Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008

Οι κηδείες του πολιτισμού

Δεν έχουμε καιρό να θάψουμε τους νεκρούς μας.

Ούτε να τους κλάψουμε.

Η ανάπτυξη χρειάζεται αυτόν τον χρόνο δικό της.
·
Τα κοινωνικά πρωτόκολλα έχουν αλλάξει μαζί με τις ταχύτητες της αγοράς.
Τα πολιτισμικά καταρρέουν ένα-ένα. Γίνονται φάρσες του εαυτού τους.
Εξ άλλου τα δάκρυα και οι σπαραγμοί είναι απολίτιστοι.
Οι κηδείες οφείλουν να προσαρμοστούν και αυτές όπως όλα.
·
Όλα γίνονται γρήγορα. Τα πάντα συνωμοτούν να μην αισθανθείς.
Δεν πιστεύεις αυτό που συμβαίνει. Ωσάν η κηδεία να μην αφορά το αγαπημένο σου πρόσωπο. Σαν να βλέπουμε όνειρο. Παρευρισκόμαστε ως ξένοι, περαστικοί στις κηδείες των δικών μας ανθρώπων.
Και εγώ θέλω να κλαίω τους φίλους μου.