Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

Ραμφίσματα

Χαϊδέματα στον Λεβιάθαν. Φιλοφρονήσεις στο τέρας που καταβροχθίζει τα πάντα. Ανακουφιστικά σχόλια για το παχύδερμο ελληνικό κράτος.
·
Αναγωγή της καταλήστευσης των ελλήνων και της χώρας τους, σε μεταφυσικές αιτιάσεις. Απόδοση όλων αυτών των απαράδεκτων χωρίς ταίρι σε ανατολή και δύση που συμβαίνουν αδιάκοπα στον τόπο μας, στον Ιωάννη Φίχτε, έναν γερμανό φιλόσοφο του 18ου-19ου αιώνα, που μετάγγισε τον μηδενισμό του για την κοινωνία στους έλληνες με κάποιον άγνωστο μέχρι στιγμής τρόπο, όπως ισχυρίζεται ο Στέλιος Ράμφος στην Καθημερινή 14/12/2008, ΄΄… με ένα μεταχρονολογημένο ιθαγενή μηδενισμό ΄΄ όπως λέει.
Διαβάζοντας κανείς αυτή την στρεβλωτική περιγραφή για την ελληνική πραγματικότητα, νομίζει, αν δεν έχει εκπαιδευτεί έστω λίγο στον λόγο και τις απαιτήσεις του, ότι τελικά η ανάλυση και η σκέψη της, είναι να βρίσκεις ωραίες λέξεις, να τις συνδυάζεις και να φτιάχνεις φιλοσοφία. Η ελληνική κοινωνία, πρώτη φορά ακούει έκπληκτη τους λόγους που την ωθούν να βγαίνει στους δρόμους αγανακτισμένη. Μέχρι τώρα νόμιζε ότι δεν της έφταναν οι συντάξεις και τα εξευτελιστικά μεροκάματα.
·
Συνυπεύθυνο ακόμα για ότι μας συμβαίνει, ορίζει ένα ρώσο αναρχικό του 19ου αιώνα τον Σβέρκει Νετσάγιεφ, μηδενιστής και αυτός και καταστροφέας του κράτους με κάθε τρόπο και μέσον, που επίσης κατάφερε να επηρεάσει αποφασιστικά και καταλυτικά την ελληνική κοινωνία και τον ψυχισμό της, άγνωστο και αυτός πως, αφού ούτε το όνομά του δεν ξέρουν οι έλληνες.
·
Και τέλος η ρωσορθόδοξη εκκλησία με τον θεολογικό μηδενισμό της, συνέβαλε μεταχρονισμένα και αυτή, να ξεχυθούν οι έλληνες στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τις κομπίνες, τα βατοπαίδία, τις μίζες, τα νοσοκομεία, τα χρέη, τα καμένα και καταπατημένα δάση, το ξεπούλημα των λιμανιών και του πλούτου της χώρας και πάει ατελείωτα λέγοντας. Μια προσπάθεια εξήγησης με καθαρούς θρησκευτικούς λόγους του πρόσφατου ξεσπάσματος της μαθητικής και ολόκληρης της νεολαίας όπως και όλων των πολιτών, για την δολοφονία του μικρού Αλέξη Γρηγορόπουλου.
·
Όσο κι αν δεν έχει διάθεση να θίξει κανείς προσωπικά τον κάθε συγγραφέα που θα ερμήνευε έτσι ρηχά και άδικα τους καημούς των Ελλήνων για αυτή την κατάσταση της κοινωνίας μας και του κράτους της, σκέφτεται μέσα του, μα αυτή που αναφέρει και αιτιάζει ως εξήγηση, είναι η κλασική μαγική διαχρονική συνταγή της θρησκειολογίας στην χειρότερη μορφή της μάλιστα, δηλαδή της καταφυγής στα θαύματα αντί στις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές αναλύσεις. Γιατί κάτι σαν τις εικόνες που κλαίνε είναι αυτά που διαβάσαμε. Γιατί θαύμα θαυμάτων είναι ο μηδενισμός δύο αιώνων πριν, να κάνει την εμφάνιση του έτσι ξαφνικά και τόσο δραστικά στους δρόμους της Αθήνας. Καμιά επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Λες και ο συγγραφέας είναι απομονωμένος κατ οίκον με την φανταστική ποινή να μην βλέπει τηλεόραση και να μην διαβάζει εφημερίδες.
·
Ρωτάει αυθόρμητα κανείς, οι νεοέλληνες είναι μηδενιστές και ιδεολογικοψυχοσιικοί καταστροφείς; αυτοί οι υπερβολικοί χαροκόποι; οι άμετροι γλεντοκόποι αυτού του κόσμου; και δεν το κατάλαβε κανείς τους, ούτε οι παρατηρητές τους; και επί πλέον είναι επηρεασμένοι από το βαθύ θρησκευτικό αυστηρό ορθόδοξο πνεύμα τους; ποιοί, αυτοί οι θεομπαίχτες! που δεν τηρούν κανένα νόμο του θεού; που στο μόνο θεό που πιστεύουν είναι ο πανηγυριώτης Διόνυσος.
Δεν κατανοήσατε τόσο μακρόν ιστορικό καιρό, αντιληπτό σε κάθε μελετητή, ότι οι έλληνες ήταν πάντα έως σήμερα ο πλέον άθεος λαός με ρίζες απαρασάλευτες στην αρχαιότητα ακόμη. Ο πιο άθρησκος λαός του δυτικού και ανατολικού κόσμου.
Που χρησιμοποιούν τις θρησκευτικές γιορτές, και υγιέστατα πράττουν, ως αφορμή για να γλεντοκοπήσουν, να φάνε, να πιούν, να χορέψουν, να τραγουδήσουν, να ερωτευθούν και να σεξουαλιστούν. Που το μόνο που τους προσάπτουμε, όσοι το κάνουμε, είναι ότι τα γράφουν όλα υπερβολικά και ζουν στον αστερισμό των παντός είδους απολαύσεων και ηδονών, πληρώνοντας τες μάλιστα ακριβά, χωρίς μέτρο, χρεώνοντας τον εαυτό τους και την χώρα τους, αρμενίζοντας μπαταρισμένοι μονόπλευρα, γιατί αυτή είναι η κριτική που τους αρμόζει, χωρίς δηλαδή το άλλο στοιχείο της τραγωδίας να τους συγκρατεί, στοιχείο και αυτό συμπληρωματικό της κωμωδίας τους και της σάτιρας τους, που τους χαρακτηρίζει βιωματικά σαν παράδοση και κουλτούρα από χιλιετίες. Απορεί ο αναγνώστης πως σκέφτηκε ο συγγραφέας να αποδώσει μηδενισμό σε λαό με τέτοια ψυχοσύνθεση και διάθεση.
·
Πως τόσος μηδενισμός εκ μέρους του κράτους και της κλίκας που το διαχειρίζεται; Αυτό είναι το σωστό ερώτημα. Πως τόση διαπλοκή και απάτη είναι το ζήτημα. Που εξοργίζει, μηδενίζει και απαξιώνει καθημερινά και ακατάπαυστα τους πολίτες του. Την νεολαία που βγαίνει τυφλωμένη από την αδικία στους δρόμους. Αυτό έπρεπε να θέσει ο συγγραφέας. Τον εγχώριο μηδενισμό και απαξία της πλουτοκρατικής ομάδας προς τον ελληνικό λαό. Και όχι να ζητάει διαφυγή και βοήθεια σε ξεχασμένα και νεκρά ευρωπαϊκά και ανατολικά ρεύματα. Ούτε να στρεψοδικεί απροκάλυπτα μπρος τα μάτια όλων μας, αντιστρέφοντας τον μηδενισμό της φαταούλικης κυρίαρχης τάξης και αποδίδοντάς τον στους πολίτες.
Ο συγγραφέας το μόνο που καταφέρνει είναι να απαλλάξει την κυβέρνηση Καραμανλή όπως και την προηγούμενη του εκσυγχρονιστική Σημίτη, από κάθε σοβαρή ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν επί δυό δεκαετίες.