Το Λυντσάρισμα

Το λυντσάρισμα έχει βαθιά ιστορία μέσα στο χρόνο. Οι ρίζες του πάνε πολύ μακριά πίσω στις απαρχές μας. Εμφανίζεται μάλιστα ταυτόχρονα με την ύπαρξή μας στον πλανήτη, και αυτό οδηγεί σε ενδιαφέρουσες και αποκαλυπτικές αναζητήσεις και απαντήσεις. Υπάρχει δε με την ίδια ένταση και αγριότητα της πρωτογέννησής του ακόμα και σήμερα, αδιάφορο των μεταγενέστερων χρόνων και την πρόοδο στον πολιτισμό και στην επιστήμη, αδιάφορο από την εμφάνιση της δημοκρατίας και το ειρηνικό επίπεδο που κατακτούν οι λαοί στο διάβα τους. Κι αυτό κάτι μιλάει και λέει, τα ουσιαστικότερα δηλαδή περί κανόνων και δικαίου, που όμως όσοι βρίσκονται από την άλλη μεριά των γεγονότων, δεν το ακούνε, δεν το βλέπουν και δεν το καταλαβαίνουν. Δείχνει την αδάμαστη φυσική προέλευση των ενστίκτων, που με τον ένα ή άλλο τρόπο η ζωή έχει ενσταλάξει στα όντα της, για να μπορέσει να τα διατηρήσει. Έτσι, όταν κινδυνεύει η δημοκρατία και οι θεσμοί της δεν λειτουργούν από ομάδες ή συμμορίες εξουσίας, που είτε την έχουν καταλάβει παράνομα, είτε την έχουν καταλάβει με ψέματα υποσχεσιολογίες και απάτες, είτε την επιβουλεύονται και την καταργούν, τότε αυτή καλεί σε εγρήγορση τον εαυτό της και χρησιμοποιεί κάθε μέσω, ακόμα και πρωτόγονο προκειμένου να επιβιώσει και να σωθεί από την απειλή. Χρησιμοποιεί μια καθαρή αντιβία αμυνομένου. Δεν είναι λοιπόν φαινόμενο που εμφανίστηκε ξαφνικά για πρώτη φορά προχθές στην βουλή των ελλήνων και έγινε τόσος υποκριτικός ντόρος από τους αδίστακτους καριερίστες, γιατί αυτός είναι ο σωστός όρος που πρέπει να χρησιμοποιούμε για την ουσία αυτού που λέμε και ονομάζουμε έλληνα βουλευτή φίλε συμπολίτη, του πιο επικίνδυνου τύπου ανθρώπου στον τόπο μας, όπως τουλάχιστον το εκτρωματικό αυτό μοντέλο αναπτύχθηκε για πενηνταετίες στην ελλάδα, που μέχρι δοσίλογοι κατ εξακολούθηση και κατά πλήρη μάλιστα συνείδηση καταντάνε να γίνονται, χοντρόπετσοι και αναίσθητοι προς τους πολίτες γύρο τους, προκειμένου να διατηρήσουν αυτή την αναθεματισμένη έδρα. Γιατί κανείς δεν πιστεύει ότι είναι τόσο ηλίθιοι να μην καταλαβαίνουν τι κάνουν.
•
Το λυντσάρισμα σημαίνει ότι ένα κράτος έχει καταργήσει τους νόμους του τελείως. Γραφτούς και άγραφτους. Αυτό προϋποθέτει. Αλλιώς δεν υπάρχει λυντσάρισμα. Ότι έχει διαλύσει τα πάντα. Ότι έχει καταλύσει το αυτονόητο. Ότι δεν λειτουργεί τίποτα. Θέτει δηλαδή μέσα του απαιτητικά, αυτή την προϋπόθεση. Αλλιώς δεν γεννιέται αυτή η απόγνωση. Δεν εμφανίζεται ποτέ από το πουθενά και αναίτια. Δεν υπάρχει καν στη σκέψη κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον αυτή να το κάνει πράξη. Δεν έχει λυντσάρει ποτέ και πουθενά για ψήλου πήδημα κανένας. Ένας λαός, μια ομάδα ανθρώπων, ένα μεμονωμένο άτομο. Μόνο όπου δεν υπάρχει ελπίδα υπάρχει λυντσάρισμα.
•
Το όν μας μέσα στα πάμπολλα λάθη του, διατηρεί μια σοφία. Διατηρεί ένα φυσικό ενστικτώδη σεβασμό προς το είδος του, έξω από μας και την λογική μας. Δεν καταστρέφει τον εαυτό του στην αντανάκλαση του, στον άλλο άνθρωπο. Ασφαλίζεται από τη φύση με ένα έσχατο και άβατο όριο συγκράτησης πριν αποφασίσει να διαβεί αυτό το έσχατο. Δεν σκοτώνει εύκολα. Πρέπει να ξεφύγουν τελείως τα πολιτικά πράγματα, από όλους τους κανόνες, από όλα τα ατομικά και κοινωνικά συμβόλαια, από όλες τις συμφωνίες της κοινωνίας και των πολιτών μεταξύ τους, για να αποφασίσει ένας λαός ή μια ομάδα κατοίκων να λυντσάρει κάποιον μαζικό εγκληματία, προκειμένου να προστατευθεί από αυτόν ουσιαστικά, αλλά και συμβολικά και παραδειγματικά ταυτόχρονα για τους υπόλοιπους επερχόμενους φερέλπιδες δοσιλόγους, όπως στην περίπτωσή μας.
•
Αυτό είναι μόνο το ύστατο εφόδιο μιας κοινωνίας, να προστατεύσει τον εαυτόν της από το δικό της λυντσάρισμα, από τον δικό της διωγμό, από την δική της εξαπάτηση, την δική της οικονομική και κοινωνική γενοκτονία, όταν η δικαιοσύνη γίνεται και αυτή δοσίλογος και συμπαρατάσσεται με τις κομματικές ηγεσίες και τα ξένα και ντόπια συμφέροντα πάλι και πάλι, καταδικάζοντας σε άλλες εποχές για να μην ξεχνάμε, σε ποινές δις και τρις εις θάνατο αθώους πολίτες και πατριώτες που αντιστέκονταν στους Γερμανούς. Γιαυτό έχει χάσει ολοσχερώς τον σεβασμό των πολιτών, και ας λένε το αντίθετο από φόβο δημόσια. Όταν η δικαιοσύνη συνεννοείται με την αστυνομία, τους πολιτικούς και τους επί κεφαλής κεφαλαιοκράτες που δίνουν τις διαταγές, να αφήσουν τον Χριστοφοράκο και τον Καραβέλα να φύγουν σαν κύριοι και με την συνοδεία της αστυνομίας για προστασία τους από πάνω, φυσικά πρέπει να τρέμουν. Αλλιώς δεν θα υπήρχε ζωή και ελπίδα στις κοινωνίες των ανθρώπων.
•
Για όσους συνεχίζουν να μελετούν και να σκέφτονται ακόμη, θα γνωρίζουν καλώς ότι αυτό είναι το έσχατο μέσο, το τελευταίο των τελευταίων πριν αποφασίσει να υπερασπίσει έτσι απεγνωσμένα τον εαυτό της μια κοινωνία. Να διατηρήσει την φυσική της ύπαρξή τουλάχιστον, εάν δεν μπορεί να επαναστατήσει διαφορετικά. Δείτε πόσες πληροφορίες και γεγονότα διαβάζουμε κάθε τόσο στα ΜΜΕ για χώρες της λατινικής Αμερικής και άλλων ηπείρων, όπου οι κάτοικοι αναγκάζονται να λυντσάρουν επίορκους αστυνομικούς εμπόρους ναρκωτικών, στις φτωχογειτονιές των τενεκεδουπόλεων. Όταν διεφθαρμένα δικαστήρια δεν προστατεύουν τους κατοίκους, αλλά αντίθετα τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών ή τους μεγαλοτραπεζίτες ναρκωτικών στις μέρες μας. Λυντσάρισμα σημαίνει ότι προηγουμένως έχει προκλητικά καταργηθεί ακόμη και στοιχειωδώς, η δικαιοσύνη και η δημοκρατία σε μια χώρα. Ότι κυβερνάνε ανδρείκελα κρυμμένα πίσω από τύπους και πρωτόκολλα δημοκρατικοφανή, η όταν υπάρχει απροκάλυπτη δικτατορία. Το έγκλημα πρέπει έχει καταλύσει τα πάντα. Αλλιώς δεν συμβαίνουν λυντσαρίσματα. Δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα.
•
Σας πληροφορώ δε κύριοι επαγγελματίες λασπολόγοι που κάνετε τον έξυπνο στο λαό, εσείς κύριοι λαλίστατοι υπερασπιστές της καταπάτησης όλων των εργασιακών δικαιωμάτων του λαού από τα μικρόφωνά σας, σε αυτά τα σκοτεινά μνημονιακά χρόνια που συντελούνται τρανταχτά οικονομικά εγκλήματα στη χώρα, και εσείς χωρίς τσίπα τα προπαγανδίζετε και τα χειροκροτείτε, ότι δεν είστε έξω από το παιχνίδι της τύχης, ότι ο καθένας από σας κινδυνεύει να καταφύγει και να χρησιμοποιήσει ο ίδιος αλλόφρων αυτά τα λυντσαρίσματα για να αμυνθεί, αν ξαφνικά βρεθεί στην άλλη θέση, αν τον αδικούνε διαρκώς και αδιάκοπα οι κυβερνήσεις με τα καλλίτερα πρωτοπαλίκαρά τους τους δικαστές και τη δικαιοσύνη.
•
Στο λυντσάρισμα κύριοι πολιτικοί και κύριοι λοιποί, μπορεί να καταφύγει κανείς ατομικά και συλλογικά από την απόλυτη αδικία που τον διαλύει και τον πνίγει, ακόμα κι αν το έχει αποκλείσει στις ψύχραιμες και συγκροτημένες στιγμές τους. Στο λυντσάρισμα καταφεύγει ο απελπισμένος λαός ή άνθρωπος. Είναι καταφύγιο του δικαίου. Είναι μέρος της ζωής μας κύριοι επαγγελματίες της εξουσίας. Αυτό δείχνουν τα πράγματα διαχρονικά. Ευτυχώς που γίνεται σπάνια. Όμως υπάρχει σαν απειλή όταν εσείς δεν κάνετε καλά τη δουλειά σας. Όταν οι δικαστικοί δεν αποδίδουν δικαιοσύνη. Το αποκούμπι του λαού που λένε. Μετά από αυτούς ως τελική ελπίδα, όλα είναι δυνατά, όλα πιθανά. Γιατί αυτό το ον έχει όρια αντοχής. Και το λυντσάρισμα είναι το καταφύγιό του πριν αυτοκτονήσει.
•
Όποιος στραγγαλίζει τους ανθρώπους, την ελευθερία τους και το δίκιο τους, όποια πολιτική ή άλλος μηχανισμός ή μεθόδευση βάζει βρόχο οικονομικό στο λαιμό τους και κατεδαφίζει την ύπαρξη τους, την οικογένεια τους, το σπίτι τους, το χωριό τους, την πόλη τους, την χώρα τους και η δικαιοσύνη τον απαλλάσσει, να ξέρει πως θα είναι οιονεί υποψήφιος για νέμεση χωρίς όρους και όρια από την οργή του λαού. Να ξέρει ότι το λυντσάρισμα θα τον περιμένει στη γωνιά του δρόμου.
•
Τέλος σε ότι με αφορά κύριε δημοσιογράφε, μεγάλε συκοφάντη της ζωής μου, ανακάλυψα προσφάτως πως βλέπω όλο και συχνότερα στον ύπνο μου απίστευτα λυντσαρίσματα με την αφεντιάς σας, τα οποία καταευχαριστιέμαι μάλιστα. Και μονο τότε ξυπνάω καλοδιάθετος. Ξυπνάω με ελπίδα πάλι για τη ζωή, νομίζοντας προς στιγμήν πως δε υπάρχετε εσείς, πως σας λυντσάρισα στον ύπνο μου και γλύτωσα από σας, πως πέθανε το κακό. Καταλαβαίνετε που με έχετε φτάσει. Μάλιστα δεν είμαι ποτέ μόνος μου λέει, αλλά μιλιούνια κόσμου δίπλα μου που βαράνε στα τυφλά και αλόγιστα όπως και εγώ όποιον δυνάστη αναγνωρίζουν. Όνειρα με συγκεκριμένα άτομα και πρόσωπα, που είδα λίγο πριν πάω για ύπνο στην τηλεόραση, που με εξουθένωναν, με ενέπαιζαν, με έπνιγαν και με τρομοκρατούσαν με τα λεγόμενά τους στο ξύπνιο μου. Με αυτούς τους εφιάλτες ζω και κοιμάμαι. Χωρίς το αντίδοτο του λυντσαρίσματος δεν κλείνω μάτι. Ιδίως αυτούς τους πονηρούς σοφιστές, που κάθε τόσο μου πετάνε, δηλαδή θα μας απαγορεύσεις να μιλάμε; να μου λένε κατάμουτρα πως θα με τσακίσουν ακόμη περισσότερο με τους φίλους τους τα αφεντικά τους. Αλλά ανακάλυψα πως τα όνειρά μου με τα λυντσαρίσματα που κάνω, δεν είναι και τόσο όνειρα τελικά αφού δεν τα κάνω μόνο εγώ. Πάνω σε συζήτηση με φίλους για το τι μου συμβαίνει, άρχισαν να γελάνε και να ξεκαρδίζονται μαζί μου, θεωρώντας με πρωτάρη, λέγοντάς μου ότι, τώρα το πήρες είδηση εσύ, όλη η γειτονιά αυτό κάνει κάθε βράδυ. Αμέσως ένιωσα καλλίτερα για τι μου αποκάλυψαν ότι όλος ο λαός τους λυντσάρει κάθε βράδυ. Και εγώ νόμιζα ότι το χαιρόμουν μόνος μου ο αφελής.

Υ.Γ Όσο για τα ΄΄ λυντσαρίσματα ΄΄ της χ.α,
που τα μιμείται για να τα κατασυκοφαντήσει,
κάνοντας οργανωμένα αλήτικα υποκοσμικά πογκρόμ,
σε τελείως μα τελείως ανυπεράσπιστους ανθρώπους,
τα άφησα για ένα άλλο κεφάλαιο εδώ στο blog προσεχώς.

Η Αριστερή ματιά στην μετανάστευση.

Η μετανάστευση είναι συμφορά για έναν λαό κύριε σύντροφε. Τελεία και παύλα. Δεν θα τρελάνετε εσείς 10 εκατομμύρια πολίτες. Και συμφορά όχι μόνο για τον λαό που ξενιτεύεται αλλά και για τον λαό που του φορτώνεται η μετανάστευση. Συμφορά και για τους δυό. Αυτή είναι η αριστερή άποψη. Και όχι αυτή η μπάσταρδη που διακινείς εσύ. Που προσπαθεί να περάσει μέσα από τις ψιχάλες.
•
Γιατί η άλλη αριστερή ματιά στην μετανάστευση, αυτή που ακούτε κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά εκ μέρους του συνόλου της Αριστεράς χωρίς εξαίρεση δυστυχώς φίλοι συμπολίτες, να σας προπαγανδίζει το κεφάλι, χωρίς ποτέ διάλογο και με στημένες ερωτήσεις δικών τους κομματικών χειραγωγών της συζήτησης, είναι μπάσταρδη ιδεολογικά, δεν ξέρεις τι είναι και δεν καταλαβαίνεις τι σου λένε, είναι και κατά των καπιταλιστών και κατά του λαού όταν αντιδρά και αγανακτεί, σπεύδοντας αμέσως να τον κατσαδιάσει και να τον μαλώσει όταν δεν υπακούει στις δικές τους εκτιμήσεις, και δεν τις δέχεται όχι ως φασίστας και ναζίστας ή όποιο άλλο κοπρόσκυλο και συμμορία βυσσοδομεί ή σκοτώνει μετανάστες στους δρόμους, αλλά ως δημοκράτης ως Αριστερός ή κομουνιστής.
•
Κι όταν μάλιστα είναι παράνομη η μετανάστευση, ανεξέλεγκτη δηλαδή παντελώς, όπως πρωτοφανώς συμβαίνει εδώ στην χώρα μας, είναι απόλυτη η χαρά, είναι ο παράδεισος του καπιταλιστή, είναι τότε που αρχίζει τα γλέντια του, τους χορούς και τα πανηγύρια, τότε που αυτά που φανταζόταν κι έβλεπε στα σάπια όνειρά του, να δουλεύουν οι άνθρωποι μια φορά την εβδομάδα, όποτε χρειάζεται χέρια αυτός, να γίνονται πραγματικότητα, ενώ αντίθετα να ζωντανεύει ο χειρότερος εφιάλτης του εργαζόμενου και του συνόλου της κοινωνίας από τις ολέθριες συνέπειες στη ζωή της. Τσάμπα ανθρώπινος μόχθος, απλήρωτος, ούτε καν τα εισιτήριά τους να πάνε μέχρι την δουλειά. Αυτόν και μόνο ωφελεί και κανέναν άλλον απολύτως, και πάψε να λες ψέματα ανθρωπιστικά και να προσπαθείς να εξαπατήσεις τους εργαζόμενους και τους ψηφοφόρους σου που τα υφίστανται όλα αυτά. Όποιον θέλει παίρνει για δουλειά, όποιον θέλει διώχνει. Και μόλις συντρίψει από την πείνα και τα χρέη τους ντόπιους εργάτες, έχει την εφεδρεία των παράνομων μεταναστών. Φάνηκες λίγος όπως η αστική τάξη. Το πρόβλημα είναι δικό σου από πάνω σύντροφε, για να κάνω την διάκριση από τον κάτω σύντροφο και τον ψηφοφόρο σου, που σπαράσσεται μέσα σε αυτή την αντίφαση που ζει, άλλα να βιώνει στους τόπους δουλειάς του και στις γειτονιές του και άλλα να ακούει από σένα και να τρελαίνεται. Και τέτοιους ξεδιάντροπους σοφισμούς όπως αυτούς που παρουσιάζετε στις εφημερίδες σας και στις ομιλίες σας περί πιο δυστυχισμένων από εμάς τους έλληνες πολίτες, πάρτο χαμπάρι δεν περνάνε μαζί με την άθλια προπαγάνδα που κάνετε στα μυαλά των ελλήνων εργαζομένων και πολιτών.
•
Δεν κατάλαβες από πάνω σύντροφε, ότι το μεταναστευτικό είναι η αχίλλειος φτέρνα σου. Ότι χωρίς αυτό δεν μπορείς να μονιάσεις τον λαό.
Ότι αυτό και οι συντεχνίες, που θα είναι πιθανόν το επόμενο θέμα μας στο μπλοκ, θα σου φάνε το κεφάλι. Δεν κατάλαβες ότι με μια πιο τίμια στάση απέναντι στο μεταναστευτικό θα είχες πάρει τις εκλογές της 17 του Ιούνη περίπατο. Δεν μπόρεσες να δεις με αετίσια κοινωνική ματιά το εκρηκτικό θέμα της μετανάστευσης. Ουραγός στη ζωή, κακομοίρης στην αντίληψη της πραγματικότητας.
Δεν κατάλαβες ότι με αυτή την ακατανόητη στάση σου, την άρνησή σου και την αργοπορία σου να δεις έστω το πρόβλημα μέχρι τις εκλογές που αναγκάστηκες, έβγαλες δυο φασιστικά κόμματα στη βουλή με απίστευτη ευκολία και ότι για αυτά είσαι αποκλειστικά υπεύθυνος εσύ από πάνω σύντροφε που δεν άκουγες τις κραυγές του κόσμου, ειρηνικών και δημοκρατικών πολιτών στο συντριπτικό ποσοστό τους. Αυτό το χρεώνεσαι εσύ Αριστερά στην Ελλάδα, σύμπασα μάλιστα. Φάνηκες χωρίς ηγετική ευθύνη. Δεν κατάλαβες ότι διεκδικούσες να γίνεις αριστερή κυβέρνηση για όλους τους έλληνες πολίτες και όχι μόνο για τους Αριστερούς που έχεις μάθει να τους κουλαντρίζεις ελλείψη καλλιτέρου.
•
Αλλά θα σου θέσω το σπουδαιότερο ερώτημα που υπάρχει στη δημοκρατία, μακράν όλων των άλλων ερωτημάτων και σημαντικών θεμάτων, να δω αν το έχεις στο μυαλό σου ως πρώτο ή το ξεχνάς στα δύσκολα, ειδικά τώρα που δεν είμαστε μόνοι μας κεκλισμένων των θυρών, να λέμε ότι θέλουμε και να μην μας κρίνει κανείς, αλλά μας διαβάζουν και μας παρακολουθούν οι πολίτες.
Έστω λοιπόν ότι έχεις δίκιο εσύ για το μεταναστευτικό και όχι εγώ. Πως θα το μάθουμε ορέ από πάνω σύντροφε; Δεν πρέπει να ρωτήσουμε τους εργαζόμενους και τους πολίτες της χώρας; Άντε ρώτα τους λοιπόν. Να δεις τι θα σου πούνε. Να φανεί ταυτόχρονα: τι είναι η δημοκρατία στην πραγματικότητα. Η γνώμη της πλειοψηφίας ή η γνώμη της μειοψηφίας, των πολιτικών ελίτ Αριστερών και Δεξιών. Ή σέβεσαι τους κανόνες τους παιχνιδιού που εκ των προτέρων συμφώνησες ή όχι. Γιατί η δημοκρατία είναι το δυσκολότερο κοινωνικό άθλημα από όλα τα Νόμπελ και της κατακτήσεις της επιστήμης. Ελπίζω να το ξέρεις αυτό. Εκεί φαίνεται ο καθένας μας, εκεί αναμετριέται κάθε είδους ομάδα, κάθε είδους κόμμα ή άλλη συλλογικότητα. Αλλιώς να χρησιμοποιούμε το αποτέλεσμα της πλειοψηφίας μόνο όταν μας συμφέρει, όπως κάνουν μόνιμα οι συντεχνίες πολιτικές και συνδικαλιστικές, όπως έγινε στην Αλγερία το 1992.
•
Γιατί η καθεστηκυία αυτή ματιά, έχει εμπλακεί σε μια ιδεολογική και ανθρωπιστική αμφιβολία, που την κρατά ακίνητη, τελματωμένη μεταξύ εθνικών κρατών και διεθνισμού από την μια, που γίνεται όμως τροφή και σύμμαχος ανέλπιστος της παγκοσμιοποίησης από την άλλη, γιατί κανείς δεν μπορεί να τα ξεδιαλύνει αυτά τα δυο και να βρει την διαφορά τους στην πράξη και την καθημερινότητα των λαών, που είναι σε σύγκρουση με την πάνδημη λαϊκή θέληση που ασφυκτιά με την υπέρ-υπερβολική μετανάστευση στον τόπο της, την οποία πρέπει να λύσεις τάχιστα από πάνω σύντροφε, γιατί οι πολίτες δεν αντέχουν σε αυτή την κραυγαλέα και άδικη κατάσταση που ζούνε.
•
Διότι εάν είστε υπέρ των εθνικών κρατών, τότε οι πολίτες σας προηγούνται πάντα έναντι των άλλων, έστω ελάχιστα, που είναι και το καλλίτερο πιστεύω, αλλά προηγούνται. Όπως κάνουν όλα τα εθνικά κράτη που σέβονται τον εαυτό τους. Αυτό σημαίνει εθνικό κράτος ελεγχόμενα σύνορα, και άρα προτεραιότητα στους πολίτες του. Όχι κλειστά, αλλά ελεγχόμενα, αλλιώς πάμε στην ελεύθερη-ασύδοτη αγορά του εμπορίου, στον όλεθρο της παγκοσμιοποίησης με απουσία οποιουδήποτε ελέγχου και αξίας ανθρώπων και πραγμάτων.
•
Γιατί εδώ χρειάζεται να ξεκαθαρίσετε θεωρητικά πριν από όποιο άλλο βήμα σας, τι νομίζετε για το νέο βαρβαρότερο κόσμο που αναδύθηκε, γιατί ούτε ο μαρξισμός συναντιέται με τις γραμμές και αποφάσεις που ακλουθείτε στο θέμα μας, ούτε το πολυπολυτισμικότερο μοντέλο που φαίνεται να επικράτησε στις τάξεις σας είναι επιτυχές, αφού οι πολίτες αυτοί αποθέωσαν τα αφεντικά τους, κάνοντάς τα πρότυπα της ζωής τους στην παραμικρή τους εκδήλωση και σκέψη. Έτσι διαβάζεται η ιστορία. Απελευθερωμένοι από τα γόνιμα και θετικά δεσμά της ιστορίας, την μνήμη, μη έχοντας να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν, ούτε σε προγόνους ούτε σε άλλους λαούς ούτε σε πολιτισμικές αξίες και νόρμες, όπως και κυρίως η δημοκρατία και οι κανόνες της, την οποία χρησιμοποιούν σαν μάσκα, εξετράπησαν εξ αρχής σε μισθοφόρους των αφεντικών τους, των καπιταλιστών, γενόμενοι οι πιο υπάκουοι στις ιαχές του πολέμου και στις επιθέσεις εναντίον των άλλων λαών. Αυτό πέτυχε ετούτο το πολυπολιτισμικό μοντέλο, να γίνει ο καλύτερος μισθοφόρος του καπιταλισμού στο σύνολό του με όλους σχεδόν τους πολίτες του. Και δεν καταλαβαίνει κανείς τι διάολο αναγνώσεις κάνετε στα ενδότερα που δεν τις αναφέρετε και δεν τις ξέρουμε, τι στιγμή μάλιστα που είστε κατά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και σωστά. Οφείλετε πιο ξεκάθαρους ορισμούς στους πολίτες, όπως απαιτητικά το ζητάν οι ίδιοι.
•
Πρέπει να βάλετε μια ποσόστωση επειγόντως και να ανοίξετε επί τέλους το στόμα σας να ακουστείτε επίσημα στην ελληνική και την μεταναστευτική κοινωνία. Να πείτε πόσοι είναι και πόσους αντέχει ο τόπος. Γιατί όλοι λένε ψέματα έντρομοι για τον τεράστιο αριθμό εισερχομένων, όπου εγκλωβίζονται και δεν φεύγει κανείς, λόγω της δουλικότατης στάσης όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, όπου όλοι μαζί συγχορδιακά, οι υπηρεσίες των υπουργείων, οι σύλλογοι των μεταναστών, τα κόμματα και όλες οι υπόλοιπες υπηρεσίες του κράτους κρύβουν τους αριθμούς Πρέπει να ειδοποιήσετε με επίσημες ανακοινώσεις τις χώρες προέλευσης μεταναστών, ότι η Ελλάδα είναι ήδη υπερκεκορεσμένη μεταναστευτική χώρα. Πρέπει ακόμη να εκτεθείτε και να ειδοποιήσετε με ντοκιμαντέρ, τον εξαθλιωτικό τρόπο διαβίωσης των μεταναστών στην Ελλάδα, χειρότερο κατά κανόνα από αυτόν στις πατρίδες τους. Στις κοινωνίες τους, στις πρεσβείες του εδώ, στις χώρες τους, παντού στην διεθνή κοινότητα. Κάτι που δεν μπορούν βέβαια να κάνουν οι κυβερνήσεις των πρόθυμων και των Νενέκων. Να καταλάβουν ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τους τα παρουσιάζουν τα κυκλώματα μεταφοράς και οι φωτογραφίες μεταναστών στο σύνταγμα με δανικό κουστούμι και φαρδύ χαμόγελο στα περιστέρια, για την οικογένεια που περιμένει την επιτυχία του κανακάρη στας Ευρώπας. Συγχρόνως ανιχνεύεται δειλά, ένας τυχοδιωκτισμός περιπέτειας μαζί, με μια μόδα παλικαροσύνης που υπόσχεται πολλά στην φαντασία κάποιων νεότερων, δίπλα στην ανάγκη των πολέμων και της φτώχειας, που προσθέτουν με το ποσοστό τους βάρος σε αυτό το αφόρητο μεταναστευτικό κλίμα. Γιατί φτάσαμε από πάνω σύντροφε, εκτός των κάθε λογής πρακτόρων και δολιοφθορέων που αλωνίζουν, να έρχονται όπως μας πληροφορούν οι ίδιοι οι μετανάστες φοβισμένοι από τα νέα μαντάτα, να έρχονται σε αυτό το ξέφραγο αμπέλι της ντροπής και της ξευτίλας, άνθρωποι να κλέψουν να σκοτώσουν και να φύγουν αμέσως μετά ανενόχλητοι, όλο και περισσότεροι τώρα που μας μάθαν όλοι.
•
Και τέλος, τώρα που βγήκε η Χρυσή Αυγή τα πράγματα αγρίεψαν. Από τη μια οι νεοναζί και οι νεοχίτες, από την άλλη τα κυκλώματα που τους γδέρνουν και τους απομυζούν. Κινδυνεύουν και από τους δυο εξ ίσου. Οφείλετε να τους υπερασπιστείτε με οποιονδήποτε τρόπο χρειαστεί. Όχι με διαμαρτυρίες και συζητησούλες τύπου κκε. εσωτ. Γιατί μέχρι τώρα ήταν τα εύκολα. Τώρα θα πρέπει να υπερασπιστείτε αυτούς του ανθρώπους, που άφησαν ανυπεράσπιστο τον εαυτό τους οι ίδιοι, ακούγοντας τις απανταχού σειρήνες στον κόσμο και τον υπόκοσμο του πλανήτη, περί του παραδείσου της ελληνικής μετανάστευσης, και εσείς τους υποδεχόσαστε και παροτρύνατε την δυστυχία τους. Και επειδή αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να τους απελάσει, μήπως θα έπρεπε να το κάνετε εσείς για να τους σώσετε από την χ.α μόλις μπορέσετε;

Αυτά


Υ.Γ

Φίλε μετανάστη,
Σου κάνω έκκληση, από τη μια έχω το μνημόνιο με την δυστυχία μου και από την άλλη εσένα. Ή γύρνα στην πατρίδα σου ή θα στείλεις εμένα μετανάστη. Έχω προτεραιότητα δεν το καταλαβαίνεις. Εδώ σε έχουν εγκλωβίσει οι έμποροι και τα κυκλώματα που σε έφεραν, το Δουβλίνο 2 και η Σέγκεν, και πεθαίνεις χωρίς όνειρα κάθε μέρα. Μόνη λύση βλέπω να ζητήσεις επαναπατρισμό.

Εκλογές 17 Ιούνη 2012

Με κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε αυτό το γιγαντιαίο άλμα του ελληνικού λαού στον χρόνο. Από το χθες πηδάει στο σήμερα με ένα απρόσμενο αλλά και μεγαλειώδη τρόπο, που μας εξέπληξε θετικά όλους.
•
Σαν αργοπορημένος άλτης, λίγο πριν τελειώσουν οι αγώνες, στην τελευταία του προσπάθεια, αφήνει άφωνη την ανθρωπότητα περνώντας πάνω από εφιαλτικά διλήμματα των λυσσασμένων πολιτικών και οικονομικών τεράτων, νικητής.
•
Οι έλληνες σπάμε τα δεσμά μας συμπολίτες . Πρέπει να είμαστε όλοι χαρούμενοι για αυτό. Περήφανοι για τον εαυτό μας. Ζούμε μια γιορτή. Επί τέλους ξεφοβόμαστε, δείχνει να σηκώνουμε το κεφάλι μας από την μακρόχρονη υποτέλεια στο πολιτικό σύστημα για πρώτη φορά στην νεότερη κοινοβουλευτική μας ζωή. Μπράβο μας να αναφωνήσω, μας αξίζει. Αυτή η μικρή φιλοφρόνηση μετά από μια ανελέητη και διαρκή κριτική από μένα τουλάχιστον για δυό δεκαετίες.
•
Οι εξελίξεις διαμορφώνονται με μια απίστευτη ποιοτική ωρίμανση πλέον. Γεγονότα ενός χρόνου ζυμώνονται στις συνειδήσεις των πολιτών σε δυο και μία μέρες. Ζούμε πολιτικές εξελίξεις, που μόλις κάνουν την εμφάνισή τους, απορρίπτονται αστραπιαία από τους πολίτες ως κάλπικες, αποτέλεσμα ενός μακρού χρόνου εκπαίδευσης και εμπειρίας που τώρα καρπίζει η επεξεργασία τους και η οδυνηρή εκμάθησή τους μέσα μας. Με μια ασύλληπτη πολιτική ταχύτητα που καταδείχνει, πως μόλις κατάφερε να αποφοβηθεί ο λαός μας, να σπάσει την μετεμφυλιακή τρομοκρατία για τον φόβο της Αριστεράς, που ο απόηχός της διατηρούνταν ανεξίτηλος στις γερασμένες και παλιές γενιές, έσπασε ξαφνικά αυτή η φούσκα που συντηρούνταν στα κρυφά για 60 χρόνια, όταν τα λόγια και τα συνθήματα της μαύρης προπαγάνδας άρχισαν να λυγίζουν και να δείχνουν την ανημποριά τους και το ψέμα που συντηρούσαν και διακινούσαν τόσον καιρό.
•
Όμως πριν ανασάνουμε, πριν πούμε το οτιδήποτε, καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε ακόμη πιο βαθιά από ότι μέχρι σήμερα κατορθώσαμε, την νέα κατάσταση που γεννήθηκε. Γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα με αυτή την παγκόσμια εκστρατεία συκοφαντίας και απειλών κατά των ελλήνων ψηφοφόρων που δεν υποκύπτουν στις εντολές τους, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ σε τέτοια έκταση στον πλανήτη για φίλη και σύμμαχο χώρα υποτίθεται, έχουμε δρόμο μπροστά. Εάν δεν κατορθώσει ο ελληνικός λαός να αναδείξει μια επαρκή μάλιστα πλειοψηφική Αριστερή κυβέρνηση, έχει τελειώσει. Θα τον λιώσουν σύντομα δια παντός αυτή τη φορά, τα εγχώρια και διεθνή λαμόγια και τοκογλύφοι, θα τον τιμωρήσουν σαν παράδειγμα προς αποφυγή για τους άλλους.
•
Πρέπει να παλέψουμε και να προσέξουμε γιατί δεν ψηφίζει μόνο η νεολαία που έκανε την διαφορά και το εκλογικό της θαύμα. Υπάρχουν συντηρητικοί θύλακες που έχασαν το δρόμο τους στη ζωή κάτω από το βάρος της τρομοκρατίας και του βολέματος, αν δεν συνέβαλαν συνειδητά σε αυτό το κακό κάποιοι άλλοι.
•
Το τέλος της μεταπολίτευσης δείχνει να ζυγώνει. Αλλά μόνο αυτό. Δεν ξέρουμε αν θα φτάσει. Μπορεί να μην φτάσει ποτέ και να πνιγούμε στο βόθρο της. Η μεταπολίτευση θα έρθει οριστικά μόνο στις 17 Ιουνίου εάν ο λαός αναδείξει την Αριστερά πρώτο κόμμα. Και αυτό πρέπει να το πω καθαρά. Αν όχι θα ζήσουμε στην μεταπολίτευση όλη μας τη ζωή με την ΝΔ και το Πασόκ από πάνω μας. Θα ζήσουμε ότι μας αξίζει ελληνικέ λαέ, ότι ψηφήσαμε ακριβώς, με άλλα λόγια.
Θα ζήσουμε στην πλήρη εξαθλίωση μισθών και συντάξεων. Θα τρώμε ο ένας τον άλλον και θα αυτοκτονούμε. Αυτή είναι η αλήθεια φίλοι συμπολίτες.

Καλή δύναμη, καλό κουράγιο.

Η μόνη δημοκρατική διέξοδος

Η μόνη διέξοδος για την χώρα, χωρίς καμιά άλλη χρονοτριβή και δικαιολογία, είναι η προσφυγή άμεσα στην απλή αναλογική με κοινή συμφωνία όλων των κομμάτων. Με ή χωρίς άλλες εκλογές. Αυτό θα εξαρτηθεί από την απόφαση, το σθένος για ομαλότητα, και την αληθινή ή όχι δημοκρατικότητα των κομμάτων.
•
Για να τελειώσει επί τέλους αυτός ο φαύλος κύκλος της μεταπολίτευσης με τις εκλογικές και πολιτικές απάτες εις βάρος των πολιτών. Με τις μεθοδεύσεις αυτές των εκλογικών νόμων που οδηγούν στην αναντιστοιχία αποτελέσματος και θέλησης του ελληνικού λαού. Που μας οδήγησαν εδώ που είμαστε. Δίνοντας τέλος στις νοθείες και τις κομπίνες των εκλογικών νόμων. Δίνοντας τέλος στις τερατογεννήσεις και τα μόνιμα αδιέξοδά τους.
•
Τώρα μόνο, που ζούμε τις μεγάλες ώρες της αλήθειας, μέσα σε αυτό το πλήρες πολιτικό αδιέξοδο που στήσαμε και κατασκευάσαμε, μπορούμε με σκέψη και δικαιοσύνη, να οργανώσουμε την πολιτική ζωή μας για το παρόν και το μέλλον, στη βάση της μόνιμης και πλήρους απλής αναλογικής.
•
Είναι προφανές και σαφές νομίζω στον καθένα, ότι η απλή αναλογική αυτή τη στιγμή, μπορεί να λύσει όλες τις διαφωνίες της αριστεράς, της Δεξιάς, του κέντρου και όποιων άλλων αποχρώσεων, και δεν νομίζω να μπορέσει να διαφωνήσει κανείς με αυτό. Αντίθετα, κυρίως θα ενώσει τους πολίτες και θα αναγκάσει τους πολιτικούς.

Η Δεύτερη Βάρκιζα

Μια νέα Βάρκιζα ετοιμάζουν, και όποιος δεν το βλέπει μέσα στο κκε θα το έχει σύντομα ταφόπλακα στη συνείδησή του. Πάλι καταθέτουν τα όπλα του λαού στα πόδια του εχθρού τους, όπως ακριβώς τον Φεβρουάριο του 1945. Το ιστορικό και κοινωνικό ανάθεμα που θα εισπράξουν ούτε καν το φαντάζονται. Αυτό που έρχεται δεν θα έχει προηγούμενο. Γιατί το δις εξαμαρτείν δεν είναι ανεκτό και ούτε αντέχεται μια νέα εθνική καταστροφή.
•
Μια Βάρκιζα ακατανόητη, χειρότερη από την προηγούμενη, γιατί δεν τους απειλεί κανείς πλέον, γιατί δεν κινδυνεύει η ζωή τους όπως στην πρώτη. Γιατί δεν υπάρχει Γιάλτα, δεν υπάρχει ψυχρός πόλεμος να τρομοκρατεί τα πάντα. Γιατί είναι χωρίς κανένα νόημα και χωρίς αιτία για τους πολίτες, που τους ακούν εμβρόντητοι να αρνούνται την κοινή προσπάθεια και να παληκαρίζουν με λόγια για ένα νικηφόρο αδιόρατο μέλλον, όταν αυτοί θα έχουν πεθάνει, που κάποτε αόριστα μέσα στους αιώνες θα έρθει. Οι έλληνες άναυδοι δεν καταλαβαίνουν ούτε τι λένε, ούτε γιατί το λένε. Αντί για εξηγήσεις ακούνε άναρθρα επιχειρήματα σαν αυτό από πάνω.
•
Πάλι το μοναδικό όπλο του λαού την ψήφο του, την προσφέρουν θυσίασμα, την προσφέρουν δώρο ανεξήγητο στα πόδια του κεφαλαίου. Την αποδυναμώνουν, την διασπαθίζουν εδώ και εκεί, την στέλνουν στους ναζί, την εξουδετερώνουν κατακερματισμένη και ανήμπορη, αναποτελεσματική και αχρηστεμένη στο τέλος, στα κόλπα του πιο αλήτικου και ληστρικού εκλογικού νόμου. Αφοπλίζουν τους εργαζόμενους από το μόνο όπλο τους, από την μόνη ελπίδα τους. Χειροκροτάνε και πανηγυρίζουν ήδη οι τοκογλύφοι με την αφέλεια της Αριστεράς και την ανικανότητά της. Πάρτι και πανηγύρια κάνουν στο όνομα του κκε οι κερδοσκόποι. Γιατί εάν το ΔΝΤ μας έριξε σε μια κατάσταση 40 χρόνων οικονομικής δουλείας χρεών, με αυτή την πράξη του το κκε μας χαντακώνει ολόκληρο τον εικοστό πρώτο αιώνα και βάλε, προσφέροντάς μας πάλι και πάλι βορά στα επερχόμενα μνημόνια, μη βοηθώντας μας να ανατρέψουμε την κατάσταση, να διαγράψουμε την δανειακή σύμβαση και να ανακόψουμε την φτώχεια την ανεργία και την εξαθλίωση μας.
•
Τώρα φαίνεται καθαρότερα από κάθε άλλη φορά, ότι στα κορυφαία θέματα μιας χώρας δεν μπορεί να αποφασίζουν οι ηγέτες των κομμάτων άντε και οι αυλές τους καμιά φορά, αλλά όλα τα μέλη, αλλιώς έχουμε έλλειμμα εσωτερικής δημοκρατίας στα κόμματα, όπως συμβαίνει εδώ. Ζούμε το παράδοξο φαινόμενο, μια μειοψηφία να καθορίζει αρνητικά ολόκληρο το μέλλον του λαού και της χώρας, ενώ τάσσεται στο πλευρό του και είναι με το μέρος του, αρνούμενη από μειοψηφία να γίνει πλειοψηφία. Θα είναι συνυπεύθυνοι και συνένοχοι προσωπικά σε ότι συμβεί σε λίγο στον τόπο, τόσο από την ηγεσία όσο και από την βάση, γιατί αρνήθηκαν κάθετα να βάλουν το θέμα σε δημοκρατική καταμέτρηση, επειδή γνώριζαν το αποτέλεσμα θα ήταν υπέρ της συμμαχίας και της ενότητας με αρχές φυσικά, που εξάλλου ήδη υπάρχουν και είναι αυτονόητα κοινές στην Αριστερά. Και το χειρότερο, όλοι ξέρουν ότι κάτι ανομολόγητο κρύβουν πίσω από αυτό.
•
Και κανείς δεν τους ζήτησε μην ξεχνάμε να συνεργαστούν με τους φερετζέδες του πασόκ, αλλά αντίθετα με ομοειδείς ή και καλλίτερες από αυτούς δημοκρατικές και Αριστερές δυνάμεις. Μετά τις εκλογές ξημερώνει μια άλλη μέρα για την Αριστερά στο σύνολό της και ειδικά για το κκε. Τα πράγματα θα είναι τόσο καθαρά όσο ποτέ πριν. Οι αλλαγές θα είναι ραγδαίες, τεράστιες και ανυπολόγιστες σε φθορά και καταστροφή. Η λέξη Βάρκιζα σε αυτόν τον τόπο θα είναι συνώνυμη με την συμφορά και θα αντικαταστήσει το διεθνές Βατερλό.
•
Προσπαθούμε όλοι να τους συνετίσουμε. Από κάθε γωνιά της Αριστερής οικογένειας και όχι μόνο, και όχι μόνο επαναλαμβάνω γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο, στέλνονται από παρακλήσεις μέχρι οργίλα μηνύματα. Κραυγές από το παντού της ελλάδας φτάνουν στο πολιτικό γραφείο και την κεντρική επιτροπή του κκε, για αυτό το έγκλημα που συντελείται εις βάρος της Αριστεράς μπρος τα μάτια όλων μας, αλλά και του ελληνικού λαού που ψάχνει απεγνωσμένα μια διέξοδο από την κρίση του δικομματισμού. Και αυτό το τελευταίο είναι το χειρότερο.
•
Η ιστορία θα γράφει ότι συνεργάστηκαν με τον Μητσοτάκη, κόντρα μάλιστα στην θέληση των μελών και οπαδών τους όσοι θυμούνται τα συγκλονιστικά τότε γεγονότα του 1989-1991, αλλά δεν δέχτηκαν να συνεργαστούν στοιχειωδώς με το ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ για να μην διαλυθεί η χώρα μας και για να μην κάνουν πλήρη απόβαση οι τοκογλύφοι στο πιο απομακρυσμένο έδαφός μας, για να πουλάνε και να κερδίζουν το κατασχεμένο μας χώμα. Μα κυρίως θα γράφει πως η άλλη Αριστερά, τους έκανε δώρο χωρίς κανένα αντάλλαγμα τις οκτώ μονοεδρικές, για να ανακόψουν την πρωτοκαθεδρία της δεξιάς με τις πενήντα επί πλέον χαριστικές έδρες του εκλογικού νόμου, και δεν δέχτηκαν. Τους είπαν καθαρά δηλαδή θα ψηφήσουμε εσάς. Ακατανόητοι! αυτιστικοί, κουφοί στις παρακλήσεις και την αγωνία της κοινωνίας, αυτοκτονικοί σαν τον σκορπιό, αποβρασμένοι από τους πρωταγωνιστές της Ιστορίας.
•
Την μεγαλύτερη ιστορικά ευκαιρία που δόθηκε ποτέ στην παγκόσμια Αριστερά, την ποδοπατάνε. Θα είναι μια ακόμη εξ ίσου ασυγχώρητη χαμένη ευκαιρία από την προηγούμενη Βάρκιζα, αν δεν βοηθήσουν τον λαό που δοκιμάζεται άγρια. Θα είναι συνυπεύθυνοι και συνένοχοι προσωπικά σε ότι συμβεί σε λίγο στον τόπο. Τα μέλη τους θα μυξοκλαίνε και θα τρέχουν χειρότερα από τους σημερινούς πασόκους, να ζητάνε συγγνώμη και να δικαιολογούνται ότι δεν τους άφηνε από πάνω η ηγεσία. Τέτοια θλιβερά θα δούμε.

Γερμανικές αποζημιώσεις Αναγκαστικό κατοχικό δάνειο

Όταν μια κοινωνία παίρνει την κατρακύλα,
η Ιστορία αναζητά μια γενιά να την ξελασπώσει,
να την επαναφέρει στο αυτονόητο.

Εάν δεν συνομιλήσουμε με την Ιστορία δεν θα καταλάβουμε ποτέ τον κόσμο που ζούμε σήμερα. Γιατί είναι αυτή και μόνο που έχει τη δύναμη να μας φωτίσει το παρελθόν και να μας δείξει τι κρύβουν οι πολιτικάντηδες που κυβέρνησαν την χώρα μέχρι σήμερα. Να μας μεταφέρει σε έναν παλιό κόσμο που κρύβει τα μυστικά του και τις συμφωνίες του, και να μας δείξει τον δρόμο για ένα παρόν με ελπίδα. Αρκεί να την ακούσουμε και να την προσέξουμε λίγο κι εμείς. Αλλιώς θα μας φαίνονται όλα ακατανόητα στο πως φτάσαμε μέχρι εδώ, και η προπαγάνδα τους θα διαλύει το μυαλό μας με απαντήσεις που θα συσκοτίζουν αντί να φωτίζουν τα γεγονότα, και εμείς ξευτιλισμένοι στον εαυτό μας και στους άλλους, αλλά αμετανόητοι από τον φόβο μας για το καινούργιο, θα αποδίδουμε την κατάντια μας στους γνωστούς πολιτικούς απατεώνες πάλι και πάλι ως να μην το ξέραμε τάχα, ως να ακούμε δήθεν κάτι καινούριο για πρώτη φορά κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας. Γιατί κάθε κακό που επαναλαμβάνεται και μας καταδυναστεύει και εμείς δεν το αλλάζουμε ενώ μπορούμε, τότε κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας με ανούσιες συζητήσεις για την συμφορά μας, χάνοντας τον αυτοσεβασμό μας στο τέλος.
•
Νομίζω είναι ώριμος ο νέος κόσμος που ξεπροβάλει μέσα από τα χαλάσματα του μνημονίου να πάει ένα βήμα πάρα πέρα και να σηκώσει το πέπλο της τελευταίας αλήθειας, αυτής που θα τον απογαλακτίσει επί τέλους από την μήτρα του ψέμματος, που θα τον ξεκόψει ανεπιστρεπτί από το θλιβερό του παρελθόν, αρκεί και αυτός να δείξει λίγη τόλμη και να μιλήσει μέσα του η αξιοπρέπεια και η ανθρώπινη ελευθερία.
•
Η συζήτηση αυτή απευθύνεται μόνο στους νέους. Γιατί αλλού δεν υπάρχει ελπίδα καμιά. Οι παλιοί άνθρωποι, ως ο κύριος όγκος του σάπιου ελληνικού πολιτικού συστήματος που το στήριξαν και το συντήρησαν με την ψήφο τους και την νοοτροπία τους μετά μανίας για 38 χρόνια, χωρίς μάλιστα την παλιά Καραμανλική βία και νοθεία, χωρίς καμιά δικαιολογία δηλαδή, με ελεύθερη εθελοντική ψήφο, καλό είναι να μην μετέχουν στον διάλογο, γιατί θα πουν πάλι τα ίδια βαρετά ψέματα και δικαιολογίες που καθημερινά ακούμε από τα κανάλια και εκνευρίζουν τους νέους.
•
Οι νέοι δεν έχουν να ελπίζουν τίποτα από τους πατεράδες τους και τις μανάδες τους, που να υπόσχεται έστω έναν λίγο καλύτερο κόσμο, μια κάποια ελπίδα, εκτός μιας υποτιμητικής και ντροπιαστικής αγάπης αποκομμένης από την κοινωνία, χωρίς εκτίμηση, που κρύβουν μέσα στα σπίτια τους από τους άλλους, φιλοτομαριστικής και μασονικής λογικής, χωρίς ίχνος πολιτικής ισότητας απέναντι στους συμπολίτες τους, που θα συνεχίσουν να ψηφίζουν τέτοιες εγκληματικές και προδοτικές πολιτικές. Οι νέοι έχουν ως μόνη λύση το εαυτό τους. Το μυαλό τους και την κρίση τους. Να κρατηθούν αναλλοτρίωτοι και να κάνουν το μεγάλο κοινωνικό και ατομικό άλμα σε μια δημοκρατική κοινωνία δικαίου και ισότητας.

Και μιλώ πάντα για του τριαντάρηδες περίπου και κάτω, όχι επειδή τους ξεχωρίζω επιλεκτικά ρατσίζοντας στις άλλες ηλικίες, αλλά γιατί δεν έχουν προλάβει να διαφθαρούν από το γονικό και πολιτικό πελατειακό σύστημα των διορισμών εις βάρος των άλλων, των παροχών και των συντεχνιών εις βάρος των άλλων πολιτών. Και αυτό βέβαια εάν πράγματι έχουν προλάβει να απομακρυνθούν και να γλυτώσουν από τα εκφυλιστικά αρπάγια της οικογένειας και των πολιτικών. Εκεί μόνο μπορούμε να ελπίζουμε και πουθενά αλλού. Σε μια γενιά που θα σαρώσει οριζόντια και κάθετα όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και ίσως κατορθώσει να διαλύσει μερικά από αυτά, κατεδαφίζοντας όλους τους διεφθαρμένους θεσμούς και πολιτικές. Γιατί δεν ήταν ποτέ θεσμοί και πυλώνες της δημοκρατίας αλλά θεσμοί των ρουσφετιών και πυλώνες της δικής τους μονιμότητας στη βουλή.
•
Οι έλληνες, οι παλιές γενιές, διαμορφωμένες αμετάκλητα μέσα τους από τις ίδιες τις επιλογές τους, όπου ανέχθηκαν τα πάντα από την μεταπολίτευση έως σήμερα, ακόμα και τον χειρότερο πολιτικό βόθρο της βιωμένης ιστορίας τους, ξανακάνοντας τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό προχθές ακόμα, τον πρωταγωνιστή και αρχηγό της Ιουλιανής αποστασίας του1965, δεν έχουν ανάστημα για δημοκρατία. Αυτό είναι ένα νέο στοιχείο που επί τέλους πρέπει να το παραδεχτούμε και να το χωνέψουμε καλά. Τα αντιθέτως λεγόμενα είναι παραμύθια και χαϊδέματα του αριστερού και δεξιού λαϊκισμού. Δεν την θέλουν κι ούτε καν την μπορούν την δημοκρατία. Τους τρομάζει. Τους χαλάει το αγαπημένο τους αλισβερίσι με τους Μαυρογιαλούρους της γειτονιάς και του χωριού τους. Εκεί θέλει ελεύθερους ανθρώπους κι όχι δούλους. Θέλει άλλα αναστήματα λαού. Αυτό είναι το πολιτικό και ατομικό τους χαρακτηριστικό. Αδιάσειστο συμπέρασμα τριανταετιών αμετάκλητο γιαυτούς, που τώρα το πληρώνει με αίμα ο τόπος και οι ίδιοι ως άφραγκοι τρομαγμένοι μπαμπουίνοι. Έχουν μάθει να ζούνε το φασισμό αντί την δημοκρατία, την φάρσα της και όχι την αυθεντικότητά της, το ψέμα της αντί την αλήθεια της, την μίμησή της αντί την γνησιότητάς της, και να επικροτούν τις φασιστικές κυβερνήσεις του μεταπολέμου με τα θηριώδη εκλογικά ποσοστά και την ενθουσιαστική ψήφο τους υπέρ αυτών των καθόλα μη δημοκρατικών κυβερνήσεων τους. Ένας λαός που έχει ενσωματώσει πλήρως τον χειρότερο καπιταλισμό πλανητικά, με τις χειρότερες διαπλοκές πλανητικά και ζει ευχαριστημένος μαζί του αρκεί να του πετάει ένα ξεροκόμματο κι ας είναι εις βάρος των άλλων. Μια αυξησούλα μόνο γιαυτούς, και δίνουν την ψήφο τους σε όποιον τους τη δώσει. Σπουδαίες συνειδήσεις!
•
Αλλά ας έρθουμε στο ερώτημα. Γιατί η ελλάδα δεν πήρε τις Γερμανικές αποζημιώσεις. Γιατί είναι η μοναδική χώρα που ακόμα δεν έχει πάρει τις Γερμανικές αποζημιώσεις; Και εδώ αρχίζει η συζήτηση με την Ιστορία. Αλλά ας θέσουμε πιο αποκαλυπτικά το ερώτημα. Γιατί η ελλάδα δεν απαίτησε τις Γερμανικές αποζημιώσεις που εδικαιούτο με καμιά κυβέρνηση. Γιατί οι άλλοι λαοί χωρίς εξαίρεση τις απαίτησαν και τις πήραν αμέσως; Γιατί όλοι οι άλλοι ηγέτες χωρίς εξαίρεση θεώρησαν αυτονόητο κάτι τέτοιο και υποχρέωσή τους απέναντι στη πατρίδα τους και στο λαό τους, ενώ οι δικοί μας όχι. Για να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε σιγά-σιγά μέσα από τις συγκρίσεις τις διαφορές και να κατανοούμε τα εθνικά ελλείμματα μέσα από αυτές. Τόσο των λαών μεταξύ τους παρακαλώ όσο και μεταξύ των ξένων και ελλήνων ηγετών.
•
Και για να θέσουμε ακόμα πιο αποκαλυπτικά το ερώτημα, γιατί η ελλάδα δεν τόλμησε καν να απαιτήσει, αλλά ούτε και να ζητήσει παρακαλετά έστω, να ζητιανέψει το δικαίωμά της; Τι φοβόταν; Τι ανταλλάγματα είχε πάρει γιαυτό που έδινε; Τι υποσχέσεις από τους Γερμανούς; Τι μυστικά τι είδους συμφωνίες μπορεί να κρύβει αυτή η πρωτοφανής δειλία των ελλήνων ηγετών. Και κυρίως, γιατί εδώ είναι το θέμα, και αυτό αφορά άμεσα και προσωπικά τον καθένα μας με τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες του, γιατί οι έλληνες ψηφοφόροι δεν αποδοκίμασαν τις κυβερνήσεις τους στην πράξη; Ενώ αντίθετα τους επιδοκίμαζαν με θηριώδη ποσοστά στις εκάστοτε εκλογές; Είναι κι αυτό ένα καλό ερώτημα νομίζω, για να μην ξεχνάμε και αυτόν που έχει τον τελευταίο και ισχυρότερο λόγο όπως ακούω να λένε όλοι, ο γίγαντας λαός.
•
Και θα πρόσθετε με απορία εύλογα και δικαιωματικά κάποιος, γιατί δεν θέλει να τις πάρει ούτε καν τώρα που είναι βουτηγμένη στα χρέη και στα δάνεια; Που δεν έχει δεκάρα τσακιστή στην τσέπη; Που έχει διαλύσει τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, και συμπεριφέρεται στον λαό ως να είναι ο χειρότερος εχθρός της. Τι συμβαίνει, ; Τι μυρίζει τόσο άσχημα σε αυτή την ιστορία την ελληνική. Τα γεγονότα αρχίζουν να μιλούν από μόνα τους και να προδίδουν το χαλκευμένο παρελθόν μας. Αυτό που μας παρουσιάζουν αλλιώς. Το αφόρητα προπαγανδισμένο παρελθόν μας, προς την αντίθετη κατεύθυνση της αλήθειας. Ναι, τώρα γίνεται φανερό, φταίνε τελικά οι κομουνιστές και οι αναρχικοί για όλα αυτά που μας συμβαίνουν εξήντα χρόνια.
•
Αλλά πάμε στα ακόμη πιο δύσκολα και ακόμη πιο δυσάρεστα, σε αυτά που αρνείται να ακούσει ανθρώπου αυτί και να διαβάσει μάτι, στο δεύτερο θέμα της επικεφαλίδας του κειμένου, όπου ξεκαθαρίζει τελείως το πράγμα και για τον ποιο δουλικό δούλο αυτού ή όποιου άλλου τόπου. Μιλώ για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο σε πλάκες χρυσού που πήραν οι Ναζί με απόδειξη και υπογραφές, το οποίο είναι επιστρεπτέο αμέσως μόλις το ζητήσουμε και όποτε το θελήσουμε, όπως λένε όχι μόνο όλες οι διεθνείς τράπεζες και το διεθνές δίκαιο, αλλά και η ίδια η κεντρική Γερμανική τράπεζα όπως και οι Γερμανικές Κυβερνήσεις. Και εμείς δεν το ζητάμε ποτέ. Δεν το ζητήσαμε ποτέ. Όχι ομόλογα ή δάνεια και υποσχετικά, αλλά ζωντανό ζεστό χρήμα. Όχι, δεν υπάρχουν προδότες στο ελληνικό κοινοβούλιο!! Αυτά τα λένε στα Εξάρχεια.
•
Γιατί δείχνει την σχέση ελληνικής πολιτείας και κυβερνήσεων με την Γερμανική κατοχή. Όπου οι Γερμανοί συμπεριφέρονται σαν σε υποτακτικούς όπως φαίνεται πεντακάθαρα πια σήμερα, σαν σε πρώην συνεργάτες τους δηλαδή, ενώ σαν εχθρούς στον ελληνικό λαό που τους πολέμησε. Μήπως ήταν εχθρικός λοιπόν ο ελληνικός λαός από τότε, ενώ φίλοι τους οι κυβερνήσεις και κυβερνώντες από παλιά; Μήπως υπάρχει κάποια κρυφή σχέση από τότε που εσείς οι πολίτες δεν βλέπετε; Ζούμε σε μια διαχρονική προδοσία η οποία ανανεώνεται κάθε τόσο μεταξύ των Γερμανικών και των Ελληνικών κυβερνήσεων με αντάλλαγμα την εξουσία στην ελλάδα. Λυπάμαι, είναι βαριά και για μένα που τα γράφω. Δεν μου αρέσει, δεν αντέχονται αλλά είναι έτσι. Τίποτα δεν έχει τελειώσει από τότε. Η συνεργασία των ελλήνων δοσιλόγων με τους Γερμανούς συνεχίζεται απτόητα με συμφωνίες μυστικές. Πρόκειται απλά περί νενέκων. Περί πεντακάθαρων προδοτών. Τίποτα περισσότερο και μυστηριώδες. Μη ψάχνετε για άλλες εξηγήσεις. Άδικος κόπος. Δεχθείτε αυτό που δεν πιστεύετε. Δείτε μόνο πως ξευτιλίζονται και γλύφουν τα ανθρωπάκια αυτά που έφυγαν για λίγο από τα μαντριά, για να γυρίσουν πάλι πίσω. Πως υπογράφουν και κάνουν δηλώσεις μετανοίας στους δυο αρχηγούς. Τέτοια υποκείμενα που πουλάνε τα πάντα μα τα πάντα για την εξουσία, θα πάρουν πίσω το κατοχικό δάνειο ή τις αποζημιώσεις; Και αυτοί μας κυβερνούν. Και εσείς με την σειρά σας σαν υποτακτικοί τους ψηφίζετε. Αδούλωτε ελληνικέ λαέ!
•
Και μην ξεχνάτε ποτέ, οι αντιπρόσωποι εξαγοράζονται όλοι εφόσον είναι μόνιμοι. Επαγγελματίες δηλαδή. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει προδοσία! Χωρίς αυτούς γεννιέται και πάλι η άλλη άποψη. Μέχρι τότε κάθε άποψη είναι υπονομευμένη, μονίμως ύποπτη στη συνείδηση των πολιτών. Μόνο χωρίς την μονιμότητα αρχίζει η δημοκρατία. Και αυτό είναι το φιλοσοφικό και πολιτικό καταστάλαγμα και συμπέρασμα δυο αιώνων αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στην Ευρώπη. Όσο δε πιο μόνιμοι είναι τόσο πιο προδότες γίνονται. Κατά επανάληψη, κατ εξακολούθηση και κατά συνήθεια στο τέλος. Μπορούν να τους εξαγοράσουν όλους. Ακόμα και τους καμπόσους όταν είναι μόνιμοι. Καμπόσοι δε, λέγονται αυτοί που κάνουν τον αδιάλλακτο, οι Τσιριμώκοι.
•
Για την ιστορία και την απορία κάποιων φανατικών με τους εθνάρχες και τους μεγάλους αρχηγούς, θα σας αναφέρω τα ονόματα των πρωθυπουργών που δεν ζήτησαν το κατοχικό δάνειο και τις Γερμανικές αποζημιώσεις έναν-έναν με την χρονολογική σειρά τους. Ξέρετε, οι εχθροί μιας χώρας, στήνουν ανδριάντες στους προδότες της άλλης. Χρηματοδοτούν ιδρύματα, τους κάνουν επίτιμους, διδάκτορες, ακαδημαϊκούς, τους δίνουν τίτλους και άλλες τέτοιες μεταμφιέσεις των προδοτών. Από μένα μια ευχή, διαβάζετε την ιστορία!!
•
1. Αλέξανδρος Παπάγος 1952-1955 αρχιστράτηγος στον ελληνοιταλικό πόλεμο. Δεν τόλμησε.
2. Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής 1955-1963 οκτώ χρόνια προδικτατορικά και άλλα οκτώ μεταδικτατορικά 1974-1980 δεν βρήκε τον χρόνο να ζητήσει τις αποζημιώσεις και το δάνειο.
3. Παναγιώτης Πιπινέλης Ιούνιος 1963-Σεπτέρμβριος 1963, δεν ασχολήθηκε.
4. Γεώργιος Παπανδρέου 1963-1965 ούτε αυτός πρόλαβε.
5. Στέφανος Στεφανόπουλος 1965-1966 ούτε αυτός πρόλαβε.
6. Γεώργιος Ράλλης 1980-1981 ούτε αυτός πρόλαβε.
7. Ανδρέας Παπανδρέου 1981-1989 και 1993-1996 δεν πρόλαβε και τις δυό φορές.
8. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης 1990 1993 αυτός δεν θα έκανε ποτέ τέτοιο χουνέρι στους Γερμανούς φίλους του.
9. Κωνσταντίνος Σημίτης 1966-2004 αυτός ποτέ δεν θα προσέβαλε τους Γερμανούς που μας σφάξανε.
10. Κωνσταντίνος Α Καραμανλής ο ολίγιστος 2004-2009 ούτε αυτός είχε τα κότσια.
11. Γεώργιος Α. Παπανδρέου 2009-2011 έμπιστος υπάλληλος των τοκογλύφων και τραπεζιτών που εισέδυσε στην χώρα και έγινα πρωθυπουργός με την σύμφωνη γνώμη και τα χειροκροτήματα της πλειοψηφίας του ελληνικού γίγαντα λαού.
2. Λουκάς Παπαδήμος 2011 άνθρωπος των τραπεζιτών.

Ο χλευασμός των πεινασμένων

Βρισκόμαστε ήδη στην τραγικότερη προεκλογική περίοδο που γνώρισε ο τόπος μετά τις μετεμφυλιακές φάρσες εκλογικής τρομοκρατίας και νοθείας. Είμαστε μπρος σε μια σπάνια πάνδημη απαίτηση του ελληνικού λαού για προσφυγή στις κάλπες τώρα αμέσως πριν ο μισθός του φτάσει τα 200 ευρώ τον μήνα. Ένα αλληλέγγυο και ενωτικό κλίμα διαπερνά τον ελληνικό λαό. Η μοίρα μας πρέπει να είναι κοινή και εννοώ στην βάση μιας ισότητας που θα μας δένει και δεν θα μας χωρίζει, αν θέλουμε να ξεπεράσουμε αυτόν τον αφόρητο μνημονιακό καταπέλτη που μας χτυπάει αλύπητα και ασταμάτητα.

Γιαυτό θέλω να πω την γνώμη μου, και να υπερασπιστώ την μοναδική δημοκρατία που υπάρχει τώρα που την χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε, την ακαπέλωτη δημοκρατία των πολιτών, την δημοκρατία της αχειραγώγητης πλειοψηφίας, επισημαίνοντας απαλότατα μόνο, την ξαφνική υποτίμηση των πρωτοβουλιών του κόσμου από την ηγεσία του κκε, με την χθεσινή του ανακοίνωση στον Ριζοσπάστη περί: επιχείρηση εξαπάτησης του λαού με το κίνημα της πατάτας, για ανήθικη εκστρατεία προπαγάνδας για την εξαπάτηση του λαού με τον κωδικό "κίνημα της πατάτας", και Ο στόχος προβολής του "κινήματος της φθηνής πατάτας" είναι ίδιος με εκείνον της προβολής του λεγόμενου κινήματος των πλατειών.
•
Δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς εννοείτε. Να σας ρωτάμε όταν θέλουμε να μοιράσουμε πατάτες και κρεμμύδια σε φτηνές τιμές; να ζητάμε την σύμφωνη γνώμη σας για να ανταλλάξουμε προϊόντα μεταξύ μας; ή να παίρνουμε άδεια για να κάνουμε πορείες και διαμαρτυρίες στις πλατείες; Ποιος ανόητος τα γράφει αυτά τα πράγματα. Τι σκατά βιβλία διαβάζει ο βαθυστόχαστος θεωρητικός σας. Μαζευτείτε κύριοι σύντροφοι, παραφέρεστε.
•
Μεταφράζοντας, λέει ο Ριζοσπάστης, Η θα έρθετε κάτω από την σκέπη μας και τον έλεγχό μας να σας βοηθήσουμε, αλλιώς από μόνοι σας σαν αυθόρμητη λαϊκή πρωτοβουλία μη ελεγχόμενη από εμάς ξεχάστε το, θα σας πολεμήσουμε και θα σας συκοφαντήσουμε, ως κόλπο τάχα των Super Market στο παιχνίδι των προσφορών, όπως ήδη σας χαρακτηρίσαμε στον Ριζοσπάστη.( Σάββατο 3/3/12)
•
Να χαμηλώσουν τους τόνους και την εμφανέστατη αλαζονεία της αυθεντίας που γεννά μόνο απανωτές Βάρκιζες μέχρι στιγμής, και να βάλουν τον μηχανισμό τους για τον οποίο επαίρονται, στην υπηρεσία του λαού αν θέλουν να προσφέρουν, όσο αυτός μπορεί!! Γιατί αυτή είναι η νόρμα και το όριο κάθε λαού, οι δυνατότητές του και μόνο. Μακριά λοιπόν από αποτυχημένους μαξιμαλισμούς.

Σύγχρονοι πολιτικοί εφιάλτες

Προσέχω τις λέξεις μου. Να ξέρω τι γράφω. Ξαναδιαβάζω πάλι και πάλι από την αρχή το κείμενο προσεχτικά, τις φράσεις μου μία μία. Να αποφύγω τα λάθη. Να διατηρήσω την ελάχιστη ψυχραιμία στη σκέψη. Να διαφυλάξω την πνευματική μας τάξη. Τότε που το υπερβολικό γίνεται καθημερινότητα και τα χάνεις προς στιγμήν. Που σε μπερδεύει και φοβάσαι μην και παρασυρθείς, μήπως και μεγαλοστομίσεις, μη πιστεύοντας αυτό που γίνεται γύρω σου και επαναλαμβάνεται συνέχεια σαν φυσιολογικό. Όχι δεν είμαι υπερβολικός. Είναι δοσίλογοι συνειδητοί. Για μια καταραμένη καρέκλα. Αυτό είναι μόνο. Αποφασισμένοι, γιομάτοι σάπια όνειρα, γιομάτοι επιχειρήματα να απαντούν, γεμάτοι σκαρφίσματα και τεχνάσματα να λογοδιαφεύγουν, να εξαπατούν και να γλιστρούν.
•
Όλοι οι Έλληνες πολιτικοί και μη, θα πρέπει να γνωρίζουν, πως όποιος μετέχει σε μια τέτοια κυβέρνηση, κρυφά ή φανερά, είναι ήδη ένας εθνικός εφιάλτης. Προβλέπω ότι θα αφήνει επιστολές και διαθήκες στα παιδιά του, όπου θα τους λέει ότι εξαπατήθηκε από κάποιους ραδιούργους, που δεν θα κατονομάζει, και πως είναι καλός άνθρωπος και πατριώτης. Θυμηθείτε δε, ότι θα γίνει έτσι ακριβώς. Θα βάλει τα παιδιά του και τα εγγόνια του να απολογούνται χωρίς να φταίνε σε όλη τους τη ζωή.
•
Όλοι όσοι θα μετέχουν σε αυτή την κυβέρνηση εθνικής ψευτοενότητας, χωρίς ενότητα και χωρίς ετυμηγορία, είναι μειοδότες καθαροί. Μόνο η λαϊκή ψήφος θα τους απάλλασσε από αυτό το εθνικό και προσωπικό στίγμα και θα τους έκανε νόμιμους εντολοδόχους του ελληνικού λαού. Ήδη η ιστορία το γνωρίζει και τους έχει καταγράψει από τώρα στο βιβλίο της, πριν ακόμα ολοκληρωθεί και συγκροτηθεί η κυβέρνηση αυτή.
•
Όλοι αυτοί λένε και θα λένε ψέματα, γιατί τα επιτρέπει ο φόβος μας για την πτώχευση, ο τρόμος μας μπας και χάσουμε το ψηλό επίπεδο ζωής μας με δανικά, και η βαθειά δουλικότητα που έχει εγκατασταθεί μέσα μας. Πως τάχα θα μας διώξουν από την ευρωπαϊκή ένωση, καθώς και ότι θα χρεωκοπήσουμε, ενώ αντίθετα σε τόσο προνομιούχα και βολική θέση δεν βρεθήκαμε ποτέ! Ποτέ δεν είχε τέτοια ευκαιρία και τέτοια αναπάντεχη τύχη η Ελλάδα. Να μπορεί να συνομιλεί και να συνδιαλέγεται ισότιμα. Και αυτό μας το κρύβουν μεθοδευμένα οι κάθε λογής Παπανδρέου και οι φυτεμένοι μανδαρίνοι τους στα παράθυρα. Και από αυτό το δικαίωμα παραιτηθήκαμε μόνοι μας εθελοντικά και ακατανόητα, όπως ακριβώς με τα θαλάσσια σύνορά μας με την ΑΟΖ.
•
Οι απειλές περί αποπομπής μας, είναι όλες καλοστημένες χαρτοπαιχτικές μπλόφες. Ακριβώς τέτοιες και τίποτα άλλο. Αλλιώς θα χάσουν πάνω από 500 δις ευρώ, το λιγότερο μάλιστα. Ψάχτε τους αρχιμειοδότες αρχιδοσίλογους στην εξουσία και πουθενά αλλού. Στην υψηλότερη κορυφή της πυραμίδας. Εκεί είναι η καλύτερη κρυψώνα. Εκεί που δεν πάει ο νους σας. Έτσι πάντα γινότανε στην ιστορία των χωρών. Θυμηθείτε τον Μάρκος των Φιλιππίνων και τόσους και τόσους άλλους ηγέτες προτεκτοράτων.
•
Είναι όλα τόσο φανερά σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε και σεις δεν τα βλέπετε. Την μια οι μεν, την άλλη οι δε. Ψάχνετε σωτηρία και λύση απελπισμένοι στον Αντωνάκη τώρα. Ο Σαμαράς σας, είναι ένας ακόμη νέος ρουφιανάκος του εικοστού πρώτου αιώνα για την ελλάδα, και σεις παντελώς ανίκανοι πολιτικά, δεν το βλέπετε. Κι ας σας λέει κατάμουτρα χωρίς ντροπή πως θα ψηφίσει την πρώτη δανειακή σύμβαση με το άρθρο 14. Σπουδαίος λαός είσαστε. Σας αξίζουν όλα όσα παθαίνετε. Και το χειρότερο, δεν μαθαίνετε από την ζωή σας.
•
Και μην ξεχνάτε ότι ο δοσιλογισμός στην σύγχρονη Ελλάδα έχει παράδοση.
•
Όποιον χειροκροτεί η τρόικα, είναι εφιάλτης για την χώρα του και τους πολίτες της.
•
Όλοι οι δοσίλογοι, όσοι παρακολουθείτε την ιστορία, κάτι εύρισκαν για να δικαιολογήσουν την προδοσία τους στους εκάστοτε Γερμανούς. Πρόσφατα για 70 χρόνια έλεγαν ότι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς για να σώσουν την πατρίδα από τον κομουνισμό, αντί να τους πολεμήσουν μαζί με τους αντάρτες. Σήμερα λένε ότι τους παραχωρούμε την χώρα για να μας δανείζουν. Τι ντροπή!

Καληνύχτα

ΥΓ.
Υπέθετα, ως έγραφα στον αστερίσκο της προηγούμενης ανάρτησης, πως μέχρι τον Νοέμβριο θα είχαμε εκλογές. Έπεσα έξω. Συνειδητοποίησα ότι δεν σκοπεύουν να κάνουν καθόλου εκλογές με προτροπή της ευρωπαϊκής ένωσης, ούτε μετά από δύο χρόνια. Γιατί οι δανειστές συνειδητοποιούν μια πανωλεθρία για αυτούς, χωρίς προηγούμενο στον τόπο μας.

Να τελειώσουμε με αυτή την Αριστερά!!

Αυτό που συμβαίνει ολοφάνερα εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια στον τόπο, είναι η κατάρρευση της Αριστεράς στο σύνολό της!!! Αυτό ακριβώς εξηγεί η ατέλειωτη βία στους δρόμους, χωρίς το παραμικρό ψήγμα αλλαγής στη ζωή ή την συνείδηση των πολιτών, οι οποίοι παραμένουν αποστειρωμένα μακριά της. Όλα τα άλλα είναι παραμυθίες των αριστερών. Αλλιώς δεν μπορεί να γράψει κανείς κείμενο που να μην στρεβλώνει την αλήθεια. Ατέλειωτοι βία στους δρόμους χωρίς προορισμό, χωρίς να πιάνει τόπο.
•
Όταν μια χώρα σαπίζει παραδομένη στα αδιέξοδά της που δεν μπορεί να υπερβεί και βυθίζεται αδιάκοπα μέσα τους, αυτό σημαίνει ότι η αριστερά της έχει σαπίσει μαζί με αυτό που δεν μπόρεσε να ανατρέψει. Γιατί ότι δεν γίνεται στην ώρα του, σαπίζει από την αργοπορία και την αναμονή σαν τον καρπό των δένδρων. Αυτό μας μαθαίνει η φύση. Και δικαιολογίες εδώ δεν υπάρχουν.
•
Η υπάρχουσα Αριστερά τέλος. Θα την αλλάξουμε θέλει δεν θέλει. Κι αυτήν και τα γκρουπούσκουλά της. Γιατί κάθε Αριστερά είναι πάντα πιο κάτω από την πατρίδα της. Αυτός είναι ο αυτονόητος κανόνας. Και αυτή η πατρίδα διαλύθηκε και πουλιέται σήμερα στους μαυραγορίτες για ένα τενεκέ λάδι. Εμείς την θεωρούμε συνυπεύθυνη γιαυτό που γίνεται, όχι βέβαια γιατί συμμετείχε στις κλεψιές και τις ρεμούλες, αλλά γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να ενωθεί και να σηκώσει το ανάστημά της αποτελεσματικά και επί της ουσίας, στους ντόπιους και ξένους λωποδύτες. Αποδείχθηκε κατώτατη των περιστάσεων και των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας. Ένας πολιτικός νάνος, που διέλυσε ψυχικά και συναισθηματικά τους αριστερούς πολίτες και ψηφοφόρους απογοητεύοντάς τους πλήρως. Θα την κάνουμε ένα κακό όνειρο που πέρασε. Αυτό της αξίζει. Και ας το καταλάβουν όλες οι απόψεις και οι ομάδες της, αλλιώς θα διαλυθούν αναπάντεχα από την ζωή και τους πολίτες μέσα στην ευκαιρία της κρίσης, ως άχρηστες και αναποτελεσματικές, ως πλήρως ανάξιες να παρέμβουν ενωτικά και διεξοδικά στο μεγάλο φαγοπότι πασόκ, ΝΔ και ξένων αρπαχτικών. Αν χάσουμε τον τόπο μας, θα συντριβούν κυριολεκτικά. Θα γίνουν όλοι κακιά ανάμνηση της ιστορίας, που θα τους διαβάζουν με απαξία οι επόμενες γενιές αν δεν διαλυθούμε. Ένα αποτυχημένο ελληνικό αριστερό πείραμα που έκλεισε ελεεινά τον κύκλο του. Η κρίση που ξέσπασε δεν είναι μόνο για τους δύο μονομάχους όπως πιστεύεται, είναι και για την αριστερά και κυρίως για αυτήν, όσο δεν φαντάζεται. Παίζει όπως όλοι αυτές τις στιγμές το τελευταίο της χαρτί. Η υπομονή μας εξαντλήθηκε και καλώς, και την ανεχόμαστε μόνο και μόνο για την δικαιοσύνη, την ισότητα και την δημοκρατική της υπόσχεση που κουβαλάει στις ιδέες της. Έστω και θεωρητικά. Γιατί αλλιώς θα αποδεχτούμε ηττημένοι, την βαρβαρότητα του καπιταλισμού και των τοκογλύφων του, το πούλημα των νησιών μας και της χώρας μας. Πάμε τώρα στην κριτική της.
•
Ένα πελώριο ερώτημα απλώνεται πάνω από την ελλάδα και βασανίζει επίμονα την σκέψη των πολιτών της. Ένα ώριμο ερώτημα που βρίσκεται διαρκώς στα χείλη της κοινωνίας τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον. Τόσο απαιτητικό και υπερώριμο μάλιστα είναι αυτό το ερώτημα, που το αντιλήφθηκαν από μόνοι τους και το θέτουν επανειλημμένα στους προβληματισμούς τους και τα δημόσια διεθνή κείμενά τους, οι ξένοι επιστήμονες και αναλυτές όλων των αποχρώσεων με απορία κι αυτοί. Τι γίνεται με την αριστερά στην Ελλάδα; Γιατί είναι τόσο αναποτελεσματική. Γιατί δεν την εμπιστεύεται ο ελληνικός λαός.
•
Αλλά το ερώτημα δεν το παραλαμβάνουν έντρομοι οι παραλήπτες του, και κάνουν πως δεν το ακούν σαν αστοί πολιτικάντηδες, ενώ αυτό ηχεί εκκωφαντικά σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας και σπάει τα τύμπανα. Αυτή όμως η σιωπή είναι αποκαλυπτική, γιατί δηλώνει τις ενοχές και φανερώνει τον πανικό, επειδή ζυγώνει η ώρα της αλήθειας για όλους μας. Γιατί και μόνο που τέθηκε το ερώτημα, κάνει ολική κριτική χωρίς να ανοίξει άλλο το στόμα του. Μόνο με την διατύπωσή του.
•
Μεγαλύτερη ευκαιρία δεν έτυχε ποτέ σε άλλη χώρα για την αριστερά της. Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας.! Αυτό λένε όλοι μέσα κι έξω από την χώρα με ένα στόμα. Γιαυτό έχουν μείνει κατάπληκτοι και δεν μπορούν να καταλάβουν. Με τέτοιες συνθήκες, με τέτοια κατάντια της ΝΔ και του πασόκ, διερωτώνται όλοι πως και δεν της έδωσαν την πολιτική εξουσία οι ψηφοφόροι. Ή το λιγότερο να αυξήσει θεαματικά τα ποσοστά της σε πρώτο ή δεύτερο κόμμα. Αμ δε. Μια μονάδα πήρε όλη κι όλη από τους τρελαμένους έλληνες πολίτες και κινδυνεύει να την ξαναχάσει. Τέτοια ανικανότητα, τέτοια ανημποριά, τέτοια αποτυχία μόνο στα ανέκδοτα βρίσκεις.
•
Ας αρχίσουμε με το κκε. Γιατί δεν απαντάει λοιπόν το ερώτημα, τι είναι αυτό που κρύβει, τι δεν μας λέει δεκαετίες τώρα, τι δεν θέλει να μάθουμε. Τι έχει καταγράψει αμείλικτα ο χρόνος επάνω του και το αποσιωπά. Τι δεν περνάει από το μυαλό μας ως απίστευτο για το κκε; Μήπως έχουν συμβεί πράγματα φοβερά και τρομερά τόσα χρόνια μέσα στην ζεστασιά της μεταπολιτευτικής εξουσίας και εμείς δεν έχουμε πάρει χαμπάρι; Μπας και έχει επέλθει καμιά μετάλλαξη ή πολλές και έχουν αλλάξει το σκηνικό στην εκπροσώπηση των εργαζομένων εκεί μέσα στη βουλή; Στην καθημερινή μαλθακότητα της πολυτέλειάς και των προνομίων που οργιάζουν εκεί μέσα; Εμείς τι πρέπει να υποθέσουμε τίμια και δίκαια απέναντί τους, για να καταλάβουμε από πού πηγάζει αυτή η ακατανόητη ανημποριά. Τι ακριβώς συμβαίνει, τώρα που αρχίζουμε και ψυλλιαζόμαστε; Τι γίνεται στην ηγετική ομάδα του κκε;
•
Συνήθως λέει μονότονα ένα ψέμα, που το επαναλαμβάνει κάθε φορά ολόιδιο να ξεφύγει από την δύσκολη θέση, αλλά δεν πείθει. Αυτό το γνωστό, όταν το ρωτάνε γιατί δεν αυξάνουν τα ποσοστά του, όταν ΝΔ και πασόκ έχουν χάσει πάνω από 15 μονάδες το καθένα. Τι γίνεται; που τυραννιούνται αυτοί οι ψήφοι σύντροφοι; που βολοδέρνουν απελπισμένοι και άστεγοι τόσο καιρό; που περιπλανώνται ταλαιπωρημένοι και δεν πάνε στο κκε; Απαντάει λοιπόν δελφικά σαν Πυθία: Ο λαός αποφασίζει. Και μπορεί να εννοεί και φταίει, σαν χρησμός που είναι. Σώπα βρε τιμημένο κκε, αυτό το ξέρουμε. Γιατί αποφασίζει έτσι, ρωτάμε. Τι φοβάται, τι δεν εμπιστεύεται σε σας, είναι το ερώτημα. Τι έχει πιάσει τον ένστικτό του και λακάει από σας. Γιατί τον προγκάτε. Τι λένε οι νέοι πολίτες που δεν χάφτουν την παλιά προπαγάνδα της δεξιάς, αλλά δεν το πλησιάζουν. Τι διάολο συμβαίνει; φοβάστε μην γίνει τίποτα και σπάσει η ισορροπία, η ησυχία σας δηλαδή, και επανάσταση και βόλεμα; Και δεν ξεχνώ καθόλου την αλλοτρίωση του κόσμου όλο για αυτήν γράφω, αλλά ένα μικρό κομμάτι βρε αδερφέ από τους νέους ψηφοφόρους, δεν έπρεπε ναρθεί σε σας;
•
Το κκε δείχνει να μην θέλει την εξουσία!! Μόνο για αυτήν δε μιλάει ποτέ αν προσέξατε. Και μας είχε διαφύγει. Σε κάθε του βήμα αυτό μας παροτρύνει να καταλάβουμε. Στην πιθανότητα της εξουσίας το πιάνει τρόμος. Γιαυτό και εφευρίσκει διαρκώς περίτεχνους τρόπους, να σαμποτάρει τον εαυτό του!! Κάνει ότι μπορεί να απαξιώνεται στην συνείδηση του ελληνικού λαού ως κόμμα εξουσίας!! Κάνει ακατανόητες απεργίες εκ των προτέρων ατελέσφορες, αφού ξέρει ότι κάποιες από αυτές, είναι σύγκρουση με το μεγαλύτερο διεθνές κεφάλαιο, κουράζοντας απλώς τα συντεταγμένα μέλη του και αναγκάζοντας τους υπόλοιπους εργάτες να το σιχτιρίζουν. Συγκρούσεις που δεν πετυχαίνουν ποτέ με μικροσωματεία, αυτοί είναι κλασσικοί Μαρξικοί κανόνες, παρά μόνο με την κατάκτηση της πολιτικής ηγεσίας του τόπου και την διακυβέρνησής του από άλλες νέες πολιτικές.
•
Θυμηθείτε προχθές ακόμη, μεσούντος δηλαδή του πρώτου μνημονίου του 2010, όταν απαιτούσε από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μονιμοποιήσει όλους τους σταζιέρους, και να επαναπροσλάβει όλους τους απολυμένους. Αυτό υπογράφει αυτά που έλεγα πιο πάνω. Το βλέπαμε όλοι, απλά κάπως πρέπει να γίνει η αρχή. Να μπει στη διερεύνησή μας, στην υποψία μας, στο στόχαστρό μας. Κάνει διαρκώς αυτοκτονικές κινήσεις. Ακατανόητες. Όσο απαξιώνονται τα δυο μεγάλα κόμματα με τα εγκλήματά τους εις βάρος του ελληνικού λαού, τόσο κι αυτό σπεύδει να απαξιώσει τον εαυτό του, να προλάβει να αποφύγει μήπως το επιλέξουν σαν εναλλακτική λύση.
•
Έφερνε σε σύγκρουση δηλαδή, το δίκιο με το άδικο. Τους νόμους με την παράκαμψή τους. Δεν το έβλεπε; Τον μόχθο των επιτυχόντων του ΑΣΕΠ, με τους φεγγίτες και τις πελατειακές σχέσεις, με την λογική του κονέ, του ρουσφετιού και της λαμογιάς. Επίτηδες το έκανε; Κι ένας ηλίθιος θα καταλάβαινε ότι εδώ κάτι συμβαίνει, κάπου στοχεύει όλη αυτή η καραμπινάτη αδικία. Συγχρόνως μαζί με αυτά απαξίωσε και κατακουρέλιασε το περίφημο σύνθημά του, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, που τα τελευταία χρόνια είχε επιφέρει μια πλήρη σύγχυση στους εργαζόμενους, όταν δειλά δειλά άρχισαν να αναρωτιόνται μεταξύ τους για το δίκιο ποιού εργάτη επί τέλους μιλάνε, των τριών, των τεσσάρων των πέντε, των έξι χιλιάδων ευρώ το μήνα ή των 700, 1000 ή δυό χιλιάδων. Είχαν κατάμπερδευτεί. Των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, στην ΕΡΤ, στη βουλή; Όλοι θέλαν πιο δίκιο για τον εαυτό τους και το κκε δεν χαλούσε χατίρια.
•
Έτσι με αυτή την λογική και τακτική, ναρκοθέτησε τον δρόμο του προς την εξουσία, απαξιώνοντας με κάθε τρόπο τον εαυτό του. Θα το παίζει εκ του ασφαλούς αντιπολίτευση. Μόνιμα. Για πάντα. Αυτό τον ρόλο επέλεξε, τον πιο σίγουρο, τον πιο σταθερό. Βρέξει χιονίσει το μεροκάματο πέφτει. Όπως λέμε μόνιμος στο δημόσιο. Να μην σε κουνάει κανείς. Και φυσικά τρόμαζε τους πολίτες, όταν επίτηδες απαιτούσε νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και τους τρέλαινε. Πράσινη κάρτα σε όλους και πολιτικό άσυλο σε όσους το ζητούσαν. Άκουσον, άκουσον! Αυτά τα λένε μόνο όσοι δεν σκοπεύουν να ηγηθούν ενός λαού. Όσοι βολεύονται να παληκαρίζουν εκτός μάχης. Όταν ορδές και ανεξέλεγκτα πλήθη εισέβαλαν στην χώρα από παντού, φανερά πλέον και με το φως του ήλιου, με κυβερνήσεις ανδρεικέλων που δεν τόλμησαν ποτέ στην ύπαρξή τους να πουν ένα όχι στους ευρωπαίους και στο Δουβλίνο 2. Τι περίμεναν δηλαδή να τους χειροκροτήσουν οι πολίτες; ή να τους ψηφίσει ο Ελληνικός λαός; Και ένα μικρό παιδί θα καταλάβαινε την αποστροφή του κόσμου στα καμώματα τους.
•
Και μπορεί η εργατική τάξη να διαφθειρόταν με γοργούς ρυθμούς από το πασόκ όταν ανέλαβε την εξουσία, όμως το κκε με την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που ζητούσε, επιδείνωσε την κατάσταση, την απέλπισε στο έπακρο και την έσπρωξε χωρίς αντιστάσεις και αξίες πλέον προς την διαφθορά, χωρίς τις τελευταίες αναστολές, μη αφήνοντας καμιά ανάσα και καμιά ελπίδα στην εγχώρια εργατική τάξη. Όποιος φάει τον άλλο στις δουλειές και στην επιβίωση. Πλήρης απουσία ευθύνης, κόμμα διαμαρτυρίας και όχι εξουσίας.
•
Αντίθετα εξέθρεψαν και δημιούργησαν δυο κόμματα φασιστών που βρήκαν χαραμάδα και τρύπωσαν στη βουλή και στον δήμο της Αθήνας, με την ακραία στάση και της υπόλοιπης Αριστεράς σε αυτό το θέμα. Ακόμα και οι δικοί τους εργαζόμενοι και μέλη τους αντέδρασαν μπρος στα στίφη των φουκαράδων. Και αυτό δεν το λένε. Εξ άλλου το μόνο που ζήτησαν λίγες αριστερές φωνές που είχαν το κουράγια να μιλήσουν γιαυτό που μιλούσε όλος ο κόσμος, όπως του Λαφαζάνη, ήταν οι πάρα πολλοί, η μεγάλη ποσότητα και μόνο. Και δεν χρειαζόταν περισσότερο πιστεύω. Θα ήταν όμως ένα δυνατό σινιάλο τόσο στα αδερφά ή ομοειδή κόμματα, όσο και στις ηγεσίες των άλλων χωρών. Και αυτό νομίζω θα ήταν αρκετό, αν είχε γίνει επίσημα από τις ηγεσίες της Αριστεράς, να μετριάσει τα κύματα και την συχνότητά τους. Γιατί τέλος πάντων δεν μπορούσαμε βέβαια να πετάξουμε τους ανθρώπους στην θάλασσα.
•
Η εργατική τάξη, τρομάζει το κκε. Αλλά δεν φαίνεται. Δεν το λέει. Αντίθετα κάνει τον προστάτη της. Γιατί την γνωρίζει καλά. Γνωρίζει τι τερατώδεις νοοτροπίες έχει δημιουργήσει και πόσο την έχει κακομάθει χωρίς συλλογικούς κανόνες στις αυξήσεις. Να διεκδικεί με κάθε μέσον θεμιτό ή αθέμιτο, δίκιο ή άδικο όχι μόνο απέναντι ενός ξευτιλισμένου και πελατειακού κράτους, που μοίραζε προνόμια και προσλήψεις για να σπέρνει την διχόνοια, την αναξιοκρατία, για να κρατά διαιρεμένη και δεμένη την εργατική τάξη με τα μικροσυμφέροντα της κάθε ομαδούλας, αλλά εις βάρος του συνόλου των εργαζομένων πάντα, που πλήρωναν τα μπόνους και τα χρηματικά ρουσφέτια. Γιατί συντεχνία σημαίνει συμμορία. Σημαίνει αλητεία πραγματική. Όποιος δεν μπόρεσε να το καταλάβει αυτό, ας μην ασχολείται καθόλου με τα κοινά. Και όπου συντεχνία και εκβιασμός, η Αριστερά πρώτη. Από φίλος λοιπόν στην αντιπολίτευση, θα αναγκαστεί να γίνει εχθρός στην εξουσία. Και αυτό είναι ο εφιάλτης του.
•
Γιαυτό διακινεί μια αδιαλλαξία που στοχεύει διπλά. Το ένα της πόδι απευθύνεται στον Σύριζα με σκοπό να μην επιτευχθεί η ενότητα της πολυδιασπασμένης Αριστεράς και βρεθούν ξαφνικά μαζί στην εξουσία, με επιχείρημα μοναδικό στο στόμα των μελών του στα κανάλια, το Μάστριχ και τη Λισαβόνα. Κρύβοντας φτηνιάρικα και ανεπίτρεπτα στα μέλη του, ότι οι περισσότερες συνιστώσες του Σύριζα συμφωνούν με το κκε και έχουν καταδικάσει κάθετα από χρόνια τις συνθήκες αυτές, και μόνο η ομάδα των εκσυγχρονιστών πιστεύει ακόμα σε αυτή την μετεμψύχωση της σωτηρίας, μέχρι να διαλυθεί από μόνη της η Ευρώπη, δηλαδή η ομάδα Παπαγιαννάκη-Κύρκου-Κουβέλη-Δαμανάκη-Μπίστηδων και λοιπόν προθύμων, που υποστηρίζει ακόμα αυτές τις δύο συνθήκες. Και κυρίως αποσιωπά στα μέλη της, ότι αυτό σταμάτησε όταν άλλαξε ο Κωνσταντόπουλος και ανέλαβε ο Αλαβάνος. Δηλαδή αυτή η δικαιολογία του κκε για την αντιθετική στάση του στην ενότητα, αφορά πλέον για πριν από έξι χρόνια μια μειοψηφία στον Συνασπισμό με λιγότερο από 10% που αποχώρησε μάλιστα υπό τον Κουβέλη πρόσφατα γιατί δεν τους σήκωνε το κλίμα εκεί μέσα.
•
Το άλλο πόδι της αδιαλλαξίας είναι η ακρότητα, που στρέφεται εναντίον του ίδιου του κκε για να απομακρύνει τον εαυτό του από την εξουσία της χώρας, οι καταδικασμένες εκ των προτέρων απεργίες που υποκινεί και διενεργεί, η χωρίς όρους και όρια υποστήριξη αμέτρητων συντεχνιών, που δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα και δεν οδηγεί απολύτως πουθενά, παρά στο μόνιμο καθημερινό μπάχαλο της Αθήνας. Μια πρωτεύουσα εφιάλτης. Έχουμε τρελαθεί στις απεργίες. Χώρια οι γενικές. Δεν προλαβαίνουμε να τις μετράμε. Κανονικά σε όποια άλλη χώρα του πλανήτη συνέβαινε αυτό, θα έπρεπε να είχε αλλάξει συθέμελα το σύστημα. Ή τουλάχιστον να είχε αλλάξει το σύστημα του δικομματισμού. Αυτό μας παρατηρούν με απορία οι ξένοι. Εδώ τίποτα, άχρηστες πηγαίνουν όλες. Χρόνια αυτή η ατελέσφορη κατάσταση. Χαράμι πάνε. Όλο στους δρόμους είμαστε, αλλά πρόοδο δεν βλέπουμε καμιά. Πρέπει να τα εξηγήσετε όλα αυτά. Όχι στον κόσμο, αλλά στον εαυτό σας προηγουμένως. Που πάμε να αναρωτηθείτε. Που οδηγούμε αυτό το λαό. Στο καταφάγωμα του ενός του άλλου; Στην πλήρη αλητοποίησή του; Η αδιαλλαξία λοιπόν, κρύβει από πίσω την άρνησή του να αναλάβει την εξουσία. Κρύβει την άρνησή του να δεχθεί την ενότητα της Αριστεράς που οδηγεί στην πολιτική εξουσία.
•
Αλλά εδώ συγχρόνως με τα τραγικά, συμβαίνουν και ευτράπελα. Βάζει κανείς τα γέλια, μέσα στη μαυρίλα και τη καταχνιά του. Πρόκειται για το πιο ανήκουστο που ακούστηκε ποτέ. Ένα πολιτικό παράδοξο που δεν έχει απάντηση. Ένα ακατανόητο που αχρηστεύει τον ορθολογισμό του ανθρώπου. Υποστηρίζει όλες τις συντεχνίες με μανία και αυτές δεν το ψηφίζουν!! Ούτε σε ένα ελάχιστο ποσοστό των μελών του. Ούτε μια ελεημοσύνη, για το ευχαριστώ. Πως το εξηγείτε εσείς αυτό; Τι μυστήρια κρύβουν οι ταξικοί αγώνες στην ελλάδα; Άβυσσος η ψυχή των συντεχνιτών. Πιθανόν να ξέρουν ότι δεν αξίζουν την υποστήριξη και την συμπαράσταση σας. Γιατί αυτός που έχει άδικο το ξέρει καλά μέσα του και γιαυτό θεατρινίζει και φωνασκεί τη συμφορά του προς τα έξω. Γιαυτό και τραμπουκίζει σε όποιον δεν συμφωνεί μαζί του. Θα περίμενε κανείς, με τα εκλογικά ειωθότα που επικρατούν, μια υποστήριξη από αυτούς που πούλησε την ψήφο του. Την ΝΔ και το πασόκ. Όχι όμως από το κκε και την Αριστερά. Αυτό φοβίζει τις συντεχνίες. Σκέφτονται ιστορίες συνωμοσίας. Αφού με υποστηρίζουν οι κομουνιστές και εγώ ξέρω τι έχω κάνει, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Έτσι σκέφτονται οι φαρμακοποιοί, οι γιατροί, οι φορτηγατζήδες και πάει ατέλειωτα λέγοντας. Γιαυτό δεν τους δίνουν ψήφο. Όλοι αυτοί που καταδυναστεύουν τη ζωή των ανθρώπων, που κατακλέβουν καθημερινά φανερά και ξεδιάντροπα τους συμπολίτες τους, που ξέρουμε όλοι ότι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία και όχι την εξαίρεση των συμμοριών αυτών όπως ισχυρίζονται, που κατεβαίνουν στους δρόμους να τρομοκρατήσουν εμάς τους υπόλοιπους κυρίως και λιγότερο την κυβέρνηση, έχουν την συμπαράσταση του κκε και της Αριστεράς!! Εξηγείστε το και σε μας. Γιατί; Μας αδικούν κατάφωρα και μας κλέβουν καθημερινά το ίδιο ακριβώς και εξ ίσου με την κυβέρνηση και το κράτος. Ε, αυτή την Αριστερά του αδίκου δεν θέλω να την ξέρω. Ελάτε να φτιάξουμε μια άλλη Αριστερά που δεν θα καλοπιάνει τους κλέφτες και δεν θα την ψηφίζουν και από πάνω. Αυτή η Αριστερά τέλειωσε ήδη και δεν το ξέρετε.
•
Επί πλέον πίσω από την αδιαλλαξία του κρύβει και την ανικανότητά του. Έτσι γίνεται συνήθως και στην καθημερινή ζωή. Κάποιος φωνάζει γιατί δεν μπορεί να τα καταφέρει. Γιαυτό δεν συνεργάζεται, γιατί φοβάται μη φανεί η γύμνια του. Εκεί μέσα είναι μια δράκα ανικάνων που έχουν καταλάβει την εξουσία του κόμματος πραξικοπηματικά όπως συνήθως, με απόλυτα χειραγωγημένες δηλαδή δημοκρατικές διαδικασίες, αυτή είναι η ιστορία του κκε, και δεν μπορούν ούτε να μιλήσουν. Έχουν καταστρέψει την μητρική τους γλώσσα. Τέσσερεις λέξεις χρησιμοποιούν όλες κι όλες. Εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ο καπιταλισμός είναι σε κρίση, πλουτοκρατία, δικαιώματα των εργαζομένων. Δεν έχει πλούτο η σκέψη τους. Μου το λένε με παράπονο δεκάδες εκατοντάδες άνθρωποι, αριστεροί και μη. Το θεωρούν κρίμα. Όλοι οι τετραπέρατοι και οι φωστήρες, εκεί έχουν μαζευτεί. Κρύβονται πίσω από μεγάλα λόγια, να κρατήσουν μακριά την ενότητα της Αριστεράς, για να νέμονται την ιστορία της και φυσικά την εξουσία και τα οφέλη αυτής. Πίσω από την μεγαλοστομία, πίσω από την αδιαλλαξία συνεργασίας, κρύβεται μια απλή ιστορία εξουσιομανίας και συμφερόντων και τίποτα άλλο. Ένα απλό σενάριο πολιτικής ταινίας στον κινηματογράφο. Όταν θα σκάσει κι αυτή η βόμβα θα το δούμε. Η ανεπάρκειά τους είναι εκκωφαντική, φαίνεται μακριά από το πέλαγος.
•
Τέλος διακατέχεται από μια υπεροψία απέναντι στην υπόλοιπη Αριστερά, αταίριαστη για κομουνιστικό κόμμα, και μια αλαζονεία ως η ηγέτιδα δύναμη σε αυτό τον πολιτικό χώρο, αλαζονεία που έφτασε σε σημεία παροξυσμού στην Πλατεία συντάγματος απέναντι στον εξεγερμένο λαό, για τον οποίο μιλούσε επανειλημμένα με καταφρόνια τουλάχιστον, να το πω ευγενικά, η Παπαρήγα, και εμφανώς τσαντισμένη, που οι αγανακτισμένοι δεν δέχτηκαν να τους καπελώσουν, όπως επεχείρησαν τις πρώτες μέρες και δεν τους επέτρεψαν να συμμετέχουν με τα πανό τους ως ΠΑΜΕ. Πιθανόν να φοβήθηκαν μη γίνει καμιά επανάσταση κι αλόμονό τους.
•
Και εδώ θέλω να κάνω μια μικρή παρένθεση για την πλατεία, σπουδαιότατη ωστόσο, περί δημοκρατισμού, που δεν κατάλαβαν ποτέ. Δημοκρατία σημαίνει πλειοψηφία και όχι δίκιο. Γιατί το δίκιο είναι δυσδιάκριτο όχι πάντα, αλλά κάποιες φορές. Και τότε αρχίζουν τα παιχνίδια, οι ερμηνείες, τα επιχειρήματα, οι αγορεύσεις, οι σοφισμοί. Ενώ η πλειοψηφία έστω και με μια ψήφο είναι σαφής. Αυτό να το χωνέψουν και αυτοί και όλοι. Και εδώ και διεθνώς. Το δίκιο έρχεται από μόνο του όταν λειτουργεί η πλειοψηφία του λαού. Όταν δεν λειτουργεί δεν υπάρχει δίκιο. Απλούστατο. Είναι το φυσικό επακόλουθο της πλειοψηφίας. Όσοι πιστεύουν ότι δημοκρατία είναι το δίκιο αλλού ξημερώθηκαν. Σε αποτυχημένα και επικίνδυνα μοντέλα όπως ο καπιταλισμός και ο υπαρκτός σοσιαλισμός με τις παραφυάδες τους. Γιαυτό οι κομουνιστές φοβούνται τα δημοψηφίσματα όπως ακριβώς τα τρέμουν οι καπιταλιστές σήμερα και από πάντα στο παρελθόν. Σας διέφυγε νομίζω. Όσοι είστε διαβαστεροί και μελετάτε τον κόσμο πάντως θα το γνωρίζετε. Γιατί το θέμα είναι ποιος άλλος θα το κρίνει το δίκαιο αν όχι η πλειοψηφία. Που θεωρούν ότι το δίκαιο είναι μια υπόθεση σοφών. Που θα το κρίνουν αυτοί με άλλα λόγια. Με δικούς τους φυτευτούς και πάλι ανθρώπους. Ειδικούς λέει, πανεπιστημιακούς, το συμβούλιο της επικρατείας. Κουραφέξαλα! Στημένα παιχνίδια. Όπως γίνεται καθημερινά και ασταμάτητα. Παγκόσμια αμφισβητούνται δημοκρατικές κυβερνήσεις πλειοψηφίας από τα οικονομικά συμφέροντα. Γιατί όταν δεν μας αρέσει ένα αποτέλεσμα, το συκοφαντούμε, λέμε ότι είναι άδικο. Έτσι γίνεται. Όταν είναι δίκαιο το αποτέλεσμα, δεν είναι αποτέλεσμα σίγουρης πλειοψηφίας, κοτσάρουμε. Από αυτή τη ζυγαριά δεν γλύτωσε κανείς διεθνώς. Γιατί η εξουσία είναι αχόρταγη και τα βάζει με το αποτέλεσμα όταν δεν της δίνουν το χρίσμα. Εμένα που γράφω, με έμαθε η δημοκρατία των Αθηναίων, να μην αναγνωρίζω κανένα δίκιο, παρά μόνο αυτό της πλειοψηφίας. Ακόμα κι αν κάποτε, πολύ πολύ σπάνια μέσα στις χιλιετίες, πέσει έξω και κάνει λάθος, αυτό είναι και πάλι το προτιμότερο από όλα. Γιατί οι άλλες εκδοχές, κάνουν μόνιμα και συστηματικά συνειδητά λάθη. Βλέπετε την πολιτική μας κατάντια. Στο φινάλε και ο λαός δικαιούται να κάνει λάθος, όπως εσείς κάνετε συστηματικά. Δείτε πίσω την ιστορία σας που τώρα τρέχετε εργολαβικά και καθυστερημένα 60 χρόνια μετά, να προλάβετε τις αποκαταστάσεις των αγωνιστών, να μπαλώσετε τα αμπάλωτα. Όπως κάνουν μόνιμα και σκόπιμα όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις που μας έφτασαν εδώ που αγκομαχάμε και βελάζουμε.
•
Λέτε δηλαδή ότι πρέπει να διαλυθεί το κκε; όχι, όχι δεν λέω αυτό, λέω κάτι πιο δύσκολο, πιο χειρότερο. Λέω ότι πρέπει να διατηρηθεί, αλλά η νεολαία του πρέπει να το σκάψει κυριολεκτικά, γιατί οι παλιοί δεν μπορούν, να το ξεθεμελιώσει και να το ξαναχτίσει με νέα λογική. Να έχει το αυτί της στο τι λέει και προτείνει ο λαός και οι πολίτες όλοι μάλιστα, όλων των απόψεων γιατί αλλιώς δεν μπορεί να είναι κόμμα εξουσίας. Και ακόμα να αποφασίζει μόνο με κάλπες τόσο εσωκομματικά όσο και εξωκομματικά, και να μην χειραγωγεί την θέληση των μελών του με πονηρές ανοιχτές τάχα διαδικασίες, όπου γνωρίζουν όλοι τι ψηφίζει ο δίπλα του. Να μην τολμάει να διαφωνήσει κανείς. Αλλά το θέμα είναι τεράστιο δεν μας φτάνουν οι σελίδες, εδώ έθεσα μόνο την ενότητα της Αριστεράς και την άρνηση του κκε για την συμμετοχή του στην πολιτική ηγεσία της χώρας.

Τέλος η συντρόφισσα Παπαρήγα είναι στην ηγεσία του κόμματος είκοσι χρόνια. Αυτό εσείς το λέτε κομουνισμό, δημοκρατία, σοσιαλισμό, πως διάολο το λέτε. Ισόβιοι ηγέτες πάλι; Με ισόβιους Μαήληδες και Γόντικες; Είσαστε καλά; Ζούμε σε άλλη εποχή. Δεν το καταλαβαίνετε; Τόσο πια αναντικατάστατη είναι η γραμματέας του κόμματος; Κανείς δεν το βλέπει αυτό μέσα και έξω από το κόμμα. Ούτε για αστείο. Δεν επικοινωνείτε καθόλου με τον κόσμο ή τον θεωρείται ηλίθιο. Μόνο δικτάτορες μένουν τόσα χρόνια. Ο Μπεν Άλι, ο Μουμπάρακ και οι λοιποί. Ήδη γίνεται μουλωχτή συζήτηση και στα μέλη σας ακόμα. Έχω δίκιο όταν λέω ότι συκοφαντείτε τον εαυτό σας. Ότι ναρκοθετείτε τον δρόμο σας προς την εξουσία.

Πάμε στο Συνασπισμό τώρα

Ο συνασπισμός είναι εκτροφείο καριεριστών. Ήταν από πάντα. Επίσης μεγάλη σχολή αποστασίας φημισμένη ευρωπαϊκά. Όλοι μιλούν για αυτήν στην Εσπερία. Πριν αιμοδοτηθεί και διευρυνθεί με τις δέκα συνιστώσες και γίνει Σύριζα, είχε προμηθεύσει το πασόκ με πλήθος στελέχη που έφευγαν το ένα μετά το άλλο με σειρά, για να αποφύγουν το φρακάρισμα στην είσοδο της Χαριλάου Τρικούπη. Τέτοιος συνωστισμός. Τόσοι πολλοί ήταν. Και δεν κρατιόντουσαν με τίποτα οι άτιμοι. Απίστευτες εποχές, βοούσε ο τόπος. Ο κόσμος δεν το πίστευε, δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Είχε γυαλίσει το μάτι τους από την τις θέσεις που τους περίμεναν. Ευτυχώς που υπήρχε το αριστερό ρεύμα για παρηγοριά στους ψηφοφόρους του.
•
Ο συνασπισμός είχε από παλιά ένα μεγάλο πρόβλημα εσωτερικής δημοκρατίας, όσο κι αν έχετε ακούσει το αντίθετο από τους κονδυλοφόρους των ΜΜΕ. Όταν ακούτε τέτοια εσείς μικρό καλάθι. Τον έκανε δε στοιχειωδώς αντιλειτουργικό αφού διοικούσε μια μειοψηφία που τον κρατούσε καθηλωμένο σε μια αδράνεια, σε μια εμφανή πολιτική αρρώστια, που τον διέλυε. Τα θυμάστε. Δεν μπορούσε να απογαλακτιστεί από ένα πολύ πολύ κακό παρελθόν. Να απογαλακτιστεί από την ανανεωτική αριστερά όπως αυτοονομαζόταν, ενώ ήταν και για την κουτσή Μαρία στην ελληνική κοινωνία μια καθαρή δεξιά διανοουμενιζόντων, άντε να τις προσθέσουμε τον επιθετικό προσδιορισμό ανανεωτική δεξιά, για να μην πιαστούμε στα χέρια πάλι. Που κανείς δεν καταλάβαινε γιατί έκαναν τον αριστερό αυτοί οι άνθρωποι και τι δουλειά είχαν εκεί μέσα. Ποιος τους πίεσε. Αυτό πια ήταν ένα μυστήριο για όλη την ελληνική κοινωνία. Μήπως ήταν παιδιά Μπουραντάδων και νιώθαν ενοχές; Μήπως; Μήπως; Μήπως; Και τι δεν έβαζε ο νους μας. Φοβερή μόδα κι αυτή. Έτσι άρχισαν και νεοδημοκράτες να κάνουν τον αριστερό, η πεφωτισμένη δεξιά όσοι δεν ξεχνούν. Με αυτή τη δίψα για αριστεροσύνη στις μέρες μας πια, τώρα που μιλάμε, ο Γιώργος βγήκε ακόμα πιο προχωρημένος κι επαναλαμβάνει κάθε τόσο ότι είναι κυβέρνηση αντεξουσιαστών, με εαυτόν κάτι σαν τον Ντουρούτι και τον Ιωακείμ Χοάκιν. Τι τρέλα κι αυτή. Και αυτά όλα χωρίς την παραμικρή αμφιβολία πλέον από απόσταση χρόνου, όπου έφυγε και η τελευταία εναπομείνασα ομάδα υπό τον κύριο Φώτη Κουβέλη. Το τι κακό έκανε αυτή η κωμωδιαακή μειοψηφία εκεί μέσα δεν λέγεται. Τους διέλυσε κυριολεκτικά. Τους κατέστησε απολύτως μάλιστα αναξιόπιστους, ήταν τα καλαμπούρια και τα νούμερα της αριστεράς. Χρειάστηκαν αλλεπάλληλες προσπάθειες και αρκετός χρόνος να απαλλαγούν από αυτή τη πολιτική συμφορά και να σταθούν στα πόδια τους. Και αυτό επετεύχθη χάριν των προσπαθειών του Αριστερού ρεύματος και την επίμονη πίεση του εξωκοινοβουλευτικού χώρου, που ήλπιζε σε μια νέα αρχή από την πολιτική απομόνωσή του, μια επανασύνδεση με παλιούς συντρόφους. Το καταγράφω γιατί μπορώ με το λόγο του παρατηρητή που καιγόταν, ενώ αυτοί του αριστερού ρεύματος ακόμα δεν τα έχουν καταφέρει να μιλήσουν αυτοκριτικά για το παρελθόν τους δημόσια.
•
Αυτό έκανε ένα ανυπολόγιστο κακό στην ελληνική κοινωνία που έψαχνε ένα αποκούμπι, μια άλλη αρχή στην απελπισία πασόκ- ΝΔ, που την πήγε πολλά χρόνια πίσω χωρίς ελπίδα, αφού το κκε είχε στυλώσει τα πόδια σε μια συνεργασία μαζί του και δικαίως σε αυτό, με τέτοιες αντιδραστικές φυσιογνωμίες εκεί μέσα, χωρίς να συνυπολογίσουμε τα προηγούμενα χαμένα χρόνια με τον πασοκόπληκτο Κύρκο που κινούσε όλα αυτά τα νήματα από πίσω θεατά και αθέατα μαζί με τον μακαρίτη τον Παπαγιαννάκη. Διάλυση στην ρημαγμένη ελληνική κοινωνία και αριστερά. Αστείες καταστάσεις, χαμηλές και πάρα πολύ πίσω των απαιτήσεων της κοινωνίας, που τους έβλεπε ανήμπορη, χωρίς ένα φορέα έστω να ξεσπάσει. Να τρώγονται επί πολιτικής σκηνής σαν φιγούρες θεάτρου σκιών, ενώ με ανευθυνότητα να συντρώγουν στα ταβερνάκια σαν να μην έτρεχε τίποτα, αφού είχαν κάνει την πλάκα τους, τις πολιτικές κοντρίτσες τους και την επίδειξη δίκιου και καλλιτερότερου ομιληταρά στις γκομενίτσες τους. Μια ιστορία θλίψης, θλίψης, θλίψης, φρίκης, φρίκης, φρίκης, αγανάκτησης, αγανάκτησης, αγανάκτησης του έλληνα αριστερού πολίτη. Κακιά ανάμνηση και τίποτα άλλο δεν έμεινε. Λες και τους είχε βάλει κάποιος να κάνουν κακό εκεί μέσα. Τέτοια απίθανα σκεφτόμασταν καθώς παρακολουθούσαμε το δράμα στο παλκοσένικο της Αριστερής πολιτικής καθημερινότητας. Κατέστρεφε όλα τα επιχειρήματα και τα δίκια του κόσμου αυτή η πολιτική φάρα. Διέλυε κάθε ελπίδα στο άκουσμά της. Όλοι ανεξαιρέτως οι αρχηγοί και τα μεγαλοστελέχη των ανανεωτικών, δεν καταλάβαινες τι έλεγαν. Ρωτιόταν ο κόσμος μεταξύ του τι εννοούσε ο Κωνσταντόπουλος χθες, τι ήθελε να πει ο Κουβέλης ή η Μαρία παλιότερα. Γρίφος. Αλλά αυτό ήταν, δεν θέλαν να μιλήσουν καθαρά μπας και τους καταλάβει ο κόσμος. Κατάλαβε καθαρά ό λαός όταν άλλοι φύγαν και άλλοι ξεκουμπίστηκαν.
•
Ευτυχώς βρισκόμαστε μακριά πιστεύω από αυτόν τον μεταπολιτευτικό εφιάλτη της ανικανότητας της υπόλοιπης Αριστεράς. Και αυτό χάρη στους καριερίστες που έφυγαν μόνοι τους, αφού το αριστερό ρεύμα ήταν ανίκανο να κάνει την σύγκρουση. Είναι για γέλια πιο πολύ από ότι για κλάματα. Αναρωτιέστε μετά, γιατί με τριάντα χρόνια αποστήματα τύπου Συνασπισμού η ελληνική κοινωνία κατάντησε εκεί που κατάντησε; Μην.
•
Αλλά τα πράγματα ήταν σοβαρότερα στα παρασκήνια.
Η ανανεωτική πτέρυγα του συνασπισμού, είναι αυτή που για πάνω από είκοσι χρόνια, προσπάθησε να εξουδετερώσει την έννοια της προδοσίας, να την εξορίσει από την γλώσσα, κυριολεκτικά να ξεριζώσει τη λέξη από τα χιλιόχρονα σπλάχνα της, να στρεβλώσει και να παρανοήσει τις έννοιές της, και να την παρουσιάσει ακούστε! ως άλλη άποψη και μόνο, παίζοντας με τα νεύρα των πολιτών. Δεν υπάρχει προδοσία έλεγαν, παρά άλλη άποψη, μόνο και μόνο επειδή αυτοί ήθελαν να μηδίσουν, να πάνε σε άλλα απέναντι στρατόπεδα και να μην τους λένε προδότες. Τι εφευρίσκει ο νους του χαλασμένου ανθρώπου, όταν θέλει να προδώσει τις ιδέες του και την ιστορία του! Όταν τους έχουν τάξει οι Πέρσες προνόμια στην αυλή τους.
•
Γιαυτούς η προδοσία ήταν ελευθερία! Έτσι την φαντάζονταν και την εννοούσαν. Φτυστό δηλαδή το πιο εγωιστικό μοντέλο, το πιο φιλοτομαριστικό στυλ του χειρότερου ιστορικά νεοφιλελευθερισμού που γνωρίσαμε. Είναι αυτή η προδοσία του ανθρώπου και της γης, που λέμε ελεύθερη αγορά, που προπαγάνδισε και πέτυχε εν πολλοίς ο μονεταρισμός. Μια ελευθερία ασυδοσίας πλήρους. Αυτή που ψήφιζε ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν, χωρίς καν αυτή η αλητεία να κάνει εσωτερικό δημοψήφισμα, με μεθοδεύσεις που δεν ρωτήθηκαν οι αγωνιστές και τα μέλη, με επί κεφαλής τον Κωνσταντόπουλο του Παναθηναϊκού. Τόσο σοβαρά πρόσωπα.
•
Αυτές ήτα οι βαθύτερες απόψεις των συντρόφων σας φίλοι του συνασπισμού και τις ανεχθήκατε εγκληματικά μέχρι να φύγουν από μόνοι τους, άλλοι από φυσικό θάνατο και άλλοι με εθελοντική δική τους αποχώρηση, αντί να τους διώξετε εσείς από τους κόλπους σας, σαπίζοντας μαζί τους ανίκανοι να σηκώσετε ανάστημα πολιτικό και κοινωνικό, με τους πολίτες να σας απομονώνουν όλους μαζί με αυτούς δίπλα σας, και τιμωρώντας σας φανερά και ρητά οι ψηφοφόροι σας, στέλνοντάς σας έξω από την βουλή για μια τετραετία. Επειδή δεν είχατε το κουράγιο να του διώξετε με κανονικές δημοκρατικές διαδικασίες ψηφοφορίας. Βάλατε τις παρέες σας και τις γνωριμίες σας πάνω από τους πολίτες και τον αγώνα τους, ανάξιοι να κατανοήσετε τι είναι στοιχειωδώς η ηγεσία στην πολιτική. Τι είναι ευθύνη απέναντι στους συμπολίτες σας και στην ιστορία. Γιαυτό σαπίσατε εκεί μέσα. Ακριβώς γιαυτό. Πάλι καλά που έγινε η διεύρυνση με τις συνιστώσες που σας έσωσαν και σας έδωσαν μια ανάσα ζωής, πού κι αυτή δεν μπορείτε και δεν ξέρετε που να την οδηγήσετε.
•
Τους έφαγε η αναποφασιστικότητα. Αυτή είναι η λέξη ταυτότητα που τους χαρακτηρίζει πλήρως. Η αναβολή στο αύριο κι όλο σε αυτό. Το θέμα είναι να ακούτε τους πολίτες. Γιατί αυτό σας αναζωογονεί και σας ανανεώνει. Αυτή είναι η μόνη δημοκρατικότητα. Αλλιώς γίνεστε ένας νεκρός οργανισμός. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να πιστέψετε ότι μπορείτε να γίνετε κόμμα εξουσίας. Μόνο έτσι ακούτε τους πολίτες και όχι τους ψηφοφόρους σας, δηλαδή κανέναν στο τέλος, όπως με το σχέδιο Ανάν. Την ίδια γιατρειά και φάρματα με το κκε χρειάζεστε, όχι να αποφασίζετε εσείς για τα εθνικά, τα οικονομικά, τα συνδικαλιστικά αλλά οι πολίτες. Ποιόν ρώτησε η αντιδημοκρατικότατη, η ψυχοπροβληματική ομάδα επαναστατικής παράκρουσης που έφερε τους 200 στη νομική. Και εδώ πραξικοπηματάκι σύντροφοι κανονικά όπως τα μεγάλα κόμματα, όπως οι ανανεωτικοί του Συνασπισμού.
•
Τα κόμματα της Αριστεράς δεν είναι στόχος ζωής αλλά μέσον ζωής. Ένας μηχανισμός και μόνο, που σκοπό έχει να φέρει σε πέρας τον στόχο του. Και αυτό δεν γίνεται όταν δεν αλλάζουν, όταν δεν ανανεώνονται οι βουλευτές του κυρίως που είναι το δημόσιο πρόσωπο του κόμματος. Ξέρετε για ποιους μιλάω. Αυτούς που τόσο τα μέλη όσο και οι πολίτες, δεν εννοούν να τους βλέπουν για δεκαετίες στους ίδιους θώκους βουλευτές της Αριστεράς στη βουλή. Και αυτό στην Αριστερά είναι έξω από τις αρχές και τις διακηρύξεις της, είναι το λιγότερο ανεπίτρεπτο. Το ίδιο και στο κκε βέβαια. Ο μηχανισμός όταν δεν αλλάζει μεταμορφώνεται από μέσο σε στόχο. Και τότε όλα έχουν γίνει ένα μεγάλο πολιτικό ψέμα.
•
Οι επόμενοι μήνες είναι η τελευταία ευκαιρία για την Αριστερά να εμφανισθεί ενωμένη. Αλλιώς δεν έχουν ρόλο ύπαρξης. Κανένα. Τελεία και παύλα. Ούτε καν να το συζητάτε αυτό, αλλιώς τελειώσατε. Γιατί οι εξελίξεις τρέχουν και είναι τρομακτικές και τρομοκρατικές για τον λαό μας. Κι αν δεν θέλει το κκε, θα συρθεί από τις ίδιες του τις δυνάμεις. Αν όχι, η αριστερά πρέπει να διαλυθεί ως άχρηστη. Ως αυτή που δεν μπόρεσε ποτέ να παίξει τον ιστορικό της ρόλο ούτε κατά προσέγγιση και άρα δεν χρειάζεται καθόλου. Αντίθετα κάνει κακό μέγιστο η ύπαρξή της, αφού επιβιώνει ανεξήγητα, ιδιαίτερα περιέργως και ύποπτα, ένα παράδειγμα που αντί να ενθαρρύνει αποθαρρύνει με την ύπαρξή της την ανθρώπινη ψυχή.
Οι εργαζόμενοι ας επιλέξουν ή ας δημιουργήσουν άλλα κόμματα. Έχουν κι αυτοί την ευθύνη τους. Όχι όμως τα ήδη επαναληπτικά αποτυχημένα.



* επόμενη ανάρτηση, μετά τις εκλογές.

Πώς να αρχίσουμε;

Για να κάνουμε μια καλή αρχή πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Γιατί τα παλιά μας υλικά είναι όλα σάπια. Τα κιούγκια και οι σωληνώσεις όλα σπασμένα. Οι πόρτες δεν κλείνουν, τα ηλεκτρικά δεν δουλεύουν, νερό δεν τρέχει, οι κατσαρίδες κυριαρχούν. Θα χρειαστούμε επίσης άλλο τόπο στη σκέψη μας, γιατί ο παλιός είναι γεμάτος από στοές και λαγούμια που άνοιξαν τα τρωκτικά και κατέφαγαν τα θεμέλια του. Δεν μπορούμε να ξαναχτίσουμε εκεί. Ένα ερείπιο που κατεδαφίζεται μόνο του, όχι από τον χρόνο αλλά από τις απάτες του.

Μια σκόνη δύσοσμη σαν θειάφι απλώνεται παντού γύρω όπου θυμηθούμε. Στα σπίτια και στους δρόμους στις πόλεις και στις πλατείες, στις σχέσεις μας που έχουν φαρμακωθεί. Οι νόμοι δεν λειτουργούν σε αυτή την ουτοπία του κακού που εγκαταστάθηκε στη χώρα μας. Οι παλιές δομές είναι ήδη ολοσχερώς θρυμματισμένες στη συνείδησή μας. Ότι δε πλησιάζει σε αυτά τα παλιά υλικά σαπίζει αμέσως, όπως τα φρούτα και τα λαχανικά που βάλαμε μαζί με τα χαλασμένα. Κάθε προσπάθεια να συνταιριάξουμε το παλιό με το νέο αποτυγχάνει αδιάκοπα, και εμείς δεν μαθαίνουμε.
•
Κάτι καινούργιο πρέπει να ανατείλει, κάτι καινούργιο πρέπει να γεννηθεί αυτή τη φορά. Και αυτό θα προέλθει μόνο από μας και όχι από τις παλιές δομές που τρέχουν να προλάβουν να ξαναβγούν πάλι μπροστά από τα γεγονότα, με τα παλιά κόμματα ανέπαφα όπως ονειρεύονται κι αυτή τη φορά.

Ένα κανάλι, μια τράπεζα, μια Δέκο.

Αυτή είναι η πρόταση. Περιορισμένη σε αυτές τις δυνατότητες που διαθέτει ο λαός μας. Θα παρουσιαστεί εδώ δοκιμιακά αλλά συγκεκριμένα, δηλαδή σαν ουσία μιας άλλης πολιτικής, σαν ουσία μιας άλλης νέας οικονομίας και σαν ξεκίνημα για καινούργιες σχέσεις μεταξύ των πολιτών, χωρίς τα φαρμάκια και τα δηλητήρια του παρελθόντος, χωρίς την καχυποψία των ρουσφετιών και της πελατειακής διαπλοκής με το παλιό που θα αντιστέκεται.
•
Υπάρχουν βέβαια κοσμοθεωρίες εξαιρετικές που έχουν φτιάξει θαυμάσιες δημόσιες δομές, οργανώσεις και προγράμματα. Εμείς όμως δεν θα φτάσουμε καθώς δείχνουν τα πράγματα τόσο μακριά. Ας αρκεστούμε σε αυτά που μπορούμε. Σε προσιτές στις δυνάμεις μας αλλαγές και κατακτήσεις.
•
Γιατί ο μαξιμαλιστής που προτείνει τα πάντα, πλειοδοτώντας όσο πιο ανατρεπτικά μπορεί αυτές τις μέρες για να μας σκιάσει τα μάτια, είναι ο πρώτος σάπιος παράγοντας που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα με την μαξιμαλιστική πρότασή του, υποβαθμίζοντας τις προσπάθειές μας στις πλατείες, λες κι αυτός τα κατάφερε καλλίτερα. Ας μάθουμε να τον αναγνωρίζουμε λοιπόν κι αυτόν, που μας μιλάει για πλήρη επανάσταση με την ντουντούκα του.
•
Συγχρόνως ακούμε πάλι ανώριμες φωνούλες στις πλατείες, για γενικές απεργίες και ολικές επαναστάσεις από όψιμα ξυπνήσαντες που χάσαν την δουλειά τους, και ψάχνουν μόνο ένα μεροκάματο, αδιάβαστους της ζωής και ανέτοιμους για κάθε προσπάθεια, όταν δεν μπορούμε ακόμα να δέσουμε τα κορδόνια των παπουτσιών μας στις εκάστοτε εκλογές. Όταν δεν κατορθώσαμε ποτέ εθνική ανεξαρτησία τα τελευταία 188 χρόνια. Και όταν τον περασμένο δεκέμβριο του 2010, ένα χρόνο ήδη βουτηγμένοι μέσα στο μνημόνιο, στις δημοτικές εκλογές ξαναψηφίσαμε Πασόκ. Δεν είμαστε για μεγαλύτερα και πιο σημαντικά κοινωνικά πράγματα και κατακτήσεις ακόμα να πω, για να μην αδικήσω το μέλλον και τις γενιές που θα γεννηθούν.
•
Οργανώνουμε λοιπόν τη σκέψη μας. Ξέρουμε τι απαιτούμε στον νέο κόσμο της ελλάδας που ελπίζουμε θα φτιάξουμε όλοι μαζί. Δεν ζητάμε αόριστα μια δημοκρατία συγκεχυμένη όπου ο κάθε ένας θα εννοεί άλλο από τους άλλους, ότι τον βολεύει προσωπικά ή ότι τα συμφέροντα θα προθυμοποιηθούν να προτείνουν ώστε να μην αλλάξει τίποτα για μια ακόμη φορά.

Ένα κανάλι

Όλα τα κανάλια είναι δικά τους! Δεν άφησαν ούτε μια συχνότητα για μας! Έτσι για να μην αγανακτήσουμε και εξεγερθούμε. Ανήκουν όλα σε επιχειρηματίες, σε μεγαλοεκδότες, σε εφοπλιστές και σε πλούσιους. Όλα, μα όλα. Και πιο πολύ τα κρατικά, που ανήκουν στις ισχυρότερες ελίτ της πλουτοκρατίας, ως να ήταν ιδιόκτητα. Ούτε ένα δεν υπάρχει να λέει και να ακούει τη φωνή μας. Ούτε εθνικής ούτε καν τοπικής εμβέλειας. Όλα σπρώχνουν συμφέροντα, όλα γίναν κονοματζίδικα και πουλάνε χυδαία τα προϊόντα τους, διακόπτοντας τις ειδήσεις, διακόπτοντας τις συζητήσεις, διακόπτοντας τις ταινίες απροειδοποίητα. Και όλα λένε ψέματα, όλα μας δίνουν κομμάτια μόνο αλήθειας, δόσεις μόνο αλήθειας, από ότι συμβαίνει καθημερινά στον πραγματικό κόσμο. Προκαλούν και ξεσκίζουν καθημερινά την όποια δημοκρατία απόμενε στους τύπους. Τα ξέρουμε όλοι καλά. Μα κυρίως μέσα από αυτά τα κανάλια, μας χειραγωγούν στις πιο αντιδραστικές και αντιδημοκρατικές επιλογές στις εκλογές, στα μεγάλα εθνικά θέματα όπως στο σχέδιο Ανάν, αλλά και στα καθημερινά προβλήματα.
•
Μας φιλοξενούν και μας κάνουν χάρη νομίζουν, όπως διαλαλούν κάθε τόσο, ώστε να το χωνέψουμε καλά όλο και περισσότερο, ώστε να το θεωρήσουμε στο τέλος και καλοσύνη τους που μιλάμε καμιά φορά. Τόσο σίγουροι είναι ότι οι συχνότητες είναι ιδιοκτησία τους. Αν είμαστε καλοί και υπάκουοι, ευγενείς υποτακτικοί απέναντί τους, με στρογγυλεμένο λόγο σαν τον δικό τους, που να μιλάμε ώρες χωρίς να λέμε τίποτα, τότε θα μιλήσουμε. Μας αφήνουν. Ξεδοντιασμένους και ευνουχισμένους. Υπό το άγρυπνο κιόλας βλέμμα των συντονιστών δημοσιογράφων και των εξίσου επικίνδυνων τεχνικών. Δείχνουν έτσι και δημοκράτες. Τότε ναι, έτσι μπορούμε να έχουμε ισηγορία. Μια στημένη ισηγορία μαϊμού, όπως όλα είναι στημένα και μαϊμού στον τόπο μας. Και μείς κοιτιόμαστε, γιατί άλλα λέμε μεταξύ μας, άλλα λέμε στην οικογενειά μας ή με τους φίλους μας, και άλλα λέμε όταν πολύ σπάνια βρεθούμε στην τηλεόραση κάποιος από μας. Θαύμα! Θαύμα! Αναφωνούν οι συγγενείς και οι φίλοι του καλεσμένου που ακούν και βλέπουν. Αυτό γίνεται τελείως ανεξήγητα διαμαρτύρονται. Η πίεση, τα άγρια τζαρτζαρίσματα των δημοσιογράφων, οι απροκάλυπτες επεμβάσεις των τεχνικών, οι διακοπές, τα κόλπα με το μανουβράρισμα των λεγομένων σου, το σάστισμα που νιώθεις, αλλοιώνει τις απόψεις και πεποιθήσεις σου. Κάτι παθαίνεις ξαφνικά και μένεις άφωνος ή με τρακαρισμένη την σκέψη σου. Αυτά όμως είναι τα μεγάλα θαύματα του θεού των εικόνων και των καναλιών φίλε. Αυτά είναι τα μεγάλα μυστήρια της χειραγώγησης.
•
Ένα κανάλι όπου θα συναντιόμαστε εκεί κάθε μέρα όλοι. Μόνιμα.! Ως κατεκτημένος θεσμός.! Θα είναι το σύνταγμα μας και οι πλατείες μας. Θα είναι οι καθημερινές μας συζητήσεις, χωρίς εγκάθετους των συμφερόντων και παράσιτα της τηλεοπτικής εξουσίας. Όπου θα συζητάμε τα μεγάλα και μικρά προβλήματα της χώρας μας. Θα είναι οι γενικές συνελεύσεις μας, οι δεξαμενές σκέψης και ανακαλύψεων που θα γεννάνε τα μυαλά μας ελεύθερα, προσφορά στην ελληνική κοινότητα, προσφορά στην ελληνική συλλογικότητα, που πρέπει να ξαναχτίσουμε πάλι σύντομα. Μέσα από το δικό μας κανάλι.
•
Αυτό το κανάλι θα μας μορφώνει πολιτικά με τους διαλόγους μας, θα μας ενώνει μέσα από συνεχείς αμαγείρευτες δημοσκοπήσεις. Θα γίνουν τότε οι δημοσκοπήσεις κανονικά δημοψηφίσματα. Θα ξέρουμε τι μας γίνεται και τι θέλουν οι πολίτες πανελλαδικά και κατά τόπους. Κατά ομάδες και επαγγέλματα. Ποιοι θα έχουν δίκιο και ποιοι άδικο. Θα ζυμωνόμαστε όλοι εκεί μέσα. Ένα κανάλι που θα μας δείχνει το δρόμο της μη στημένης αλληλεγγύης των συμφερόντων των συνδικάτων και των συντεχνιών, της αληθινής θέλησης των πολιτών, χωρίς τα συμπεράσματα των δημοσιογράφων και των πολιτικών. Θα μας διδάσκει την εκλαϊκευμένη επιστήμη και τα μαθηματικά, θα μας λέει τα μαθήματα των σχολίων καθημερινά και με επαναλήψεις. Θα μαθαίνουμε οι πάντες άριστα όλα τα αναγκαία της ζωής. Θα μαθαίνει στις παλιές γενιές κομπιούτερ και νέες τεχνικές πανεύκολα και ευχάριστα. Όλα από εμάς, από εθελοντές που θα μας πλαισιώνουν άπαντες δωρεάν. Τα καλλίτερα μυαλά θα μας αγκαλιάσουν. Θα λύνουμε τα δυσκολότερα προβλήματα όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης από εθελοντές καθηγητές. Κατανοητά για κάθε ελληνόπουλο. Ένα κανάλι θησαυρός γνώσης επί εικοσιτετραώρου λειτουργίας. Θα μας ξανακάνει να διψάμε για γνώση και όχι να την απεχθανόμαστε όπως τώρα σαν καταναγκαστική και ανταγωνιστική κατάρα που μας γδέρνει οικονομικά. Θα μας μάθει την οικονομία απέξω και ανακατωτά, την ιστορία μας απέξω και ανακατωτά, τα λάθη μας επίσης, την αυτοκριτική μας, τους αγώνες μας, χωρίς παρεμβολές, ψίθυρους, παραπλανητικές ανακοινώσεις και κάθε είδος δημοσιογραφικής αλητείας, όπως απόψεις χωρίς αντίλογο ή ακόμη χειρότερα με στημένους αντίλογους καινούργιων καριεριστών διανοούμενων και πολιτικάντηδων.
•
Ένα κανάλι δικό μας οπωσδήποτε για να αρχίσουμε. Για να πατήσουμε στα πόδια μας πάλι. Για να είμαστε επί τέλους. Για να ξεκινήσουμε να υπάρχουμε. Είμαστε όλοι μουγγοί χωρίς αυτό όπως τώρα. Ολόκληρος λαός χωρίς βήμα!! Μια φίμωση απέραντη και απόλυτη. Δεν μιλάμε παρά μέσα από το κόλπο των αντιπροσώπων, που μιλάνε αυτοί για μας και εμείς μόνο ψηφίζουμε σαν ζώα. Με κάλπες ταχυδακτυλουργών που βγάζουν από μέσα ότι θέλουν, και αλλάζουν τους κανόνες όποτε θέλουν. Εκλογικές και πολιτικές παράγκες. Θέλουμε ένα κανάλι δικό μας κατεπειγόντως τώρα, για να ανασάνουμε. Αυτοδιαχειριζόμενο και με σειρά ομιλητών από κληρωτίδα και μόνο. Χωρίς τα μαγειρέματα εκπαιδευμένων τακτικιστών και δολιοφθορέων του λόγου, σπουδαγμένων στα γραφεία χειραγώγησης των κομμάτων. Που σε κουράζουν και σε εξοντώνουν με τα διαδικαστικά επί των διαδικαστικών των διαδικαστικών, και πάει λέγοντας. Αυτό το φαινομενικά δημοκρατικό παιχνίδι της αθέατης χειραγώγησης. Αποκλείοντας εξ αρχής τα συνδικαλιστικά και κομματικά κόλπα και τερτίπια, της δια βοής και δια ανατάσεως των χεριών απάτες, που θα προσπαθήσουν να εισχωρήσουν. Θα μάθουμε και αυτούς να σκέφτονται ελεύθερα, και να μην είναι τακτικιστές στο λόγο τους όπως τους έμαθαν τα κόμματα και όλα τα συνδικάτα τους.
•
Ένα κανάλι επί τέλους χωρίς ούτε έναν δημοσιογράφο. Ξέρουμε να συντονίζουμε και να δημοσιολογούμε μόνοι μας καλλίτερα από τους επαγγελματίες καταστολείς μας. Ένα κανάλι χωρίς διαφημίσεις καθόλου! Έχουμε παραιτηθεί από την εθνική μας περιουσία, τα ερτζιανά μας. Σκεφτείτε τα υπόλοιπα. Τι δρόμος ανοίγεται με αυτό το μικρό εργαλείο, γιατί θα είναι μια επανάσταση τεραστίων διαστάσεων.

Μια Τράπεζα

Τι χαρακτηρίζει τις τράπεζες; Ότι είναι συγκοινωνούντα δοχεία όλες μεταξύ τους. Ότι είναι όλες μια. Ουσιαστικά το σύστημα είναι μια παγκόσμια τράπεζα με παραρτήματα σε όλες τις χώρες. Ένα σύστημα συγκοινωνούντων και αλληλοεξαρτώμενων δοχείων παγκόσμια, που δεν μπορούν να πάψουν να συγκοινωνούν και άρα να αλληλοεξαρτώνται μεταξύ τους καθ οιονδήποτε τρόπο. Και δεν μπορεί καμία να απομονωθεί από τις άλλες εφόσον εισάγονται στο χρηματιστήριο. Πως γίνεται αυτό; Το πρώτο στάδιο κάθε τράπεζας είναι η μετοχοποίησή της. Ένα ποσοστό του αρχικού κεφαλαίου μετοχοποιείται, οι μετοχές αυτές που αγοράζονται από πολίτες αυξάνουν και δυναμώνουν το αρχικό κεφάλαιο και αποδίδουν ένα μέρισμα στους μετόχους. Αυτό επαναλαμβάνεται κατά καιρούς όταν η τράπεζα μεγαλώνει και μετοχοποιεί κάποια κέρδη, αυξάνοντας την κεφαλαιακή της δύναμη και αντλώντας συγχρόνως πρόσθετα κεφάλαια για τις δανειακές της ανάγκες. Και αυτό αφορά τόσο τις ιδιωτικές όσο και τις κρατικές. Επίσης οι κρατικές τράπεζες εκδίδουν ομόλογα, ένα είδος εφάπαξ μετοχές κι αυτά, για να αντλούν κεφάλαια για τις υποχρεώσεις τους, όταν δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν.
•
Το δεύτερο στάδιο είναι η εισαγωγή τους στο χρηματιστήριο. Εκεί συναντιούνται όλες μαζί σε μια υπερτράπεζα όπου παίζουν χαρτιά μεταξύ τους. Όπως στο καφενείο. Μόνο που εδώ παίζουν μεγάλα ποσά ιλιγγιώδη. Η υπερτράπεζα είναι το καζίνο των τραπεζών και λέγεται χρηματιστήριο. Εκεί οργιάζει πλέον η κάθε είδους απάτη και κομπίνα, όπου εκδίδονται επικίνδυνα ομόλογα τοξικά όπως ονομάσθηκαν, με υπόσχεση ανεξήγητου μεγάλου κέρδους, όπου η ρουλέτα μπροστά τους γίνεται αθώα και ο Μπλακ Τζακ κολιτσίνα. Όταν λοιπόν μπεις εκεί μέσα στο χρηματιστήριο, δεν έχει γυρισμό και γλυτωμό. Οι μετοχές σου δηλαδή και τα ομόλογα δεν έχουν εθνικότητα και προστασία καμιά. Όποιος θέλει αγοράζει και πουλάει όπου και όπως νομίζει, τις υπονομεύει ή τις υποστηρίζει ανάλογα με τις προβλέψεις και τα συμφέροντά του μέσα από τα παιχνίδια του κέρδους. Εκεί πια τον πρώτο λόγο τον έχουν οι μεγαλύτεροι και πιο καπάτσοι παίχτες, οι πιο ψεύτες και απατεώνες, οι πιο αδίσταχτοι τοκογλύφοι. Εκεί τζογάρονται σε δευτερόλεπτα τα πάντα. Έτσι λοιπόν όλες οι εισηγμένες τράπεζες γίνονται μία. Γιαυτό ακριβώς έχουμε τις μεγάλες κρίσεις όπως τώρα, όπου καλούνται οι κυβερνήσεις, οι πολίτες δηλαδή και μόνο, να πληρώσουν για να σώσουν τις τράπεζες ή τις χώρες από την χρεοκοπία τους, όπως εμείς.
•
Όλες οι αξίες όπως νερό, ρύζι, σιτάρι, πατάτες, οι άμεσες οι σπουδαιότερες οι πιο αναγκαίες τροφές της ανθρωπότητας, έως ότι άλλο παράλογο μπορεί να φαντασθεί ο άρρωστος νους του ανθρώπου, ισοτιμούνται, γίνονται ένας αχταρμάς ανομοιογενέστατος και τζογάρονται κατά φονικό άμεσο τρόπο για την επιβίωση ή όχι των λαών. Βασιλεύει το ποντάρισμα σε ότι νομίζει ο καθένας για να κερδίσει στοιχήματα, όπου ο παίχτης ποντάρει ακόμα και στον θάνατο του άλλου και ένας άλλος στην ζωή πάλι του ίδιου προσώπου. Έτσι παίζεται το παιχνίδι αυτό τα γνωστά c d s. Όπου με την σύμφωνη γνώμη των επίσημων αρχών των κρατών, οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες παίζουν κάποια στιγμή αγοράζοντας ή πουλώντας χωρίς χρήματα. Μόνο με την υπογραφή τους ότι δεσμεύονται να δώσουν τα λεφτά εάν χάσουν, χωρίς να τα δείξουν ή να τα καταθέσουν πριν. Πανηγύρι δηλαδή απάτης και ψεύδους. Εκεί δεν υπάρχουν υγιή ή τοξικά χρηματιστηριακά ή τραπεζικά προϊόντα, δέχονται τα πάντα, αρκεί να κερδίζουν. Όλα είναι νόμιμα. Σφαγή κανονική σε πόλεμο.
Και που βρίσκουν όλα αυτά τα λεφτά οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια; Από τους καταθέτες πολίτες τους βέβαια. Με τα λεφτά του κόσμου γίνεται όλο αυτό το σφακτήριο, το θανατηφόρο παιχνίδι. Δίνει ένα μικρό έως ανύπαρκτο τόκο στους καταθέτες και παίρνει έναν υπέρογκο από αυτούς που έχουν ανάγκη από λεφτά.
•
Εμείς λοιπόν, αν θέλουμε να απαλλαγούμε από όλα αυτά που στενάζουν σήμερα τη γη μας και τους ανθρώπους μας, εάν επιλέγουμε σαν πολίτες αυτή την πρόταση ζωής χωρίς βέβαια κέρδος, χρειαζόμαστε μια τράπεζα δική μας λαϊκής βάσης, χωρίς μετοχές και μετόχους καθόλου!! Αυτή είναι η μόνη διαφυγή, η μόνη σταθερότητα. Και επομένως χωρίς καμιά σχέση με τα χρηματιστήρια και το διεθνές μακελειό των κρίσεων κάθε τόσο. Μια τράπεζα δηλαδή κουμπαρά και μόνο. Απόλυτα ασφαλή. Ένα δοχείο μη συγκοινωνούν με τα άλλα. Θα καταθέτουμε το μικρό μας περίσσευμα, και ο κουμπαράς μας θα δανείζει άτοκά, όχι επιχειρήσεις και λοιπούς τέτοιους ρισκαδόρους που θα αποκλείονται, αλλά πρώτης γραμμής μόνο ανάγκες, ή με μικρό επιτόκιο όσοι θέλουν να αποκτήσουν ένα σπίτι για παράδειγμα. Μια τράπεζα αλληλεγγύης.
•
Άλλα δάνεια καταναλωτικά δεν θα υπάρχουν. Εκεί η Moody`s, η Fitch και η Standard & Poor`s δεν θα έχουν πέραση καμιά. Η ανθρωπότητα θα τους βλέπει ανίσχυρους να μας υποβιβάσουν ή και να μας αναβιβάσουν. Δεν θέλουμε ούτε καλημέρα με όλους αυτούς. Αντίθετα εμείς θα μπορούμε να προβλέπουμε και να αξιολογούμε με σιγουριά, τι κακό θα συμβεί σε όλους όσους αποφασίζουν να τζογάρουν τη ζωή τους και τον μόχθο τους στα κέρδη των τραπεζών και των χρηματιστηρίων.
Μια τράπεζα κουμπαρά λοιπόν, όπου θα φυλάμε το περίσσευμά μας και θα δανειζόμαστε ελαφρά μόνο για πρώτες ανάγκες και με την σύμφωνη γνώμη των συμμετεχόντων της γενικής συνέλευσης, εμάς των υπολοίπων δηλαδή. Μια τράπεζα αλληλοβοηθείας.
•
Και φυσικά οι οφ σορ εταιρίες που είναι η κερκόπορτα του βρώμικου, του μαύρου χρήματος, του υποκόσμου και της απάτης, θα είναι διαρκώς κλειστή. Ή καλλίτερα δεν θα υπάρχει από κατασκευής μια τέτοια πόρτα. Όποιος πολίτης διαθέτει τέτοια εταιρία, δεν θα γίνεται δεκτός στην τράπεζά μας, αν δε πει ψέματα θα κατάσχονται ή δημεύονται οι καταθέσεις του στην ανάλογη απώλεια που υπέστη η τράπεζά μας, και θα φεύγει κλωτσηδόν από την κοινότητα.
Αυτή είναι η πρόταση για ένα μέλλον με χαμόγελο και ελπίδα.

Μια ΔΕΚΟ

Γιατί σε αυτό το δίπτυχο, ενός καναλιού και μιας τράπεζας, να προσθέσουμε και μια ΔΕΚΟ, θα σκεφτεί κανείς εύλογα και σωστά. Τι νόημα έχει αυτό; τι σημαίνει μια δημόσια επιχείρηση κοινής ωφέλειας σε ένα νέο ξεκίνημα;
Η επιλογή της ΔΕΚΟ έχει παιδευτική σημασία για την εργατική τάξη, η οποία πρέπει να ξαναβρεί τον παλιό εαυτό της. Έχουμε μείνει πίσω, πολύ πίσω εν σχέση με τους άλλους λαούς και πολίτες άλλων χωρών. Θέλουμε μια ΔΕΚΟ, να ξαναδώσει το χαμένο παράδειγμα στην εργατική τάξη, να ξαναχτίσει το χαμένο γόητρο της εργατικής τάξης, που κατασπαράσσεται σε συντεχνίες αδίσταχτες ολούθε και παντού, με μοναδικό σκοπό να καταφέρνει να παίρνει αυξήσεις, οφίτσια και επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης και μεταφοράς φακέλου, και τίποτα άλλο απολύτως. Ώσπου ήρθε η κρίση και το μνημόνιο και τους φύγαν τα επιχειρήματα. Τσιρίζοντας συγχρόνως για τον δημόσιο χαρακτήρα των ΔΕΚΟ, με σκοπό να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια, να μας εξαπατήσουν και να μας κοροϊδέψουν όλους εμάς τους βλάκες, ότι αγωνίζονται μόνο και μόνο για το καλό της χώρας και το δικό μας. Η ΔΕΚΟ χρησιμοποιείται ως αναγκαίο παράδειγμα δια να κάνουμε μια αρχή. Για να δείξουμε πως έχουν υποχρέωση οι εργαζόμενοι στο δημόσιο να συμπεριφέρονται και να αμείβονται με κοινούς κανόνες διορισμού και μισθοδοσίας σε όλο το δημόσιο τομέα.
•
Ας πάρουμε τη ΔΕΗ για παράδειγμα ή όποια άλλη θέλετε. Πριν μιλήσουμε για οτιδήποτε άλλο, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πλήρως και απόλυτα, ότι εκεί μπαίνουμε όλοι με τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Πρώτον λοιπόν, κανείς από το παράθυρο και το φεγγίτη. Κανείς με ρουσφέτι και πελατειακή σχέση πολιτικού και εργαζόμενου. Αυτή την δόλια αλήτικη σχέση συναλλαγής του παρελθόντος εις βάρος των άλλων πολιτών, που πρέπει να σταματήσει εδώ. Μια σχέση που τελείωσε ήδη στη συνείδησή μας. Και όποιος διαφωνεί ας μην φωνάζει, παρά να το βάλει στους κανόνες και τους νόμους της δημοκρατίας, στην ψηφοφορία των πολιτών δηλαδή και όχι μόνο των συναδέλφων του όπως συνήθως προτείνει επιλεκτικά. Είναι ένα δημοψήφισμα που έχει γίνει ήδη προ πολλού μέσα μας, και η κάλπη βγήκε καταδικαστική για αυτούς.
•
Δεύτερον. Ενιαίο μισθολόγιο συμπολίτη, για το οποίο όλοι φωνάζετε υπέρ του γιατί δεν το θέλετε. Ποιος φράζει τον δρόμο της εφαρμογής του, ποτέ δεν καταλάβαμε. Λες και είναι κάτι τόσο δύσκολο και μυστηριώδες. Ακόμα, παραδίδουμε κερδοφόρα την δημόσια επιχείρηση κάθε χρόνο απαρέκλητα. Το περίσσευμα δεν το κάνουμε αυξήσεις, αλλά το δίνουμε στην πολιτεία και τους πολίτες της. Αγαπάμε τη δουλειά μας, γιατί αν δεν την αγαπάμε θα την κοπανάμε κάθε μέρα αν μπορούμε. Και ο έλεγχος στην καθημερινή προσέλευση δεν γίνεται από τους ίδιους εργαζόμενους, που κανονικά πρέπει να τον αρνούνται και όχι να τον επιδιώκουν. Και βέβαια η παρωδία των ΕΔΕ ( ένορκων διοικητικών εξετάσεων) σταματάει. Τα λέμε αυτά, γιατί ακριβώς ζήσαμε και θυμόμαστε μια εξαιρετική, μια καταπληκτική ελληνική εργατική τάξη, που αγωνιζόταν για τα δίκαια αιτήματά της μόνο, και είμαστε περήφανοι που ανήκαμε σε αυτήν. Που την καμαρώναμε και ο ελληνικός λαός την είχε το κορυφαίο παράδειγμα για τον εαυτό του. Έτσι όπως την αποτύπωσαν, την τραγούδησαν και την ύμνησαν οι ποιητές μας και οι λογοτέχνες μας.

Καλό καλοκαίρι