Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Η μονιμότητα είναι διαπλοκή!!

                                         

Χωρίς αυτή την παραδοχή δεν μπορούμε να πάμε βήμα πάρα κάτω. Να γράψουμε μια αράδα χωρίς ντροπή. Χωρίς να συγκαλύπτουμε κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από ότι συμβαίνει γύρω μας. Πόσο μάλλον που είναι η παρθενική συζήτηση για την αριστερά. Και φυσικά δεν μπορούμε να μετέχουμε όλοι. Όσοι μπορέσουν για αρχή. Το σοκ είναι ήδη πολύ βαρύ.

Το κείμενο ήταν θέμα χρόνου να τεθεί στην κρίση της ελληνικής κοινωνίας με πλήρη σαφήνεια.

Γιατί μονιμότητα χωρίς διαπλοκή δεν υπάρχει! Αυτό μας απέδειξε η ελληνική πραγματικότητα περίτρανα. Αυτή είναι η μεγάλη μας αλήθεια. Η μονιμότητα οδηγεί υποχρεωτικά στη διαπλοκή για να διατηρήσει την θέση της. Όταν μάλιστα δεν έχει κανόνες ισότητας και ελέγχου από την κοινωνία, αλλά φάρσες ελέγχου έξω από αυτή ανεξέλεγκτους τελείως, από δημοσιοϋπαλληλικούς κώδικες διάτρητους και μεροληπτικούς, έως από απέναντι υπουργικές αποφάσεις νύχτας, τότε το πράγμα δεν ελέγχεται σαν τη φωτιά των 10 μποφόρ. Η αυθαιρεσία μαίνεται. Τα ρουσφέτια παίρνουν τη θέση των κανόνων. Ο δόλος των συνδικαλιστών θερίζει, οι δικαιολογίες σπάζουν κόκαλα, ο λαϊκισμός της ψηφοθηρίας ανεβαίνει στα ουράνια.

Η επικεφαλίδα αυτή, είναι η διαρκής πραγματικότητα του δημόσιου τομέα. Αυτό που ζούμε. Γιατί η διαπλοκή είναι μόνιμη εφ όρου ζωής χωρίς τέλος χωρίς ελπίδα. Όλα στον κόσμο αλλάζουν, εκτός από την μονιμότητα. Για να σκεφτούμε τι λογικές υποστηρίξαμε.

Η μονιμότητα είναι ομηρία. Διπλή ομηρία μάλιστα. Και του ενός και του άλλου. Η μονιμότητα είναι επίσης κορυφαίος πολιτικός εκβιασμός. Διπλός εκβιασμός εκατέρωθεν. Και του ενός και του άλλου. Το κράτος, η κυβέρνηση, ό αρχικός μεγάλος θύτης, εκβίαζε πάντα ασφυκτικά και πνιγηρά τους δημόσιους υπάλληλους για να εξασφαλίζει την επανεκλογή της με υποσχέσεις αυξήσεων και προσλήψεων των δικών τους. Και αυτοί ανταπέδιδαν με το ίδιο νόμισμα, εκβίαζαν το ίδιο ασφυκτικά και πνιγηρά την πολιτεία και κατέβαιναν με το παραμικρό στους δρόμους και ιδίως προεκλογικά.

Αλλά εκβίαζαν και οι δυο μαζί, κάποιους που ήταν έξω από αυτό το βρώμικο παιχνίδι, και οι οποίοι φυσικά το χρηματοδοτούσαν αγόγγυστα ανέκαθεν ή από την τσέπη τους ή με δανικά που τώρα πληρώνονται. Εκβίαζαν τους υπόλοιπους συμπολίτες τους, την συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή, την ανήμπορη να αντιδράσει.

Που αν σας βολεύει κάποιους συνδικαλιστικά και συκοφαντικά για να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητά σας, πιθανόν να ισχύει σε περιπτώσεις η υποθετική λάσπη που διακινείτε, ότι οι άλλοι δεν μπορούσαν να μπουν στο δημόσιο αν και θα ήθελαν, γιαυτό και το κατηγορούσαν. Ωραία ξεγλιστράτε. Ενώ εσείς ήσασταν οι ικανοί. Και έτσι να νομιμοποιήσετε τους εαυτούς σας για την διαπλοκή, που αν δεν κάνατε εσείς θα την έκαναν κάποιοι άλλοι. Φυσικό να σημειώσω, εφ όσον εσείς εκτρέφατε τις λογικές αυτές, ποτίζατε και διαιωνίζατε τις νοοτροπίες αυτές, προστατεύοντας τον παράδεισό σας παρέα με κάποιες ιδεολογίες βουτηγμένες στο τέλμα τους που δεν βλέπαν την αυτοσυκοφαντία τους, ενώ ο καπιταλισμός έτριβε τα χέρια του και γελούσε τρανταχτά από ικανοποίηση, για την μονιμότητα που του προσφέρατε να διαιρεί τους εργαζόμενους. Ενώ θα μπορούσαν να καταργήσουν την μονιμότητα και να την κάνουν μια θητεία δεκάχρονη ή δεκαπεντάχρονη για όλους, αμοιβαία προσφορά της πολιτείας και των πολιτών, γνώσης από τη μια και προσφορά εργασίας από την άλλη. Και αυστηρότατα πάντα μέσα στις ανάγκες και μόνο του κράτους και της κοινωνίας.

Γιατί δεν επιδιώχθηκε ποτέ η ανάλογη προσπάθεια ώστε να αποκτήσει κοινωνικά και πολιτικά αντισώματα ο λαός, να διαποτιστεί από αυτή την παιδεία. Να πολεμήσει το βόλεμα εις βάρος των υπολοίπων. Αντίθετα εκπαιδεύτηκε στην πονηριά που βάφτισε εξυπνάδα και αργότερα ευφυΐα, στο δόλο και στη ρεμούλα, και απέκτησε όλες τις δεξιότητες που λένε και οι πολύ μελετημένοι πανεπιστημιακοί κατά πλειοψηφία μεγάλη. Τις δεξιότητες της μονιμότητας. Αλήθεια, τι είναι αυτές που εγκαταστάθηκαν τελευταία σαν ακρογωνιαίο γνωσιακό επιχείρημα ικανότητας τάχα, με κομπιούτερ και τεστάκια ανόητα και ανήμπορα να κρίνουν το βάθος των ανθρώπων και τον πόνο τους, παρά να βολέψουν τους κολλητούς και τους εκατέρωθεν ψηφοφόρους σας. Και για να είναι σίγουροι, γιατί κάθε τόσο κάτι λίγο τους ξέφευγε από τον έλεγχο, πρόσθεσαν και τα μόρια. Μόρια δε, σημαίνει αυθαιρεσία στα λεξικά των εργαζομένων. Για να φωτογραφίζονται ημέτεροι. Όλοι μέσα στον χορό της κοινής προσπάθειας στο χοντρό αυτό παιχνίδι. Και έτσι φυσικό επόμενο ήταν να στηθεί η μηχανή αυτή, το τεράστιο πελατειακό σύστημα, η χειρότερη συμφορά του τόπου, που διέσχιζε από άκρη σε άκρη τη χώρα.

Ωραία τα κατάφεραν οι διαπλεκόμενοι συνεργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι και πολιτικό σύστημα, αλληλοϋποστηρίζοντας φανατικά ο ένας τον άλλο για 40 χρόνια τουλάχιστον, για να αρχίσουμε από την μεταπολίτευση, για να αρχίσουμε την αυτοκριτική μας. Αυτή η διαπλοκή είναι που κράτησε τόσο απίστευτο χρόνο στην εξουσία το καταδιεφθαρμένο δίπολο ΝΔ-Πασόκ. Αυτή η διαπλοκή ψήφησε πρόσφατα ακόμα και τον δοσιλογισμό των μνημονίων. Με την κρυφή ελπίδα να διατηρήσουν την μονιμότητα. Έτσι έχουν τα πράγματα.

Και δεν αναρωτηθήκατε ποτέ, το πασιφανές ερώτημα, που κι ένα μικρό παιδί το έβλεπε και το έθετε, γιατί οι υπόλοιποι συμπολίτες σας δεν σας συμπαραστάθηκαν. Ή ακόμα καλλίτερα, γιατί όσο περνούσαν οι δεκαετίες σας απέφευγαν και σας άφηναν μόνους, με αποτέλεσμα στην μεγαλύτερη κρίση που ξέσπασε ποτέ στη χώρα, τη σημερινή εποχή των μνημονίων να είστε μόνοι και να χάνετε όλες τις εργατικές και συνδικαλιστικές μάχες μία μετά την άλλη από ποιόν; από τον καρεκλοδοσίλογο Σαμαρά, χωρίς καμιά υποστήριξη από τους υπόλοιπους πολίτες. Δεν είναι κι αυτό ένα καλό ερώτημα, φαρμακερό για τα πεπραγμένα σας και την αδέκαστη συνείδησή σας.

Το πράγμα Φωνάζει από μόνο του δεκαετίες. Βοά και βογκά γι αυτή την διαπλοκή. Ένα δημόσιο τυραννικό και εχθρικό στους συμπολίτες του με την σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων εκεί. Ένα χαρτί αυθημερόν δεν έβγαζαν ποτέ. Αντ΄ αυτού, μαζί με τους τυφλούς και αόμματους της αριστεράς, συκοφαντούσαν τον υπόλοιπο κόσμο που αντιδρούσε με ένα νέο λεκτικό εφεύρημα που σκαρφίστηκαν, ένα τέχνασμα, μια σαχλαμάρα του λόγου, που δεν έλεγε τίποτα, που ήταν μια μπούρδα, και που κανείς δεν βρέθηκε να το διαολοστείλει, τον γνωστό συκοφαντικό κοινωνικό αυτοματισμό, σε όποιον διαμαρτυρόταν για τους εκβιασμούς των δημοσίων υπαλλήλων με απεργίες την ημέρα των πανελλήνιων εξετάσεων, αυτό το ηλίθιο μελανό παράδειγμα. Και σιγά-σιγά τον αυτοματισμό τον υιοθέτησαν όλοι, για να συκοφαντούν την κριτική που τους γινόταν.

Δηλαδή για να καταλάβουμε κι εμείς που συζητάμε εδώ, ήθελαν να μην διαμαρτύρεται κανείς στις δικές τους αυθαιρεσίες και οικονομικές απαιτήσεις, ήθελαν να μην βγάζουν άχνα στους υπέρογκους μισθούς των υπαλλήλων της βουλής, των συγγενών των τζακιών, των στυλοβατών του συστήματος, ή στους πεντακοσιομέδιμνους του υπουργείου οικονομικών και των ΔΕΚΟ, ενώ από την άλλη έβλεπαν σαν το διάολο το ενιαίο μισθολόγιο προς τα επάνω που τους πρότειναν δημοκρατικοί προβληματισμοί άλλων πολιτών. Να μας γράψετε ένα επιτρεπολόγιο οι επιτετραμμένοι του συνδικαλιστικού, να ξέρουμε πότε επιτρέπεται και πότε απαγορεύεται να διαμαρτυρόμαστε οι πόπολοι.

Η επικίνδυνη αυτή φυλή των συνδικαλιστών, τη συναινέση των κομματικών, με την σύμφωνη φυσικά γνώμη των εργαζομένων, την έστηνε στις διακοπές του δεκαπενταύγουστου, όπου υπήρχε δημόσιο σημείο και πέρασμα ικανό να εκβιάσει και να παίξει το παιχνίδι της διαπλοκής και των αλληλοεκβιασμών με την κάθε κυβέρνηση ονομάζοντάς το ταξικούς αγώνες. Τι λέτε κύριοι σύντροφοι, ταξικοί αγώνες διαρκώς εναντίον της τάξης τους; για να δικαιώσετε εσείς τα μοντέλα σας; στην πλάτη των άλλων εργαζομένων ακατάπαυστα για εικοσαετίες; Λυπηθείτε μας, σας φωνάζαν από κάτω οι άλλοι ταλαιπωρημένοι και δυστυχισμένοι εργαζόμενοι. Βοήθεια μας συκοφαντούν με τον κοινωνικό αυτοματισμό φώναζαν οι εκτός δημοσίου. Ολυμπιακή, μαζί με τα σωματεία της, και όποια άλλη ομαδούλα σκαρφίζονταν για να διεκδικήσουν πάντα ξεχωριστά, γιατί έτσι τους είχαν μάθει όλα τα κόμματα, πάντα έξω από ενιαία μισθολόγια, πάντα για ένα μικρότατο αριθμητικά κομμάτι εργαζομένων για τον εαυτό του μόνο, με όποιο εκλογικό αντίτιμο και όποια συνδιαλλαγή και διαπλοκή χρειαζόταν οι πολιτικοί τους.

Και οι άλλοι πάλι που βλέπαν το γλέντι της μονιμότητας, που είχε γίνει θεσμός πλέον, σαν κάτι το φυσιολογικό, ζήταγαν κι αυτοί να χωθούν στο δημόσιο, σταζιέροι που στόχευαν στην αορίστου χρόνου καταρχήν, και μετά στη μονιμοποίηση και το ασφαλές άραγμα, αφού ο νόμος απαγόρευε και την απόλυση και την χρονοβόρα τιμωρία ουσιαστικά. Το, δημοκρατική-αντιδημοκρατική πρακτική, το, συλλογική-ατομική διεκδίκηση, δεν τους ένοιαζε καθόλου αρκεί να ικανοποιούσαν τα δικά τους αποκομμένα μισθολογικά συμφέροντα. Κάποιοι ζούσαν στο όνειρό τους τον σοσιαλισμό και όταν ξυπνούσαν ο καπιταλισμός διαιρούσε και κάλπαζε ανενόχλητος από τις αντιφάσεις μας.

Φαντάσου να μην υπήρχε η αντίδραση του κόσμου τι θα γινόταν. Τι θα είχαν κάνει όλοι αυτοί με το κόλπο του κοινωνικού αυτοματισμού. Θα μας είχαν γδάρει οικονομικά πριν τους μνημονιακούς αν δεν είχαμε αντιδράσει. Χωρίς να αναφερθεί κανείς στα γρηγορόσημα και στα φακελάκια της ψευτίλας. Όλοι σε αυτόν τον τόπο θα ήταν μόνιμοι υπάλληλοι του κράτους και θα κόχλαζαν μέσα στην διαπλοκή τους. Όλοι θα έπαιρναν μισθούς ανώτατους κατά την λογική των συνδικαλιστών και των αριστερών κομμάτων. Και για ενιαίο μισθολόγιο τσιμουδιά, ούτε λόγος.

Αντίθετα αμέτρητα μισθολόγια ακολουθούμενα από ανάλογα αμέτρητα σωματεία, που αντιστοιχούσαν σε αμέτρητες μικρομεγάλες επιχειρήσεις για να τα διεκδικούν διαιρεμένοι και χωρισμένοι σε ομαδούλες, εύκολη λεία για την κάθε κυβέρνηση, ο ευκολότερος τρόπος διαπλοκής και για τους δυο.

Η μονιμότητα σαπίζει τον άνθρωπο κύριε συνάδελφε. Άνοιξε τα μάτια σου και δες το. Έκλεισε αυτό το θέμα στη συνείδηση του ελληνικού λαού και μην λες άλλα γιατί εκτίθεσαι. Η μονιμότητα είναι διαφθορά! Το παρελθόν θα μας φάει ζωντανούς!

Γιατί φιλαράκο ο υπάλληλος πρέπει να φοβάται να μη χάσει τη δουλειά του!! Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Με νόμους δρακόντειους που ο πολίτης πρέπει να φοβάται!! Χωρίς τον φόβο, αλίμονό μας οι υπόλοιποι. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο που δεν κατάλαβες. Το πιο σπουδαίο που προσπαθώ να σου πω. Που η προπαγάνδα των συνδικαλιστών οργιάζει να μην καταλάβεις.

Και συ που κρυφοδιαβάζεις, να το χωνέψεις πριν αναλάβεις την όποια εξουσία. Γιατί αλίμονό σου κι αλίμονό μας μετά. Θα μας τσακίσει ο κόσμος αν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση.

Γιατί αν δεν υπακούει στους νόμους της πολιτείας του ο εργάτης και ο πολίτης με την δικαιολογία ότι είναι άδικοι, τότε ξέρουμε ότι αυτός ο στρεβλωμένος τύπος ανθρώπου που γεννήθηκε στα σπλάχνα του ελληνικού καπιταλισμού, δεν θα υπακούσει και στους δίκαιους νόμους όταν έρθουν. Γιαυτό και σήμερα όταν συναντάμε κάποιον νόμο δίκαιο που απέμεινε ή ξέφυγε από την κυβερνητική μαφία και δεν τον εξαιρεί, που δεν τον βγάζει πάνω από τους άλλους, τρέχει αμέσως στο ρουσφέτι και στο κονέ του. Έστω και αν αυτοί είναι εκπτωμένοι και άδικοι, που τάχα αυτό σου φταίει εσένα και δικαιολογείσαι λέγοντάς το κάθε τόσο, είναι για να εξαιρεθείς εσύ, να την γλυτώσεις από την μοίρα των άλλων. Τότε η κοινωνία αυτή ακολουθεί το δρόμο του ρουσφετιού. Τότε έχουν γίνει όλα ρουσφέτι, τότε έχουν τελειώσει όλα. Οι χώρες χάνουν την εδαφική τους ακεραιότητα και την ανεξαρτησία τους από τη διαφθορά και τα ρουσφέτια, χωρίς καμία εισβολή εχθρού από άλλη χώρα. Ούτε φαντάζονται οι λαϊκιστές, πως αλώνονται μόνες τους από τα μέσα οι χώρες.

Αν δεν υπακούει ιδίως και περισσότερο στους άγραφους νόμους που δεν μπορούν να τους αλλάξουν τα μνημόνια και οι υπουργοί, ακόμη και ο πόλεμος, τότε η κοινωνία αυτή δεν έχει μέλλον. Σβήνει σαν τις διηγήσεις των παραμυθιών που γκρεμίζονται στην ομίχλη. Αποσυντίθεται διαρκώς στο βάραθρο του ατομικισμού, στην ανυπαρξία κοινωνικής αλληλεγγύης, το χειρότερο απ όλα δηλαδή.

Κανονικά, θα πρέπει να τρέμει τους νόμους εθελοντικά από την δημοκρατία που τον ανέθρεψε και τον δίδαξε έτσι, αλλά από μια Δεξιά που από τη γέννησή της ήταν πρωτοφανώς διεθνώς δουλική ανέκαθεν, έρπουσα στα πόδια των δυνατών και του πλούτου, που του έμαθε το ακριβώς αντίθετο, την ασέβεια στους νόμους και την παράκαμψή τους μέσα από τροπολογίες, μέσα από την διαπλοκή και τον εκβιασμό, αυτό που είναι, τι περιμένεις. Και να μην συγκρίνει με την χειρότερη σημερινή εκδοχή τον εαυτό του, αλλά με την καλλίτερη ή τουλάχιστον με κάποια πιο σοβαρή. Γιατί ο Αριστερός αν θυμάστε, δεν διαπλεκόταν παλιά γιατί ήδη είχε τον φόβο μήπως τον διώξουνε σαν Αριστερό και προσπαθούσε να ζήσει όπως-όπως την οικογένειά του. Γιατί δεν φτάνει η ηθική από μόνη της, θέλει βοήθεια τον φόβο! Ο φόβος είναι όχι μόνο κακό, αλλά και καλό τεράστιο μάλιστα. Αν κάποιος δεν σέβεται την κοινωνία που μέσα της ζει. Και δεν έχουμε χώρο εδώ τώρα να ειπωθούν όλα αυτά περεταίρω.

Η μονιμότητα είναι το μεγαλύτερο ρουσφέτι εξ όλων!! Αυτό λένε στους δρόμους της καθημερινότητας. Αυτό ακούς στις οικογένειες και τα καφενεία. Αν και οι περισσότεροι έτσι όπως εκπαιδεύτηκαν, το λένε με θαυμασμό κι όχι με αποστροφή και ωδίνη.

Γιατί συμπολίτη μια θέση στον ήλιο που την δικαιούσαι και μόνο γιατί γεννήθηκες, θα την αποκτήσεις μέσα από την δημοκρατική ψήφο σου, τους αγώνες σου και όχι από ρουσφέτια. Μέσα από κοινούς και όχι συντεχνιακούς αγώνες. Μέσα από την ισότητα με τους άλλους που ξέχασες και την αλληλεγγύη που πάλι ξέχασες και γιαυτό την διαλαλείς. Ενώ εσύ απαιτείς περισσότερα από τους άλλους ως πιο έμπιστος, πιο μορφωμένος, πιο ικανός, νεοέλληνας κανονικός, καπάτσος δηλαδή στην βαθύτερη μετάφρασή σου. Έχεις δεξιότητες βλέπεις και δικαιούσαι διπλή μερίδα.

Οι συνδικαλιστές, οι εκπρόσωποι αυτοί, συκοφαντούν ακατάπαυστα τον εαυτό τους και δεν το αντιλαμβάνονται κιόλας. Οι δε εργαζόμενοι τους καταχειροκροτούν για αυτό που κάνουν, να διεκδικούν εις βάρος των άλλων. Από την μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα ακούραστα αυτό συμβαίνει.

Το πρώτο που κάνει κάθε ομάδα κάθε ειδικότητα εργασίας που γεννά η παραγωγή, είναι να οχυρωθεί. Να χτίσει το κάστρο της, να κατασκευάσει τα επιχειρήματά της, τα ψέματά της δηλαδή, να οργανώσει την προπαγάνδα της, να εξηγήσει γιατί δικαιούται περισσότερα, να προσλάβει νομικούς και εργατολόγους και να αρχίσει τις διεκδικήσεις για την συντεχνία της. Μικροί ή μεγάλοι στρατοί ανάλογα το σωματείο.

Ο υπαρκτός συνδικαλισμός πρέπει να πεθάνει. Ξεψυχάει ήδη από τις αμαρτίες του. Από την κατηφόρα ανισότητας. Αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να τον κάνουμε ένα κακό παρελθόν. Πρέπει να δώσει την θέσει του σε ένα νέο τρόπο που ήδη έχει γεννηθεί και ο παλιός δεν τον αφήνει, καταπιέζοντας τον και συκοφαντώντας τον. Και αυτοί που έπαιξαν τίμια τον ρόλο τους, πρέπει να κατανοήσουν ότι η πλειοψηφία πρέπει να επικρατεί στη δημοκρατία και να μην παραπονιούνται! Δεν μπορεί κάθε ομάδα να προσπαθεί να βγει πάνω από τις άλλες οικονομικά και να δυναστεύει τις άλλες. Μόνο μια δεξιότητα υπάρχει, της κάλπης και των αγώνων. Οι υπόλοιπες είναι αμοιβάδες και συμφέροντα.

Οι συνδικαλιστές πρέπει να αντικατασταθούν από τα δημοψηφίσματα!! Δια παντός μάλιστα. Αυτή είναι όλη η ιστορία, αυτή είναι όλη η αλήθεια. Το μέλλον μας. Και είναι εδώ ώριμο από τον χρόνο και την κρίση που ξέσπασε. Αντί χιλιάδες διεκδικήσεις μόνο μια. Με ενιαίο μισθολόγια προς τα επάνω, με ελάχιστες κατηγορίες διαφορετικές, με μία και μοναδική απεργία όταν και αν χρειαστεί, και όχι με ατελέσφορες αμέτρητες μικρές των 50 ατόμων στους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας.

Το ίδιο αργότερα και τα κόμματα, όταν οι πολίτες αντιληφθούν από το πρώτο αυτό βήμα, την τεράστια διαφορά ποιότητας της δημοκρατίας τους και της ζωής τους, του περιβάλλοντός τους, της ίδιας της φύσης, όλου του κόσμου γύρω τους.

Το κοινωνικό κράτος δεν θα έχει μόνιμους πελάτες του τους δημόσιους υπαλλήλους, γιατί τότε δεν θα είναι κοινωνικό αλλά πελατειακό της πολιτικής κυβέρνησης και μόνο των δημοσίων υπαλλήλων.

Το μοντέλο της μονιμότητας και των μονίμων είναι αποτυχημένο εξ ολοκλήρου. Στον κοινοβουλευτισμό, στον συνδικαλισμό, παντού. Μια διαρκώς γερασμένη πολιτικά και συνδικαλιστικά κοινωνία. Εκπρόσωποι και εργαζόμενοι δεν μπορούν να είναι πλέον μόνιμοι. Αυτό κομίζει ο νέος κόσμος της νεολαίας μας που ανατέλλει και θα μας σαρώσει όλους.

Τώρα καταλαβαίνει κανείς, πως ακόμα κι αν μονιμοποιούνται οι καλλίτεροι με διαφανέστατες διαδικασίες μέσω ΑΣΕΠ, είναι ήδη ρουσφέτι επίσημο θεσμοποιημένο μεροληπτικό καραμπινάτο. Γιατί το θέμα όπως ξεκαθαρίζει, δεν είναι αν μπήκαν μόνο από το παράθυρο κάποιοι ημέτεροι, αλλά οι ίδιοι οι άξιοι που μπήκαν από την πόρτα, δεν μπορούν να είναι αφ όρου ζωής γιατί εφησυχάζουν, διαπλέκονται και διαφθείρονται γρήγορα, αντιδραστικοποιούνται και μόνο από την μεροληπτική διάκριση που έχουν. Αλλά και γιατί δικαιούνται και οι υπόλοιποι εξ ίσου ικανοί πολίτες μια χρονική ασφάλεια και σιγουριά για κάμποσο όπως είπαμε, αλλά όχι για πάντα. Η περίφημη αξιοκρατία δηλαδή, δεν μπορεί να είναι μόνιμη εφ όρου ζωής. Είναι κι αυτή μια καραμέλα παραπλάνησης, μια φρούδα ελπίδα, ένα μπάλωμα, μια ψευτολύση τελικά. Δεν φτιάχνονται έτσι οι δημοκρατικές κοινωνίες. Η κοινωνία μας χρειάζεται άλλη οργάνωση. Αυτό μας λείπει.

Την μονιμότητα!! αυτή είναι που πρέπει να καταργήσουμε!! όχι για να διώξουμε τους ανθρώπους από τις δουλειές τους, ούτε για αστείο, αλλά για να τους διδάξουμε ότι δεν μπορούν να έχουν αυτό το καταχρηστικό δικαίωμα πλέον, αυτό το άνισο δικαίωμα, το μονοπώλιο της μονιμότητας.

Γιαυτό πρέπει να ξεκινήσει μια άλλη εργατική παιδεία, μια άλλη κουλτούρα εργασίας, ένα άλλο μέλλον στη βάση τη ισότητας των πολιτών μεταξύ τους. Η Αριστερά δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με αυτό το κράτος και καμία συνέχεια, αλλά να το αλλάξει με όλες της τις δυνάμεις.

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Χρειαζόμαστε ένα σύνθημα


Χρειαζόμαστε ένα σύνθημα να μας πάει στο μέλλον. Να οδηγήσει τη ζωή μας σωστά. Εκεί που ξέρουμε ότι πρέπει. Εκεί που δεν τολμάμε.


Χρειαζόμαστε ένα σύνθημα να μας εμπνεύσει. Όλους μαζί και τον κάθε έναν ξεχωριστά. Να νιώθει και μόνος του και με τους άλλους, δυνατός όταν το λέει. Να συγκλονίζεται η ζωή του όταν δικαιώνεται από αυτό. Όταν τα καταφέρνει.

Να ξανανιώσουμε ελπίδα. Δίψα για μια ανεξάρτητη, μια αυτόνομη, μια περήφανη και αξιοπρεπή ζωή. Ένα σύνθημα που θα μας οδηγήσει στη νίκη. Όχι της πολιτικής, αλλά στην νίκη της ζωής μας. Να μην πάει χαμένη. Γιατί ξέρουμε ότι ζούμε ηττημένοι. Ακόμα κι όταν νικάμε κάποτε.

Να αφήσουμε πίσω την μεταμφιεσμένη σε ελευθερία δουλεία, που μας γονάτισε την σκέψη στο γκρι του σοφισμού και της αμφισημίας. Που μας έμαθε να κατανοούμε το δίκιο των τοκογλύφων!! Τι ντροπή!! Με τη βοήθεια των διανοουμένων και των ειδικών. Με τα ληστρικά επιτόκια. Και εμάς να φωνάζουμε θλιβεροί και ανάξιοι, δεν είμαστε μπαταξήδες!! Και εμείς να φωνάζουμε, θα σας πληρώσουν τα εγγόνια μας!! δεν είμαστε μπαταξήδες. Τι φρίκη αντάρτη μου. Εσύ της εθνικής μας αντίστασης. Που μας φτάσαν γέρο μου. Πως καταντήσαμε πατριώτη ανάξιοι της ζωής μας. Γιατί τους άφησες.

Ξεχάσαμε όχι το νόμο που γράφεται στο κάθε κουρελόχαρτο που στήνουν οι κυβερνήτες των τραπεζιτών, αλλά τον άγραφο νόμο του ανθρώπου, τον πιο άγραφο από όλους τους άγραφους, που δεν υπακούει σε χρόνους και εποχές, σε τεχνολογίες, πολιτισμούς και επιστήμες ακόμη : καμιά γενιά δε χρεώνει την άλλη. Έτσι αρχίζει η ζωή να γεννιέται. Αλλιώς η αναπαραγωγή θα ήταν άχρηστη. Και οι τραπεζίτες θέλουν να προσημειώσουν το μέλλον του πλανήτη και του σύμπαντος αν μπορούσαν.

Συμπληρώνουμε δυό αιώνες όπου νάναι από την επανάσταση του ΄21.Κι ακόμα ζούμε με δανεικά. Διαρκώς και ακατάπαυτα όλον αυτόν τον απίστευτο χρόνο. Είναι σαν ψέμα. Υπογράφουμε μνημόνια με τα ίδια μας τα χέρια κάθε τόσο στις εκλογές. Γιαυτό νιώθουμε ηττημένοι. Γιατί δεν μπορέσαμε. Γιατί έχουμε τύψεις. Και ευτυχώς. Δεν μπορούμε να το καταπιούμε. Πήραμε τη ζωή μας λάθος για 200 χρόνια. Όλο δανειζόμαστε. Τι συμβαίνει με εμάς σαν λαό;

Διαπιστώνουμε τώρα πια με την κρίση και την δική μας συνευθύνη, την δευτερεύουσα βέβαια αλλά υπαρκτή, δίπλα σε αυτή των πολιτικών και των τζακιών. Αυτής της άχρηστης ελληνικής αστικής τάξης των παπατζήδων. Που αγιώνουν τους φτωχοδιάβολους της Αθηνάς και του Ψυρρή. Που τώρα πια και προ πολλού, δεν είναι ούτε αυτό. Γίναν απροκάλυπτα αεριτζήδες. Που διακινούν το τίποτα. Σκουπιδιάρηδες ομολόγων των πολιτικών δωσιλόγων. Γιατί εμείς τους ψηφίζαμε πάλι και πάλι αδερφέ μου. Γιατί όποιος ζει με δανεικά είναι ηττημένος. Αυτό να το καταλάβεις. Νιώθει την αχρηστίλα του να του βαραίνει τις πλάτες.

Χρειαζόμαστε ένα σύνθημα που θα μας απελευθερώνει από τους εκπροσώπους και τις υποσχέσεις τους. Να τελειώνει η ανθρωπότητα με αυτούς.
Ένα σύνθημα που θα έχει όλη τη ζωή μας μέσα του. Με λεπτομέρειες που θα μας θυμίζουν, που θα μας ξαγρυπνάνε, θα μας τσιγκλάνε, θα μας οδηγούν και θα μας στέλνουν στην συνείδησή μας. Την τσαλαπατημένη.

Όλα τα άλλα συνθήματα που ακούτε είναι ψευδή. Είναι φθαρμένα. Δεν κάνουν πια τη δουλειά τους. Φωνάχτηκαν και απέτυχαν. Δεν τα κατάφεραν. Είναι δευτερεύοντα τώρα πια σε σημασία, ανολοκλήρωτα σε σπουδαιότητα και σε σημαντικότητα. Μέχρι εκεί μπόρεσαν. Δεν εμπνέουν. Κάτι τους λείπει να πουν. Κάτι που δεν ανέτειλε ακόμα καθαρά μέσα τους και μέσα μας. Όμως το περιμένουμε, το ελπίζουμε με όλη την ύπαρξή μας. Τα παλιά, είναι συνθήματα ενός ανήμπορου παρελθόντος, που δεν ξέρει τι είναι αυτό που πρέπει να φωνάξει, για να αλλάξει τη ζωή του, για να βγει από το τέλμα του, από το αδιέξοδό του.

Δεν δανείζομαι είμαι ελεύθερος!!! Νάτο το σύνθημά μας! Με αυτό θα πάμε στον νέο αιώνα. Έχει όλα τα προηγούμενα μέσα του. Θέλει την μελέτη του και τη φιλοσόφησή του από όλους μας. Να δούμε τι λέει. Να καταλάβουμε το καινούργιο του. Που ήταν για χρόνια πολλά, πάρα πολλά μπρος τα μάτια μας και δεν το βλέπαμε. Δεν θάλαμε να το δούμε.

Γιατί πρέπει να οδηγήσουμε τη ζωή μας, σε χρόνους και τόπους άλλους καινούργιους! όπου ο καθένας από μας θα γνωρίζει τι μέλλον του ανοίγεται. Φτιαγμένο και προγραμματισμένο από τον ίδιο και από όλους μαζί. Με ασφάλεια. Με κατευθείαν ψηφίσματα χωρίς ενδιάμεσους. Μακριά από εξαρτήσεις και επαιτείες. Μακριά από παρακάλια για φραγκοδίφραγκα.

Το σύνθημα αυτό χτυπάει στην καρδιά το χρηματοπιστωτικό σύστημα θανάσιμα και ακαριαία. Παραλύει τον καπιταλισμό και τον διαλύει στην κεντρικότερη φιλοσοφία του. Τον σαπίζει κυριολεκτικά, αφού του στερεί το κέρδος. Τη δυνατότητα να μας αρπάξει από τον λαιμό.

Μένει έτσι με τα κεφάλαιά του, τα κεφάλαιά μας δηλαδή, στα σεντούκια του και τα χρηματοκιβώτιά του, γεμάτα χρήμα ατόκιστο, άκερδο που μετατρέπεται έτσι σε απλή ανταλλακτική αξία, σε απλό μέσον εύκολης χρήσης μόνο στην ανταλλαγή προϊόντων μεταξύ των παραγωγών και των πολιτών. Όπως πρέπει να είναι. Γίνεται χαρτί και κέρματα τότε για να αγοράζεις τσίχλες.

Το σύνθημα, δεν δανείζομαι είμαι ελεύθερος, είναι ο καλλίτερος οικονομολόγος διαχρονικά εξ όλων. Μακράν και πέρα, απλησίαστα και άφθαστα από τα μεγαλύτερα ονόματα της οικονομίας. Δεν μιλάει καν για ισοζύγια, τόσα έβγαλα τόσα δανείστηκα, αυτή είναι η διαφορά μου, αυτά χρωστάω ή δεν χρωστάω. Λέει, δεν δανείζομαι. Σκέτο.

Και όταν στην έσχατη ανάγκη χρειασθούμε, όταν βρεθούμε σε ένα τετέλεσται, τότε αυτό γίνεται χωρίς τον παραμικρό τόκο από κοινωνικές τράπεζες του κράτους, της αλληλεγγύης των ανθρώπων. Και φυσικά όχι για κέρδη. Οποιασδήποτε μορφής. Ότι στοχεύει στην τοκογλυφία της ζωής μας, των παιδιών μας, των ονείρων μας. Και πάντα για βασικές μόνο ανάγκες.

Φωνάζω δυνατά για να συνεννοηθούμε, για να με ακούσουν οι εχθροί μου, για να τους διαλύσει τα καλλίτερα μυαλά που μας πιπιλίζουν καθημερινά τις υποχρεώσεις μας, όμως απευθύνομαι σε σας κατά βάθος : η φύση δεν τοκίζει τον εαυτό της! Εκεί είναι η αλήθεια. Αυτό λέει το νέο σύνθημα. Δεν τοκίζει το περίσσευμά της. Τη σοδειά της. Το χαρίζει στα όντα της.!! Το ανακυκλώνει για την επόμενη χρονιά και το ξαναδίνει πάλι και πάλι σε αυτά και σε μας απλόχερα. Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς μνημόνια και φυλακές.

Αυτό μην το ξεχάσετε ποτέ συμπολίτες και σύντροφοι στους αγώνες. Είναι ο οδηγός μας για τη ζωή. Η φύση μας δείχνει τον δρόμο κι όχι οι τραπεζίτες.

ΥΓ
Το σύντομο αυτό κείμενο είναι η ομιλία που σκόπευα να πω στο 1ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως οι μηχανισμοί δεν το επέτρεψαν. Εσείς όμως αν θέλετε πρέπει να μπορείτε να το διαβάσετε,

αγαπητοί αναγνώστες του blog,




Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Πρόταση για το μεταναστευτικό στο συνεδριακό διάλογο

(Το κείμενο που ακολουθεί, δεν αναρτήθηκε ηλεκτρονικά όπως περίμενα σε μια από τις δυο ηλεκτρονικές εφημερίδες της Αριστεράς, Αυγή και Εποχή, για το πρώτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, παρά μόνο στην τρίτη εφημερίδα, τον δρόμο της Αριστεράς που δεν διαθέτει ηλεκτρονική μορφή. Ως εκ τούτου η αναγνωσιμότητά και εξ αυτού η ενημέρωση των πολιτών ήταν υπερελάχιστη με ένα αμελητέο τιράζ. Με δεδομένο λοιπόν ότι είναι το μοναδικό αριστερό άρθρο που προσπαθεί να διαφύγει από τα αριστερά ταμπού και πρέπει να ακουστεί κι αυτό, το αναρτώ εδώ στο blog και παρακαλώ γνωστούς, φίλους και αναγνώστες να το βοηθήσουν.)


Φίλοι/ες αγαπητοί σύντροφοι/ες,
Όταν οι καπιταλιστές αποφασίσουν ή προκαλέσουν μια μετανάστευση, ή για φτηνό εργατικό δυναμικό ή ως φυγή από εστίες πολέμου και φτώχειας που οι ίδιοι δημιουργούν ή ακόμα όπως πρωτοφανώς συνέβη στην ελληνική περίπτωση, για παρκάρισμα και εγκλωβισμό των υπεράριθμων μεταναστών, μακριά από τις δικές τους μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, τις οποίες διασφάλισαν με το Δουβλίνο 2 που ψήφησε δουλικότατα ο Σημίτης και υιοθέτησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις συλλήβδην, και αυτό το συλλήβδην πονάει, τότε τίποτα δεν μπορεί να την ανακόψει παρά μόνο ισχυρά ανεξάρτητα κράτη. Δημοκρατίες με στιβαρή οργανωτική δομή, με ισχυρή εθνική συνείδηση και σταθερή διεθνιστική αλληλεγγύη. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις συμβαίνουν τραγωδίες παράλληλες και μαζικές, τόσο για τους μετανάστες όσο και για τους πληθυσμούς που υφίστανται την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, γιατί η ανεξέλεγκτη είναι το πρόβλημα. Είναι αυτή που πνίγει επειδή δεν τελειώνει ποτέ, που σέρνεται τρις δεκαετίες τώρα, που σπέρνει συμφορά και για τους δυό λαούς. Γιατί δεν τολμήσαμε.




Το μόνο που μπορεί να κάνει μια Αριστερή αντιπολίτευση, συνεπής στις αρχές της, συνεπής απέναντι στους ντόπιους εργαζόμενους, όπως και σε ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας της, είναι να ενημερώσει επειγόντως τις χώρες μεταναστευόντων μέσω επίσημων δρόμων, διπλωματικών οδών, μέσω πρεσβειών, μέσω τεχνολογίας, διαδικτύου, κάθε προσφερόμενου τρόπου, τους υπό μετανάστευση πολίτες των χωρών αυτών, για τη πραγματική κατάσταση που επικρατεί στις χώρες προορισμού τους, δηλαδή μόνο την Ελλάδα όπου κατευθύνεται πάνω από το 97% όλης της ευρωπαϊκής μετανάστευσης, φτάνοντας το 1/3 του πληθυσμού, δηλαδή τα τρεισήμισι εκατομμύρια ψυχές, να μην διστάσει να μην κιοτέψει να μην μεμψιμοιρήσει πάλι, αλλά να ειδοποιήσει για την ανεργία, την φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες εκμετάλλευσης που τους περιμένουν, τις εξοντωτικές και ανθυγιεινές συνθήκες διαμονής σε στάνες και σε παραπήγματα, το στοίβαγμα και το τσουβάλιασμά τους σε δωμάτια των 20 και 30 ατόμων, σαν απάντηση και αντίσταση στις υποσχέσεις και την προπαγάνδα των δουλεμπόρων. Σαν απάντηση στο ιερατείο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Με βίντεο και σποτ μεταγλωττισμένα σε όλες τις γλώσσες μεταναστευτικών ρευμάτων, σε εφημερίδες διεθνείς και τοπικές, σε τηλεοράσεις, σε ραδιόφωνα, σε όλα τα μέσα κοινωνικής ενημέρωσης και δικτύωσης όπου υπάρχουν, για να προλάβουμε περαιτέρω ανθρώπινα δράματα, ράκη ψυχικά και βιολογικά, καταστροφές ανθρώπων, για τον ναζισμό που αποθρασυμένα πλήρως πια, καιροφυλακτεί και δολοφονεί καθημερινά μέρα και νύχτα. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε να ελαττώσουμε αν δεν μπορούμε να ανακόψουμε τα μεταναστευτικά ρεύματα. Αυτή είναι η πρόταση. Κάτι που έπρεπε ήδη να είχαμε κάνει.

Αλλιώς θα ζούμε καθημερινά γνωστές ή άγνωστες ακόμα Μανωλάδες. Αλλιώς θα έχουμε τους πολίτες μας εναντίον μας, παρά την πίεση του μνημονίου και της γενοκτονίας που βιώνουμε. Δεν θα μας πιστεύουν και δεν θα μας εμπιστεύονται. Θα είμαστε κολλημένοι στο 27% ενώ η καθαρή θέση μας, με τέτοιες ενέργειες που προτείνονται εδώ, θα μας απο γείωναν, θα μας είχαν ήδη κυβέρνηση από τον Ιουνη το2012. Και αυτό είναι σαφές σε όλους, ψηφοφόρους μας και μη.

Αποτέλεσμα η Χρυσή Αυγή να είναι ήδη τρίτο κόμμα και να οργιάζει ψηφοθηρικά και αυξητικά μέρα με την μέρα, παρά την καθημερινή φονική της δράση. Και το πιθανότερο αν εμείς δεν δούμε το πρόβλημα, αν δεν ακούσουμε τα μηνύματα που κραυγάζουν, στις μεθεπόμενες εκλογές, να είναι ίσως και κραταιά αξιωματική αντιπολίτευση απορροφώντας την ΝΔ, αν βέβαια εμείς μπορέσουμε και πάρουμε τις επόμενες εκλογές.

Νεφέστορας-Ηλιόπουλος Πάνος  συγγραφέας.

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Ευρώ ή εθνικά νομίσματα

Ο μοναδικός, ο εξαιρετικός, ο έκτακτος αυτός επισκέπτης της ζωής μας, που έρχεται και αλλάζει τα πάντα, η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας, η αναπάντεχη τύχη της, ο σπουδαίος αυτός εθνικός και ιστορικός λόγος, για τον οποίο μπορεί μια Αριστερά να συναινεί για να αλλάξει το εθνικό νόμισμα της χώρας της, δεν υπάρχει! Δεν βρίσκεται πουθενά! Μα πουθενά! Σε κανένα μήκος και πλάτος του πλανήτη! Σε κανένα χάρτη της εμπειρίας! Ξεχάστε το. Ήταν μια ακόμη καλοστημένη δημαγωγία που πέρασε, και τώρα ζούμε το τέρας της, τα εκτρώματά που αφειδώς γεννάει.
        
Αν δε,  διαφορετικά συνέβησαν τα πράγματα στη χώρα, τότε αυτή η Αριστερά πρέπει να ψαχτεί. Να καταλάβει ποια είναι και που πάει. Να ξαναπερπατήσει από την αρχή στα αχνάρια της. Να βρει τα φάλτσα της και τις παραφωνίες της. Αλλιώς, όπως γίνεται πάντα στο τέλος, θα την προσγειώσει η οδυνηρή πραγματικότητα με τον απροσδόκητο δικό της τρόπο. Έξω από τους υπολογισμούς της και τις γραφές της και τσακίζοντας τις εμμονές της. Βλέπε τους Κουβέληδες πρόσφατα, που επέμεναν στην Ανδρεϊκή δημοκρατία.
        
Ακόμα δε, και στην κορυφαία πράξη της δημοκρατίας το  δημοψήφισμα αν κατέφευγαν οι τότε πολιτικοί, κάτι που ποτέ δεν τόλμησαν όλοι αυτοί οι εντολοδόχοι των ξένων, που θα νομιμοποιούσε υποτίθεται μια τέτοια απόφαση για το ευρώ, πολύ απλά ο λαός θα έκανε ένα ακόμη λάθος. Θα γινόταν σύντομα δούλος όπως έγινε ή πιο δούλος αν είχε ξεκινήσει από παλιά τέτοιες συνήθειες. Τίποτα το καινούργιο και σοβαρό δεν θα συνέβαινε. Θα μας κατακεραύνωνε μόνο αγριεμένη η Ιστορία μετά από λίγο βλέποντας την κατάντια μας, η πολιτική μας συνείδησή δηλαδή, για ότι κάναμε.  
         
Μα θα πουν: τόσες χώρες έκαναν το ίδιο, άλλαξαν το νόμισμά τους. Και τραβάνε τώρα τα μαλλιά τους απαντάει η πραγματικότητα. Τώρα που κατάλαβαν την απάτη. Ακριβώς σήμερα. Και ούτε είναι αυτό επιχείρημα για να μιλήσουμε σοβαρά δημόσια. Επειδή το κάναν οι άλλοι να το κάνουμε κι εμείς. Γιατί το ισχυρό ευρώ ήταν το τυρί μιας φάκας που μάζεψε όλους τους ευρωπαίους πολίτες μέσα, αφήνοντας τις αστικές τάξεις και τα κεφάλαια τους απ έξω, να εισπράττουν και να χαχανίζουν για το πάθημά μας και την καπατσοσύνη τους. Και ας μην σπαταλιόνται κάποιοι να κατασκευάζουν καταϊδρωμένοι επιχειρήματα υπέρ του ετεροκαθορισμένου δυνατού τάχα νομίσματος, γιατί εκθέτουν τον εγκέφαλό τους που υπερασπίζονται τέτοια κοντόθωρα μάλιστα αδιέξοδα. Γιατί όπου νάναι τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία, και μπορεί να βρεθούν οι μόνοι με το ευρώ, ενώ οι υπόλοιποι με τα εθνικά τους νομίσματα. Και τότε φανταστείτε το ιστορικό κάζο.
        
Ομιλώ πάντα για μια Αριστερά αγονάτιστη, και ούτε κατά διάνοια για μια σοσιαλδημοκρατία ή άλλου είδους έκπτωμα διαχείρισης των μνημονίων, διαχείρισης του καπιταλισμού. Αν είναι έτσι, καθόμασταν στα αυγά μας. Δεν μας έλειψαν δα τα πασόκ και οι αποχρώσεις τους.            Παραμέναμε στη πολιτική μιζέρια μας από τώρα, χωρίς δικαιακά όνειρα και χωρίς  κοινωνική ελπίδα καμιά. Και μη μιλάτε κάποιοι με ένα ανόητο πρωθύστερο ευχολόγιο, για μια πολιτική και κοινωνική ένωση της Ευρώπης από τώρα κιόλας, ενώ δεν άρχισε καν, αφού χρειάζεται πρώτα ένας παντοειδής εκδημοκρατισμός όλων των χωρών, βλέπε μισό με ένα αιώνα το λιγότερο. Ο καθένας με τα λόγια χτίζει ανώγεια και κατώγια, κύριοι ευρωλάγνοι και λοιποί αριστερίζοντες ξαφνικά καινοτόμοι του παμπάλαιου.                                  
       
Πίσω από το νόμισμα κάθε χώρας κρύβεται η ταυτότητα της χώρας. Το άκουσμά του και μόνο δίνει ένα λεπτομερές διάγραμμά μας στην παγκόσμια πολιτική και οικονομική σκηνή. Λέει στους άλλους ότι υπάρχουμε, ότι ανασαίνουμε υγιείς και χωρίς δεκανίκια. Είναι απίστευτο τι συσσωρεύει κάθε νόμισμα από μόνο του, και τι αλήθειες μας λέει που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Δεν υπάρχει χώρος για να γραφούν όλα εδώ. Πόσο το εκτιμάνε ή όχι οι άλλοι. Αν είναι πληθωρισμένο ή όχι και γιατί. Το πιο σύνηθες επιχείρημά τους για να φοβίζουν τον πληθυσμό. Αλλά και ποιοι το πληθωρίζουν τελικά και πως. Η παραγωγή της ολόκληρη. Αν παράγει ή δεν παράγει και γιατί. Ακόμα τι παράγει και γιατί. Όλες οι δυνατότητές της, οι λανθασμένες ή ορθές επιλογές της, οι δυνατότητες κυρίως του ίδιου του λαού. Αν πιστεύει στον εαυτό του ή όχι, αν τρέχει να προσκολληθεί σε άλλους  ή όχι. Η αξιοσύνη, η παραγωγικότητα του, ο μόχθος και τα πιστεύω του. Το μικρό ή μεγάλο μέγεθος της δημοκρατίας του, η ακριβής κατάσταση του κοινοβουλίου του.
        
Φυσικά το νόμισμα δεν είναι ο μόνος λόγος που καθορίζει το πολύπλοκο οικονομικό σύστημα κάθε χώρας, όπως η απαιτούμενη τεχνολογία στην παραγωγή και ο πληθωρισμός. Γιατί μια πράγματι στιβαρή δημοκρατική χώρα, μπορεί να σταματήσει τον τυχόντα πληθωρισμό με έλεγχο των  αυθαίρετων αυξήσεων και λύνει το πρόβλημα. Την διαμεσολάβηση των αεριτζήδων που διακινούν το τίποτα. Την νομισματοποιημένη μαγκιά των ελληνικών τζακιών πάνω στο νόμισμα που το τοκίζουν και το πληθωρίζουν πλουτίζοντας. Την ντόπια τοκογλυφία της αστικής τάξης. Και πάντως με όποια εξουσία των μέσων παραγωγής, το νόμισμα δεν μπορεί παρά να είναι εγχώριο, ευέλικτο και μέρος όχι μόνο και απλά της οικονομίας, αλλά της κουλτούρας, της ιστορίας και της πολιτισμικής κληρονομιάς και συνέχειας της χώρας. Μέχρι εκεί φτάνει. Το ξένο νόμισμα είναι μόνο όταν δεν ελέγχεις τα βασικά μέσα παραγωγής σου και τα ελέγχουν οι τραπεζίτες και οι περίφημοι άφραγκοι επενδυτές. Έμμεσα ή άμεσα και κραυγαλέα όπως επιχειρείται σήμερα. Τότε που είσαι πια ήδη προτεκτοράτο και απλώς θέλεις να το διαχειριστείς εσύ ως Αριστερά. Σαχλαμάρες ακόμα και για δελτίο ειδήσεων.
        
Αυτός κατά την γνώμη μου είναι ο κανόνας συμπολίτες. Ο μπούσουλας με την βοήθεια του οποίου μπορούμε να έχουμε ένα κοινά αποδεκτό δρόμο στη σκέψη μας, ένα περίπου, μια άκρη νήματος στο δυσκολότατο αυτό οδοιπορικό του νομίσματος. Γιατί εθνικό νόμισμα σημαίνει εθνική ανεξαρτησία. Αυτό σημαίνει πάνω από όλα. Χωρίς αυτό εθνική ανεξαρτησία δεν υπάρχει ούτε σε ανέκδοτα. Πίστη και προσπάθεια τουλάχιστον γιαυτό, επίμονη και επίπονη. Στοιχειώδης προϋπόθεση για μια πολιτική οικονομία. Αδιάφορο αν στην χώρα της πατροπαράδοτης εξάρτησης, στην χώρα των διαχρονικά νενέκων, το πολιτικό συνεχές, το αδιάλειπτα σκυμμένο, είχε από πάντα την χώρα εξαρτημένη και με την δραχμή. Γινόντουσαν εκπρόσωποι για να διασφαλίσουν την καρέκλα τους μόνο, αδιαφορώντας για την χώρα τους και πουλώντας την με μανία και ευχαρίστηση κάθε τόσο, κλαίγοντας στις τηλεοράσεις για εξιλέωση, και στριγγλίζοντας επιδεικτικά με τους παπαγάλους τους πως δεν υπήρχε άλλη λύση.
        
Όλα αυτά είναι ΄΄εύκολο΄΄ να γίνουν όχι με κατάργηση του κοινοβουλευτισμού, όπως κάποιοι άλλοι πάλι από τα δεξιά συκοφαντούν επαγγελματικά και φοβίζουν τους πολίτες, επειδή τρέμουν την κατάργηση του πελατειακού συστήματος, αλλά με την ρηξικέλευθη αλλαγή της ισοβιότητας των πολιτικών κατά αρχήν που είναι το κλειδί ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας. Ολόκληρης της πολιτικής διαδρομής της χώρας από την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους. Μαζί με πέντε-έξι ακόμη σημαντικότατες κορυφαίες συνταγματικές δημοκρατικές αλλαγές, ώστε να επανέλθει η χώρα πλήρως στο χαμένο αυτονόητο της ζωής της.
        
Τέλος να προσθέσω κι αυτό, γιατί έχει μια συνδεδεμένη σημασία με το θέμα του νομίσματος που συζητάμε εδώ, μη εμφανή εύκολα και άμεσα. Καλή η ιδέα λοιπόν ενός ενωμένου ευρωπαϊκού Νότου που θα ξεκινήσει ένα οικονομικό και κοινωνικό και πολιτικό συνάμα εγχείρημα. Κι εμένα μου αρέσει. Μου θυμίζει μάλιστα την μεγάλη ιδέα του Ρήγα Φεραίου για την Βαλκανική ένωση. Αν όμως ο Νότος αγαπητοί δεν ακολουθήσει όπως δεν ακολούθησαν οι βαλκάνιοι, τότε θα πρέπει να το κάνεις μόνος σου. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια, για να μην γίνεις γραφικός αναβάλλοντας την επανάσταση μέχρι να ετοιμαστούν και οι άλλοι!
        
Επειδή έχουν δει πολλά τα μάτια μας μέσα στους αιώνες. Γιατί μέχρι τώρα δεν είδαμε καμιά σοβαρή ανταπόκριση εκ μέρους της πλειοψηφίας των μαζών, γιατί αυτές και οι ψήφοι τους θα αποπειραθούν το εγχείρημα. Δείχνουν πιο ανέτοιμες κι από μας. Μην ξεχνάτε ότι ψηφίζουν και εκεί φανατικά Σαμαρά και Παπανδρέου, σφιχταγκαλιασμένοι σε ένα χορό  συνειδησιακού θανάτου μεταξύ ελαφράς δημοκρατίας και τραπεζικού φασισμού. Έχετε κι αυτή την εκδοχή υπό όψιν σας, όταν το επαναλαμβάνετε σαν πιθανότητα δημόσια στην τηλεόραση.        

Γιατί κακά τα ψέματα, τα κεκτημένα αυτού του πολιτισμού, αυτής της επιστήμης και της τεχνολογίας της δηλαδή, όπως διαμορφώθηκαν παραδομένα εξ ολοκλήρου στον καπιταλισμό και τις συνήθειες μιας ελαφρότητας που επιβάλει, αντί να τον απελευθερώνουν τον σκλαβώνουν. Αποτελούν αντικίνητρο για αλλαγές ακόμα και ρουτίνας, όπως μιας απλής εκλογικής προσπάθειας που βλέπει έστω με το ένα ή το μισό μάτι φως στον άμεσο σοσιαλισμό των δημοψηφισμάτων.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Η Αριστερή ματιά στην Κυπριακή κρίση.



Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα έως αφόρητα για την Κύπρο.
Όχι για αυτό που νομίζουν, το κούρεμα δηλαδή, αλλά για αυτό που δεν υπολογίζουν καν που τους συμβαίνει. Γιαυτό και ψάχνουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο. Και ούτε συλλαμβάνουν οι αναλυτές το πρόβλημα να βοηθήσουν, ευθυγραμμισμένοι σε ένα λαϊκισμό της Αριστεράς και της Δεξιάς που συμπίπτουν σε αυτόν, και παραπλανάει τις αιτίες.
·         
Οι διανοούμενοι δεν μπορεί να τα έχουν καλά με τον κόσμο. Αυτό δεν κατάλαβαν. Να χαϊδεύουν τα αφτιά του και να παίρνουν διακρίσεις και τίτλους ως αντάλλαγμα. Άλλος είναι ο ρόλος τους. Η κριτική στις πράξεις και τα πράγματα του λαού. Μόνο έτσι βοηθάμε τους πολίτες. όσο κι αν τους στενοχωρούμε. Αντ΄ αυτού καταναλώνονται αποκλειστικά, στις κακές κυβερνήσεις των καπιταλιστών. Χαράς το πράγμα. Λες και δεν ξέρει κανείς τι συμβαίνει.
·         
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι εκεί που μας δείχνουν όλα τα δάχτυλα, όλες οι αποχρώσεις του κυπριακού πολιτικού φάσματος, αλλά πιο πίσω βαθύτερα, εκεί που εμείς δεν θέλουμε να δούμε, στον προσανατολισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας χωρίς εξαιρέσεις δυστυχώς, μακριά από ένα υγιές παραγωγικό και οικονομικό μοντέλο, σε ένα έωλο και υπερτροφικό τραπεζικό τομέα αποκλειστικά, στη χειρότερη δηλαδή εξάρτηση μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας. Με ανύπαρκτη αυτονομία.     
·         
Γιατί κρίση είναι θα περάσει σε κάποια χρόνια. Το θέμα είναι αν θα ξαναχρησιμοποιήσουμε αυτό το μοντέλο της φούσκας. Αν θα ξαναγυρίσουμε σε αυτό. Γιαυτό γράφεται αυτό το κείμενο.     
·         
Χωρίς πρωτογενή αγροτική παραγωγή, χωρίς καμιά βιοτεχνική υποστήριξη σοβαρή και ικανοποιητική, και με ένα τουριστικό τομέα που από μόνος του χωρίς την βοήθεια των δυο άλλων, καταντάει κι αυτός μια μονοκαλλιέργεια επικίνδυνη και φθοροποιότατη για τη συνείδηση ενός λαού, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε όλοι εμείς στην Ελλάδα. Μακριά από τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου. Έτσι εισάγουν τα πάντα με τους τόκους που παίρνουν από τα παρκαρισμένα κεφάλαια των αετονύχηδων.
·         
Και τώρα χωρίς να αντιλαμβάνονται καν τι κάνουν, αυτό το χρεοκοπημένο μοντέλο θέλουν να  διασώσουν, τον αντικατοπρισμό μιας όασης που δεν υπάρχει  αναζητάνε ξανά και τον εξωχώριο παράδεισό τους, να ξαναπάθουν δηλαδή μετά από λίγα χρόνια πάλι τα ίδια, από κάποιον άλλο διάδοχο Γερμανό.
·         
Πρέπει να καταλάβουν και να παραδεχτούν, πως έζησαν σε ένα τυχοδιωκτικό μοντέλο, ευκαιριακό, πλήρως αντιδημοκρατικό, με μια λογική προσανατολισμένη στο πονηρό άκοπο και άκρατο κέρδος, που προφυλάσσει φοροφυγάδες και λαμόγια, απατεώνες όλων των ειδών και μεγεθών, όπως τους δικούς μας εδώ, που ενώ θα έπρεπε να είναι στη φυλακή, απολαμβάνουν την ασυλία που τους προσφέρουν οι Κύπριοι και το Κυπριακό κράτος. Κάνατε κακές παρέες.
·         
Όπου είναι γεμάτο Τζοχατσοπουλαίους για να καταλάβουμε, Λαυρεντιάδηδες και κάθε είδους υποκείμενα, που καταληστεύουν τον λαό τους και παίρνουν τα κλοπιμαία με βαλίτσες και τα πάνε εκτός χώρας τους, σε μια απέραντη off shore. Μια χώρα ολόκληρη, μια off shore ολόκληρη.Αυτή είναι η Κύπρος, άσυλο των μελαγοληστών. Γιατί το χρήμα για εμάς τους Αριστερούς έχει και οσμή και χρώμα.
·         
Η Κύπρος παραστράτησε μια δεκαετία τουλάχιστον, ξεφεύγοντας έξω τελείως από τις αρχές της ανθρώπινης δικαιοσύνης, τις αρχές της στοιχειώδους δημοκρατίας και φυσικά ζούσε μακριά έτη φωτός από τις αρχές της αριστεράς και της ιδέας της Αριστεράς. Παρόλο που είχε όπως νομίζαμε κομουνιστή πρόεδρο. Ο οποίος ουδέποτε είχε την παραίτησή του στην κωλότσεπη, κι ούτε τόλμησε να ζητήσει ποτέ δημοψήφισμα, και ιδίως αυτό. Σπουδαίος ηγέτης, σπουδαίος δημοκράτης.

·         
Ή είσαι λοιπόν με το ευρώ ή είσαι με την δραχμή και τη λίρα, ή είσαι μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση ή έξω από αυτήν φίλε Κύπριε, με όποια άποψη και αν έχεις για τα πράγματα, δε μπορείς να βασίζεις την οικονομία σου, την κοινωνία σου, το μέλλον σου, τα παιδιά σου και την χώρα σου, σε μια φούσκα, σε ένα σύστημα με κύρια πηγή εσόδων το τραπεζικό τοκογλυφικό μοντέλο.
·         
Δεν μπορούν πλέον οι Κύπριοι να ζουν στις χίμαιρες και στην ψεύτικη ευημερία. Αυτό πρέπει να καταλάβουν, κι αυτό πρέπει να σταματήσουν αν έχουν διατηρήσει ακόμα την ικανότητα να διακρίνουν τα πράγματα γύρω τους. Γιαυτό και το όχι τους ήταν ήδη σκυμμένο. Τους βγήκε μετέωρο και δεν το υπερασπίστηκαν με θέρμη και με θέληση.
·         
Γιατί όλα τα κείμενα που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, σπρώχνουν στη πνευματική οκνηρία των πολιτών, στην αποκοίμιση ακόμη περισσότερο της συνείδησής τους, μη αναφέροντας καν το πρόβλημα. 
  
·         
Εγώ αυτό έχω να πω δημόσια στους συμπολίτες μου, στους φίλους μου και στους συντρόφους μου, το ίδιο προς τις κεντρικές επιτροπές και τα πολιτικά γραφεία.  Το μοντέλο της κοινωνίας που επιλέγουμε πρέπει να έχει μόχθο στη βάση του και στην κυριολεξία του. Όχι ιδρώτα τεχνητό από τον ήλιο και την ζέστη της τριτογενούς και τεταρτογενούς παραγωγής των υπηρεσιών, των γραφείων και του χρηματοοικονομικού μοντέλου ακόμα και του υγιούς.

Θα κριθούμε όλοι.       

Κυρίως για ότι δεν λέμε,  
και όχι για τα εύκολα που λέμε.

ΥΓ
Γιατί με αυτές τις κακομοιριασμένες λογικές της μεροληψίας και της ανοχής, φτάσαμε να ζητάμε να κάτσουν στο σκαμνί της δικαιοσύνης, μόνο οι ΠαπανδρεοΒενζέλοι και οι Σαμαράδες, προστατεύοντας τον συναγωνιστή Χριστόφια. Αλλά οι πολίτες, οι Αριστεροί και μη, έχουν άλλη γνώμη για αυτόν κάτω στην Κύπρο, δεν θέλουν να τον βλέπουν καν, τον θεωρούν εγωιστή και ισχυρογνώμονα που δεν ακούει κανένα, χαρακτηριστικό της υπομετριότητας που θέλει να κάνει και τον αρχηγό, και επιμένουν να τον στείλουν στην δικαιοσύνη.

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

Η Ιστορία της δημοκρατίας

Ο κόσμος άλλαξε  και κάποιοι θέλουν να τον κρατάνε με το ζόρι εκεί  που ήταν παλιά, μα πάρα-πάρα πολύ παλιά.                                           
Γυρίζουν την ανθρωπότητα στην φεουδαρχία και στην δουλοκτησία, σε ένα καινούργιο νεκραναστημένο σμίξιμο  αυτών των δυο κοινωνικών συστημάτων, πεθαμένων από χιλιετίες και αιώνες πολλούς, και τα παντρεύουν με τον ελευθεραγορίτικο καπιταλισμό των τραπεζιτών, που νίκησε τους πάντες κατά κράτος, λαούς και χώρες ολόκληρες, κινήματα, Αριστερά, ιδεολογίες, δημοκρατίες. Από αυτή την παραδοχή  πρέπει να ξεκινήσει η σκέψη μας. Χωρίς αποσιωπήσεις πάλι και νέες δικαιολογήσεις. Από αυτή την λυπηρή διαπίστωση. Και για αυτό τον λόγο πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί στις αναλύσεις μας, μα προ πάντων θαρρετοί για αυτές. Γιατί ακόμα δεν έχουμε καταλάβει καθόλου μάλιστα πιστεύω, τι έφταιξε και πτωχεύουν η μια μετά την άλλη οι περισσότερες ευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες, αλλά και πολλές λατινοαμερικάνικες και όχι μόνο αυτές. Τι επιδημία οικονομική είναι αυτή! Πως εξηγείται ξαφνικά κάτι τέτοιο; Όλοι αυτοί οι λαοί είναι λάθος! Ή μήπως δεν είναι και ψηφίζουν και επιλέγουν σωστά. Και τότε οι Ισλανδοί που δεν ανέχτηκαν να πληρώσουν με τις μικροκαταθέσεις τους τις χρηματιστηριακές κομπίνες των τραπεζών τους, είναι λάθος; Για ξαναδιαβάστετο  αυτό. Που πήραν τις καταθέσεις τους αμέσως και έφτιαξαν καινούργια δική τους τράπεζα βγαίνοντας ανέπαφοι από την κρίση. Και αφήνοντας τους τραπεζίτες να καταρρεύσουν μόνοι τους. Για ξαναδιαβάστετο και αυτό. Γιατί οι συγκρίσεις βοηθάνε. Γιατί δεν φοβηθήκαν αυτοί; Γιατί φοβηθήκαμε εμείς; Τι συμβαίνει λοιπόν που εμείς δεν θέλουμε να το δούμε; Ειδικά εδώ στην ελλάδα περισσότερο από κάθε άλλη χώρα; Όπου κραυγάζει η αριστερά στεντόρεια, μήπως ακουστεί τίποτα άλλο, πως δεν είναι ελληνικό το φαινόμενο αλλά ευρωπαϊκό και παγκόσμιο, και καθαρίζουμε έτσι από την ευθύνη της αυτοκριτικής μας με το ανέλπιστο λαχείο μιας γενικευμένης κρίσης; Μήπως είναι βρε σύντροφοι και ελληνικό συγχρόνως, τόσο δα μια στάλα; Για ρωτηθείτε μεταξύ σας.                                      
Πρόκειται για ένα ακατανόητο οικονομικό και πολιτικό αποτέλεσμα των αρχών
του 21ου αιώνα, που κανείς δεν φανταζόταν, που δείχνει την πλήρη αποτυχία του
καπιταλιστικού συστήματος να συντηρήσει στοιχειωδώς εν ζωή την ανθρωπότητα χωρίς να πεινάει, παρά τις μεγαλοστομίες του περί ανάπτυξης και αφθονίας. Που υπερβαίνει κατά πολύ όλα τα προηγούμενα κραχ, ενώ δεν πίστευε κανείς ότι είναι δυνατό να υπάρχουν τέτοιες ολοκληρωτικές καταρρεύσεις χωρών στην ευρώπη ειδικά. Με την φανατική συμμετοχή όμως και την ψήφο των πολιτών υπέρ όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, κάτι που φοβίζει, κάτι που επαναθέτει πιο επιτακτικά από άλλοτε πριν το τεράστιο θέμα της αλλοτρίωση της κοινωνίας, όχι πια ακαδημαϊκά και φιλοσοφικά, σε βιβλία και αίθουσες πανεπιστημιακές, αλλά σαν άμεση πολιτική πραγματικότητα για αντιμετώπιση της σημερινής και της αυριανής μέρας που ξημερώνει. Ένας καπιταλισμός που χορεύει μόνος του στον πλανήτη. Που τον χειροκροτάνε το πρωί και κλαίνε το βράδυ. Με μόνη  φωτεινή εξαίρεση την Ισλανδία που θέτει την πρόταση με την στάση της. Μια νέα παγκόσμια πρόταση που σκεφτόμαστε και μελετάμε όλοι μας ήδη, και που εν τούτοις έρχεται από τα παλιά, παραγκωνισμένη και κατασυκοφαντημένη από τα συμφέροντα περισσότερο από κάθε άλλη.
                •                                                                                                                                                                                                
Και που θα συνεχίσει αυτό το φαινόμενο να είναι ακατανόητο, αν συνεχίσουμε να λέμε ψέματα όλοι μαζί στον εαυτό μας. Πως εμείς δεν φταίξαμε σε τίποτα, όπως μας μαθαίνουν οι συνδικαλιστές. Μα κυρίως, οι ηγεσίες των λεγομένων τουλάχιστον προοδευτικών κομμάτων, που φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη, γιατί αυτές λένε τα πιο πολλά τα πιο αποπροσανατολιστικά ψέματα, που υποτίθεται έπρεπε να αντισταθούν όλες αυτές τις δεκαετίες της συμφοράς, για τις ανεξήγητες τάχα αιτίες αυτής της πολιτισμικής διάλυσης και της κοινωνικής εξαθλίωσης, που ξεκίνησε όμως πριν την κρίση. Δεκαετίες πριν. Στοιχείο που οι άλλες χώρες δεν είχαν. Όλα πήγαν καλά σε αυτόν τον τόπο και η εργατική τάξη ήταν πάντα στις επάλξεις του αγώνα μακριά από τη διαπλοκή και τα πελατολόγια των αστικών κομμάτων. Μόνο που ψήφιζαν δοσίλογους ακόμη και τώρα. Αυτή την λεπτομέρεια ξέχασαν. Κατά τα άλλα ήταν μια χαρά καλά παιδιά όλοι τους. Στην αριστερά, έτσι τουλάχιστον συμπεραίνεται, δεν είχαν πάρει χαμπάρι από την δομή της παρωχημένης ιδεολογίας τους, πως το θύμα γίνεται θύτης και μάλιστα συνεργάζεται με τους θύτες του μια χαρά από την νέα του ταξική θέση, προς ανεύρεση νέων αθώων θυμάτων που απομένουν μεταξύ των πολιτών. Αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος, έτσι γίνονται τα πράγματα, και όχι όπως στα παραμύθια κάποιων φιλοσόφων μιας ταραγμένης εποχής, που παραπλανούσε με την απίστευτη φτώχεια και την κοινωνική απελπισία τους πάντες και τους ίδιους. Που δεν ξαναδιάβασαν, γιατί η πρώτη φορά δεν φτάνει, και δεν άκουσαν τον Ηράκλειτο, πως ο κόσμος υπάρχει και με τους δυό πόλους του υποχρεωτικά και ταυτόχρονα, τον θετικό και τον αρνητικό πάντα μαζί, όπως κι αν λέγονται αυτοί κατά καιρούς μέσα στον χρόνο,  και νόμισαν ότι υπάρχει επίγειος παράδεισος, και οδήγησαν τον κόσμο σε αυτή την γήινη ουτοπία με το ανώριμο και ανέτοιμο εγχείρημα της οκτωβριανής επανάστασης, κατά πολύ χειρότερη ουτοπία από τα θρησκευτικά παραληρήματα. Αυτό ακριβώς έλεγε ο μεγάλος στοχαστής της ανθρωπότητας όταν μίλαγε για τον νόμο των αντιθέτων και πως οι αντίπαλοι μετατρέπονται ο ένας στον άλλο. Και εμείς δεν μπορούμε να το χωνέψουμε ακόμα ούτε στους χώρους και τους ναούς της σκέψης. Έτσι και οι εργαζόμενοι μόλις μπόρεσαν γίναν το αντίθετό τους.                                                              
                •           
Συνεχίζουμε βλέπω να είμαστε ευκαιριακοί πολιτικά, να εκμεταλλευόμαστε την κάθε καπιταλιστική κρίση μόνιμα, για να ξεφορτωθούμε τις δικές μας αμαρτίες, τα δικά μας πολιτικά απόβλητα και ευθύνες, τις καταστροφικές ρουσφετολογικές λογικές και ανικανότητές του ελληνικού εργατικού κινήματος.                               Αντί να δημιουργούμε ελπιδοφόρες συνθήκες, πραγματικά ριζοσπαστικές συνθήκες. Να λέμε την αλήθεια όχι των ομάδων αλλά του συνόλου της κοινωνίας. Με πολιτικό μόχθο και κόστος. Να συγκρουόμαστε με λαϊκές και εργατικές νοοτροπίες. Που με την ανοχή μας επιτρέψαμε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν. Από το φακελάκι και το γρηγορόσημο μέχρι τα πάντα μα τα πάντα στον τόπο. Που ενώ τις βλέπαμε, τις κοιτούσαμε σαν επερχόμενη βιβλική καταστροφή. Χωρίς να παρεμβαίνουμε. Σαν φυσικό φαινόμενο, σεισμός είναι θα περάσει. Ανήμποροι και δειλοί να κατανοήσουμε πως η κοινωνική κριτική είναι το μόνο όπλο που διαθέτει ο άνθρωπος προς τον συνάνθρωπό του. Ο άνθρωπος είναι σκέψη και λόγος μόνο. Αυτό είναι όλος. Αυτή είναι η δομή του, με αυτήν θα πορευτεί, με αυτήν θα παλέψει. 
Και εμείς παροπλίσαμε στρατηγικά την φυσική του δυνατότητά. Τον φιμώσαμε. Μη λες αυτό, μη λες το άλλο. Μην πούμε γιαυτό, μην πούμε για το άλλο, όλο πονηρούς υπολογισμούς και προστατευτισμούς  ακούγαμε. Με τι δηλαδή θα παλέψει αυτό το ον; Με όπλα και χατζάρες. Αυτό τουλάχιστον είπαμε να το απορρίψουμε. Δεν θα χρησιμοποιήσει το φυσικό του όπλο, τον λόγο, την σκέψη, τη γλώσσα του. Τα παροπλίσαμε για να μην θίξουμε τις ΔΕΚΟ. Να  κρύψουμε το δικό μας πολιτικό Κωσταλέξι. Τα συνδικαλιστικά όργια εκεί μέσα. Αλλά αντίθετα αρπάζουμε τις διεθνείς ευκαιρίες και φορτώνουμε τα πάντα σε αυτές. Να μην βλέπουμε τις δικές μας τεράστιες και πρωταγωνιστικές ευθύνες απέναντι στο λαό. Που δεν τον οδηγήσαμε αλλά τον χαϊδέψαμε. Εκεί που μονίμως τον έσπρωχνε η εγχώρια αστική τάξη και οι εκπρόσωποί της, να την μιμηθούν στην ευκολία της ρεμούλας. Είμαστε η χώρα του απόλυτου κονέ. Χωρίς αυτό δεν ζεις, δεν υπάρχεις, πεθαίνεις κάθε μέρα. Και ο πραγματικός φιλοσοφικός ορισμός του δειλού φίλοι συμπολίτες και συναγωνιστές αυτής τη ζωής, είναι να φοβάσαι να σκεφτείς. Αυτό, τίποτα άλλο. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε ένα άνθρωπο. Να φοβάσαι να δεις, αυτό που βλέπεις. Πόσο μάλλον να το μιλήσεις αυτό μετά με τους άλλους.
Θέλει ένα ζόρι αυτός ο λαός σύντροφε και εσύ δεν το κατάλαβες. Δες το αυτό που σου λέω. Στο ζητάει μάλιστα. Έχει εξωκείλει χρόνια και αναζητάει ένα χαλινάρι για τον εαυτό του. Χρωστάει σαν τρελός. Χρωστάει παντού. Όχι ένα βούρδουλα, ένα ελαφρύ χαλινάρι από ένα χέρι δικό του, φιλικό να το εμπιστεύεται. Σε δοκιμάζει να δει αν αξίζεις να σε ψηφίσει να γίνεις αρχηγός του. Αν είσαι σαν τους άλλους. Αν  είσαι και εσύ μπόσικος, πελατειακός, παροχάκιας. Αν του κάνεις τα χατίρια σαν τους άλλους που τον καταστρέφουν. Γιατί θα σε εκμεταλλευτεί και θα σε κάνει στην άκρη. Δεν θα σε εκτιμάει. Ζητάει βοήθεια και συ δεν το βλέπεις. Νομίζεις είναι προχωρημένο αυτό που σε συμβουλεύω; Λάθος σου.
Και όλα λέγονται κομψά. Δηλαδή ακαταλαβίστικα. Σαν τις κυρίες της τιμής, με τακτ, με ευγένεια που περισσεύει, να μιλάμε με σινιάλα στους πολίτες, να ξαναδιαβάζεις 2-3 φορές την εφημερίδα και το κείμενο για να καταλάβεις, προκειμένου να τηρήσουμε το Μαρξικό πρωτόκολλο, να μην θίξουμε κανένα δικό μας λαμόγιο, να μην στενοχωρήσουμε την εργατική τάξη και λακίσει από μας. Ή ακόμη χειρότερο, κοινά προδοταριά και καριερίστες τύπου Κουβέλη και κουστωδίας του. Που όλος ο κόσμος και εκτός Αριστεράς το έβλεπε πολύ πριν την κρίση. Και επειδή παλιά κάναμε παρέα, κάνατε δηλαδή, να ντρεπόμαστε τώρα να κόψουμε την πολιτική καλημέρα. Και να μην λες τίποτα για αυτά όλα, αλλά εν τούτοις να τα λες συνθηματικά, μόνο και μόνο για να προετοιμάζεις χαζά άλλοθι και επιχειρήματα για το μέλλον, για να μην χάσεις τις νέες πελατείες που ανοίγονται στον ορίζοντα. Οι γνωστοί κομματικοί τακτικισμοί και πονηριές. Τις μόνες αληθινές αναλύσεις, τις ακούς σύντροφε και πάλι στα καφενεία και τις παρέες. Έστω αβαθείς και περιπτωσιακές κάποιες φορές, αλλά θαρρετές πάντως και αληθινές.


Θύματα όλοι μιας ατομικής και συλλογικής αφροσύνης, άκρατης υπερκατανάλωσης που απαιτούσε χρήμα, χρήμα και πάλι χρήμα άφθονο, που μόνο ο ληστρικός δανεισμός μπορούσε να το προσφέρει και εμείς κοιτάζαμε. Τότε που ο λαός ήθελε βοήθεια, το μύριζες στην ατμόσφαιρα, στους δρόμους της Αθήνας, εμείς μούγκα. Σιγή ιχθύος. Αντίθετα είχαμε το θράσος όλες οι αποχρώσεις της Αριστεράς, να φωνάζουν να ξαναμπούν οι σταζιέροι μέσα στο δημόσιο, όλοι υπόψιν ανεξαιρέτως προϊόντα χυδαίας συναλλαγής και ρουσφετιών, εις βάρος των υπολοίπων πολιτών. Τη στιγμή που το κράτος δεν είχε να πληρώσει τους μισθούς των ήδη μονίμων, και όντας ήδη στο μνημόνιο. Μια κοινωνία μαθημένη στο μεταπολιτευτικό άδικο. Άδικο και ρουσφέτι. Λαϊκιστική, αμοραλιστική, χωρίς νόμους μέσα της πια να τηρήσει, χωρίς ίχνος αντίστασης. Να την εγκαλείς στην απελευθέρωσή της από την βαθιά αλλοίωση της και αυτή να μην θέλει, να ζει μέσα στην δουλοποίησή της δυστυχής και ευτυχισμένη. Ερωτήματα που δεν απαντήσαμε ακόμα γιατί δεν είχαμε το  θάρρος και όχι το μυαλό. Μελετητές, ειδικοί, πολίτες, άτολμοι λαοί που δεν κατανοούν καθόλου πως φτάσαμε ξαφνικά ως εδώ μέσα σε τέσσερα χρόνια, κατηγορώντας απλώς ο ένας τον άλλο, ή ρίχνοντας τα αναθέματα στον καπιταλισμό. Γιατί η κοινωνία ή με καπιταλισμό ή με σοσιαλισμό είμαστε εμείς και κανείς άλλος. Το σύνολο ή μη των δυνατοτήτων μας. Με τέτοιες νοοτροπίες και λογικές, θα μπορούσε να φουντάρει κάθε κοινωνία. Είδες τι έγινε στην άλλη πλευρά στον υπαρκτό, πήγαν κατά διόλου. Σήμερα δε, φαίνεται καλλίτερα από κάθε άλλη φορά, εν μέσω μιας υπεραφθονίας, εν μέσω μιας πρωτοφανούς έκρηξης αγαθών της επιστήμης και των τεχνολογιών της, πως οι κοινωνίες της αφθονίας καταλήγουν τελικά σε φτώχεια και πείνα ακόμη. Τι αλόγιστους και άφρονες υπολογισμούς κάναμε και πέσαμε έξω. Σε ποιες επί πλέον ανάγκες οδηγήσαμε τα δανεικά μας, εκτός των βασικών και φυσικών αναγκών. Γατί πρέπει να εξηγήσουμε τη ζωή μας


Χρειάζεται επομένως νομίζω να κάνουμε μια στάση εδώ, μια οικονομική αναδρομή μια δυο δεκαετίες πίσω περίπου στα μέσα τη δεκαετίας του 1990, τότε που εμφανίστηκαν οι νέες τεχνολογίες και τα προϊόντα τους, και να θυμηθούμε τι ανάγκες μας γέννησαν με τον ερχομό τους. Τι ολικές αλλαγές φέραν στη ζωή μας. Πως μας άλωσαν με την εμφάνισή τους και μόνο, με τις μελωδίες που εξέπεμπαν σαν σειρήνες, μην αφήνοντας τόπο να ζήσει η βαθύτερη ύπαρξή μας,  δηλαδή η λογική και το πνεύμα μας, να σκεφτεί και να ελέγξει. Και όλα γίναν πολύ γρήγορα, αστραπιαία θάλεγε κανείς, συγκριτικά με το πόσες δεκαετίες χρειαζόμασταν πριν να μαζέψουμε λεφτά για να αγοράσουμε ένα αυτοκίνητο. Να  καταλάβουμε πως τα χρήματά μας ξαφνικά λιγόστεψαν τόσο ώστε να μην φτάνουν αν θυμάστε, και να ξεχυθούνε όλοι στα ακριβά δανικά των τραπεζών, όχι για να φάμε και να επιβιώσουμε, όχι για να καλύψουμε τις βασικές φυσικές μας ανάγκες, αλλά να προσθέσουμε νέες επιθυμίες που προέκυψαν ξαφνικά. Ας βάλουμε λοιπόν μια μικρή παρένθεση προς στιγμήν στις μόνιμες και έκτατες κλοπές και αφαιμάξεις του καπιταλισμού εις βάρος μας, γα να μην μπλέκεται ο συλλογισμός που κάνουμε μέχρι να τελειώσει αυτή η σελίδα, για να βρούμε τις δικές μας ευθύνες. Είναι ένα θέμα που δεν του δόθηκε κατευθείαν η ανάλογη σημασία και ανάλυση για να κατακτήσουμε τα γεγονότα και να τα κατανοήσουμε. Το κείμενο εδώ ακολουθεί μια άλλη περπατησιά κατανόησης του σημερινού κόσμου μας, γιατί οι προφανείς εύκολες εξηγήσεις, αφήνουν λογικά και ιδεολογικά κενά, που δεν οδηγούν σε μια αποδεκτή αποδοχή εξήγησης του αδιεξόδου μας, του συνόλου της κατάστασής μας. 
Όλα ξεκίνησαν από το δεύτερο κύμα αφθονίας και υπεραφθονίας στον πλανήτη, ( το πρώτο να υπενθυμίσω ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του΄90), που ξέσπασε με την επανάσταση της κβαντομηχανικής, όταν η επιστήμη μπόρεσε να την μάθει καλώς και να την τιθασεύσει μετά από 60 χρόνια από την ανακάλυψή της το 1929 από τον Χάιζενμπεργκ και μια σειρά άλλους πολύ μεγάλους επιστήμονες  μοριακής και ατομικής φυσικής, παραδίδοντάς την πλέον στις εφαρμογές της καταπληκτικής αυτής καθημερινής τεχνολογίας. Αυτό συγκλόνισε την ζωή ολόκληρης της ανθρωπότητας με πλήρη σχεδόν αποδοχή. Αυτά τα επί πλέον πανάκριβα αξεσουάρ της ηλεκτρονικής απόλαυσης και ευκολίας της ζωής μας, αυτά τα θαύματα της επιστήμης που εκτίναξαν τον παγκόσμιο  προσανατολισμό για την απόκτησή τους επάνω τους, που άλλαξαν κυριολεκτικά την ζωή του πλανήτη για πάντα, μαζί όμως και τον παγκόσμιο προϋπολογισμό χωρών και νοικοκυριών, που τους κοστίζει το λιγότερο ένα δεύτερο μέσο μισθό επί πλέον. Εδώ είναι η εξήγηση που χάσαμε όλοι, πολιτικοί μελετητές και μη, ψάχνοντας την αιτία του φαινομένου αυτής της απίστευτης αλυσιδωτής μαζικής κατάρρευσης των χωρών σήμερα. Αυτή η υπερταχεία απρόσμενη και ξαφνική τεχνολογική εξέλιξη, που ενσωματώθηκε αστραπιαία στις ανάγκες μας ως αυτονόητη και μας απελευθέρωσε, που την περιμέναμε αισθαντικά από καιρό και αργούσε. Αυτός ο επιπλέον προϋπολογισμός ενσωματώθηκε σαν αστραπή στις βασικές ανάγκες μας, που ενώ δεν ήταν βασικές, εγκαταστάθηκε βίαια οικονομικά στην εξάρτησή μας από αυτές, από την σαγήνη που σκόρπισε. Γιατί ξεχάσαμε ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να δανειζόμαστε όταν δεν πεινάμε.
Ο πλανήτης κατακλείστηκε τότε από κινητά τηλέφωνα. Μια αδιανόητη ευκολία, που μας φαινόταν τότε μεταφυσική. Που μας απελευθέρωσε αδιανόητα, που ξαναγεννούσε τον υπεράνθρωπο των ονείρων μας χάριν των επιστημονικών κατορθωμάτων, και γέμιζε με νέες ασύλληπτες ελπίδες τον άνθρωπο να ξαναθεοποιήσει τον εαυτό του μετά τα νέα επιτεύγματα της επιστήμης, μια ανόητη ανάγκη που κάθε τόσο αποπειράται με την πρώτη ευκαιρία μιας νέας επαναστατικής ανακάλυψης. Σχεδόν ταυτόχρονα, προσθέστε τους υπολογιστές και το διαδίκτυο, που μας άφησε άφωνους με το word, αυτό το καταπληκτικό εφεύρημα, απωθημένο όνειρο της ανθρώπινης γραφής, καθώς και πλήθος άλλων επαναστατικών ευκολιών απίστευτων επίσης, που όμως πληρώναμε αιματηρά στα ταμεία του καπιταλισμού, εξτρά πάντα από το βαλάντιο και τους μισθούς μας, όπως και νέους άλλους αδιανόητους ορίζοντες, μέχρι τα υπόλοιπα υποχρεωτικά αναλώσιμα και ακολουθητικά, που εκτόξευσαν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, ειδικά για την νεολαία, τουλάχιστον στο διπλάσιο του κάθε μισθού για όλα τα νοικοκυριά. Πολλαπλασίασε τα αγαθά και τις επιθυμίες μας σε σημείο έκρηξης. Μόνο που ερχόταν με τις απαιτήσεις του πιο άγριου καπιταλισμού παρέα για αξεδίψαστο υπερκέρδος.
Και τότε ζητάγαμε τυφλά και απεγνωσμένα χρήμα να καλύψουμε αυτές τις νεαποκτηθείσες επιθυμίες που μας κατακυριάρχισαν αστραπιαία. Αλλά και που μπήκαν στη ζωή όλης της ανθρωπότητας μόνιμα. Και τότε άρχισε ο δανεισμός από κάθε κατεύθυνση. Άτομα, οικογένειες, λαοί, κοινωνίες, κράτη. Η συνέχεια είναι γνωστή. Έπεσε από τον ουρανό μια απρόσμενη ελπίδα στους τραπεζίτες και τους τοκογλύφους να πάρουν κεφάλι από την πολιτική εξουσία (όσο κακιά κι αν ήταν αυτή), και να κατακυριαρχήσουν τον κόσμο όλον χωρίς εξαίρεση. Ούτε στα όνειρά τους κάτι τέτοιο δεν είχαν δει ποτέ. Ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία της φάρας τους από τότε που εμφανίστηκαν στον πλανήτη. Προσθέστε εδώ και τα πελατειακά, όταν σε αυτά τα ήδη έξοδα και ήδη δανικά, εμείς ξαναδανειζόμαστε για να χώσουμε δεκάδες χιλιάδες στο δημόσιο, τα καμάρια μας και τα βλαστάρια μας. Προσθέστε και κάποια μοντέλα αυτοκινήτων και σπιτιών και τότε θα βρείτε τον ισολογισμό ισοσκελισμένο με τα χρέη και πλήρως εξηγήσιμο χωρίς ούτε ένα λάθος λογιστικό.
Να γιατί τώρα μας ζητάνε το μισό του μισθού μας πίσω, γιατί τον χρωστάμε. Γιατί έτσι είναι στον καπιταλισμό και το ξέρουμε όλοι καλά. Εκεί δεν σου χαρίζουν τίποτα. Τα θεωρούν όλα ιδιοκτησία τους οι κεφαλαιοκράτες. Δεν δίνουν δωρεάν το τόσο δα. Γιατί αυτός είναι ο νεοφιλελευθερισμός, δεν υπάρχει καμιά κοινωνική ή άλλου είδους παροχή. Γιατί δεν είχαμε ίσως στην ανατολή αυτού του νέου αιώνα άξιους στοχαστές, να μας προστατεύσουν από την προπαγάνδα του κέρδους και τα επιχειρήματα  των πολιτικών τους υπαλλήλων, που μας σπρώχναν σε ένα καταστροφικό ευδαιμονισμό. Να μας πουν στεντόρεια, μην δανείζεστε, είναι το τέλος σας. Αφού δεν μπορείτε ή δεν θέλετε να αλλάξετε το σύστημά σας, τουλάχιστον μην δανείζεστε. Θα φοράτε χειροπέδες σε όλη σας τη ζωή. Η διάχυση των αγαθών αυτών στην νομή και τις ευκολίες της κοινωνίας, με φτηνό και ομαλό τρόπο, δεν θα μπορούσε να επιτραπεί ποτέ από αυτό το κερδοφοριακό και πλουτοκρατικό σύστημα των καπιταλιστών. Οι κοινωνικές παροχές ανήκουν σε άλλο οικονομικό πολιτικό σύστημα και το ξέρετε.

Μέρος δεύτερο

Αυτό που χαρακτηρίζει όλη αυτή την μακρότατη χρονική περίοδο του   ανθρώπου, που αρχίζει με την δουλοκτησία περνάει στην φεουδαρχία και από εκεί στον καπιταλισμό, σύνολο περίπου οκτώ χιλιάδες χρόνια από σήμερα, από το τέλος δηλαδή της νεολιθίνης εποχής και εδώ, που τώρα, αν είναι δυνατόν! ξαναγυρίζει αναπάντεχα και τραγικά για αυτόν σε εκείνες πάλι τις εποχές, σε  ένα παρελθόν που το είχε ξεχάσει πια, και που το μάθαινε μόνο από τα βιβλία της ιστορίας και τον κινηματογράφο, σε μεσαιωνικές φορολογήσεις και χειρότερες, σε δουλεμπόριο που ανθεί, με  νόμιμα σκλαβοπάζαρα σε υπόγειες αίθουσες, και ανεργία που θερίζει, είναι η επιστροφή μανιωδώς πάλι στις κοινωνίες των αρχηγών, οι οποίοι όμως δεν εκλέγονται πλέον όπως παλιά, αλλά διορίζονται κατ ευθείαν από τα ιερατεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και των Βρυξελών, για περισσότερη  ασφάλεια των κερδών τους. Στις  λύσεις των αρχηγών, των απροκάλυπτα πλέον εξωνημένων, που παίρνουν το χρίσμα σε λέσχες
εξωχώριες, εχθρικό και ξένο σώμα απέναντι στους λαούς τους, με την βοήθεια ισχυρότατων δυνάμεων της τραπεζικής προπαγάνδας, με εκλογές θεαθήναι και την πλήρη απομάκρυνση και διωγμό των πολιτών από την πολιτική εξουσία. Αντί να προσεγγίσουν ακόμα πιο κοντά στις λύσεις της περισσότερης συμμετοχής των πολιτών σε αυτήν. Δυο και τρις μαζί αρχηγοί πρόθυμοι, θα λύσουν καλύτερα τα προβλήματα, μας αναφέρουν τα προπαγανδιστικά σλόγκαν. Και μάλιστα ακατανόητο σε σημερινές εποχές, που οι αρχηγικές μετριότητες κατακλύζουν την ευρώπη και τον δυτικό κόσμο και αυτόαπορρίπτονται από την αναποτελεσματικότητά τους, να βγάλουν τον κόσμο από τα αδιέξοδα που οι πολιτικές τους συνεχώς οδηγούν.       
Όχι ότι έπαψαν ποτέ να υπάρχουν τέτοιες αρχηγικές λύσεις μετά την Γαλλική επανάσταση και το ορόσημο που δημιούργησε με την εγκαθίδρυση των λαών στην εξουσία, αλλά δημιουργεί εντύπωση πως ξαναγυρίζουν τέτοιες λύσεις από τους μεσαίωνες της ανθρωπότητας, αν και αποτυχημένες πλήρως και βουτηγμένες σε μια ακραία βαρβαρότητα, να επιστρέφουν ακράτητες και δριμύτερες για να δώσουν λύσεις στο σήμερα, αντί να ατονήσουν με τον καιρό και να μεταφέρουν κομμάτι τουλάχιστον της πολιτικής εξουσίας τους στις κοινωνίες που εξελίσσονται θεαματικά, στο λαό και τους ανεπτυγμένους πολίτες της εποχής μας, που αντιλαμβάνονται τα πάντα, με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, πολλαπλές πολιτικές και άλλες ικανότητες και ζηλευτή μόρφωση, τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό κόσμο.                       
Επιστροφή των εμπνευσμένων ατόμων λοιπόν. Όλοι οι άλλοι στην άκρη, σε αναμονή για μια ψήφο μόνο, και θα δούμε αν και πότε θα σας επιτρέψουμε να ψηφίσετε, με εγκάθετους ειδικούς στην τηλεόραση και παντού, με οικονομολόγους φαφλατάδες που δεν γνωρίζουν από πολιτική οικονομία παρά από λογιστική οικονομία, με ηγετικές ομάδες που θα λύσουν αυτοί όλα τα προβλήματα μιας χώρας, ως εκλεγμένοι δημοκράτες. Όλα αυτά, είναι τα ίδια μυθεύματα, ο ίδιος αποπροσανατολισμός αυτής της ιστορίας της δημοκρατίας που εξιστορούμε, με τον λαό στην μπάντα πάντοτε, όπου στην καλλίτερη περίπτωση θα πάσχιζαν πράγματι για το καλό του κάποιοι αφελείς ή πονηροί αναλόγως, για το λαό, με τον λαό, αλλά με αυτούς στην εξουσία. Με αυτή την προϋπόθεση που βάζει και η Αριστερά εξ άλλου. Τι πρωτότυπο! Όμως δεν τους βγήκε ποτέ έτσι, ούτε μια φορά στην ιστορία. Και εντούτοις δεν βάζουν μυαλό. Κι αυτό, όλοι οι φωστήρες αυτοί, με τους ιστορικούς τους και  τους συμβούλους τους, δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να το ρωτήσουν, γιατί γίνετε αυτό, γιατί όλο και πιο ενισχυμένη εξουσία έχουμε, κλεμμένη από τον λαό, καθισμένοι αυτάρεσκα στην ανύπαρκτη σοφία του αρχηγού, παρά μόνο έψαχναν τον φταίχτη της αποτυχίας τους κάθε φορά, σε κάποιο άλλο κόμμα ή αναποδιά που τους έβαλε τρικλοποδιά. Τόσο απλά οι σοφοί αρχηγοί έπραξαν και πράττουν. Γιατί δεν έγινε κανένα λάθος όπως προσπαθούν να μας παρασύρουν να εννοήσουμε, απλώς είναι το στημένο παιχνίδι έτσι αυτής της ιστορίας της νομής της εξουσίας και της απομάκρυνσή μας από αυτήν διαρκώς. Οι  άνθρωποι της εξουσίας, γίνονται όλοι μια τάξη, μια συντεχνία πολιτικών. Ειδικά όταν είναι μόνιμοι. Αλλοτριώνονται από την ευκολία και την συνειδησιακή μαλθακότητα που παρέχουν οι θώκοι. Γιατί οι πειρασμοί είναι ισχυροί μα αθέατοι κυρίως. Καταβροχθίζουν ύπουλα τα πάντα. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε εμείς άριστα, αλλιώς θα μένουμε διαρκώς μετεξεταστέοι στην κατανόηση της πολιτικής ζωής μας. Είναι μια ειδική ελίτ που δεν έχει σχέση με μας. Για ένα απλό λόγο, είναι ισόβιοι. Είναι το επάγγελμά τους. Και αυτό τους αρρωσταίνει και φαντασιώνονται μια ιδιαιτερότητα, μια εκλεκτότητα που αποδίδουν στην φύση τους τάχα, που τους παρανοεί. Στο τέλος νιώθουν θεοί οι ανόητοι, ακόμα κι αυτοί που δεν πιστεύουν.
Και όπως λέει ο μικρός σοφός των δρόμων, δεν θέλω ούτε το καλό μου ούτε το κακό μου από σένα. Ότι κι αν είναι, το θέλω μόνο από μένα.         
Το προσπαθούν δυο αιώνες τώρα, φρενάροντας τη ζωή με κάθε τρόπο, με χιλιάδες εμπόδια και με όλες τις μεθοδεύσεις που μπορούν να σκαρφιστούν, έως την απροκάλυπτη βία. Τι ακριβώς φοβούνται, τι ακριβώς φρενάρουν, τι διαρκώς συκοφαντούν και υπονομεύουν, τι κρατάνε με αμέτρητες σειρές χαλινάρια; Μα την άμεση δημοκρατία σύντροφε! Απαλλαγμένη μάλιστα σήμερα από τους δούλους της όπως ανοήτως λες και συ ο αδιάβαστος της Ιστορίας και την κατηγορείς άμυαλα. Αυτήν τρέμουν. Το παράδειγμά της φοβούνται. Την άμεση αθηναϊκή δημοκρατία αν θυμάσαι. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Αυτή που τάραξε τον πλανήτη με την εμφάνισή της. Που άλλαξε αμετάκλητα την τροχιά των κοινωνιών. Που γέννησε μια διέξοδο στα μυαλά των ανθρώπων. Που γέννησε ελπίδες πάλι, ιδέες και ιδεολογίες, όταν ολόκληρη η ανθρωπότητα στέναζε εν μέσω μιας απέραντης δουλοκτησίας τότε. Αυτός είναι ο εφιάλτης τους. Τι νομίζεις φοβούνται κατά βάθος, το σοβιετικό σοσιαλισμό ή τους Κινέζους κομουνισταράδες.  Αυτοί χειραγωγούνται από την δομή τους, τους αντιπροσώπους τους. Δες τον Γκορμπατσόφ και τον Σεβαρνάζε ή τους δικούς μας Τσιριμώκους. Έχουν την ίδια αχίλλειο πτέρνα με τους εχθρούς τους, τους καπιταλιστές. Δεν τα ξέρεις καλά τα πράγματα συναγωνιστή, διάβαζε! Διάβαζε και εκτός μαρξισμού κατεπειγόντως μάλιστα, έχεις μείνει πολύ πίσω σε αυτά. Αλλά  και μαζί με αυτόν συνάμα. Αλλιώς θα καταντήσεις το Κεφάλαιο Παλιά Διαθήκη. Και βλέπε τον κόσμο καθώς εξελίσσεται για να σου δοθούν οι απαντήσεις από μόνες τους. Και όχι όπως είναι γραμμένος στα κιτάπια. Η αποστήθιση είναι θάνατος.       
Από εδώ αρχίζει η ιστορία που τόση ώρα ετοιμάζουμε στον μακρύ αυτόν πρόλογο. Να φέρουμε σε έναν λογαριασμό το μυαλό μας, για να μπορέσουμε να συζητήσουμε επί τέλους. Γιατί μόνο αυτή ανατρέπει τα πάντα αμέσως, τις στρεβλώσεις, τα ρουσφέτια, τις εξαιρέσεις, τις λαμογιές και βάζει τα πράγματα στη θέση τους εδώ και τώρα. Και όχι μέχρι να γίνει η δίκη, η ένορκη διοικητική εξέταση, προκαταρκτική εξέταση, η εξεταστική επιτροπή, να αποφανθεί ο διαπλεκόμενος Άρειος Πάγος, όταν τα αδικήματα θα έχουν πεθάνει και δεν θα έχουν παρά ελάχιστη σημασία, γιατί θα τα έχουν υπερκαλύψει άλλα νέα πολιτικά εγκλήματα εις βάρος μας. Μόνο εκεί υπάρχει δίκιο και  ισότητα, αλληλεγγύη και ελευθερία, ασφάλεια και συλλογικότητα, πλούτος πνευματικός και υλικός για τον  άνθρωπο. Πουθενά αλλού, σε κανένα κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό σύστημα. Πουθενά μας λέει η Ιστορία.  Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να κατεβάσουνε τους Κουβέληδες και τους υπόλοιπους που μας είπαν ψέματα, εν μια νυκτί. Από τους ίδιους τους ψηφοφόρους που τους ψήφισαν. Και όχι μετά από τέσσερα χρόνια στις εκλογές. Με την εξουσία στους πολίτες που τους ανήκει αποκλειστικά. Και όποια επανάσταση, όποια άλλου είδους προσπάθεια έγινε,  κατέρρευσε παταγωδώς  από την απουσία της άμεσης δημοκρατίας. Αυτό συνέβη στον κόσμο. Αυτό συνέβη και στον περίφημο υπαρκτό σοσιαλισμό, όπου οι ηγέτες του εφάρμοσαν μαρξικά μοντέλα και όχι άμεση δημοκρατία. Να Νιώθουν οι πολίτες ότι είναι δική τους υπόθεση, άμεσα, ότι εξαρτάται από αυτούς η νίκη, η αλλαγή της κοινωνίας τους. Να  την υπερασπιστούν με την ζωή τους. Πίστευαν εξ ίσου με τους καπιταλιστές, μα εξ ίσου, ότι οι δημοκρατίες θα ήταν καλλίτερα στα χέρια των έξυπνων, των ειδικών, των μορφωμένων, των προικισμένων, των δυνατών, των ταλαντούχων, των νομπελιστών. Και εκεί απατήθηκαν οικτρά, γιατί δεν ήταν στοχασμένοι βαθιά να καταλάβουν τι είναι αυτό που προσφέρει η άμεση δημοκρατία και δεν μπορεί ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός που ευαγγελίζονταν  την ευτυχία της κοινωνίας οι μεν ή του ατόμου οι δε.        
Βέβαια, πλήθος αλλοτριωμένου λαού υποστηρίζει αυτούς τους μηχανισμούς και τα συμφέροντα που μηχανορραφούν εις βάρος του. Και τους δίνει δικαιώματα να βγάζουν γλώσσα. Να ανανεώνουν το θράσος τους κάθε τόσο εκλογικά. Αυτοί γνωρίζουν καλύτερα από μας, τι είναι αλλοτρίωση. Χάρη σε αυτήν ζούνε και υπάρχουνε. Χάρη σε αυτή έχουν αρπάξει την εξουσία. Αλλοίμονό τους αν μειωθεί έστω λίγο. Και αυτό πρέπει να το πούμε. Όχι ψιθυριστά στις παρέες, αλλά φωναχτά στους πολίτες και τους εργαζόμενους. Όσο απομακρυνόμαστε από την δημοκρατία, τόσο θα γιομίζει ο τόπος προδότες και δοσίλογους. Ξεδιάντροπους και αποθρασυμένους στο έπακρο όπως σήμερα. Μια δημοκρατία αντιπροσωπευτική, που ήδη από το παρελθόν ακόμα δεν μπόρεσε να υψώσει το ανάστημά της ποτέ, εκεί που ήταν οι ανάγκες των πολιτών, καταντώντας την λάστιχο των συμφερόντων που την παίζαν σαν κλοτσοσκούφι και γέλαγαν μαζί της, ένα πλήρες αδιέξοδο μακριά από την δημοκρατία που διαρκώς υπόσχονταν.          
Η δημοκρατία είναι μία εχθροί και φίλοι. Η άμεση και μόνο! Συμπολίτες και εργαζόμενοι, σύντροφοι και αδέρφια, φίλοι και συνάνθρωποι καταλάβετέ το, η άμεση και μόνο. Δεν υπάρχει άλλη. Και σεις οι εχθροί, σκεφτείτε το. Δεν ξέρετε τι χάνετε. Το διαλυμένο σας μυαλό δεν μπορεί να το συλλάβει. Η αμεσοδημοκρατία είναι για όλους. Εκεί μέσα είναι το μέλλον μας, το μόνο κοινό αλλά και ατομικό μας συμφέρον. Το μέλλον της ανθρωπότητας. Και πουθενά αλλού. Αλλιώς δεν θα υπάρξει ο πλανήτης, με κανέναν άλλο τρόπο. Θα καταστραφεί πλήρως, χωρίς ερείπια καν. Όλες οι άλλες εκδοχές απέτυχαν γιατί ήταν νοθευμένες, γιατί προσπαθούσαν να μας κοροϊδέψουν. Ότι δεν είναι άμεση δημοκρατία, είναι μόνο μια απατεωνιά πολιτική ή μια δικτατορία διαβαθμισμένη συνήθως να μην πολυφαίνεται. Μια ανελευθερία δηλαδή για τον άνθρωπο, μια μακιγιαρισμένη σκλαβιά. Κάθε διαμεσολάβηση φρενάρει το δίκιο και την αλήθεια του. Το αργοπορεί όσο μπορεί μέχρι να το σβήσει ο χρόνος. Αυτή τη σοφία αποκομίσαμε δια μέσου των αιώνων. Αυτός είναι ο σκοπός της εφεύρεσης της διαμεσολάβησης ενάντια στην αμεσότητα. Αλλιώς τι τους στεναχωρεί η αμεσότητα, εξηγήστε το εσείς. Γιατί οι αντιπρόσωποι εξαγοράζονται όλοι. Πριν συμπληρώσουν εξάμηνο. Ειδικά στην άρρωστη βουλή των ελλήνων. Αν δεχτούμε ότι είχαν ξεκινήσει αθώοι, ερασιτέχνες και ιδεαλιστές. Αυτό είναι που συμβαίνει πάντα στο τέλος. Και ας ξεχάσουν κάποιοι τις γλωσσολογικές  προβοκάτσιες. Αντιπροσωπευτική και αηδίες. Γιατί είναι τόσο απλό το θέμα, που το καταλαβαίνουν όλοι ανεξαιρέτως αμέσως, βλάκες και έξυπνοι. Δεν διανοείται τίποτα άλλο ως δημοκρατία, εκτός από την Άμεση. Αλλιώς είναι κάτι άλλο και υποκρίνεται κάτι άλλο. Αλλιώς τι διάολο δημοκρατία είναι αν δεν είναι άμεση. Δεν καταλαβαίνεται. Δεν αντιλαμβάνεσαι τι λέει. Ούτε ετυμολογικά ούτε ουσιαστικά. Δημοκρατία που δεν σε αλλάξαμε ποτέ μόνιμε; Από πού κι ως που; Πως γίνεται αυτό. Εκτός αν είσαι μια αναντικατάστατη προσωπικότητα του κόσμου όλου. Που εμφανίζεται πολύ σπάνια στην ανθρωπότητα. Ένας Περικλής, ένας Ο Σόλωνας. Να σου δώσουμε μια δεύτερη τετραετία, και μέχρι εκεί το πολύ. Πως είσαι εκεί από τότε που γεννήθηκες; Που θα πάει το γραφείο κηδειών να σε παραλάβει από τη βουλή όταν πεθάνεις; Είναι για γέλια. Λίγο σκεφτείτε το και θα βάλετε τα γέλια. Πες τε την αλλιώς λοιπόν. Γραφείο τάδε, όμιλος δείνα, ανώνυμη εταιρία, εισαγωγές-εξαγωγές, ότι καπνίσει στον καθένα. Δεν πρόκειται να πέσει έξω κανείς. Αυτή δε που λένε σήμερα αντιπροσωπευτική δημοκρατία, είναι παράγκα των τραπεζιτών  και του μεγάλου κεφαλαίου ή των τζακιών όταν μιλάμε για ελλάδα. Ένα κατασκεύασμα, μια απάτη, ένα κράμα από ασυγκόλλητα, ένα συνονθύλευμα κατεργαραίων, και πιο συνήθως κρυμμένος φασισμός φατριών και πολιτικών συμμοριών όπως σήμερα στην ελλάδα του 2012. 
                •         
Από εδώ και κάτω η ιστορία είναι αληθινή.
Μας εξηγεί πως η άμεση δημοκρατία των Αθηναίων έγινε αντιπροσωπευτική και έμμεση και γιατί συνέβη αυτό.
Πριν ξεκινήσει κανείς να καταπιαστεί με το θέμα, να ξέρει πως πρέπει να διαβάζει από τις πηγές και μόνο πρώτα, με πολύ αγάπη και ταραχή του πνεύματός του για αυτό που θα του συμβεί. Διαφορετικά οι αναλύσεις και τα νομίσματα του κάθε ενός, οι ερμηνείες και οι σχολιασμοί, οι τόσοι τόνοι που έχουν γραφτεί για αυτήν χιλιάδες χρόνια, θα λειτουργούν σαν προπαγάνδα στο μυαλό του, και δεν θα τον αφήνουν να καταλαβαίνει τις δυνατότητες εκείνης της εποχής και όχι την ίδια την εποχή, και εν τέλει την μίμηση ή την δογματική φωτοτυπία ενός παρελθόντος στο σήμερα, που μόνο ως ουσία και πρόταση πρέπει να παίρνουμε. Αμέσως μετά το πρώτο που θα διαπιστώσει, είναι και αυτό που εξηγεί, γιατί η δημοκρατία μόνο στην ελλάδα και όχι κάπου αλλού. Γιατί η ανθρωπότητα την ανακαλύπτει δυό χιλιετίες μετά, χωρίς να έχει πάρει είδηση μέχρι τότε για αυτήν. Ουσιαστικά με την Γαλλική επανάσταση. Δυό είναι οι μεγάλες ιστορικές απαντήσεις. Πρώτα και κυρίως, γιατί το επίπεδο των αθηναίων πολιτών, από μια πολλαπλή συγκυρία τυχαιοτήτων και αναγκαιοτήτων, είναι ιδιαίτερα υψηλό τότε, με εξαιρετικά ανεπτυγμένη αίσθηση δικαίου και ισχυρότατη δικαιακή συνείδηση αδιαπέραστη, τόσο για την εποχή της συγκριτικά, όσο και σε ολόκληρη την πορεία στη συνέχεια της ανθρωπότητας, που πλέει σε μια μνημειώδη βαρβαρότητα όπως μας περιγράφει η ιστορία. Ο υπόλοιπος κόσμος τότε, την ίδια εποχή, σκοτώνεται ως φυσιολογική συνθήκη μεταξύ του όπως νομίζει, με ένα απελπιστικά χαμηλότατο επίπεδο και δεν καταλαβαίνει τίποτα από την λογική της άμεσης αθηναϊκής δημοκρατίας. Όλα τα προβλήματα του τα λύνει αποκλειστικά με την βία, τα δε ελάχιστα ερωτήματά που αναδύονται μέσα του, τα λύνει με τις θρησκευτικές διαφυγές και λύσεις.. Εκεί καταλήγει το πνεύμα του και δεν ασχολείται και πολύ με αυτό. Έτσι έχει όλα του τα εσωτερικά προβλήματα λυμένα μα κάποιον θεό που φτιάχνει σε κάθε χώρα και εποχή. Οι έλληνες όμως τότε, όχι μόνο σκέφτονται, αλλά φιλοσοφούν για πρώτη φορά στον πλανήτη, και μάλιστα σε επίπεδο πολιτών και όχι ξεχωριστών. Αυτό είναι το σπουδαιότερο. Παράγουν σε μια διάρκεια τριών αιώνων από τον 7ο έως τον 4ο όπου καταλύεται η δημοκρατία από τους Μακεδόνες, ένα απίστευτο κοινωνικό δημιούργημα, πνευματικό, φιλοσοφικό, γλωσσολογικό. Και  βέβαια ανακαλύπτουν και αναδεικνύουν την τραγωδία που βοηθά και απογειώνει με τις δυνατότητες της την ίδια την άμεση δημοκρατία, βάζοντας τους πολίτες να βλέπουν τον εαυτό τους επί σκηνής. Να βλέπουν τα λάθη τους και να γελούν. Η πιο ώριμη κριτική του ανθρώπου. Άγνωστο τελείως  και αδιανόητο τότε το θέατρο στην υπηρεσία της δημοκρατίας, της πολιτικής και των προβλημάτων των πολιτών, για άλλους λαούς.  Είχαν την πελώρια βάση της άμεσης δημοκρατίας πίσω τους, που εκτινάσσει το επίπεδο της σκέψης των αθηναίων πολιτών. Εκεί γίνονται όλες αυτές οι μεγάλες φιλοσοφικές κατακτήσεις, του αθηναίου πολίτη. Χωρίς την φιλοσοφία δεν θα είχε γεννηθεί η δημοκρατία, που θα γεννούσε με τη σειρά της την αναπαράσταση της ζωής, την τραγωδία δηλαδή και την ανεπανάληπτη εκείνη κωμωδία που δίδαξε και διδάσκει ακατάπαυστα τους λαούς και τους ηθοποιούς όλου του κόσμου.           
Η μεγάλη απάντηση της ιστορίας στο ερώτημα του μεταγενέστερου και ακόμη περισσότερο του συγχρόνου ανθρώπου, πως η αμεσότητα έγινε εμμεσότητα, και αντικαταστάθηκε από την διαμεσολάβηση των αντιπροσώπων, ερώτημα που πρώτοι κλήθηκαν να απαντήσουν οι πρωταγωνιστές της Γαλλικής επανάστασης, οι ίδιοι οι επαναστάτες της αμέσως επόμενης προσπάθειας, ο ίδιος ο Σαιν Ζυστ, ο Μαρά, ο  Ροβεσπιέρος, ο Δε Μουλέν και η λοιπή πολυμελής ηγετική ομάδα των επαναστατών, ήταν το πολύ χαμηλό επίπεδο των λεγομένων αβράκωτων, των ίδιων των επαναστατημένων πολιτών και του Γαλλικού λαού. Απροετοίμαστη γι αυτό η ηγετική ομάδα τότε, κατάλαβε ότι δεν είχαν ανθρώπους να επανδρώσουν  και να υπερασπιστούν την επανάσταση μετά την νίκη. Τόσο οι ευγενείς που ακόμα είχαν σημαντική δύναμη, όσο και οι εμφανιζόμενοι τότε αστοί που με το ένα πόδι στο παλιό και το άλλο στο νέο καιροφυλακτούσαν. Αυτή ήταν η σκληρή απάντηση της ιστορίας. Ο Λουδοβίκος, οι καρδινάλιοι, το μέχρι τότε αβάσταχτο θεοκρατικό κράτος του καθολικισμού που συγκυβερνούσε, ουδόλως και ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν και σκέφτηκαν να δώσουν παιδεία, μόρφωση, σχολεία στον λαό. Η συντριπτική πλειοψηφία ήταν αναλφάβητοι, φοβισμένοι και βουτηγμένοι μέσα σε δεισιδαιμονίες που γεννούσε η Βασιλοθρησκευτική εξουσία Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Αναγκαστικά βασίστηκαν στην εντιμότητα των πρώτων αντιπροσώπων επαναστατών, πράγμα όμως που δεν έλυνε το πρόβλημα διαχρονικά, αφού χρειαζόταν μια δυο γενιές στη συνέχεια με μόρφωση και παιδεία μέχρι να αναλάβουν τα ηνία της επανάστασης ικανοποιητικά και να αποφύγουν αντεπανάσταση και πισωγυρίσματα από την αριστοκρατία και τα φεουδαρχικά συμφέροντα. Αλλά γενικότερα ο γαλλικός λαός, ήταν έτοιμος να επαναστατήσει στην απέραντη καταπίεση της φεουδοβασιλείας, αλλά ανέτοιμος να αναλάβει την εξουσία και την διαχείριση της χωρίς διαμεσολαβητές. Αυτή η μικρή παράγραφος είναι όλη η ιστορία της αντιπροσωπευτικής και όχι της άμεσης δημοκρατίας. Συγχρόνως και η ουσία της γαλλικής επανάστασης. Η ίδια απαντάει στη συνέχεια στο άλλο μεγάλο επόμενο άλμα της ανθρωπότητας, την Μαρξιστική παρέμβαση για τον σοσιαλισμό, ένα κοντοπλησίασμα της αμεσοδημοκρατίας, μετά την μετατροπή της Γαλλικής επανάστασης σε καπιταλισμό. Οι κοινωνική κατάσταση, το επίπεδο των μουζίκων και του Ρώσικου λαού, ήταν ίσως χειρότερο από το προ ενός αιώνα της Γαλλικής επανάστασης. Ο Λένιν είναι υποχρεωμένος να καταφύγει και αυτός στην εφεύρεση των αντιπροσώπων. Η κατάληξη φυσικά είναι η ίδια, ακολουθεί η μάχη των επιγόνων και εδώ για την εξουσία μέσα στο κουμουνιστικό κόμμα, λες και πρόκειται για φεουδαρχικές εποχές της βασιλείας που μας περιγράφει ο Σαίξπηρ. Η αυλική κολακεία, οι μηχανορραφίες, τα παρασκήνια, παραμένουν και γίνονται ίδια αλλάζοντας μόνο τα ρούχα και τις προσφωνήσεις σε σύντροφε αντί υψηλότατε.          
Θέλω να κλείσω αυτό το μακροσκελές κείμενο ως εξής:
Η μόνη δημοκρατία που υπάρχει, είναι η δημοκρατία των συχνών και συνεχών δημοψηφισμάτων. Το υποχρεωτικό κριτήριο της άμεσης δημοκρατίας. Τα συχνά δημοψηφίσματα κάνουν την συμμετοχή απόλυτη και στέλνουν την ωριμότητα του πολίτη στα ύψη.