Λογιστικός έλεγχος του χρέους!

Με ενθουσιασμό υποδέχθηκαν οι πολίτες τα νέα. Άλλοι, πιο καχύποπτοι πιο βασανισμένοι πολιτικά ίσως, χάρηκαν μεν, αλλά έβαλαν και ένα ερωτηματικό. Δεν βλάπτει. Είναι μια μάχη που αρχίζει, η μάχη των μαχών για την Ελλάδα, που ξεκινάει θεσμικά μέσα από το κοινοβούλιο και υποστηρίζεται από όλους τους εργαζόμενους πιστεύω. Πάντως όπως και νάχει η είδηση παραήταν θετική.                                                                          

Τα ερωτήματα ήταν ανάγλυφα και είχαν την σοφία τους.                                                                   

Σοβαρά μιλάτε; Ακούστηκε κάτι τέτοιο; Ειπώθηκε πράγματι; Το είπαν στη βουλή επίσημα; Εννοείτε δηλαδή ότι  πήρε τον δρόμο του ή θάχουμε πάλι τα ίδια; Σαν απίστευτο φαίνεται. Αν είναι έτσι, τότε μπράβο Ζωή Κωνσταντοπούλου! Επί τέλους. Μπράβο σε όλη την κυβέρνηση και τον πρόεδρο που το υποστηρίζει. Ακόμα δεν το πιστεύει κανείς, χωρίς να αμφισβητεί καθόλου τον Συριζα τόσο στο σύνολό του όσο και τα στελέχη του ξεχωριστά. Τόσο καταχωνιασμένο ήταν και τόσο μακρινό κοινωνικό και εθνικό όνειρο. 

Αμέτρητα τέτοια ερωτήματα στην πολιτική συνείδηση των πολιτών ξεσκλαβώνονται από την απαγόρευσή τους. Ο Μπεζεντάκος δραπετεύει από την φυλακή του. Από την ομερτά που ήταν κλεισμένος. Αυτό είναι το σπουδαίο. Από την συνομωσία των φατριών να γλυτώσουν τον έλεγχο πάση θυσία, που λυμαίνονταν τον τόπο με τους συνεργάτες τους 80-100 χρόνια ή λίγα λέω. Ο ελληνικός λαός, θα γεύεται όλο και περισσότερο την εκλογική του νίκη που γεννάει τέτοιες αποφάσεις, και θα ζήσει με την επιμονή του και την στήριξή του, διαρκείς τέτοιες κατακτήσεις.                              

Τι σημαίνει όμως αυτό που το καλωσορίζουμε τόσο ανακουφιστικά και ελπιδοφόρα. Και γιατί έχει τόση σημασία για όλους εμάς που το τονίζουμε στα κείμενα στον λόγο και τις συζητήσεις μας. Σημαίνει ότι οι έλληνες πολίτες, θα μάθουνε για πρώτη φορά πόσα χρωστάμε! Δεν είναι αστείο, δεν ξέρουμε πόσα χρωστάμε. Σε ποιους τα χρωστάμε και ποιοι τα πήραν κυρίως. Όλες οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τα συμφέροντα που τις νέμονται, με πρωταγωνιστικά τα εγχώρια τζάκια και τους κοινοβουλευτικούς τους εκπρόσωπους, έχουν λυσσάξει να μην μάθουμε ποτέ.

Γιατί εδώ είναι ο τόπος, μπανανία. Μην ψάχνετε αλλού τους φορολογικούς παραδείσους. Εδώ είναι ο πραγματικός παράδεισος την κλοπής και τη εξαπάτησης του λαού από πάντα, ο ασύγκριτος παράδεισος των γραφών της οικονομικής βίβλου. Των ευαγγελίων του σύγχρονου καπιταλισμού. Σε αυτή την μικρή χώρα που δεν την πιάνει το μάτι σου. Την κρυμμένη στο κέντρο του αχανούς τοκογλυφικού καπιταλισμού. Να μην ξέρουμε καν εμείς οι ίδιοι ενδιαφερόμενοι φορολογούμενοι, πόσα χρωστάμε και πόσα πρέπει να προετοιμαζόμαστε να πληρώσουμε κάθε τόσο, έστω κι ως δεδομένοι δούλοι ακόμη, όπως μας θεωρούν και μας θέλουν.  

Πρωτοφανές σε όλα τα παγκόσμια χρονικά. Ούτε σε μπανανίες και προτεκτοράτα πασίγνωστα. Αυτό λέει η τρομερή αυτή προπαγανδιστική απαγόρευση που ίσχυε μέχρι προχθές. Μια υποδουλεία χρέους που πρέπει να πληρώνουμε, χωρίς να ξέρουμε πόσα είναι αυτά. Χωρίς αγανακτήσεις και διαμαρτυρίες. Απαγορεύεται να ρωτάτε! Σε αυτό είχαμε καταντήσει. Να θέλετε να μάθετε; Από πού κι ως που; Θα σας λέμε εμείς πόσα είναι, και εσείς άφωνα, ανερώτητα και αδιαμαρτύρητα θα πληρώνετε. Κάθε φορά θα σας αναγγέλλουμε πόσο είναι το χρέος σας. Μια πρωτοφανής δουλοκτητική απαίτηση, ακόμα και για εποχές που πάνε πίσω στον πολύ βαθύ χρόνο, στις απαρχές του δουλοκτητικού καθεστώτος. Και δεν υπερβάλλω βέβαια. Βλέπετε στις ειδήσεις τις απαιτήσεις τους. Τότε που δεν όριζες τίποτα από τον εαυτό σου. Που ήσουν έρμαιο στην όποια παραξενιά και απαίτηση, στην όποια κερδοφόρα διαστροφή του δουλοκτήτη. Τι ομοιότης!

Δείχνει όμως και κάτι άλλο εξ ίσου ιαματικό στην αξιοπρέπεια των πολιτών, αλλά  και στην παροπλισμένη ελπίδα τους μετά την συμφωνία της νέας δανειακής σύμβασης της 20/2/15. Ότι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους έχει την ελπίδα της και πάλι. Γιατί από εδώ ακριβώς ξεκινάει, από τον λογιστικό έλεγχο του χρέους. Γιατί τα γεγονότα τρέχουν και μας βγάζουν σε νέες πραγματικότητες. Νέους συσχετισμούς νέα κουράγια. Αλλιώς δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να ξέρουμε πόσα χρωστάμε, να αποφασίσουμε τον λογιστικό έλεγχο του χρέους,  αν δεν ελπίζαμε σε μια νέα προσπάθεια διαγραφής του χρέους. Που σημαίνει με τη σειρά του, ότι ένα μεγάλο ή μεγαλύτερο μάλλον από πριν τμήμα του Σύριζα-ΑΝ.ΕΛ πιστεύουν σε αυτό, ότι δεν παραιτήθηκαν από την προσπάθεια.

Οι δε εκπρόσωποι  της παρασιτική αυτής ψευτοτάξης των τζακιών, που δεν πρόσφεραν ποτέ τίποτα στον τόπο μας, παρά μόνο άρπαζαν από γεννησιμιού τους τα δάνεια και τις μίζες που πληρώναμε και ξεπληρώναμε εμείς οι πολίτες, κραυγάζουν κατενθουσιασμένοι από τη χαρά τους, γιατί έτσι δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ οι ίδιοι για την διαρκή ληστεία της χώρας, αφού το χρέος δεν διαγράφεται λέει το ευρωπαϊκό ιερατείο. Όπως νομίζει τουλάχιστον. Τρομάρα τους. Έτσι συνδέονται τα πράγματα.  Γιατί ο δοσιλογισμός έγινε επάγγελμα στην ελληνική βουλή. Και δεν είναι απλά η πάλη των τάξεων, αυτό το πράμα, χωρίς παραγωγή.

Γιατί η μάχη αυτή που δίνουμε σαν έθνος και λαός, πάει μέχρι ρανίδος. Θέλουμε δεν θέλουμε μάλιστα. Αλλιώς θα εξαφανιστούμε, σαν γλώσσα, σαν πολιτισμός, σαν ιστορία, σαν πολιτεία, σαν κράτος, σαν τοπίο ακόμα και εικόνα που θα αλλάξει και θα μας κατασπαράξει μέσα στο πλιάτσικο που θα βρεθούμε, από το ασήκωτο βάρος του χρέους.

Τέλος χαιρετίζοντας την ανακοίνωση, εύχομαι να μην ανακληθεί από την πίεση εγκαθέτων εσωτερικού και εξωτερικού.

Βουλευτικά αυτοκίνητα-ΔΕΗ

Κατ΄ αρχήν,

νιώθω τη μοναξιά του σύντροφου Αλέξη και κρυώνω μαζί του.                                      

Σε αυτό το ύψος που τον σπρώχνουν δεν υπάρχει έλεος. Εκεί σου ζητάνε να γίνεις μονομάχος, να πεθάνεις και αυτοί να αυνανίζονται ουρλιάζοντας, έξωχώριοι  και εσωχώριοι σύμμαχοι αντάμα.                                                                

Τώρα όμως προστέθηκαν τα μπλε κολάρα μαζί με τους διάφορους φορείς που καιροφυλακτούν και αναμένουν αυξήσεις πάνω από τους άλλους. Ξέρετε καλά ποιοι είναι οι φορείς.                                                                                                                                    

Τρεις φορές τους είπε δημόσια και επίσημα, όχι, και αυτοί επιμένουν να τον ξευτιλίζουν σαν να είναι σκουπίδι. Μόνο που τους γυρίζει πίσω αυτή η ξευτίλα. Τους λούζει το πρόσωπο.

Η ολότητα σχεδόν του ελληνικού λαού τους αποδοκιμάζει, κι αυτοί το χαβά τους, απτόητοι. Κι αυτό είναι δημοψήφισμα!

Τα δημοψηφίσματα σας μάραναν μερικούς, μόνο όταν σας βολεύουν. Για την περίπτωση εδώ ούτε να τα ακούτε. Γιατί θα τα έχαναν οι ενδιαφερόμενοι βέβαια.

Αυτό που συμβαίνει, είναι από τα ανήκουστα παγκόσμια. Φρέσκος πρωθυπουργός, και μαζί λαός ομόφωνος και σύσσωμος, τους λένε όχι στα κρατικά αυτοκίνητα και αυτοί αρνούνται και αυθαδιάζουν στη νωπή ακόμη θέληση και δέσμευση της ετυμηγορίας των πολιτών. 

Τι είν τούτο μωρέ.

 Συζητώντας του κρυφά να πάρει κουράγιο, γιατί μόνος του δεν μπορεί είναι πολλοί και τον πήραν φαλάγγι, προσπαθώ αθέατος από τις τριπλοφρουρές της απομόνωσης που δεν μπόρεσε να σπάσει, πριν με πάρουν χαμπάρι και με ξεκοιλιάσουν οι φρουροί του, να του δώσω κουράγιο να του πω ότι έχει δίκιο!  

Συμπώντας τη φλόγα αυτή του δίκιου και του κοινού νου που βράζει και κοχλάζει  στους πολίτες, που τους μιλάει και δεν τον ακούν καν, αρπαγμένοι άγρια από την βαρβαρότητα της εξουσίας ενός κοινοβουλίου υποταγμένου και δουλικού από τα γεννοφάσκια του, κακό σχολειό για τους νεότερους που μπαίνουν εκεί μέσα, που γιορτάζει σε λίγες μέρες και πάλι την υποταγή του λαού στα σκέλια του. Πάντα αυτό γινόταν. Σε λίγες μόνο μέρες, γίνονται το ίδιο με τους παλιούς, του μόνιμους, τους εφ όρου ζωής.

Εσείς κι εγώ, πρέπει να έχουμε στο όραμά μας μια άλλη πολιτική ζωή. Μια άλλη πολιτική ηθική πάνω και πριν απ όλα. Μακριά από την ρωμαϊκή εποχή για όσους θυμούνται τα πράγματα, που ζει απέθαντα ακόμη ανάμεσά μας κάθε στιγμή, με τους συγκλητικούς φονιάδες που ξεπαστρεύουν ο ένας τον άλλο με την σειρά. Οι μέρες του ευρωπαϊκού καπιταλισμού που ζούμε, εξ ίσου χειρότερες, είναι φονικές εξ ολοκλήρου, χωρίς ασυνέχεια και ανάσα, ένας διαρκής ακατάπαυστος στο χρόνο τόκος. Η ζωή διεθνώς ένας παγκόσμιος τόκος πλέον.

Αλλοίμονό σου πολίτη πρωθυπουργέ, για να χρησιμοποιήσω μια προσφώνηση ισότητας και αέρα της Γαλλικής επανάστασης, χωρίς τη ζεστασιά εκείνων των πολιτών δίπλα σου, που δεν έχουν συμφέροντα κατά νου, που σε βλέπουν με καθάριο μάτι, που πιστεύουν αυτά που τους λες, που δεν σκέφτονται παρά δίκαιο κοινό για όλους, και όνειρα για μια καλλίτερη δημοκρατική ζωή και κοινωνική προκοπή μαζί με τον εαυτό τους μέσα ισότιμα.

Χωρίς οφίτσια και διακρίσεις που φυτρώνουν πρώτα γύρω σου, στην καρέκλα και στο γραφείο σου, κι από κει αναπτύσσονται και κατεβαίνουν θεριεμένα κάτω στην κοινωνία και φτιάχνουν λόχμες με άδικο, φωλιές με τις πρώτες συντεχνίες. Όπως ακριβώς μας τα περιγράφει ο Σαίξπηρ. Τίποτε από τότε δεν έχει αλλάξει στις αυλές και στην σκαλωσιές της εξουσίας. Μόνο τα ρούχα άλλαξαν και σε μπερδεύουν και σένα και τον κόσμο. Εγώ πολίτη πρωθυπουργέ να ξέρεις, αυτόν τον κανάγια θα τον τσάκιζα μπροστά στον λαό μαζί με τους υπολοχαγούς του και τους μισθοφόρους επαγγελματίες του συνδικάτου. Γιατί είναι κατάκακο παράδειγμα, θεριό ανήμερο και πρέπει να ΄΄ πεθάνει ΄΄ . Εχθρός του λαού και των πολιτών είναι. Και μας δουλεύει κι από πάνω.  Για τον Φωτόπουλο και την ΔΕΗ μιλάω. Θα τον τσάκιζα να μην ξαναπλησιάσει το γκουβέρνο, που όλο το γυροφέρνει και ευτυχώς όλο τον προγκάει ο λαός, που τον έχει πάρει είδηση και τον θυμάται καλά.

Τα αυτοκίνητα τέρμα λοιπόν. Τόπε με την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών μαζί του, για να μην πω την ολότητα σε αυτό το θέμα όπως το ακούμε ολούθε γύρω μας αγανακτισμένο. Ναι, τα γράφω εγώ αυτά, ο επανειλημμένα κριτικός απέναντι στον Τσίπρα και στη ομάδα που τον μανουβράρει, τους προεδρικούς που λέμε. Διότι δεν αντέχω, δεν τρώγεται αυτό που γίνεται εις βάρος του.  

Καλά συγκοινωνίες δεν έχουμε σε αυτόν τον τόπο; Δηλαδή οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι πως πάνε στη δουλειά τους; Και οι ιδιωτικοί πως πάνε, τους πληρώνει κανένα αφεντικό τα εισιτήρια; Αλλά εδώ παράγινε το κακό. Ζητάνε λιμουζίνες. Γιατί; ρώτησα κι έμαθα από τα χωριά. Μα για να τους βλέπουν! Δεν το καταλαβαίνεις μου απάντησαν. Μόνο γιαυτό. Άλλος λόγος δεν υπάρχει είπαν οι χωριάτες που ξέρουν άριστα τα πράγματα καλλίτερα από μένα. Χωρίς την λιμουζίνα, ψυχολογικά δεν υπάρχουν.

Θυμάμαι ακόμη τον Όλαφ Πάλμε. Τα διαβάζαμε στις εφημερίδες και τα βλέπαμε στις τηλεοράσεις τότε. Έπαιρνε  το λεωφορείο κάθε πρωί έξω από το σπίτι του, καλημεριζόταν με τους συνεπιβάτες του που γνωρίζονταν πια, και συνομιλούσε με τους συμπολίτες του, χωρίς κλακαδόρους γύρω του, εκτός από έναν συνοδό. Κατέβαινε στη στάση έξω από το κοινοβούλιο και πήγαινε στο γραφείο του. Έτσι το έβλεπε. 

Δεύτερον, χαίρουμε για τους συντρόφους Μαρουσιώτες που βλέπουν καθαρά τα πράγματα. Δεν έχουμε χρόνο και χώρο εδώ να μου πεις και να σου πω, αλλά ο Μνησικλής είχε κατευθείαν το λαό μαζί του και όχι την σύγκλητο ή το γκουβέρνο. Πως μπερδεύτηκες, άμεση δημοκρατία είχαν τότε οι αθηναίοι, το αστέρι του πλανήτη, το όνειρο του Κάρολου Μαρξ. Τότε δεν υπήρχαν αυτά τα κατασκευάσματα της αρπαγής της εξουσίας από τους αντιπροσώπους. Κάθε εβδομάδα και λιγότερο αν χρειαζόταν, συναντιόντουσαν στο χώρο της στοάς του Αττάλου αργότερα και συζητούσαν μέχρι λίγο πιο πάνω στην Πνύκα. Πήγε κατευθείαν στην άμεση δημοκρατία και ο λαός είδε το δίκιο του. Και τι ζητούσε νομίζεις γιατί έμενε μακριά, ένα γαϊδουράκι ο πάμφτωχος να μην τρώει τα πόδια του από τις πληγές από τα σανδάλια του.

Αλλά πως συνέκρινες αυτές τις δύο εποχές! Που ομοιάζουν; που συγκρίνονται; Πήγες 2400 χρόνια πίσω, για να κάνεις την σύγκριση με το σήμερα. Ο απελπισμένος από τον Μνησικλή του πιάνεται. Εδώ έχουμε συγκοινωνίες τώρα, πολιτισμό, ηλεκτρισμό, τραίνα , αεροπλάνα, αυτοκίνητο ο καθένας, ηλεκτρονική αλληλογραφία δευτερολέπτων, μηχανάκια για τις βόλτες μας στην πλάκα και στην κυψέλη. Δεν συγκρίνονται Σπύρο. Που το βρήκες διάολε αυτό το άσχετο παράδειγμα αλήθεια. Ένα γαϊδουράκι ήθελε ο μαύρος.

Όσο για τα επιχειρήματα που διαβάζω στις εφημερίδες και ακούω στα κανάλια ή τα φόρα, ξεχάστε τα. Είναι άχρηστα πλέον. Δεν επιτελούν τον αρχικό τους σκοπό, τότε που ήταν ακόμα αθώα, και η αλήθεια και η εμπιστοσύνη τα κατέκλυζαν. Που ο άνθρωπος τα πίστευε. Σήμερα και ένα ολόκληρο αιώνα τουλάχιστον πριν, στην διεθνή και εσωτερική πολιτική σκηνή δεν υπάρχουν, παρά ως εργαλεία εξαπάτησης και παραποίησης του λόγου, της σκέψης και της γλώσσας. Επιχειρήματα όσα θέλεις, τόνους από δαύτα καθημερινά, κι από δω κι από κει. Στα κόμματα, στα στέκια, στις σχολές , στη βουλή, στα αμφιθέατρα του θεάματος του λόγου. Χάσαν την αξία τους μετά την ολική καταδολίευσή τους. Δεν τα ακούει κανείς, δεν πείθουν κανένα. Λύκος στα πρόβατα κατάντησαν όλα, στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο εκεί.       

http://nefestoras1.blogspot.gr/2007/09/blog-post_19.html#links

Πάνος Ηλιόπουλος

Νεφέστορας 

                                                                                                     

Προσοχή! στις συμμαχίες!

Τα πράγματα τρέχουν με σπασμένα πολιτικά φρένα και κανείς δεν μπορεί να τα σταματήσει όσο κι αν θέλει η δεν θέλει.

Και το κυριότερο, δείχνουν προς τα πού θέλουν να πάνε ακριβώς.

Κατάλαβαν σε αυτόν τον Γολγοθά, ποιοι ήταν μαζί τους και ποιοι όχι. Κατάλαβαν  και το καταλαβαίνουν καθημερινά μπρος στις οθόνες πεινώντας.

Όποιος δε προσπαθήσει να τα ανακόψει για ανόητους συναισθηματικούς οικογενειακούς κομματικούς λόγους, θα τρέχει.

Αν λοιπόν επί τέλους, φτάσαμε στο σημείο εκείνο, όπου ο ελληνικός λαός παίρνοντας και δίνοντας τα μαθήματά του και τα παθήματά του, αποφάσισε να σταματήσει αυτόν τον ξέφρενο κατήφορο, τότε οδεύουμε σωστά.

Τότε είμαστε στο σημείο όπου τρέχει έχοντας υπερβεί την πολιτική του εκπροσώπηση, συνειδητοποιώντας ότι έχει μείνε πίσω, αλλού πιέζοντας και αλλού καλπάζοντας και υπερφαλαγγίζοντας όσους βλέπει να προσπαθούν να σταματήσουν τον χρόνο στις καρέκλες τους και μόνο.

Τότε βρισκόμαστε στην τελική ευθεία. Ο ελληνικός λαός, ή του κάνει ή δεν του κάνει ακριβώς, σπρωγμένος από την ζοφερή του πραγματικότητα, φαίνεται να καταλήγει αποφασιστικά στον Σύριζα για τον γλυτωμό του, με την αγωνιώδη ελπίδα να μην διαψευσθεί και πάλι.

Τα γεγονότα μιλάνε τη δικά τους γλώσσα. Είναι τόσο φορτισμένα και τόσο καθαρά, συσσώρευση μιας σαρανταετίας που κάνει τον απολογισμό της, που έτσι και παίξει κανείς με τις ασάφειες και τις μπλόφες, τις ευφράδειες και τις ρητορικές, όποιος προσπαθήσει με το μικρό ανεπαίσθητο ψεματάκι του, να τα χειραγωγήσει από τα αριστερά στο ελάχιστο, γιατί από τα δεξιά πλέον είναι αδύνατο, να προσέξει γιατί θα δει να πέφτουν κατακόρυφα τα ποσοστά του σε δυο μέρες και πολύ είναι. Θα αλλάξει μόνο του το τοπίο. Όχι άλλα ψέματα, όχι άλλα κόλπα λένε.

Το κείμενο που ακολουθεί αρχίζει από εδώ και κάτω στην ουσία του, επισημαίνοντας τους φόβους των ψηφοφόρων πολιτών, και τους κινδύνους που καιροφυλακτούν, και οι οποίοι δεν φτάνουν συνήθως ατόφιοι στις πραγματικές τους διαστάσεις στις ηγεσίες, αν και είναι πλειοψηφικοί.

Γιατί έχουν δει πολλά δυστυχώς τα μάτια τους, και συνεχίζουν να βλέπουν διαρκώς, χωρίς ανάσα και ανάπαυλα. Όλες δε, οι  ακραίες κοινωνικοπολιτικές στρεβλώσεις που βιώνουν, από τα ακροδεξιοναζιστικά ή άλλου είδους μορφώματα χυλούς και τέλματος, είναι το αποτέλεσμα της ασυνέπειας των προγραμμάτων και των υπαναχωρήσεων των πολιτικών κομμάτων.

Οι δημοσκοπήσεις λοιπόν, πειραγμένες ή απείραχτες, διαπιστώνουν υποχρεωμένες κι αυτές, κάτι πρωτοφανές για τα κοινωνικά ιστορικά δεδομένα. Ότι οι πολίτες αποφάσισαν να τιμωρήσουν την ΔΗΜΑΡ με πλήρη απαξία και οργή απέναντί της. Αυτό που φοβόταν η ίδια από τις εκλογές, όπου οι ψηφοφόροι  πραγματικά την περίμεναν στη γωνία. Σε σημείο που ζητάν πολεμικά να την διαλύσουν δια παντός, ως τέτοιο φαινόμενο, μόρφωμα διαχρονικής λαθροβιότητας αριστερής απάτης. Με μανία περισσότερη από ότι ενάντια στην ΝΔ και το Πασόκ.

Και αυτό λέει, πως δεν μπορεί κανείς στην Αριστερά να μας εμφανίζεται παντελώς άλλο από αυτό που είναι και να το κρύβει ως κόριν οφθαλμού. Γιατί δεν περίμεναν από ένα κομμάτι της Αριστεράς, να είναι εξ ίσου απατεωνίστικο με την κλασσική Δεξιά. Να μας μιλάει αντάμα με την συμμορία άρρωστων καταληψιών της πολιτικής εξουσίας, υπέρ της σωτηρία μας μέσω των μνημονίων. Αυτό δεν άντεξαν, αυτό δεν τους συγχωρούν και θέλουν να την διαλύσουν κυριολεκτικά. Και σε αυτή τη φάση κοντή μνήμη δεν υπάρχει για σωτηρία.

Όπως συνήθως ή καλλίτερα μόνιμα, κανείς δεν θέλει να πληρώσει.

Όλοι εκεί μέσα, εξ ίσου συνυπεύθυνοι, γιατί άλλωστε να το ζητάει ο κόσμος από νεοδημοκράτες και πασόκους και όχι από τους αθώους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, γιαυτό το μνημονιακό έγκλημα που ψήφιζαν ακατάπαυστα, τώρα προσπαθούν να κατακρεουργήσουν τον αρχηγό Φώτη μπας και γλυτώσουν το δικό τους τομάρι.

Ο οποίος τυφλωμένος από απίστευτη προεδρική πείνα, επιμένει ακόμη μη επικοινωνώντας καθόλου με το περιβάλλον και το τι λένε για αυτόν γύρω του αριστεροί κεντρώοι και δεξιοί πολίτες, σαν να βρίσκεται σε κανονική τραυματική αφασία, να επιμένει ακόμη με καταστροφικά για τον λαό ψέματα και να διεκδικεί τον θώκο. 

Θεωρούν δε οι πολίτες, και καταπλήσσει η ανέλπιστη καλοδεχούμενη ύστερη ευθυκρισία τους σε αυτό ειδικά το θέμα, πως το παραμύθι και η απάτη της ΔΗΜΑΡ, είναι μεγαλύτερη και πιο ασυγχώρητη εν σχέση με της Δεξιάς και του Πασόκ που ήταν αναμενόμενη, για τα δικά του καθείς μικροσυμφέροντα όσο τότε ήλπιζε ακόμη.

Τι είναι λοιπόν αυτό που συμβαίνει;

Τα κόμματα της αριστεράς πήραν σειρά ένα-ένα και σαπίζουν κι αυτά. Λυτρωτικά θάλεγα για το κοινό καλό και συμφέρον. Θα δούμε αν αντέξουν τα υπόλοιπα.

Οι καιροί είναι ισοπεδωτικοί πολιτικά, ακολουθώντας την οικονομική ισοπέδωση ως αντίποινα.

Όσο πιο δύσκολοι είναι, τόσο περισσότερη δημοκρατία χρειάζονται πάντα. Οριζόντια και μόνο οριζόντια. Γιατί μόνο αυτή ενώνει τους ανθρώπους από διακρίσεις, κάστες, οφίτσια, συμφέροντα και όλα τα λοιπά τέτοια. Ενώ αντίθετα, η κάθετη χωρίζει και μόνο αυτό. Όσο  πιο κάθετη τόσο πιο μακριά από την δημοκρατία. Όσο πιο διαμεσολαβημένη τόσο πιο ξένη και απόμακρη από τους ανθρώπους. Κι αυτό πιστεύω είναι το επόμενο βήμα αν κατορθώσει το πρώτο, η κοινωνική και πολιτική παίδευση, μέσω του Σύριζα που περιμένουμε.

Αλλά το κρίσιμο επείγον ερώτημα, το επιβεβλημένο δημοκρατικά ερώτημα που πρέπει να φτάσει κάτω στην κρίση σας, που χρειάζεται άλλου είδους προετοιμασία για να το δεις, που πρέπει να μας απασχολήσει βαθιά αγαπητοί συμπολίτες, και να απαλλάξει την ματιά μας από το γερά ακόμη κρατούν εμφιλιοπολεμικό κλίμα που δικαίως ανανεώθηκε, αλλιώς δεν φαίνεται, λέει :

Γιατί μια συμμαχία με την ΔΗΜΆΡ και όχι με τους ΑΝ.ΕΛ;

Τι αλήθεια διαφοροποιεί τους μεν από τους δε. Ποιος πιστεύει ότι η συγγενής αυτή αριστερά των προθύμων επαγγελματιών της πολιτικής, δεν θα κάνει τα ίδια και χειρότερα στην πρώτη ευκαιρία; Μόλις σιγουρευτεί στην βουλή και μας ξαναγράψει αμέσως; Κανείς δεν εγγυάται μια καταφατική απάντηση.

Μα κι αυτοί δεν είναι επαγγελματίες σαν τους άλλους; Θα μας σφύριζε ο δημαρίτης με τον δικό του δημοσιογράφο. Δεν έχει κι αυτός το ίδιο τέτοιο παρελθόν; Θα συμπλήρωνε.

Ναι, μόνο που αυτός δεν πονάει τόσο, ως αναμενόμενος. Γιατί τον έχεις απέναντι και τον προσέχεις διαρκώς. Τον ξέρεις από τα παλιά. Κι ούτε καμιά συνειδησιακή λαχτάρα δεν θα πάθαινες, να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια σου.

Ενώ ο άλλος; Ο άλλος σύντροφε; δε σε διαλύει; Ή τουλάχιστον για να τελειώσω με αυτό, δεν θα έπρεπε, να μην είχε προνομιακή ακόμα μεταχείριση η ΔΗΜΑΡ; Αυτό μόνο.

Αν τα κοινοβουλευτικά, τα συνταγματικά και τα εκλογικά δεδομένα δεν δώσουν μια αυτοδυναμία, δεν θα πρέπει να συνεργαστεί ο Συριζα υποχρεωτικά με κάποιον ή κάποιους;

Αυτό είναι που λέω και δεν αποκλείει κανείς αυτή την περίπτωση. Αλλά για όλους τους λόγους του κόσμου, αυτός δεν μπορεί να είναι πρώτη επιλογή η ΔΗΜΑΡ. Τίποτα περισσότερο.

Ερώτημα πιστεύω ιστορικό, που θα χαράξει θετικά ή αρνητικά την πολιτική φυσιογνωμία του Σύριζα και όλης της Αριστεράς για το μέλλον. Όχι ως αλλαγή πολιτικής πορείας ως πανάκεια, ως νέο δόγμα για όλο το άμεσο ή ανοιχτό μέλλον. Αλλά θα δείξει κάτι, ίσως περισσότερα υποσχόμενο.

Τι είναι τέλος πάντων αυτό που κάνει στα πολιτικά οικονομικά και κοινωνικά γεγονότα της πενταετίας που μας τάραξε όλους και ολικά, πιο αξιόπιστη την ΔΗΜΑΡ από τους ΑΝΕΛ. Έστω και στο τόσο, έστω και σε ένα μόνο σημείο να υπερέχει, να είναι καλλίτερη. Ατομικά ή συλλογικά; Έστω με έναν άνθρωπό της;

Φαρμακερό ερώτημα θα σκεφτούν κάποιοι, όμως η εμπειρία το έθεσε.

Οι πρώτοι, Μήδισαν αμέσως προς Σαμαρά-Βενιζέλο για τις θέσεις της κυβερνητικής εξουσίας που τους αναλογούσαν, χαρούμενοι και ανακουφισμένοι που βρήκαν ανέλπιστα χαραμάδα προς αυτήν, τι τύχη!

Οι δεύτεροι τουλάχιστον άντεξαν μακριά από την προδοτική τους μήτρα και τα μνημόνια.

Χωρίς να εννοώ ή να αγιοποιώ ότι οι δεξιοί ΑΝΕΛ, δεν είχαν στόχο τους κι αυτοί τις προσωπικές τους καρέκλες και τα βολέματα. Τουναντίον, καθείς μπορεί να πιστέψει αβίαστα ότι εκεί στόχευαν. Όμως άντεξαν. Παρά την εξοντωτική επίθεση του Σαμαρά να τους διαλύσει παντοιοτρόπως.

Αυτό είναι το κύριο που εμείς πρέπει να δούμε. Και αδιάφορο τι άγνωστο θα πράξουν στο άμεσο μέλλον κι αν αντέξουν να είναι συνεπείς. Θα κριθεί αμέσως κιόλας. Και αυτό εσείς πρέπει να το συνυπολογίσετε στην κρίση σας. Την πρωτοφανή στην ελληνική δεξιά, κίνηση της ΑΝΕΛ. Κίνηση ιστορικά καταγραμμένη αμετάκλητα υπέρ τους ή αρέσει στους αριστερούς ή όχι.

Η φημολογούμενη δε παντρειά του Σύριζα με την ΔΗΜΑΡ, όσοι μπορέσετε να την καταπιείτε, λέει: προτιμώ τους μηδίσαντες αν αναγκαστώ, που μας γονάτισαν με την συμπληρωματική τους συμμετοχή, ψηφίζοντας ανήκουστα αντικοινωνικά-αντιδημοκρατικά-αντεθνικά και αντιανθρώπινα νομοσχέδια δίπλα στο δίδυμο του θανάτου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Γιατί απλά γνωριζόμαστε από τα παλιά. Αυτό το πράμα λέει! Κανένας άλλος πολιτικός λόγος για την κοινωνία δεν υπάρχει.

Το εάν προέρχονται από μια δεξιά με κακό παρελθόν είναι υπέρ τους.

Το εάν οι Δημαρίτες προέρχονται από μια γενικότερη αριστερά με παρελθόν αντίστασης στα πολιτικά πράγματα υποτίθεται, είναι ακόμη περισσότερο κατά τους. Αυτό πρέπει νομίζω να δούμε καθαρά, γιατί αυτό συνέβη πεντακάθαρα στον τόπο μας. Όλα τα άλλα είναι τριτεύουσες δικαιολογίες και ψευτοεπιχειρήματα που ωχριούν μπροστά στα αμείλικτα πολιτικά και κοινωνικά ντοκουμέντα.

Γράφοντας δε αυτές τις γραμμές, γνωρίζω καλώς τις αντιδράσεις και την αγανάκτηση των μελών και ψηφοφόρων του Σύριζα και τον αναβρασμό που υπάρχει απέναντι στην ΔΗΜΑΡ και τους Δημαρίτες.

Τους οδηγούμε σε μια συμμαχία με το πιστόλι στη συνείδησή τους, μόνο που τώρα δεν κλαίνε που τους καλούμε να καταθέσουν τα όπλα, την πολύτιμη συνείδησή τους, αλλά οργίζονται νηφάλια γιατί έχουν πείρα. Τους καλούνε να κάνουν μια σύγχρονη των καιρών πελώρια κολοτούμπα, που οι παρελθούσες τρομάζουν μπροστά της. Η ΔΗΜΑΡ επανέλαβε τα ιουλιανά του΄65 ως νέος Μητσοτάκης.

Αυτά, γιατί η δημοκρατία τιμωρεί αλλιώς δεν είναι τέτοια. Δεν προστατεύει τον εαυτό της. Έχει εκπέσει από αυτό που είναι. Ανεκτικά αλλά τιμωρεί και μάλιστα ενδεικτικά και συμβολικά. Και κάποτε τιμωρεί αυστηρά πραξικοπηματίες φασίστες, και πολιτικά αποβράσματα.

Περί ηγετών… δυο λόγια

Ο ηγέτης είναι ένα σπάνιο δώρο της κοινωνίας στον εαυτό της. Εξαιρετικά  σπάνιο μάλιστα. Αλλά ταυτόχρονα και μια προσφορά της ίδιας της φύσης στις κοινωνίες, που προικίζει με ακατανόητο τρόπο τέτοιους ξεχωριστούς ανθρώπους, συμβάλλοντας ισομερώς κι αυτή στη διατήρηση αυτού του έλλογου είδους της.

Σκιαγραφώντας τον τόσο στο μακρύ παρελθόν που χτίστηκε το μέτρο  για αυτόν μέσα μας, από τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες που κάναμε μαζί του, όσο και στο φαντασιακό ή στο εξιδανικευμένο των λαών, συναντάμε μια κοινή βάση για το ανάστημά του και  την ποιότητά του.

Ο ηγέτης, και μάλιστα ο μεγάλος ηγέτης που μένει στην ιστορία ήταν πάντα δημοκρατικός. Αυτό σημαίνει μεγάλος ηγέτης. Έτσι νοείται από τους λαούς, πάντα ως δημοκρατικός και δη όσο πιο αμεσοδημοκρατικός αντέχουν οι κοινωνίες και θέλουν, αλλιώς δεν είναι τέτοιος. Κι αυτή η λεπτομέρεια διαφεύγει. Με τα λάθη του πιθανόν, αλλά χωρίς τον δόλο στο όραμά του. Χωρίς να πρακτορεύει συμφέροντα εκτός της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού του. Γιαυτό είναι θησαυρός για τις κοινωνίες που τους τυχαίνει. Και έτσι έχει καταγραφεί στο λαϊκό συνειδητό και ασυνείδητο. Να τον εμπιστευόμαστε πλήρως!!  

Αυτός που δεν εξυπηρέτησε ξένα συμφέροντα ούτε ντόπια. Αυτό είναι το φαρμακερό για τους αντιπάλους του. Αυτός που μας είχε στο μυαλό του όλους χωρίς να εξαιρεί κανέναν από μας, και μην αφήνοντας κανέναν από εμάς να εξαιρεθεί και να απαιτεί να έχει περισσότερα δικαιώματα και νομή στα αγαθά του κοινού μας μόχθου περισσότερο από εμάς.

Οι υπόλοιποι μικροί ή μεγάλοι διαβαθμισμένοι,  κομματάρχες ως συνήθως, ανεξάρτητοι δημοκράτες ως συνήθως, κρυπτοφασίστες ή μη ως συνήθως, υποδύονται αυτόν τον τύπο ηγέτη, με εντατικά μαθήματα υποκριτικής πριν αναλάβουν, ανήμποροι να είναι αυτός. Θλιβεροί ηθοποιοί του πραγματικού κόσμου, κρυμμένοι πάντα μπροστά στις τηλεοράσεις εκτός πολιτικής σκηνής, προσπαθούν να ξεγελάσουν τον κόσμο, να λένε τα λόγια τους με υποβολέα τραπεζίτες ανενόχλητοι. Η μανία με την οποία επιτίθενται εκατέρωθεν στον ηγέτη, νεκρό ή ζωντανό, προδίδει αμέσως την πολιτική τους διαδρομή και την μικρότητά τους, δίπλα στο διαμέτρημα του άλλου. Κι ούτε τους νοιάζει πια αν καταγράφονται στο ανάθεμα της ιστορίας, ως το απόβλητο της μνήμης της και των παθών της από τις λαϊκές  καταστροφές που επέφεραν. Τέτοια κατάντια ζούμε.

Αυτό πιστεύουν οι κοινωνίες στο σύνολό τους, για τις αρχηγικές ομάδες στο σύνολό τους, που στρατοπεδεύουν και έρπονται πέριξ των αρχηγών, γλύφοντας ή κατασπαράζοντάς τους, ανάλογα τα συμφέροντα που εκπροσωπούν.  

Αλλά τα πράγματα άλλαξαν ολοκληρωτικά και άρδην πλέον στις μέρες μας, χωρίς να μας ρωτήσουν. Εμφανίστηκε μια εκπαιδευμένη γενιά που δεν εκπροσωπούσε εμάς αλλά τα συμφέροντα των τραπεζιτών, που με το κόλπο των δανείων που μας έδιναν με το έτσι θέλω ή μας παρακαλούσαν να τα πάρουμε μυξοκλαίγοντας, σκόπευαν να μας βάλουν στο χέρι τους για πάντα μέσα στους αιώνες, να δουλεύουμε για τα δανεικά που μας έδωσαν με άγριους τόκους και ιλιγγιώδη κέρδη, να μας εξασφαλίσουν μόνιμους δούλους για πάντα. Αυτή η αλλαγή έγινε στις μέρες μας από το τέλος του προηγούμενου αιώνα ήδη. Και σήμερα το κόλπο τους έφτασε στο απόγειό του σε όλη την Ευρώπη, την Αμερική και τον υπόλοιπο κόσμο. Όλοι δε οι υπουργοί εθνικής οικονομίας και οι υπουργοί οικονομικών της Ευρώπης, είναι πρώην υπάλληλοι των μεγάλων διεθνών τραπεζών, οικονομικοί τους πράκτορες δηλαδή, και δεν έχουν καμιά σχέση με εμάς.

Βάλθηκαν μετά μανίας να εξαφανίσουν τους μεγάλους δημοκρατικούς ηγέτες από προσώπου γης, αλλά αυτοί έστω δειγματικά φυτρώνουν σαν ατίθασα αγριόχορτα που δεν ξεχερσώνονται από τις ψυχές και τις καρδιές της ανθρωπότητας. Όμως εδώ υπάρχει ένας κανόνας χρυσός που θέλω να  αναφέρω, που ξυπνάει  σιγά-σιγά στην ωριμότητά μας από τον βαθύ του ύπνο, και που θα πρωταγωνιστήσει στο μέλλον. Όποιος προσβλέπει στην εξουσία δεν κάνει για αυτήν. Δεν είναι ηγέτης παρά ένα συμπλεγματικός αρχηγίσκος ή αρχηγός που βλέπει στον καθρέπτη πίσω του τη φωτογραφία κάποιου μεγάλου ιστορικού προσώπου και μπερδεύεται, δίνοντας γην και ύδωρ για τον θώκο που δεν αντέχουν οι πλάτες του.

Αυτά που μας προπαγανδίζουν, για να ακούμε και να βλέπουμε τα πράγματα όπως αυτοί θέλουν, απλά μην τα καταπίνετε. Στήσανε μια φάμπρικα think thank, τάχα σοφών δηλαδή, υψηλών διπλωμάτων και σπουδών, τρομάρα τους οι αμόρφωτοι, και λοιπά τέτοια ζαρζαβατικά της νέας εποχής που ανέτειλε, για να μαντρώνουν τον κόσμο στην υπομέτριότητά τους. Μην τα πιστεύετε φίλοι αναγνώστες. Αν είναι να σταυροκοπιέσαι, να κρατήσει τον λόγο του αυτός που ψήφισες, τότε έχει τελειώσει η χώρα και οι κοινωνία αυτή μαζί με τους πολίτες της.

Οι σημερινοί ηγέτες, χωρίς αυλή δεν μπορούν να κάνουν ούτε ένα βήμα. Γιατί δεν ακουμπάνε στο λαό καθόλου τώρα πια, αλλά στο τραπεζικό χρηματοπιστωτικό σύστημα που τους σπρώχνει. Να σταθούν ένα λεπτό ανάμεσα στον κόσμο, παρά σε οπαδούς με σημαιάκια να ξεφωνίζουν ζήτω. Γιαυτό  αναγγέλλονται όπου πάνε με θορύβους, με θεαματικούς τηλεοπτικούς θεατρινισμούς, με λιμουζίνες επιβλητικές, με μοτοσικλετιστές, αστυνόμους, αποκλεισμούς πολιτών, με σύγχρονα μεταμοντέρνα τεχνολογικά πυροτεχνήματα, φώτα, λεζάντες κι ότι άλλο βλέπετε στις τηλεοράσεις, να δείχνουν βάρος και μεγαλοπρέπεια αλλιώς εκτινάζονται στην επιφάνεια σαν φελλοί. Αυτό που λέμε τηλεοπτικούς αρχηγούς και μόνο αυτό. Μόλις ανοίξουν το στόμα τους, δεν έχουν να πουν τίποτα παρά την κενότητα που σπούδασαν. Αφέλειες και βλακείες για την ανάκαμψη της χώρας που δεν ακούς ποτέ στα καφενεία της ζωής.

Όσον αφορά τον Ανδρέα Παπανδρέου και την πολιτική διαμάχη του με το κκε, για την αρπαγή δηλαδή της πολιτικής εξουσίας μέσα από τα χέρια της αριστεράς, αφού έκλεψε τα συνθήματά της και λεηλάτησε κυριολεκτικά και πραγματικά όμως τους αγώνες της και την ιστορία της, χωρίς να έχει δικούς του αγώνες, όπως διατεινόταν και νομίζει ακόμα η αριστερά, που δικαιωματικά πίστευε ότι της ανήκουν, θέλω να διευκρινίσω επ αυτού, ένα τεράστιο ιστορικό λάθος που μέχρι σήμερα επιμένει να αντιλαμβάνεται τελείως λανθασμένα αυτά τα πράγματα και πως λειτουργούν.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορούσε να πάρει την εξουσία. Και την πήρε. Αυτό ήταν όλο. Έτσι διαβάζεται η πολιτική. Εκ των υστέρων φαίνονται όλα καθαρά. Το κκε δεν μπορούσε τότε. Κι ένα μικρό παιδί το έβλεπε. Το μύριζες στην πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα της Αθήνας και της περιφέρειας ολούθε, που περίμενε να λυτρωθεί από μια ακροδεξιά δεξιά με δικτατορίες χούντες και μακρονήσια.

Σαν τους καρπούς που τους άφηναν πάνω στο κοινωνικό και ταξικό δένδρο να σαπίζουν από τον χρόνο, αφού δεν τους μάζεψαν εγκαίρως, απασχολημένοι με το κύριο μέλημά τους, να ξεκαθαρίσουν πρώτα τα δικά τους ιδεολογικά και κομματικά, τα πρωτεία των αρχηγικών ομάδων της όλης αριστεράς και σε ποιόν ανήκαν οι αγώνες και τα συνθήματα που σάπιζαν από την έλλειψη συγκομιδής και την παντελή απουσία δικού της ηγέτη τότε μετά την μεταπολίτευση.

Έτσι βγήκε ο άλλος και θέρισε τους καρπούς εκείνους των βασανιστηρίων, της τρομοκρατίας της δεξιάς, του πατροπαράδοτου δοσιλογισμού της δεξιάς, καθώς και του μεγαλείου της εθνικής αντίστασης, που τσακωνόταν στο παχνί για την κυριότητα και την ιδιοκτησία που δεν ανήκε δικαιακά και ουσιαστικά ούτε στην σύνολη αριστερά ούτε στον Ανδρέα φυσικά, αλλά στο σύνολο του ελληνικού λαού, εκτός των δοσιλόγων. Δεν είχαν άνθρωπο να μαζέψει την σπορά των ελληνικών γκούλακ, των Αι Στράτηδων και της Ικαρίας. Αυτό συνέβη.

Χωρίς ηγέτη δεν πάς πουθενά. Οι Χιώτες το είχαν καταλάβει καλλίτερα από όλους μας. Η χιώτικη παροιμία είναι σοφή, αλλά διαβάζεται τελείως λάθος,  χλευαστικά και στρεβλωμένα. ΄΄ Που πάμε δέκα χιλιάδες μόνοι μας ΄΄.

Λάθος που δεν έχει κατανοήσει ακόμη, που προέρχεται από την εμμονή στην υποβάθμιση της αξίας του ηγέτη στην ιστορία, από μια ερμηνεία ιδεολογικής αφετηρίας, της αποθέωσης των μαζών έστω και ακέφαλες, αφού δεν καταλαβαίνει ακόμη τι είναι ο ηγέτης και ο ρόλος που παίζει στην ιστορία, στην εξέλιξη και την πορεία των λαών.

Τα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά γεγονότα, δεν περιμένουν εσένα να λύσεις τις δυσλειτουργίες σου και τις εσωκομματικές σου διαφορές και διαμάχες. Αυτό συνέβη. Ο Ανδρέας ένωνε τότε, ενώ η αριστερά διαιρούσε.

Όσον αφορά τον Ανδρέα Παπανδρέου, γοητευόταν από τον σοσιαλισμό. Όμως τον έβλεπε σαν παιχνίδι κάποιων ευπατρίδηδων αστών, που δεν ήταν προδότες, δεν είχαν εμπλακεί στα αρπάγια του δοσιλογισμού, όπως πατροπαράδοτα είχαν κάνει η δεξιά και όλες οι αποχρώσεις της. Ό ίδιος, γόνος ενός μέγιστου καραδοσίλογου σφαγέα του λαού του, που το ήξερε καλά και τσίναγε, του πατέρα του δηλαδή το 1944 που μακέλεψε συννειδητότα τον ελληνικό λαό.

Όμως δεν ήταν κι αυτός ένας μεγάλος ηγέτης τόσο όσο χρειαζόταν η Ελλάδα της μεταπολίτευσης, όσο χρειαζόταν ένας λαός όπως εμείς σε εκείνες τις συνθήκες, αφιερωμένος πλήρως στο λαό του, τσακισμένος από τα ελληνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις φυλακές με τα βασανιστήρια παντού.

Αλλά ένας ηγέτης που μοιράσθηκε την αριστερή εξουσία που του έδωσε ο ελληνικός λαός με τον εαυτό του. Τους δελεασμούς που προσφέρει αυτή η θέση, με τα προσωπικά που δεν κράτησε εκτός εξουσίας όπως απαιτείται στην πολιτική ζωή, και τον πακτωλό των δανεικών χρημάτων, που το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα του προσέφερε αφειδώς δένοντάς τον χειροπόδαρα. Κι έτσι υπέπεσε στα γνωστά οικονομικά σκάνδαλα του Κοσκωτά και της αυλής του, που με τρομακτική ταχύτητα αναπτύχθηκαν μέσα σε δύο χρόνια γύρω του.

Εξαχρειώθηκε ηγετικά και υπέπεσε στην μετριότητα του διαχειριστή, υπό την απειλή της ανθυπομετριότητας του Σημίτη και των άλλων τεσσάρων νάνων που καιροφυλακτούσαν.

Τέλος, όποιος κάνει λίγο μια φιλοσοφικοπολιτική αναστόχαση και μια κοινωνική εμβάθυνση, το συνειδητοποιεί αμέσως ως το μεγαλύτερο πολιτικό του σφάλμα κατά τον γράφοντα, όταν, αφού αναγνώρισε επί τέλους την εθνική μας αντίσταση κατά των γερμανών και ορθότατα, έσπευσε αμέσως να την κιβδηλοποιήσει, σπρώχνοντας την στην οικονομική εξαργύρωσή της, με τις αντιστασιακές συντάξεις. Ούτε μια τέτοια δεν έπρεπε να υπάρξει. Αρκούσε η ιστορική αναγνώριση.

Εκεί που φύτεψαν ένα λουλούδι στα νιάτα τους, τους έσπρωξε να το κατουρήσουν στα στερνά τους. Έτσι γράφονται οι μεγάλες σελίδες της ανθρωπότητας, ανιδιοτελέστατα.