ο κόσμος, Αθήνα, Πεκίνο, Ρώμη, Μεξικό, Νέα
Υόρκη γίνονται όλα ένα. Μετακινούμαστε συνέχεια και δεν αλλάζει τίποτα, βρισκόμαστε διαρκώς στο ίδιο μέρος. Ένας πραγματικός ξυπνητός εφιάλτης.