Nefestoras

Σύγχρονοι πολιτικοί εφιάλτες

2011-11-08T08:20:00.002+02:00

Προσέχω τις λέξεις μου. Να ξέρω τι γράφω. Ξαναδιαβάζω πάλι και πάλι από την αρχή το κείμενο προσεχτικά, τις φράσεις μου μία μία. Να αποφύγω τα λάθη. Να διατηρήσω την ελάχιστη ψυχραιμία στη σκέψη. Να διαφυλάξω την πνευματική μας τάξη. Τότε που το υπερβολικό γίνεται καθημερινότητα και τα χάνεις προς στιγμήν. Που σε μπερδεύει και φοβάσαι μην και παρασυρθείς, μήπως και μεγαλοστομίσεις, μη πιστεύοντας αυτό που γίνεται γύρω σου και επαναλαμβάνεται συνέχεια σαν φυσιολογικό. Όχι δεν είμαι υπερβολικός. Είναι δοσίλογοι συνειδητοί. Για μια καταραμένη καρέκλα. Αυτό είναι μόνο. Αποφασισμένοι, γιομάτοι σάπια όνειρα, γιομάτοι επιχειρήματα να απαντούν, γεμάτοι σκαρφίσματα και τεχνάσματα να λογοδιαφεύγουν, να εξαπατούν και να γλιστρούν.
•
Όλοι οι Έλληνες πολιτικοί και μη, θα πρέπει να γνωρίζουν, πως όποιος μετέχει σε μια τέτοια κυβέρνηση, κρυφά ή φανερά, είναι ήδη ένας εθνικός εφιάλτης. Προβλέπω ότι θα αφήνει επιστολές και διαθήκες στα παιδιά του, όπου θα τους λέει ότι εξαπατήθηκε από κάποιους ραδιούργους, που δεν θα κατονομάζει, και πως είναι καλός άνθρωπος και πατριώτης. Θυμηθείτε δε, ότι θα γίνει έτσι ακριβώς. Θα βάλει τα παιδιά του και τα εγγόνια του να απολογούνται χωρίς να φταίνε σε όλη τους τη ζωή.
•
Όλοι όσοι θα μετέχουν σε αυτή την κυβέρνηση εθνικής ψευτοενότητας, χωρίς ενότητα και χωρίς ετυμηγορία, είναι μειοδότες καθαροί. Μόνο η λαϊκή ψήφος θα τους απάλλασσε από αυτό το εθνικό και προσωπικό στίγμα και θα τους έκανε νόμιμους εντολοδόχους του ελληνικού λαού. Ήδη η ιστορία το γνωρίζει και τους έχει καταγράψει από τώρα στο βιβλίο της, πριν ακόμα ολοκληρωθεί και συγκροτηθεί η κυβέρνηση αυτή.
•
Όλοι αυτοί λένε και θα λένε ψέματα, γιατί τα επιτρέπει ο φόβος μας για την πτώχευση, ο τρόμος μας μπας και χάσουμε το ψηλό επίπεδο ζωής μας με δανικά, και η βαθειά δουλικότητα που έχει εγκατασταθεί μέσα μας. Πως τάχα θα μας διώξουν από την ευρωπαϊκή ένωση, καθώς και ότι θα χρεωκοπήσουμε, ενώ αντίθετα σε τόσο προνομιούχα και βολική θέση δεν βρεθήκαμε ποτέ! Ποτέ δεν είχε τέτοια ευκαιρία και τέτοια αναπάντεχη τύχη η Ελλάδα. Να μπορεί να συνομιλεί και να συνδιαλέγεται ισότιμα. Και αυτό μας το κρύβουν μεθοδευμένα οι κάθε λογής Παπανδρέου και οι φυτεμένοι μανδαρίνοι τους στα παράθυρα. Και από αυτό το δικαίωμα παραιτηθήκαμε μόνοι μας εθελοντικά και ακατανόητα, όπως ακριβώς με τα θαλάσσια σύνορά μας με την ΑΟΖ.
•
Οι απειλές περί αποπομπής μας, είναι όλες καλοστημένες χαρτοπαιχτικές μπλόφες. Ακριβώς τέτοιες και τίποτα άλλο. Αλλιώς θα χάσουν πάνω από 500 δις ευρώ, το λιγότερο μάλιστα. Ψάχτε τους αρχιμειοδότες αρχιδοσίλογους στην εξουσία και πουθενά αλλού. Στην υψηλότερη κορυφή της πυραμίδας. Εκεί είναι η καλύτερη κρυψώνα. Εκεί που δεν πάει ο νους σας. Έτσι πάντα γινότανε στην ιστορία των χωρών. Θυμηθείτε τον Μάρκος των Φιλιππίνων και τόσους και τόσους άλλους ηγέτες προτεκτοράτων.
•
Είναι όλα τόσο φανερά σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε και σεις δεν τα βλέπετε. Την μια οι μεν, την άλλη οι δε. Ψάχνετε σωτηρία και λύση απελπισμένοι στον Αντωνάκη τώρα. Ο Σαμαράς σας, είναι ένας ακόμη νέος ρουφιανάκος του εικοστού πρώτου αιώνα για την ελλάδα, και σεις παντελώς ανίκανοι πολιτικά, δεν το βλέπετε. Κι ας σας λέει κατάμουτρα χωρίς ντροπή πως θα ψηφίσει την πρώτη δανειακή σύμβαση με το άρθρο 14. Σπουδαίος λαός είσαστε. Σας αξίζουν όλα όσα παθαίνετε. Και το χειρότερο, δεν μαθαίνετε από την ζωή σας.
•
Και μην ξεχνάτε ότι ο δοσιλογισμός στην σύγχρονη Ελλάδα έχει παράδοση.
•
Όποιον χειροκροτεί η τρόικα, είναι εφιάλτης για την χώρα του και τους πολίτες της.
•
Όλοι οι δοσίλογοι, όσοι παρακολουθείτε την ιστορία, κάτι εύρισκαν για να δικαιολογήσουν την προδοσία τους στους εκάστοτε Γερμανούς. Πρόσφατα για 70 χρόνια έλεγαν ότι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς για να σώσουν την πατρίδα από τον κομουνισμό, αντί να τους πολεμήσουν μαζί με τους αντάρτες. Σήμερα λένε ότι τους παραχωρούμε την χώρα για να μας δανείζουν. Τι ντροπή!

Καληνύχτα

ΥΓ.
Υπέθετα, ως έγραφα στον αστερίσκο της προηγούμενης ανάρτησης, πως μέχρι τον Νοέμβριο θα είχαμε εκλογές. Έπεσα έξω. Συνειδητοποίησα ότι δεν σκοπεύουν να κάνουν καθόλου εκλογές με προτροπή της ευρωπαϊκής ένωσης, ούτε μετά από δύο χρόνια. Γιατί οι δανειστές συνειδητοποιούν μια πανωλεθρία για αυτούς, χωρίς προηγούμενο στον τόπο μας.

Να τελειώσουμε με αυτή την Αριστερά!!

2011-08-01T08:37:00.004+03:00

Αυτό που συμβαίνει ολοφάνερα εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια στον τόπο, είναι η κατάρρευση της Αριστεράς στο σύνολό της!!! Αυτό ακριβώς εξηγεί η ατέλειωτη βία στους δρόμους, χωρίς το παραμικρό ψήγμα αλλαγής στη ζωή ή την συνείδηση των πολιτών, οι οποίοι παραμένουν αποστειρωμένα μακριά της. Όλα τα άλλα είναι παραμυθίες των αριστερών. Αλλιώς δεν μπορεί να γράψει κανείς κείμενο που να μην στρεβλώνει την αλήθεια. Ατέλειωτοι βία στους δρόμους χωρίς προορισμό, χωρίς να πιάνει τόπο.
•
Όταν μια χώρα σαπίζει παραδομένη στα αδιέξοδά της που δεν μπορεί να υπερβεί και βυθίζεται αδιάκοπα μέσα τους, αυτό σημαίνει ότι η αριστερά της έχει σαπίσει μαζί με αυτό που δεν μπόρεσε να ανατρέψει. Γιατί ότι δεν γίνεται στην ώρα του, σαπίζει από την αργοπορία και την αναμονή σαν τον καρπό των δένδρων. Αυτό μας μαθαίνει η φύση. Και δικαιολογίες εδώ δεν υπάρχουν.
•
Η υπάρχουσα Αριστερά τέλος. Θα την αλλάξουμε θέλει δεν θέλει. Κι αυτήν και τα γκρουπούσκουλά της. Γιατί κάθε Αριστερά είναι πάντα πιο κάτω από την πατρίδα της. Αυτός είναι ο αυτονόητος κανόνας. Και αυτή η πατρίδα διαλύθηκε και πουλιέται σήμερα στους μαυραγορίτες για ένα τενεκέ λάδι. Εμείς την θεωρούμε συνυπεύθυνη γιαυτό που γίνεται, όχι βέβαια γιατί συμμετείχε στις κλεψιές και τις ρεμούλες, αλλά γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να ενωθεί και να σηκώσει το ανάστημά της αποτελεσματικά και επί της ουσίας, στους ντόπιους και ξένους λωποδύτες. Αποδείχθηκε κατώτατη των περιστάσεων και των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας. Ένας πολιτικός νάνος, που διέλυσε ψυχικά και συναισθηματικά τους αριστερούς πολίτες και ψηφοφόρους απογοητεύοντάς τους πλήρως. Θα την κάνουμε ένα κακό όνειρο που πέρασε. Αυτό της αξίζει. Και ας το καταλάβουν όλες οι απόψεις και οι ομάδες της, αλλιώς θα διαλυθούν αναπάντεχα από την ζωή και τους πολίτες μέσα στην ευκαιρία της κρίσης, ως άχρηστες και αναποτελεσματικές, ως πλήρως ανάξιες να παρέμβουν ενωτικά και διεξοδικά στο μεγάλο φαγοπότι πασόκ, ΝΔ και ξένων αρπαχτικών. Αν χάσουμε τον τόπο μας, θα συντριβούν κυριολεκτικά. Θα γίνουν όλοι κακιά ανάμνηση της ιστορίας, που θα τους διαβάζουν με απαξία οι επόμενες γενιές αν δεν διαλυθούμε. Ένα αποτυχημένο ελληνικό αριστερό πείραμα που έκλεισε ελεεινά τον κύκλο του. Η κρίση που ξέσπασε δεν είναι μόνο για τους δύο μονομάχους όπως πιστεύεται, είναι και για την αριστερά και κυρίως για αυτήν, όσο δεν φαντάζεται. Παίζει όπως όλοι αυτές τις στιγμές το τελευταίο της χαρτί. Η υπομονή μας εξαντλήθηκε και καλώς, και την ανεχόμαστε μόνο και μόνο για την δικαιοσύνη, την ισότητα και την δημοκρατική της υπόσχεση που κουβαλάει στις ιδέες της. Έστω και θεωρητικά. Γιατί αλλιώς θα αποδεχτούμε ηττημένοι, την βαρβαρότητα του καπιταλισμού και των τοκογλύφων του, το πούλημα των νησιών μας και της χώρας μας. Πάμε τώρα στην κριτική της.
•
Ένα πελώριο ερώτημα απλώνεται πάνω από την ελλάδα και βασανίζει επίμονα την σκέψη των πολιτών της. Ένα ώριμο ερώτημα που βρίσκεται διαρκώς στα χείλη της κοινωνίας τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον. Τόσο απαιτητικό και υπερώριμο μάλιστα είναι αυτό το ερώτημα, που το αντιλήφθηκαν από μόνοι τους και το θέτουν επανειλημμένα στους προβληματισμούς τους και τα δημόσια διεθνή κείμενά τους, οι ξένοι επιστήμονες και αναλυτές όλων των αποχρώσεων με απορία κι αυτοί. Τι γίνεται με την αριστερά στην Ελλάδα; Γιατί είναι τόσο αναποτελεσματική. Γιατί δεν την εμπιστεύεται ο ελληνικός λαός.
•
Αλλά το ερώτημα δεν το παραλαμβάνουν έντρομοι οι παραλήπτες του, και κάνουν πως δεν το ακούν σαν αστοί πολιτικάντηδες, ενώ αυτό ηχεί εκκωφαντικά σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας και σπάει τα τύμπανα. Αυτή όμως η σιωπή είναι αποκαλυπτική, γιατί δηλώνει τις ενοχές και φανερώνει τον πανικό, επειδή ζυγώνει η ώρα της αλήθειας για όλους μας. Γιατί και μόνο που τέθηκε το ερώτημα, κάνει ολική κριτική χωρίς να ανοίξει άλλο το στόμα του. Μόνο με την διατύπωσή του.
•
Μεγαλύτερη ευκαιρία δεν έτυχε ποτέ σε άλλη χώρα για την αριστερά της. Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας.! Αυτό λένε όλοι μέσα κι έξω από την χώρα με ένα στόμα. Γιαυτό έχουν μείνει κατάπληκτοι και δεν μπορούν να καταλάβουν. Με τέτοιες συνθήκες, με τέτοια κατάντια της ΝΔ και του πασόκ, διερωτώνται όλοι πως και δεν της έδωσαν την πολιτική εξουσία οι ψηφοφόροι. Ή το λιγότερο να αυξήσει θεαματικά τα ποσοστά της σε πρώτο ή δεύτερο κόμμα. Αμ δε. Μια μονάδα πήρε όλη κι όλη από τους τρελαμένους έλληνες πολίτες και κινδυνεύει να την ξαναχάσει. Τέτοια ανικανότητα, τέτοια ανημποριά, τέτοια αποτυχία μόνο στα ανέκδοτα βρίσκεις.
•
Ας αρχίσουμε με το κκε. Γιατί δεν απαντάει λοιπόν το ερώτημα, τι είναι αυτό που κρύβει, τι δεν μας λέει δεκαετίες τώρα, τι δεν θέλει να μάθουμε. Τι έχει καταγράψει αμείλικτα ο χρόνος επάνω του και το αποσιωπά. Τι δεν περνάει από το μυαλό μας ως απίστευτο για το κκε; Μήπως έχουν συμβεί πράγματα φοβερά και τρομερά τόσα χρόνια μέσα στην ζεστασιά της μεταπολιτευτικής εξουσίας και εμείς δεν έχουμε πάρει χαμπάρι; Μπας και έχει επέλθει καμιά μετάλλαξη ή πολλές και έχουν αλλάξει το σκηνικό στην εκπροσώπηση των εργαζομένων εκεί μέσα στη βουλή; Στην καθημερινή μαλθακότητα της πολυτέλειάς και των προνομίων που οργιάζουν εκεί μέσα; Εμείς τι πρέπει να υποθέσουμε τίμια και δίκαια απέναντί τους, για να καταλάβουμε από πού πηγάζει αυτή η ακατανόητη ανημποριά. Τι ακριβώς συμβαίνει, τώρα που αρχίζουμε και ψυλλιαζόμαστε; Τι γίνεται στην ηγετική ομάδα του κκε;
•
Συνήθως λέει μονότονα ένα ψέμα, που το επαναλαμβάνει κάθε φορά ολόιδιο να ξεφύγει από την δύσκολη θέση, αλλά δεν πείθει. Αυτό το γνωστό, όταν το ρωτάνε γιατί δεν αυξάνουν τα ποσοστά του, όταν ΝΔ και πασόκ έχουν χάσει πάνω από 15 μονάδες το καθένα. Τι γίνεται; που τυραννιούνται αυτοί οι ψήφοι σύντροφοι; που βολοδέρνουν απελπισμένοι και άστεγοι τόσο καιρό; που περιπλανώνται ταλαιπωρημένοι και δεν πάνε στο κκε; Απαντάει λοιπόν δελφικά σαν Πυθία: Ο λαός αποφασίζει. Και μπορεί να εννοεί και φταίει, σαν χρησμός που είναι. Σώπα βρε τιμημένο κκε, αυτό το ξέρουμε. Γιατί αποφασίζει έτσι, ρωτάμε. Τι φοβάται, τι δεν εμπιστεύεται σε σας, είναι το ερώτημα. Τι έχει πιάσει τον ένστικτό του και λακάει από σας. Γιατί τον προγκάτε. Τι λένε οι νέοι πολίτες που δεν χάφτουν την παλιά προπαγάνδα της δεξιάς, αλλά δεν το πλησιάζουν. Τι διάολο συμβαίνει; φοβάστε μην γίνει τίποτα και σπάσει η ισορροπία, η ησυχία σας δηλαδή, και επανάσταση και βόλεμα; Και δεν ξεχνώ καθόλου την αλλοτρίωση του κόσμου όλο για αυτήν γράφω, αλλά ένα μικρό κομμάτι βρε αδερφέ από τους νέους ψηφοφόρους, δεν έπρεπε ναρθεί σε σας;
•
Το κκε δείχνει να μην θέλει την εξουσία!! Μόνο για αυτήν δε μιλάει ποτέ αν προσέξατε. Και μας είχε διαφύγει. Σε κάθε του βήμα αυτό μας παροτρύνει να καταλάβουμε. Στην πιθανότητα της εξουσίας το πιάνει τρόμος. Γιαυτό και εφευρίσκει διαρκώς περίτεχνους τρόπους, να σαμποτάρει τον εαυτό του!! Κάνει ότι μπορεί να απαξιώνεται στην συνείδηση του ελληνικού λαού ως κόμμα εξουσίας!! Κάνει ακατανόητες απεργίες εκ των προτέρων ατελέσφορες, αφού ξέρει ότι κάποιες από αυτές, είναι σύγκρουση με το μεγαλύτερο διεθνές κεφάλαιο, κουράζοντας απλώς τα συντεταγμένα μέλη του και αναγκάζοντας τους υπόλοιπους εργάτες να το σιχτιρίζουν. Συγκρούσεις που δεν πετυχαίνουν ποτέ με μικροσωματεία, αυτοί είναι κλασσικοί Μαρξικοί κανόνες, παρά μόνο με την κατάκτηση της πολιτικής ηγεσίας του τόπου και την διακυβέρνησής του από άλλες νέες πολιτικές.
•
Θυμηθείτε προχθές ακόμη, μεσούντος δηλαδή του πρώτου μνημονίου του 2010, όταν απαιτούσε από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μονιμοποιήσει όλους τους σταζιέρους, και να επαναπροσλάβει όλους τους απολυμένους. Αυτό υπογράφει αυτά που έλεγα πιο πάνω. Το βλέπαμε όλοι, απλά κάπως πρέπει να γίνει η αρχή. Να μπει στη διερεύνησή μας, στην υποψία μας, στο στόχαστρό μας. Κάνει διαρκώς αυτοκτονικές κινήσεις. Ακατανόητες. Όσο απαξιώνονται τα δυο μεγάλα κόμματα με τα εγκλήματά τους εις βάρος του ελληνικού λαού, τόσο κι αυτό σπεύδει να απαξιώσει τον εαυτό του, να προλάβει να αποφύγει μήπως το επιλέξουν σαν εναλλακτική λύση.
•
Έφερνε σε σύγκρουση δηλαδή, το δίκιο με το άδικο. Τους νόμους με την παράκαμψή τους. Δεν το έβλεπε; Τον μόχθο των επιτυχόντων του ΑΣΕΠ, με τους φεγγίτες και τις πελατειακές σχέσεις, με την λογική του κονέ, του ρουσφετιού και της λαμογιάς. Επίτηδες το έκανε; Κι ένας ηλίθιος θα καταλάβαινε ότι εδώ κάτι συμβαίνει, κάπου στοχεύει όλη αυτή η καραμπινάτη αδικία. Συγχρόνως μαζί με αυτά απαξίωσε και κατακουρέλιασε το περίφημο σύνθημά του, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, που τα τελευταία χρόνια είχε επιφέρει μια πλήρη σύγχυση στους εργαζόμενους, όταν δειλά δειλά άρχισαν να αναρωτιόνται μεταξύ τους για το δίκιο ποιού εργάτη επί τέλους μιλάνε, των τριών, των τεσσάρων των πέντε, των έξι χιλιάδων ευρώ το μήνα ή των 700, 1000 ή δυό χιλιάδων. Είχαν κατάμπερδευτεί. Των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, στην ΕΡΤ, στη βουλή; Όλοι θέλαν πιο δίκιο για τον εαυτό τους και το κκε δεν χαλούσε χατίρια.
•
Έτσι με αυτή την λογική και τακτική, ναρκοθέτησε τον δρόμο του προς την εξουσία, απαξιώνοντας με κάθε τρόπο τον εαυτό του. Θα το παίζει εκ του ασφαλούς αντιπολίτευση. Μόνιμα. Για πάντα. Αυτό τον ρόλο επέλεξε, τον πιο σίγουρο, τον πιο σταθερό. Βρέξει χιονίσει το μεροκάματο πέφτει. Όπως λέμε μόνιμος στο δημόσιο. Να μην σε κουνάει κανείς. Και φυσικά τρόμαζε τους πολίτες, όταν επίτηδες απαιτούσε νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και τους τρέλαινε. Πράσινη κάρτα σε όλους και πολιτικό άσυλο σε όσους το ζητούσαν. Άκουσον, άκουσον! Αυτά τα λένε μόνο όσοι δεν σκοπεύουν να ηγηθούν ενός λαού. Όσοι βολεύονται να παληκαρίζουν εκτός μάχης. Όταν ορδές και ανεξέλεγκτα πλήθη εισέβαλαν στην χώρα από παντού, φανερά πλέον και με το φως του ήλιου, με κυβερνήσεις ανδρεικέλων που δεν τόλμησαν ποτέ στην ύπαρξή τους να πουν ένα όχι στους ευρωπαίους και στο Δουβλίνο 2. Τι περίμεναν δηλαδή να τους χειροκροτήσουν οι πολίτες; ή να τους ψηφίσει ο Ελληνικός λαός; Και ένα μικρό παιδί θα καταλάβαινε την αποστροφή του κόσμου στα καμώματα τους.
•
Και μπορεί η εργατική τάξη να διαφθειρόταν με γοργούς ρυθμούς από το πασόκ όταν ανέλαβε την εξουσία, όμως το κκε με την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που ζητούσε, επιδείνωσε την κατάσταση, την απέλπισε στο έπακρο και την έσπρωξε χωρίς αντιστάσεις και αξίες πλέον προς την διαφθορά, χωρίς τις τελευταίες αναστολές, μη αφήνοντας καμιά ανάσα και καμιά ελπίδα στην εγχώρια εργατική τάξη. Όποιος φάει τον άλλο στις δουλειές και στην επιβίωση. Πλήρης απουσία ευθύνης, κόμμα διαμαρτυρίας και όχι εξουσίας.
•
Αντίθετα εξέθρεψαν και δημιούργησαν δυο κόμματα φασιστών που βρήκαν χαραμάδα και τρύπωσαν στη βουλή και στον δήμο της Αθήνας, με την ακραία στάση και της υπόλοιπης Αριστεράς σε αυτό το θέμα. Ακόμα και οι δικοί τους εργαζόμενοι και μέλη τους αντέδρασαν μπρος στα στίφη των φουκαράδων. Και αυτό δεν το λένε. Εξ άλλου το μόνο που ζήτησαν λίγες αριστερές φωνές που είχαν το κουράγια να μιλήσουν γιαυτό που μιλούσε όλος ο κόσμος, όπως του Λαφαζάνη, ήταν οι πάρα πολλοί, η μεγάλη ποσότητα και μόνο. Και δεν χρειαζόταν περισσότερο πιστεύω. Θα ήταν όμως ένα δυνατό σινιάλο τόσο στα αδερφά ή ομοειδή κόμματα, όσο και στις ηγεσίες των άλλων χωρών. Και αυτό νομίζω θα ήταν αρκετό, αν είχε γίνει επίσημα από τις ηγεσίες της Αριστεράς, να μετριάσει τα κύματα και την συχνότητά τους. Γιατί τέλος πάντων δεν μπορούσαμε βέβαια να πετάξουμε τους ανθρώπους στην θάλασσα.
•
Η εργατική τάξη, τρομάζει το κκε. Αλλά δεν φαίνεται. Δεν το λέει. Αντίθετα κάνει τον προστάτη της. Γιατί την γνωρίζει καλά. Γνωρίζει τι τερατώδεις νοοτροπίες έχει δημιουργήσει και πόσο την έχει κακομάθει χωρίς συλλογικούς κανόνες στις αυξήσεις. Να διεκδικεί με κάθε μέσον θεμιτό ή αθέμιτο, δίκιο ή άδικο όχι μόνο απέναντι ενός ξευτιλισμένου και πελατειακού κράτους, που μοίραζε προνόμια και προσλήψεις για να σπέρνει την διχόνοια, την αναξιοκρατία, για να κρατά διαιρεμένη και δεμένη την εργατική τάξη με τα μικροσυμφέροντα της κάθε ομαδούλας, αλλά εις βάρος του συνόλου των εργαζομένων πάντα, που πλήρωναν τα μπόνους και τα χρηματικά ρουσφέτια. Γιατί συντεχνία σημαίνει συμμορία. Σημαίνει αλητεία πραγματική. Όποιος δεν μπόρεσε να το καταλάβει αυτό, ας μην ασχολείται καθόλου με τα κοινά. Και όπου συντεχνία και εκβιασμός, η Αριστερά πρώτη. Από φίλος λοιπόν στην αντιπολίτευση, θα αναγκαστεί να γίνει εχθρός στην εξουσία. Και αυτό είναι ο εφιάλτης του.
•
Γιαυτό διακινεί μια αδιαλλαξία που στοχεύει διπλά. Το ένα της πόδι απευθύνεται στον Σύριζα με σκοπό να μην επιτευχθεί η ενότητα της πολυδιασπασμένης Αριστεράς και βρεθούν ξαφνικά μαζί στην εξουσία, με επιχείρημα μοναδικό στο στόμα των μελών του στα κανάλια, το Μάστριχ και τη Λισαβόνα. Κρύβοντας φτηνιάρικα και ανεπίτρεπτα στα μέλη του, ότι οι περισσότερες συνιστώσες του Σύριζα συμφωνούν με το κκε και έχουν καταδικάσει κάθετα από χρόνια τις συνθήκες αυτές, και μόνο η ομάδα των εκσυγχρονιστών πιστεύει ακόμα σε αυτή την μετεμψύχωση της σωτηρίας, μέχρι να διαλυθεί από μόνη της η Ευρώπη, δηλαδή η ομάδα Παπαγιαννάκη-Κύρκου-Κουβέλη-Δαμανάκη-Μπίστηδων και λοιπόν προθύμων, που υποστηρίζει ακόμα αυτές τις δύο συνθήκες. Και κυρίως αποσιωπά στα μέλη της, ότι αυτό σταμάτησε όταν άλλαξε ο Κωνσταντόπουλος και ανέλαβε ο Αλαβάνος. Δηλαδή αυτή η δικαιολογία του κκε για την αντιθετική στάση του στην ενότητα, αφορά πλέον για πριν από έξι χρόνια μια μειοψηφία στον Συνασπισμό με λιγότερο από 10% που αποχώρησε μάλιστα υπό τον Κουβέλη πρόσφατα γιατί δεν τους σήκωνε το κλίμα εκεί μέσα.
•
Το άλλο πόδι της αδιαλλαξίας είναι η ακρότητα, που στρέφεται εναντίον του ίδιου του κκε για να απομακρύνει τον εαυτό του από την εξουσία της χώρας, οι καταδικασμένες εκ των προτέρων απεργίες που υποκινεί και διενεργεί, η χωρίς όρους και όρια υποστήριξη αμέτρητων συντεχνιών, που δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα και δεν οδηγεί απολύτως πουθενά, παρά στο μόνιμο καθημερινό μπάχαλο της Αθήνας. Μια πρωτεύουσα εφιάλτης. Έχουμε τρελαθεί στις απεργίες. Χώρια οι γενικές. Δεν προλαβαίνουμε να τις μετράμε. Κανονικά σε όποια άλλη χώρα του πλανήτη συνέβαινε αυτό, θα έπρεπε να είχε αλλάξει συθέμελα το σύστημα. Ή τουλάχιστον να είχε αλλάξει το σύστημα του δικομματισμού. Αυτό μας παρατηρούν με απορία οι ξένοι. Εδώ τίποτα, άχρηστες πηγαίνουν όλες. Χρόνια αυτή η ατελέσφορη κατάσταση. Χαράμι πάνε. Όλο στους δρόμους είμαστε, αλλά πρόοδο δεν βλέπουμε καμιά. Πρέπει να τα εξηγήσετε όλα αυτά. Όχι στον κόσμο, αλλά στον εαυτό σας προηγουμένως. Που πάμε να αναρωτηθείτε. Που οδηγούμε αυτό το λαό. Στο καταφάγωμα του ενός του άλλου; Στην πλήρη αλητοποίησή του; Η αδιαλλαξία λοιπόν, κρύβει από πίσω την άρνησή του να αναλάβει την εξουσία. Κρύβει την άρνησή του να δεχθεί την ενότητα της Αριστεράς που οδηγεί στην πολιτική εξουσία.
•
Αλλά εδώ συγχρόνως με τα τραγικά, συμβαίνουν και ευτράπελα. Βάζει κανείς τα γέλια, μέσα στη μαυρίλα και τη καταχνιά του. Πρόκειται για το πιο ανήκουστο που ακούστηκε ποτέ. Ένα πολιτικό παράδοξο που δεν έχει απάντηση. Ένα ακατανόητο που αχρηστεύει τον ορθολογισμό του ανθρώπου. Υποστηρίζει όλες τις συντεχνίες με μανία και αυτές δεν το ψηφίζουν!! Ούτε σε ένα ελάχιστο ποσοστό των μελών του. Ούτε μια ελεημοσύνη, για το ευχαριστώ. Πως το εξηγείτε εσείς αυτό; Τι μυστήρια κρύβουν οι ταξικοί αγώνες στην ελλάδα; Άβυσσος η ψυχή των συντεχνιτών. Πιθανόν να ξέρουν ότι δεν αξίζουν την υποστήριξη και την συμπαράσταση σας. Γιατί αυτός που έχει άδικο το ξέρει καλά μέσα του και γιαυτό θεατρινίζει και φωνασκεί τη συμφορά του προς τα έξω. Γιαυτό και τραμπουκίζει σε όποιον δεν συμφωνεί μαζί του. Θα περίμενε κανείς, με τα εκλογικά ειωθότα που επικρατούν, μια υποστήριξη από αυτούς που πούλησε την ψήφο του. Την ΝΔ και το πασόκ. Όχι όμως από το κκε και την Αριστερά. Αυτό φοβίζει τις συντεχνίες. Σκέφτονται ιστορίες συνωμοσίας. Αφού με υποστηρίζουν οι κομουνιστές και εγώ ξέρω τι έχω κάνει, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Έτσι σκέφτονται οι φαρμακοποιοί, οι γιατροί, οι φορτηγατζήδες και πάει ατέλειωτα λέγοντας. Γιαυτό δεν τους δίνουν ψήφο. Όλοι αυτοί που καταδυναστεύουν τη ζωή των ανθρώπων, που κατακλέβουν καθημερινά φανερά και ξεδιάντροπα τους συμπολίτες τους, που ξέρουμε όλοι ότι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία και όχι την εξαίρεση των συμμοριών αυτών όπως ισχυρίζονται, που κατεβαίνουν στους δρόμους να τρομοκρατήσουν εμάς τους υπόλοιπους κυρίως και λιγότερο την κυβέρνηση, έχουν την συμπαράσταση του κκε και της Αριστεράς!! Εξηγείστε το και σε μας. Γιατί; Μας αδικούν κατάφωρα και μας κλέβουν καθημερινά το ίδιο ακριβώς και εξ ίσου με την κυβέρνηση και το κράτος. Ε, αυτή την Αριστερά του αδίκου δεν θέλω να την ξέρω. Ελάτε να φτιάξουμε μια άλλη Αριστερά που δεν θα καλοπιάνει τους κλέφτες και δεν θα την ψηφίζουν και από πάνω. Αυτή η Αριστερά τέλειωσε ήδη και δεν το ξέρετε.
•
Επί πλέον πίσω από την αδιαλλαξία του κρύβει και την ανικανότητά του. Έτσι γίνεται συνήθως και στην καθημερινή ζωή. Κάποιος φωνάζει γιατί δεν μπορεί να τα καταφέρει. Γιαυτό δεν συνεργάζεται, γιατί φοβάται μη φανεί η γύμνια του. Εκεί μέσα είναι μια δράκα ανικάνων που έχουν καταλάβει την εξουσία του κόμματος πραξικοπηματικά όπως συνήθως, με απόλυτα χειραγωγημένες δηλαδή δημοκρατικές διαδικασίες, αυτή είναι η ιστορία του κκε, και δεν μπορούν ούτε να μιλήσουν. Έχουν καταστρέψει την μητρική τους γλώσσα. Τέσσερεις λέξεις χρησιμοποιούν όλες κι όλες. Εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ο καπιταλισμός είναι σε κρίση, πλουτοκρατία, δικαιώματα των εργαζομένων. Δεν έχει πλούτο η σκέψη τους. Μου το λένε με παράπονο δεκάδες εκατοντάδες άνθρωποι, αριστεροί και μη. Το θεωρούν κρίμα. Όλοι οι τετραπέρατοι και οι φωστήρες, εκεί έχουν μαζευτεί. Κρύβονται πίσω από μεγάλα λόγια, να κρατήσουν μακριά την ενότητα της Αριστεράς, για να νέμονται την ιστορία της και φυσικά την εξουσία και τα οφέλη αυτής. Πίσω από την μεγαλοστομία, πίσω από την αδιαλλαξία συνεργασίας, κρύβεται μια απλή ιστορία εξουσιομανίας και συμφερόντων και τίποτα άλλο. Ένα απλό σενάριο πολιτικής ταινίας στον κινηματογράφο. Όταν θα σκάσει κι αυτή η βόμβα θα το δούμε. Η ανεπάρκειά τους είναι εκκωφαντική, φαίνεται μακριά από το πέλαγος.
•
Τέλος διακατέχεται από μια υπεροψία απέναντι στην υπόλοιπη Αριστερά, αταίριαστη για κομουνιστικό κόμμα, και μια αλαζονεία ως η ηγέτιδα δύναμη σε αυτό τον πολιτικό χώρο, αλαζονεία που έφτασε σε σημεία παροξυσμού στην Πλατεία συντάγματος απέναντι στον εξεγερμένο λαό, για τον οποίο μιλούσε επανειλημμένα με καταφρόνια τουλάχιστον, να το πω ευγενικά, η Παπαρήγα, και εμφανώς τσαντισμένη, που οι αγανακτισμένοι δεν δέχτηκαν να τους καπελώσουν, όπως επεχείρησαν τις πρώτες μέρες και δεν τους επέτρεψαν να συμμετέχουν με τα πανό τους ως ΠΑΜΕ. Πιθανόν να φοβήθηκαν μη γίνει καμιά επανάσταση κι αλόμονό τους.
•
Και εδώ θέλω να κάνω μια μικρή παρένθεση για την πλατεία, σπουδαιότατη ωστόσο, περί δημοκρατισμού, που δεν κατάλαβαν ποτέ. Δημοκρατία σημαίνει πλειοψηφία και όχι δίκιο. Γιατί το δίκιο είναι δυσδιάκριτο όχι πάντα, αλλά κάποιες φορές. Και τότε αρχίζουν τα παιχνίδια, οι ερμηνείες, τα επιχειρήματα, οι αγορεύσεις, οι σοφισμοί. Ενώ η πλειοψηφία έστω και με μια ψήφο είναι σαφής. Αυτό να το χωνέψουν και αυτοί και όλοι. Και εδώ και διεθνώς. Το δίκιο έρχεται από μόνο του όταν λειτουργεί η πλειοψηφία του λαού. Όταν δεν λειτουργεί δεν υπάρχει δίκιο. Απλούστατο. Είναι το φυσικό επακόλουθο της πλειοψηφίας. Όσοι πιστεύουν ότι δημοκρατία είναι το δίκιο αλλού ξημερώθηκαν. Σε αποτυχημένα και επικίνδυνα μοντέλα όπως ο καπιταλισμός και ο υπαρκτός σοσιαλισμός με τις παραφυάδες τους. Γιαυτό οι κομουνιστές φοβούνται τα δημοψηφίσματα όπως ακριβώς τα τρέμουν οι καπιταλιστές σήμερα και από πάντα στο παρελθόν. Σας διέφυγε νομίζω. Όσοι είστε διαβαστεροί και μελετάτε τον κόσμο πάντως θα το γνωρίζετε. Γιατί το θέμα είναι ποιος άλλος θα το κρίνει το δίκαιο αν όχι η πλειοψηφία. Που θεωρούν ότι το δίκαιο είναι μια υπόθεση σοφών. Που θα το κρίνουν αυτοί με άλλα λόγια. Με δικούς τους φυτευτούς και πάλι ανθρώπους. Ειδικούς λέει, πανεπιστημιακούς, το συμβούλιο της επικρατείας. Κουραφέξαλα! Στημένα παιχνίδια. Όπως γίνεται καθημερινά και ασταμάτητα. Παγκόσμια αμφισβητούνται δημοκρατικές κυβερνήσεις πλειοψηφίας από τα οικονομικά συμφέροντα. Γιατί όταν δεν μας αρέσει ένα αποτέλεσμα, το συκοφαντούμε, λέμε ότι είναι άδικο. Έτσι γίνεται. Όταν είναι δίκαιο το αποτέλεσμα, δεν είναι αποτέλεσμα σίγουρης πλειοψηφίας, κοτσάρουμε. Από αυτή τη ζυγαριά δεν γλύτωσε κανείς διεθνώς. Γιατί η εξουσία είναι αχόρταγη και τα βάζει με το αποτέλεσμα όταν δεν της δίνουν το χρίσμα. Εμένα που γράφω, με έμαθε η δημοκρατία των Αθηναίων, να μην αναγνωρίζω κανένα δίκιο, παρά μόνο αυτό της πλειοψηφίας. Ακόμα κι αν κάποτε, πολύ πολύ σπάνια μέσα στις χιλιετίες, πέσει έξω και κάνει λάθος, αυτό είναι και πάλι το προτιμότερο από όλα. Γιατί οι άλλες εκδοχές, κάνουν μόνιμα και συστηματικά συνειδητά λάθη. Βλέπετε την πολιτική μας κατάντια. Στο φινάλε και ο λαός δικαιούται να κάνει λάθος, όπως εσείς κάνετε συστηματικά. Δείτε πίσω την ιστορία σας που τώρα τρέχετε εργολαβικά και καθυστερημένα 60 χρόνια μετά, να προλάβετε τις αποκαταστάσεις των αγωνιστών, να μπαλώσετε τα αμπάλωτα. Όπως κάνουν μόνιμα και σκόπιμα όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις που μας έφτασαν εδώ που αγκομαχάμε και βελάζουμε.
•
Λέτε δηλαδή ότι πρέπει να διαλυθεί το κκε; όχι, όχι δεν λέω αυτό, λέω κάτι πιο δύσκολο, πιο χειρότερο. Λέω ότι πρέπει να διατηρηθεί, αλλά η νεολαία του πρέπει να το σκάψει κυριολεκτικά, γιατί οι παλιοί δεν μπορούν, να το ξεθεμελιώσει και να το ξαναχτίσει με νέα λογική. Να έχει το αυτί της στο τι λέει και προτείνει ο λαός και οι πολίτες όλοι μάλιστα, όλων των απόψεων γιατί αλλιώς δεν μπορεί να είναι κόμμα εξουσίας. Και ακόμα να αποφασίζει μόνο με κάλπες τόσο εσωκομματικά όσο και εξωκομματικά, και να μην χειραγωγεί την θέληση των μελών του με πονηρές ανοιχτές τάχα διαδικασίες, όπου γνωρίζουν όλοι τι ψηφίζει ο δίπλα του. Να μην τολμάει να διαφωνήσει κανείς. Αλλά το θέμα είναι τεράστιο δεν μας φτάνουν οι σελίδες, εδώ έθεσα μόνο την ενότητα της Αριστεράς και την άρνηση του κκε για την συμμετοχή του στην πολιτική ηγεσία της χώρας.

Τέλος η συντρόφισσα Παπαρήγα είναι στην ηγεσία του κόμματος είκοσι χρόνια. Αυτό εσείς το λέτε κομουνισμό, δημοκρατία, σοσιαλισμό, πως διάολο το λέτε. Ισόβιοι ηγέτες πάλι; Με ισόβιους Μαήληδες και Γόντικες; Είσαστε καλά; Ζούμε σε άλλη εποχή. Δεν το καταλαβαίνετε; Τόσο πια αναντικατάστατη είναι η γραμματέας του κόμματος; Κανείς δεν το βλέπει αυτό μέσα και έξω από το κόμμα. Ούτε για αστείο. Δεν επικοινωνείτε καθόλου με τον κόσμο ή τον θεωρείται ηλίθιο. Μόνο δικτάτορες μένουν τόσα χρόνια. Ο Μπεν Άλι, ο Μουμπάρακ και οι λοιποί. Ήδη γίνεται μουλωχτή συζήτηση και στα μέλη σας ακόμα. Έχω δίκιο όταν λέω ότι συκοφαντείτε τον εαυτό σας. Ότι ναρκοθετείτε τον δρόμο σας προς την εξουσία.

Πάμε στο Συνασπισμό τώρα

Ο συνασπισμός είναι εκτροφείο καριεριστών. Ήταν από πάντα. Επίσης μεγάλη σχολή αποστασίας φημισμένη ευρωπαϊκά. Όλοι μιλούν για αυτήν στην Εσπερία. Πριν αιμοδοτηθεί και διευρυνθεί με τις δέκα συνιστώσες και γίνει Σύριζα, είχε προμηθεύσει το πασόκ με πλήθος στελέχη που έφευγαν το ένα μετά το άλλο με σειρά, για να αποφύγουν το φρακάρισμα στην είσοδο της Χαριλάου Τρικούπη. Τέτοιος συνωστισμός. Τόσοι πολλοί ήταν. Και δεν κρατιόντουσαν με τίποτα οι άτιμοι. Απίστευτες εποχές, βοούσε ο τόπος. Ο κόσμος δεν το πίστευε, δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Είχε γυαλίσει το μάτι τους από την τις θέσεις που τους περίμεναν. Ευτυχώς που υπήρχε το αριστερό ρεύμα για παρηγοριά στους ψηφοφόρους του.
•
Ο συνασπισμός είχε από παλιά ένα μεγάλο πρόβλημα εσωτερικής δημοκρατίας, όσο κι αν έχετε ακούσει το αντίθετο από τους κονδυλοφόρους των ΜΜΕ. Όταν ακούτε τέτοια εσείς μικρό καλάθι. Τον έκανε δε στοιχειωδώς αντιλειτουργικό αφού διοικούσε μια μειοψηφία που τον κρατούσε καθηλωμένο σε μια αδράνεια, σε μια εμφανή πολιτική αρρώστια, που τον διέλυε. Τα θυμάστε. Δεν μπορούσε να απογαλακτιστεί από ένα πολύ πολύ κακό παρελθόν. Να απογαλακτιστεί από την ανανεωτική αριστερά όπως αυτοονομαζόταν, ενώ ήταν και για την κουτσή Μαρία στην ελληνική κοινωνία μια καθαρή δεξιά διανοουμενιζόντων, άντε να τις προσθέσουμε τον επιθετικό προσδιορισμό ανανεωτική δεξιά, για να μην πιαστούμε στα χέρια πάλι. Που κανείς δεν καταλάβαινε γιατί έκαναν τον αριστερό αυτοί οι άνθρωποι και τι δουλειά είχαν εκεί μέσα. Ποιος τους πίεσε. Αυτό πια ήταν ένα μυστήριο για όλη την ελληνική κοινωνία. Μήπως ήταν παιδιά Μπουραντάδων και νιώθαν ενοχές; Μήπως; Μήπως; Μήπως; Και τι δεν έβαζε ο νους μας. Φοβερή μόδα κι αυτή. Έτσι άρχισαν και νεοδημοκράτες να κάνουν τον αριστερό, η πεφωτισμένη δεξιά όσοι δεν ξεχνούν. Με αυτή τη δίψα για αριστεροσύνη στις μέρες μας πια, τώρα που μιλάμε, ο Γιώργος βγήκε ακόμα πιο προχωρημένος κι επαναλαμβάνει κάθε τόσο ότι είναι κυβέρνηση αντεξουσιαστών, με εαυτόν κάτι σαν τον Ντουρούτι και τον Ιωακείμ Χοάκιν. Τι τρέλα κι αυτή. Και αυτά όλα χωρίς την παραμικρή αμφιβολία πλέον από απόσταση χρόνου, όπου έφυγε και η τελευταία εναπομείνασα ομάδα υπό τον κύριο Φώτη Κουβέλη. Το τι κακό έκανε αυτή η κωμωδιαακή μειοψηφία εκεί μέσα δεν λέγεται. Τους διέλυσε κυριολεκτικά. Τους κατέστησε απολύτως μάλιστα αναξιόπιστους, ήταν τα καλαμπούρια και τα νούμερα της αριστεράς. Χρειάστηκαν αλλεπάλληλες προσπάθειες και αρκετός χρόνος να απαλλαγούν από αυτή τη πολιτική συμφορά και να σταθούν στα πόδια τους. Και αυτό επετεύχθη χάριν των προσπαθειών του Αριστερού ρεύματος και την επίμονη πίεση του εξωκοινοβουλευτικού χώρου, που ήλπιζε σε μια νέα αρχή από την πολιτική απομόνωσή του, μια επανασύνδεση με παλιούς συντρόφους. Το καταγράφω γιατί μπορώ με το λόγο του παρατηρητή που καιγόταν, ενώ αυτοί του αριστερού ρεύματος ακόμα δεν τα έχουν καταφέρει να μιλήσουν αυτοκριτικά για το παρελθόν τους δημόσια.
•
Αυτό έκανε ένα ανυπολόγιστο κακό στην ελληνική κοινωνία που έψαχνε ένα αποκούμπι, μια άλλη αρχή στην απελπισία πασόκ- ΝΔ, που την πήγε πολλά χρόνια πίσω χωρίς ελπίδα, αφού το κκε είχε στυλώσει τα πόδια σε μια συνεργασία μαζί του και δικαίως σε αυτό, με τέτοιες αντιδραστικές φυσιογνωμίες εκεί μέσα, χωρίς να συνυπολογίσουμε τα προηγούμενα χαμένα χρόνια με τον πασοκόπληκτο Κύρκο που κινούσε όλα αυτά τα νήματα από πίσω θεατά και αθέατα μαζί με τον μακαρίτη τον Παπαγιαννάκη. Διάλυση στην ρημαγμένη ελληνική κοινωνία και αριστερά. Αστείες καταστάσεις, χαμηλές και πάρα πολύ πίσω των απαιτήσεων της κοινωνίας, που τους έβλεπε ανήμπορη, χωρίς ένα φορέα έστω να ξεσπάσει. Να τρώγονται επί πολιτικής σκηνής σαν φιγούρες θεάτρου σκιών, ενώ με ανευθυνότητα να συντρώγουν στα ταβερνάκια σαν να μην έτρεχε τίποτα, αφού είχαν κάνει την πλάκα τους, τις πολιτικές κοντρίτσες τους και την επίδειξη δίκιου και καλλιτερότερου ομιληταρά στις γκομενίτσες τους. Μια ιστορία θλίψης, θλίψης, θλίψης, φρίκης, φρίκης, φρίκης, αγανάκτησης, αγανάκτησης, αγανάκτησης του έλληνα αριστερού πολίτη. Κακιά ανάμνηση και τίποτα άλλο δεν έμεινε. Λες και τους είχε βάλει κάποιος να κάνουν κακό εκεί μέσα. Τέτοια απίθανα σκεφτόμασταν καθώς παρακολουθούσαμε το δράμα στο παλκοσένικο της Αριστερής πολιτικής καθημερινότητας. Κατέστρεφε όλα τα επιχειρήματα και τα δίκια του κόσμου αυτή η πολιτική φάρα. Διέλυε κάθε ελπίδα στο άκουσμά της. Όλοι ανεξαιρέτως οι αρχηγοί και τα μεγαλοστελέχη των ανανεωτικών, δεν καταλάβαινες τι έλεγαν. Ρωτιόταν ο κόσμος μεταξύ του τι εννοούσε ο Κωνσταντόπουλος χθες, τι ήθελε να πει ο Κουβέλης ή η Μαρία παλιότερα. Γρίφος. Αλλά αυτό ήταν, δεν θέλαν να μιλήσουν καθαρά μπας και τους καταλάβει ο κόσμος. Κατάλαβε καθαρά ό λαός όταν άλλοι φύγαν και άλλοι ξεκουμπίστηκαν.
•
Ευτυχώς βρισκόμαστε μακριά πιστεύω από αυτόν τον μεταπολιτευτικό εφιάλτη της ανικανότητας της υπόλοιπης Αριστεράς. Και αυτό χάρη στους καριερίστες που έφυγαν μόνοι τους, αφού το αριστερό ρεύμα ήταν ανίκανο να κάνει την σύγκρουση. Είναι για γέλια πιο πολύ από ότι για κλάματα. Αναρωτιέστε μετά, γιατί με τριάντα χρόνια αποστήματα τύπου Συνασπισμού η ελληνική κοινωνία κατάντησε εκεί που κατάντησε; Μην.
•
Αλλά τα πράγματα ήταν σοβαρότερα στα παρασκήνια.
Η ανανεωτική πτέρυγα του συνασπισμού, είναι αυτή που για πάνω από είκοσι χρόνια, προσπάθησε να εξουδετερώσει την έννοια της προδοσίας, να την εξορίσει από την γλώσσα, κυριολεκτικά να ξεριζώσει τη λέξη από τα χιλιόχρονα σπλάχνα της, να στρεβλώσει και να παρανοήσει τις έννοιές της, και να την παρουσιάσει ακούστε! ως άλλη άποψη και μόνο, παίζοντας με τα νεύρα των πολιτών. Δεν υπάρχει προδοσία έλεγαν, παρά άλλη άποψη, μόνο και μόνο επειδή αυτοί ήθελαν να μηδίσουν, να πάνε σε άλλα απέναντι στρατόπεδα και να μην τους λένε προδότες. Τι εφευρίσκει ο νους του χαλασμένου ανθρώπου, όταν θέλει να προδώσει τις ιδέες του και την ιστορία του! Όταν τους έχουν τάξει οι Πέρσες προνόμια στην αυλή τους.
•
Γιαυτούς η προδοσία ήταν ελευθερία! Έτσι την φαντάζονταν και την εννοούσαν. Φτυστό δηλαδή το πιο εγωιστικό μοντέλο, το πιο φιλοτομαριστικό στυλ του χειρότερου ιστορικά νεοφιλελευθερισμού που γνωρίσαμε. Είναι αυτή η προδοσία του ανθρώπου και της γης, που λέμε ελεύθερη αγορά, που προπαγάνδισε και πέτυχε εν πολλοίς ο μονεταρισμός. Μια ελευθερία ασυδοσίας πλήρους. Αυτή που ψήφιζε ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν, χωρίς καν αυτή η αλητεία να κάνει εσωτερικό δημοψήφισμα, με μεθοδεύσεις που δεν ρωτήθηκαν οι αγωνιστές και τα μέλη, με επί κεφαλής τον Κωνσταντόπουλο του Παναθηναϊκού. Τόσο σοβαρά πρόσωπα.
•
Αυτές ήτα οι βαθύτερες απόψεις των συντρόφων σας φίλοι του συνασπισμού και τις ανεχθήκατε εγκληματικά μέχρι να φύγουν από μόνοι τους, άλλοι από φυσικό θάνατο και άλλοι με εθελοντική δική τους αποχώρηση, αντί να τους διώξετε εσείς από τους κόλπους σας, σαπίζοντας μαζί τους ανίκανοι να σηκώσετε ανάστημα πολιτικό και κοινωνικό, με τους πολίτες να σας απομονώνουν όλους μαζί με αυτούς δίπλα σας, και τιμωρώντας σας φανερά και ρητά οι ψηφοφόροι σας, στέλνοντάς σας έξω από την βουλή για μια τετραετία. Επειδή δεν είχατε το κουράγιο να του διώξετε με κανονικές δημοκρατικές διαδικασίες ψηφοφορίας. Βάλατε τις παρέες σας και τις γνωριμίες σας πάνω από τους πολίτες και τον αγώνα τους, ανάξιοι να κατανοήσετε τι είναι στοιχειωδώς η ηγεσία στην πολιτική. Τι είναι ευθύνη απέναντι στους συμπολίτες σας και στην ιστορία. Γιαυτό σαπίσατε εκεί μέσα. Ακριβώς γιαυτό. Πάλι καλά που έγινε η διεύρυνση με τις συνιστώσες που σας έσωσαν και σας έδωσαν μια ανάσα ζωής, πού κι αυτή δεν μπορείτε και δεν ξέρετε που να την οδηγήσετε.
•
Τους έφαγε η αναποφασιστικότητα. Αυτή είναι η λέξη ταυτότητα που τους χαρακτηρίζει πλήρως. Η αναβολή στο αύριο κι όλο σε αυτό. Το θέμα είναι να ακούτε τους πολίτες. Γιατί αυτό σας αναζωογονεί και σας ανανεώνει. Αυτή είναι η μόνη δημοκρατικότητα. Αλλιώς γίνεστε ένας νεκρός οργανισμός. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να πιστέψετε ότι μπορείτε να γίνετε κόμμα εξουσίας. Μόνο έτσι ακούτε τους πολίτες και όχι τους ψηφοφόρους σας, δηλαδή κανέναν στο τέλος, όπως με το σχέδιο Ανάν. Την ίδια γιατρειά και φάρματα με το κκε χρειάζεστε, όχι να αποφασίζετε εσείς για τα εθνικά, τα οικονομικά, τα συνδικαλιστικά αλλά οι πολίτες. Ποιόν ρώτησε η αντιδημοκρατικότατη, η ψυχοπροβληματική ομάδα επαναστατικής παράκρουσης που έφερε τους 200 στη νομική. Και εδώ πραξικοπηματάκι σύντροφοι κανονικά όπως τα μεγάλα κόμματα, όπως οι ανανεωτικοί του Συνασπισμού.
•
Τα κόμματα της Αριστεράς δεν είναι στόχος ζωής αλλά μέσον ζωής. Ένας μηχανισμός και μόνο, που σκοπό έχει να φέρει σε πέρας τον στόχο του. Και αυτό δεν γίνεται όταν δεν αλλάζουν, όταν δεν ανανεώνονται οι βουλευτές του κυρίως που είναι το δημόσιο πρόσωπο του κόμματος. Ξέρετε για ποιους μιλάω. Αυτούς που τόσο τα μέλη όσο και οι πολίτες, δεν εννοούν να τους βλέπουν για δεκαετίες στους ίδιους θώκους βουλευτές της Αριστεράς στη βουλή. Και αυτό στην Αριστερά είναι έξω από τις αρχές και τις διακηρύξεις της, είναι το λιγότερο ανεπίτρεπτο. Το ίδιο και στο κκε βέβαια. Ο μηχανισμός όταν δεν αλλάζει μεταμορφώνεται από μέσο σε στόχο. Και τότε όλα έχουν γίνει ένα μεγάλο πολιτικό ψέμα.
•
Οι επόμενοι μήνες είναι η τελευταία ευκαιρία για την Αριστερά να εμφανισθεί ενωμένη. Αλλιώς δεν έχουν ρόλο ύπαρξης. Κανένα. Τελεία και παύλα. Ούτε καν να το συζητάτε αυτό, αλλιώς τελειώσατε. Γιατί οι εξελίξεις τρέχουν και είναι τρομακτικές και τρομοκρατικές για τον λαό μας. Κι αν δεν θέλει το κκε, θα συρθεί από τις ίδιες του τις δυνάμεις. Αν όχι, η αριστερά πρέπει να διαλυθεί ως άχρηστη. Ως αυτή που δεν μπόρεσε ποτέ να παίξει τον ιστορικό της ρόλο ούτε κατά προσέγγιση και άρα δεν χρειάζεται καθόλου. Αντίθετα κάνει κακό μέγιστο η ύπαρξή της, αφού επιβιώνει ανεξήγητα, ιδιαίτερα περιέργως και ύποπτα, ένα παράδειγμα που αντί να ενθαρρύνει αποθαρρύνει με την ύπαρξή της την ανθρώπινη ψυχή.
Οι εργαζόμενοι ας επιλέξουν ή ας δημιουργήσουν άλλα κόμματα. Έχουν κι αυτοί την ευθύνη τους. Όχι όμως τα ήδη επαναληπτικά αποτυχημένα.

* επόμενη ανάρτηση, μετά τις εκλογές.

Πώς να αρχίσουμε;

2011-07-01T00:08:00.004+03:00

Για να κάνουμε μια καλή αρχή πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Γιατί τα παλιά μας υλικά είναι όλα σάπια. Τα κιούγκια και οι σωληνώσεις όλα σπασμένα. Οι πόρτες δεν κλείνουν, τα ηλεκτρικά δεν δουλεύουν, νερό δεν τρέχει, οι κατσαρίδες κυριαρχούν. Θα χρειαστούμε επίσης άλλο τόπο στη σκέψη μας, γιατί ο παλιός είναι γεμάτος από στοές και λαγούμια που άνοιξαν τα τρωκτικά και κατέφαγαν τα θεμέλια του. Δεν μπορούμε να ξαναχτίσουμε εκεί. Ένα ερείπιο που κατεδαφίζεται μόνο του, όχι από τον χρόνο αλλά από τις απάτες του.

Μια σκόνη δύσοσμη σαν θειάφι απλώνεται παντού γύρω όπου θυμηθούμε. Στα σπίτια και στους δρόμους στις πόλεις και στις πλατείες, στις σχέσεις μας που έχουν φαρμακωθεί. Οι νόμοι δεν λειτουργούν σε αυτή την ουτοπία του κακού που εγκαταστάθηκε στη χώρα μας. Οι παλιές δομές είναι ήδη ολοσχερώς θρυμματισμένες στη συνείδησή μας. Ότι δε πλησιάζει σε αυτά τα παλιά υλικά σαπίζει αμέσως, όπως τα φρούτα και τα λαχανικά που βάλαμε μαζί με τα χαλασμένα. Κάθε προσπάθεια να συνταιριάξουμε το παλιό με το νέο αποτυγχάνει αδιάκοπα, και εμείς δεν μαθαίνουμε.
•
Κάτι καινούργιο πρέπει να ανατείλει, κάτι καινούργιο πρέπει να γεννηθεί αυτή τη φορά. Και αυτό θα προέλθει μόνο από μας και όχι από τις παλιές δομές που τρέχουν να προλάβουν να ξαναβγούν πάλι μπροστά από τα γεγονότα, με τα παλιά κόμματα ανέπαφα όπως ονειρεύονται κι αυτή τη φορά.

Ένα κανάλι, μια τράπεζα, μια Δέκο.

Αυτή είναι η πρόταση. Περιορισμένη σε αυτές τις δυνατότητες που διαθέτει ο λαός μας. Θα παρουσιαστεί εδώ δοκιμιακά αλλά συγκεκριμένα, δηλαδή σαν ουσία μιας άλλης πολιτικής, σαν ουσία μιας άλλης νέας οικονομίας και σαν ξεκίνημα για καινούργιες σχέσεις μεταξύ των πολιτών, χωρίς τα φαρμάκια και τα δηλητήρια του παρελθόντος, χωρίς την καχυποψία των ρουσφετιών και της πελατειακής διαπλοκής με το παλιό που θα αντιστέκεται.
•
Υπάρχουν βέβαια κοσμοθεωρίες εξαιρετικές που έχουν φτιάξει θαυμάσιες δημόσιες δομές, οργανώσεις και προγράμματα. Εμείς όμως δεν θα φτάσουμε καθώς δείχνουν τα πράγματα τόσο μακριά. Ας αρκεστούμε σε αυτά που μπορούμε. Σε προσιτές στις δυνάμεις μας αλλαγές και κατακτήσεις.
•
Γιατί ο μαξιμαλιστής που προτείνει τα πάντα, πλειοδοτώντας όσο πιο ανατρεπτικά μπορεί αυτές τις μέρες για να μας σκιάσει τα μάτια, είναι ο πρώτος σάπιος παράγοντας που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα με την μαξιμαλιστική πρότασή του, υποβαθμίζοντας τις προσπάθειές μας στις πλατείες, λες κι αυτός τα κατάφερε καλλίτερα. Ας μάθουμε να τον αναγνωρίζουμε λοιπόν κι αυτόν, που μας μιλάει για πλήρη επανάσταση με την ντουντούκα του.
•
Συγχρόνως ακούμε πάλι ανώριμες φωνούλες στις πλατείες, για γενικές απεργίες και ολικές επαναστάσεις από όψιμα ξυπνήσαντες που χάσαν την δουλειά τους, και ψάχνουν μόνο ένα μεροκάματο, αδιάβαστους της ζωής και ανέτοιμους για κάθε προσπάθεια, όταν δεν μπορούμε ακόμα να δέσουμε τα κορδόνια των παπουτσιών μας στις εκάστοτε εκλογές. Όταν δεν κατορθώσαμε ποτέ εθνική ανεξαρτησία τα τελευταία 188 χρόνια. Και όταν τον περασμένο δεκέμβριο του 2010, ένα χρόνο ήδη βουτηγμένοι μέσα στο μνημόνιο, στις δημοτικές εκλογές ξαναψηφίσαμε Πασόκ. Δεν είμαστε για μεγαλύτερα και πιο σημαντικά κοινωνικά πράγματα και κατακτήσεις ακόμα να πω, για να μην αδικήσω το μέλλον και τις γενιές που θα γεννηθούν.
•
Οργανώνουμε λοιπόν τη σκέψη μας. Ξέρουμε τι απαιτούμε στον νέο κόσμο της ελλάδας που ελπίζουμε θα φτιάξουμε όλοι μαζί. Δεν ζητάμε αόριστα μια δημοκρατία συγκεχυμένη όπου ο κάθε ένας θα εννοεί άλλο από τους άλλους, ότι τον βολεύει προσωπικά ή ότι τα συμφέροντα θα προθυμοποιηθούν να προτείνουν ώστε να μην αλλάξει τίποτα για μια ακόμη φορά.

Ένα κανάλι

Όλα τα κανάλια είναι δικά τους! Δεν άφησαν ούτε μια συχνότητα για μας! Έτσι για να μην αγανακτήσουμε και εξεγερθούμε. Ανήκουν όλα σε επιχειρηματίες, σε μεγαλοεκδότες, σε εφοπλιστές και σε πλούσιους. Όλα, μα όλα. Και πιο πολύ τα κρατικά, που ανήκουν στις ισχυρότερες ελίτ της πλουτοκρατίας, ως να ήταν ιδιόκτητα. Ούτε ένα δεν υπάρχει να λέει και να ακούει τη φωνή μας. Ούτε εθνικής ούτε καν τοπικής εμβέλειας. Όλα σπρώχνουν συμφέροντα, όλα γίναν κονοματζίδικα και πουλάνε χυδαία τα προϊόντα τους, διακόπτοντας τις ειδήσεις, διακόπτοντας τις συζητήσεις, διακόπτοντας τις ταινίες απροειδοποίητα. Και όλα λένε ψέματα, όλα μας δίνουν κομμάτια μόνο αλήθειας, δόσεις μόνο αλήθειας, από ότι συμβαίνει καθημερινά στον πραγματικό κόσμο. Προκαλούν και ξεσκίζουν καθημερινά την όποια δημοκρατία απόμενε στους τύπους. Τα ξέρουμε όλοι καλά. Μα κυρίως μέσα από αυτά τα κανάλια, μας χειραγωγούν στις πιο αντιδραστικές και αντιδημοκρατικές επιλογές στις εκλογές, στα μεγάλα εθνικά θέματα όπως στο σχέδιο Ανάν, αλλά και στα καθημερινά προβλήματα.
•
Μας φιλοξενούν και μας κάνουν χάρη νομίζουν, όπως διαλαλούν κάθε τόσο, ώστε να το χωνέψουμε καλά όλο και περισσότερο, ώστε να το θεωρήσουμε στο τέλος και καλοσύνη τους που μιλάμε καμιά φορά. Τόσο σίγουροι είναι ότι οι συχνότητες είναι ιδιοκτησία τους. Αν είμαστε καλοί και υπάκουοι, ευγενείς υποτακτικοί απέναντί τους, με στρογγυλεμένο λόγο σαν τον δικό τους, που να μιλάμε ώρες χωρίς να λέμε τίποτα, τότε θα μιλήσουμε. Μας αφήνουν. Ξεδοντιασμένους και ευνουχισμένους. Υπό το άγρυπνο κιόλας βλέμμα των συντονιστών δημοσιογράφων και των εξίσου επικίνδυνων τεχνικών. Δείχνουν έτσι και δημοκράτες. Τότε ναι, έτσι μπορούμε να έχουμε ισηγορία. Μια στημένη ισηγορία μαϊμού, όπως όλα είναι στημένα και μαϊμού στον τόπο μας. Και μείς κοιτιόμαστε, γιατί άλλα λέμε μεταξύ μας, άλλα λέμε στην οικογενειά μας ή με τους φίλους μας, και άλλα λέμε όταν πολύ σπάνια βρεθούμε στην τηλεόραση κάποιος από μας. Θαύμα! Θαύμα! Αναφωνούν οι συγγενείς και οι φίλοι του καλεσμένου που ακούν και βλέπουν. Αυτό γίνεται τελείως ανεξήγητα διαμαρτύρονται. Η πίεση, τα άγρια τζαρτζαρίσματα των δημοσιογράφων, οι απροκάλυπτες επεμβάσεις των τεχνικών, οι διακοπές, τα κόλπα με το μανουβράρισμα των λεγομένων σου, το σάστισμα που νιώθεις, αλλοιώνει τις απόψεις και πεποιθήσεις σου. Κάτι παθαίνεις ξαφνικά και μένεις άφωνος ή με τρακαρισμένη την σκέψη σου. Αυτά όμως είναι τα μεγάλα θαύματα του θεού των εικόνων και των καναλιών φίλε. Αυτά είναι τα μεγάλα μυστήρια της χειραγώγησης.
•
Ένα κανάλι όπου θα συναντιόμαστε εκεί κάθε μέρα όλοι. Μόνιμα.! Ως κατεκτημένος θεσμός.! Θα είναι το σύνταγμα μας και οι πλατείες μας. Θα είναι οι καθημερινές μας συζητήσεις, χωρίς εγκάθετους των συμφερόντων και παράσιτα της τηλεοπτικής εξουσίας. Όπου θα συζητάμε τα μεγάλα και μικρά προβλήματα της χώρας μας. Θα είναι οι γενικές συνελεύσεις μας, οι δεξαμενές σκέψης και ανακαλύψεων που θα γεννάνε τα μυαλά μας ελεύθερα, προσφορά στην ελληνική κοινότητα, προσφορά στην ελληνική συλλογικότητα, που πρέπει να ξαναχτίσουμε πάλι σύντομα. Μέσα από το δικό μας κανάλι.
•
Αυτό το κανάλι θα μας μορφώνει πολιτικά με τους διαλόγους μας, θα μας ενώνει μέσα από συνεχείς αμαγείρευτες δημοσκοπήσεις. Θα γίνουν τότε οι δημοσκοπήσεις κανονικά δημοψηφίσματα. Θα ξέρουμε τι μας γίνεται και τι θέλουν οι πολίτες πανελλαδικά και κατά τόπους. Κατά ομάδες και επαγγέλματα. Ποιοι θα έχουν δίκιο και ποιοι άδικο. Θα ζυμωνόμαστε όλοι εκεί μέσα. Ένα κανάλι που θα μας δείχνει το δρόμο της μη στημένης αλληλεγγύης των συμφερόντων των συνδικάτων και των συντεχνιών, της αληθινής θέλησης των πολιτών, χωρίς τα συμπεράσματα των δημοσιογράφων και των πολιτικών. Θα μας διδάσκει την εκλαϊκευμένη επιστήμη και τα μαθηματικά, θα μας λέει τα μαθήματα των σχολίων καθημερινά και με επαναλήψεις. Θα μαθαίνουμε οι πάντες άριστα όλα τα αναγκαία της ζωής. Θα μαθαίνει στις παλιές γενιές κομπιούτερ και νέες τεχνικές πανεύκολα και ευχάριστα. Όλα από εμάς, από εθελοντές που θα μας πλαισιώνουν άπαντες δωρεάν. Τα καλλίτερα μυαλά θα μας αγκαλιάσουν. Θα λύνουμε τα δυσκολότερα προβλήματα όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης από εθελοντές καθηγητές. Κατανοητά για κάθε ελληνόπουλο. Ένα κανάλι θησαυρός γνώσης επί εικοσιτετραώρου λειτουργίας. Θα μας ξανακάνει να διψάμε για γνώση και όχι να την απεχθανόμαστε όπως τώρα σαν καταναγκαστική και ανταγωνιστική κατάρα που μας γδέρνει οικονομικά. Θα μας μάθει την οικονομία απέξω και ανακατωτά, την ιστορία μας απέξω και ανακατωτά, τα λάθη μας επίσης, την αυτοκριτική μας, τους αγώνες μας, χωρίς παρεμβολές, ψίθυρους, παραπλανητικές ανακοινώσεις και κάθε είδος δημοσιογραφικής αλητείας, όπως απόψεις χωρίς αντίλογο ή ακόμη χειρότερα με στημένους αντίλογους καινούργιων καριεριστών διανοούμενων και πολιτικάντηδων.
•
Ένα κανάλι δικό μας οπωσδήποτε για να αρχίσουμε. Για να πατήσουμε στα πόδια μας πάλι. Για να είμαστε επί τέλους. Για να ξεκινήσουμε να υπάρχουμε. Είμαστε όλοι μουγγοί χωρίς αυτό όπως τώρα. Ολόκληρος λαός χωρίς βήμα!! Μια φίμωση απέραντη και απόλυτη. Δεν μιλάμε παρά μέσα από το κόλπο των αντιπροσώπων, που μιλάνε αυτοί για μας και εμείς μόνο ψηφίζουμε σαν ζώα. Με κάλπες ταχυδακτυλουργών που βγάζουν από μέσα ότι θέλουν, και αλλάζουν τους κανόνες όποτε θέλουν. Εκλογικές και πολιτικές παράγκες. Θέλουμε ένα κανάλι δικό μας κατεπειγόντως τώρα, για να ανασάνουμε. Αυτοδιαχειριζόμενο και με σειρά ομιλητών από κληρωτίδα και μόνο. Χωρίς τα μαγειρέματα εκπαιδευμένων τακτικιστών και δολιοφθορέων του λόγου, σπουδαγμένων στα γραφεία χειραγώγησης των κομμάτων. Που σε κουράζουν και σε εξοντώνουν με τα διαδικαστικά επί των διαδικαστικών των διαδικαστικών, και πάει λέγοντας. Αυτό το φαινομενικά δημοκρατικό παιχνίδι της αθέατης χειραγώγησης. Αποκλείοντας εξ αρχής τα συνδικαλιστικά και κομματικά κόλπα και τερτίπια, της δια βοής και δια ανατάσεως των χεριών απάτες, που θα προσπαθήσουν να εισχωρήσουν. Θα μάθουμε και αυτούς να σκέφτονται ελεύθερα, και να μην είναι τακτικιστές στο λόγο τους όπως τους έμαθαν τα κόμματα και όλα τα συνδικάτα τους.
•
Ένα κανάλι επί τέλους χωρίς ούτε έναν δημοσιογράφο. Ξέρουμε να συντονίζουμε και να δημοσιολογούμε μόνοι μας καλλίτερα από τους επαγγελματίες καταστολείς μας. Ένα κανάλι χωρίς διαφημίσεις καθόλου! Έχουμε παραιτηθεί από την εθνική μας περιουσία, τα ερτζιανά μας. Σκεφτείτε τα υπόλοιπα. Τι δρόμος ανοίγεται με αυτό το μικρό εργαλείο, γιατί θα είναι μια επανάσταση τεραστίων διαστάσεων.

Μια Τράπεζα

Τι χαρακτηρίζει τις τράπεζες; Ότι είναι συγκοινωνούντα δοχεία όλες μεταξύ τους. Ότι είναι όλες μια. Ουσιαστικά το σύστημα είναι μια παγκόσμια τράπεζα με παραρτήματα σε όλες τις χώρες. Ένα σύστημα συγκοινωνούντων και αλληλοεξαρτώμενων δοχείων παγκόσμια, που δεν μπορούν να πάψουν να συγκοινωνούν και άρα να αλληλοεξαρτώνται μεταξύ τους καθ οιονδήποτε τρόπο. Και δεν μπορεί καμία να απομονωθεί από τις άλλες εφόσον εισάγονται στο χρηματιστήριο. Πως γίνεται αυτό; Το πρώτο στάδιο κάθε τράπεζας είναι η μετοχοποίησή της. Ένα ποσοστό του αρχικού κεφαλαίου μετοχοποιείται, οι μετοχές αυτές που αγοράζονται από πολίτες αυξάνουν και δυναμώνουν το αρχικό κεφάλαιο και αποδίδουν ένα μέρισμα στους μετόχους. Αυτό επαναλαμβάνεται κατά καιρούς όταν η τράπεζα μεγαλώνει και μετοχοποιεί κάποια κέρδη, αυξάνοντας την κεφαλαιακή της δύναμη και αντλώντας συγχρόνως πρόσθετα κεφάλαια για τις δανειακές της ανάγκες. Και αυτό αφορά τόσο τις ιδιωτικές όσο και τις κρατικές. Επίσης οι κρατικές τράπεζες εκδίδουν ομόλογα, ένα είδος εφάπαξ μετοχές κι αυτά, για να αντλούν κεφάλαια για τις υποχρεώσεις τους, όταν δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν.
•
Το δεύτερο στάδιο είναι η εισαγωγή τους στο χρηματιστήριο. Εκεί συναντιούνται όλες μαζί σε μια υπερτράπεζα όπου παίζουν χαρτιά μεταξύ τους. Όπως στο καφενείο. Μόνο που εδώ παίζουν μεγάλα ποσά ιλιγγιώδη. Η υπερτράπεζα είναι το καζίνο των τραπεζών και λέγεται χρηματιστήριο. Εκεί οργιάζει πλέον η κάθε είδους απάτη και κομπίνα, όπου εκδίδονται επικίνδυνα ομόλογα τοξικά όπως ονομάσθηκαν, με υπόσχεση ανεξήγητου μεγάλου κέρδους, όπου η ρουλέτα μπροστά τους γίνεται αθώα και ο Μπλακ Τζακ κολιτσίνα. Όταν λοιπόν μπεις εκεί μέσα στο χρηματιστήριο, δεν έχει γυρισμό και γλυτωμό. Οι μετοχές σου δηλαδή και τα ομόλογα δεν έχουν εθνικότητα και προστασία καμιά. Όποιος θέλει αγοράζει και πουλάει όπου και όπως νομίζει, τις υπονομεύει ή τις υποστηρίζει ανάλογα με τις προβλέψεις και τα συμφέροντά του μέσα από τα παιχνίδια του κέρδους. Εκεί πια τον πρώτο λόγο τον έχουν οι μεγαλύτεροι και πιο καπάτσοι παίχτες, οι πιο ψεύτες και απατεώνες, οι πιο αδίσταχτοι τοκογλύφοι. Εκεί τζογάρονται σε δευτερόλεπτα τα πάντα. Έτσι λοιπόν όλες οι εισηγμένες τράπεζες γίνονται μία. Γιαυτό ακριβώς έχουμε τις μεγάλες κρίσεις όπως τώρα, όπου καλούνται οι κυβερνήσεις, οι πολίτες δηλαδή και μόνο, να πληρώσουν για να σώσουν τις τράπεζες ή τις χώρες από την χρεοκοπία τους, όπως εμείς.
•
Όλες οι αξίες όπως νερό, ρύζι, σιτάρι, πατάτες, οι άμεσες οι σπουδαιότερες οι πιο αναγκαίες τροφές της ανθρωπότητας, έως ότι άλλο παράλογο μπορεί να φαντασθεί ο άρρωστος νους του ανθρώπου, ισοτιμούνται, γίνονται ένας αχταρμάς ανομοιογενέστατος και τζογάρονται κατά φονικό άμεσο τρόπο για την επιβίωση ή όχι των λαών. Βασιλεύει το ποντάρισμα σε ότι νομίζει ο καθένας για να κερδίσει στοιχήματα, όπου ο παίχτης ποντάρει ακόμα και στον θάνατο του άλλου και ένας άλλος στην ζωή πάλι του ίδιου προσώπου. Έτσι παίζεται το παιχνίδι αυτό τα γνωστά c d s. Όπου με την σύμφωνη γνώμη των επίσημων αρχών των κρατών, οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες παίζουν κάποια στιγμή αγοράζοντας ή πουλώντας χωρίς χρήματα. Μόνο με την υπογραφή τους ότι δεσμεύονται να δώσουν τα λεφτά εάν χάσουν, χωρίς να τα δείξουν ή να τα καταθέσουν πριν. Πανηγύρι δηλαδή απάτης και ψεύδους. Εκεί δεν υπάρχουν υγιή ή τοξικά χρηματιστηριακά ή τραπεζικά προϊόντα, δέχονται τα πάντα, αρκεί να κερδίζουν. Όλα είναι νόμιμα. Σφαγή κανονική σε πόλεμο.
Και που βρίσκουν όλα αυτά τα λεφτά οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια; Από τους καταθέτες πολίτες τους βέβαια. Με τα λεφτά του κόσμου γίνεται όλο αυτό το σφακτήριο, το θανατηφόρο παιχνίδι. Δίνει ένα μικρό έως ανύπαρκτο τόκο στους καταθέτες και παίρνει έναν υπέρογκο από αυτούς που έχουν ανάγκη από λεφτά.
•
Εμείς λοιπόν, αν θέλουμε να απαλλαγούμε από όλα αυτά που στενάζουν σήμερα τη γη μας και τους ανθρώπους μας, εάν επιλέγουμε σαν πολίτες αυτή την πρόταση ζωής χωρίς βέβαια κέρδος, χρειαζόμαστε μια τράπεζα δική μας λαϊκής βάσης, χωρίς μετοχές και μετόχους καθόλου!! Αυτή είναι η μόνη διαφυγή, η μόνη σταθερότητα. Και επομένως χωρίς καμιά σχέση με τα χρηματιστήρια και το διεθνές μακελειό των κρίσεων κάθε τόσο. Μια τράπεζα δηλαδή κουμπαρά και μόνο. Απόλυτα ασφαλή. Ένα δοχείο μη συγκοινωνούν με τα άλλα. Θα καταθέτουμε το μικρό μας περίσσευμα, και ο κουμπαράς μας θα δανείζει άτοκά, όχι επιχειρήσεις και λοιπούς τέτοιους ρισκαδόρους που θα αποκλείονται, αλλά πρώτης γραμμής μόνο ανάγκες, ή με μικρό επιτόκιο όσοι θέλουν να αποκτήσουν ένα σπίτι για παράδειγμα. Μια τράπεζα αλληλεγγύης.
•
Άλλα δάνεια καταναλωτικά δεν θα υπάρχουν. Εκεί η Moody`s, η Fitch και η Standard & Poor`s δεν θα έχουν πέραση καμιά. Η ανθρωπότητα θα τους βλέπει ανίσχυρους να μας υποβιβάσουν ή και να μας αναβιβάσουν. Δεν θέλουμε ούτε καλημέρα με όλους αυτούς. Αντίθετα εμείς θα μπορούμε να προβλέπουμε και να αξιολογούμε με σιγουριά, τι κακό θα συμβεί σε όλους όσους αποφασίζουν να τζογάρουν τη ζωή τους και τον μόχθο τους στα κέρδη των τραπεζών και των χρηματιστηρίων.
Μια τράπεζα κουμπαρά λοιπόν, όπου θα φυλάμε το περίσσευμά μας και θα δανειζόμαστε ελαφρά μόνο για πρώτες ανάγκες και με την σύμφωνη γνώμη των συμμετεχόντων της γενικής συνέλευσης, εμάς των υπολοίπων δηλαδή. Μια τράπεζα αλληλοβοηθείας.
•
Και φυσικά οι οφ σορ εταιρίες που είναι η κερκόπορτα του βρώμικου, του μαύρου χρήματος, του υποκόσμου και της απάτης, θα είναι διαρκώς κλειστή. Ή καλλίτερα δεν θα υπάρχει από κατασκευής μια τέτοια πόρτα. Όποιος πολίτης διαθέτει τέτοια εταιρία, δεν θα γίνεται δεκτός στην τράπεζά μας, αν δε πει ψέματα θα κατάσχονται ή δημεύονται οι καταθέσεις του στην ανάλογη απώλεια που υπέστη η τράπεζά μας, και θα φεύγει κλωτσηδόν από την κοινότητα.
Αυτή είναι η πρόταση για ένα μέλλον με χαμόγελο και ελπίδα.

Μια ΔΕΚΟ

Γιατί σε αυτό το δίπτυχο, ενός καναλιού και μιας τράπεζας, να προσθέσουμε και μια ΔΕΚΟ, θα σκεφτεί κανείς εύλογα και σωστά. Τι νόημα έχει αυτό; τι σημαίνει μια δημόσια επιχείρηση κοινής ωφέλειας σε ένα νέο ξεκίνημα;
Η επιλογή της ΔΕΚΟ έχει παιδευτική σημασία για την εργατική τάξη, η οποία πρέπει να ξαναβρεί τον παλιό εαυτό της. Έχουμε μείνει πίσω, πολύ πίσω εν σχέση με τους άλλους λαούς και πολίτες άλλων χωρών. Θέλουμε μια ΔΕΚΟ, να ξαναδώσει το χαμένο παράδειγμα στην εργατική τάξη, να ξαναχτίσει το χαμένο γόητρο της εργατικής τάξης, που κατασπαράσσεται σε συντεχνίες αδίσταχτες ολούθε και παντού, με μοναδικό σκοπό να καταφέρνει να παίρνει αυξήσεις, οφίτσια και επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης και μεταφοράς φακέλου, και τίποτα άλλο απολύτως. Ώσπου ήρθε η κρίση και το μνημόνιο και τους φύγαν τα επιχειρήματα. Τσιρίζοντας συγχρόνως για τον δημόσιο χαρακτήρα των ΔΕΚΟ, με σκοπό να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια, να μας εξαπατήσουν και να μας κοροϊδέψουν όλους εμάς τους βλάκες, ότι αγωνίζονται μόνο και μόνο για το καλό της χώρας και το δικό μας. Η ΔΕΚΟ χρησιμοποιείται ως αναγκαίο παράδειγμα δια να κάνουμε μια αρχή. Για να δείξουμε πως έχουν υποχρέωση οι εργαζόμενοι στο δημόσιο να συμπεριφέρονται και να αμείβονται με κοινούς κανόνες διορισμού και μισθοδοσίας σε όλο το δημόσιο τομέα.
•
Ας πάρουμε τη ΔΕΗ για παράδειγμα ή όποια άλλη θέλετε. Πριν μιλήσουμε για οτιδήποτε άλλο, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πλήρως και απόλυτα, ότι εκεί μπαίνουμε όλοι με τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Πρώτον λοιπόν, κανείς από το παράθυρο και το φεγγίτη. Κανείς με ρουσφέτι και πελατειακή σχέση πολιτικού και εργαζόμενου. Αυτή την δόλια αλήτικη σχέση συναλλαγής του παρελθόντος εις βάρος των άλλων πολιτών, που πρέπει να σταματήσει εδώ. Μια σχέση που τελείωσε ήδη στη συνείδησή μας. Και όποιος διαφωνεί ας μην φωνάζει, παρά να το βάλει στους κανόνες και τους νόμους της δημοκρατίας, στην ψηφοφορία των πολιτών δηλαδή και όχι μόνο των συναδέλφων του όπως συνήθως προτείνει επιλεκτικά. Είναι ένα δημοψήφισμα που έχει γίνει ήδη προ πολλού μέσα μας, και η κάλπη βγήκε καταδικαστική για αυτούς.
•
Δεύτερον. Ενιαίο μισθολόγιο συμπολίτη, για το οποίο όλοι φωνάζετε υπέρ του γιατί δεν το θέλετε. Ποιος φράζει τον δρόμο της εφαρμογής του, ποτέ δεν καταλάβαμε. Λες και είναι κάτι τόσο δύσκολο και μυστηριώδες. Ακόμα, παραδίδουμε κερδοφόρα την δημόσια επιχείρηση κάθε χρόνο απαρέκλητα. Το περίσσευμα δεν το κάνουμε αυξήσεις, αλλά το δίνουμε στην πολιτεία και τους πολίτες της. Αγαπάμε τη δουλειά μας, γιατί αν δεν την αγαπάμε θα την κοπανάμε κάθε μέρα αν μπορούμε. Και ο έλεγχος στην καθημερινή προσέλευση δεν γίνεται από τους ίδιους εργαζόμενους, που κανονικά πρέπει να τον αρνούνται και όχι να τον επιδιώκουν. Και βέβαια η παρωδία των ΕΔΕ ( ένορκων διοικητικών εξετάσεων) σταματάει. Τα λέμε αυτά, γιατί ακριβώς ζήσαμε και θυμόμαστε μια εξαιρετική, μια καταπληκτική ελληνική εργατική τάξη, που αγωνιζόταν για τα δίκαια αιτήματά της μόνο, και είμαστε περήφανοι που ανήκαμε σε αυτήν. Που την καμαρώναμε και ο ελληνικός λαός την είχε το κορυφαίο παράδειγμα για τον εαυτό του. Έτσι όπως την αποτύπωσαν, την τραγούδησαν και την ύμνησαν οι ποιητές μας και οι λογοτέχνες μας.

Καλό καλοκαίρι

Κάρολος Παπούλιας

2011-05-01T00:26:00.003+03:00

Θα πρέπει να ξέρει ο κύριος Παπούλιας ότι η ιστορία θα τον θυμάται για ό,τι έκανε όπως και για ό,τι δεν έκανε. Εξ ίσου και για τα δυο. Αυτή είναι η παραξενιά της, η διαστροφή της θα έλεγε σκωπτικά κανείς, που σώζει έτσι και διατηρεί την μνήμη μας. Θα πρέπει να ξέρει από τώρα καθαρά και ξάστερα, ότι η ακατανόητη συναίνεσή του, η ευθυγράμμιση του με την κατάργηση του άρθρου του συντάγματος που απαιτεί τα 3/5 της βουλής, τους 180 βουλευτές, τον έχει ήδη και κατατάξει και χαρακτηρίσει στην συνείδησή μας, σε όποιον χώρο κι αν ανήκουμε. Και αδιάφορο αν θα μπορούσε να το είχαν υπογράψει και οι 180 ή ακόμα περισσότεροι πρόθυμοι. Αυτός έπρεπε να τηρήσει τον νόμο. Γιατί άμα ήταν να μην τον τηρεί, θα μπορούσαμε να βάλουμε στη θέση του οποιονδήποτε άλλον, ακόμα κι έναν αμόρφωτο γύφτο ή άλλου είδους επίορκο, που να μην τηρεί κανένα νόμο και να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του. Τα συμπεράσματά μας είναι ήδη εκπεφρασμένα μέσα μας ακόμη και για αυτούς που δεν μιλάνε. Θα πρέπει να γνωρίζει ότι είμαστε εξοργισμένοι μαζί του γιατί δεν μας ρώτησε, όπως ρητά τον υποχρεώνει το σύνταγμα, το οποίο κατακουρέλιασε σαν παλιά εφημερίδα στον πάγκο του μπακάλη, τυλίγοντας μέσα κρυφές πολιτικές διαπλοκές ή άλλα χρεωστούμενα άγνωστα σε εμάς. Θα πρέπει να καταλάβει τώρα πιά, ότι έπαψε να είναι υπεράνω πάσης υποψίας και βρίσκεται επί κεφαλής με τον Πρωθυπουργό στον κατάλογο των υπόπτων για εθνική μειοδοσία και κατάφορη παραβίαση των πασίγνωστων σε όλους παγκόσμια κανόνων της δημοκρατίας.
•
Ο Παπούλιας δεν συνειδητοποιεί σε τι εθνικό λάθος έχει πέσει. Εάν το είχε, θα έπρεπε να είχε τινάξει τα μυαλά του. Κάτι που δεν εύχομαι αλλά αυτός έπρεπε να το κάνει. Προχθές μάλιστα στις 18 του Μάρτη του 2011, δεμένος χειροπόδαρα από τη ματαιοδοξία της εξουσίας, κολλημένος σα στρείδι επάνω της, μας έλεγε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, αντί να κοιταχτεί αυτός πρώτος και να παραιτηθεί από ντροπή. Να κάνει την αρχή και να μας δώσει το καλό παράδειγμα. Να σπάσει επί τέλους αυτό το απόστημα της λατρείας της καρέκλας. Αντίθετα με νουθετικά κάλπικα μπλα-μπλα λόγια, χωρίς πράξη και αντίκρισμα, μας έκανε αναιδέστατα μαθήματα αυτοκριτικής, από τον θώκο του και όχι από το σπίτι του. Τι θράσος! Κάνε εσύ την αρχή Κάρολε, αν θέλεις πραγματικά να βοηθήσεις τον τόπο σου. Αυτή είναι η υποχρέωσή σου, εσύ είσαι ο ταγός. Απλά έχει αποστηθίσει κάποια επιχειρήματα των πασόκων και τα λέει διαρκώς στον εαυτό του να στυλωθεί, να δικαιολογηθεί στη συνείδησή του. Δεν έχει αντιληφθεί σε τι άβυσσο κολυμπάει ιστορικά. Εκτός αν είναι πολύ πιο χειρότερα τα πράγματα από ότι εγώ υποθέτω και έχει πλήρη συνείδηση τι δώρο έκανε στην φαμίλια
•
Εδώ στο Νενεκιστάν, όπως παραλάβαμε έτσι θα παραδώσουμε, σύμφωνα με το συμπεφωνημένο πρωτόκολλο της διατήρησης της θέσης μας στην εξουσία πάση θυσία. Ο καθένας έχει αυτό το ιερό καθήκον εκεί μέσα. Κανένα άλλο. Μόνο με τον θάνατό μας θα απολέσουμε αυτό το ύψιστο αγαθό, τον θώκο μας. Αυτή είναι η μόνη υποχρέωσή μας. Τίποτα δεν σπάει αυτή την πολιτική συμφωνία. Δεν έχουμε καμιά υποχρέωση στον λαό. Ας μη μας ψήφιζε, απαντάνε κατεργάρικα από μέσα τους, γελώντας αυτάρεσκα για την καπατσοσύνη τους, την ικανότητά τους! Τι εξυπνάδα! Τι ευφυΐα! Τι σπουδαία μπαμπεσιά! Άλλα να λέμε και άλλα να κάνουμε! Μπράβο! Μπράβο μας! Αφού μας ξέρει. Εμείς φταίμε κι από πάνω που είναι τόσο βλάκας αυτός ο λαός. Σύνταγμα, νόμοι, προσωπικές ευθιξίες, ανθρώπινες ευαισθησίες, λαϊκή θέληση, λαϊκή οργή, κανονισμοί της βουλής, φτώχια, πείνα, ανεργία, εγκληματικότητα, εθνική ακεραιότητα, πατρίδα, κοινοβουλευτικά ήθη δεν ισχύουν. Η καριέρα υπερτερεί πάσης άλλης αξίας.
•
Γιατί κύριε Παπούλια είπες ανέξοδα 2-3 φορές μερικές κουβεντούλες όλα αυτά τα χρόνια της θητείας σου. Κάποια γιορταστικά διαγγέλματα, ίσα-ίσα για να μας ρίξεις στάχτη εκεί στα εύκολα, που ακόμα και ο ίδιος ο θεσμός το επιτρέπει, να κάνεις τον καμπόσο στη χάση και στη φέξη, ανώδυνα και χωρίς κόστος να λαλείς καμιά κορώνα για τα εθνικά δίκαια. Όταν όμως ήρθαν τα δύσκολα με το μνημόνιο κώλωσες. Ευθυγραμμίστηκες πλήρως με τον Γιώργο και το έστειλες εξπρές στο τυπογραφείο για άμεση δημοσίευση. Να δημιουργήσετε τετελεσμένα, να μας σύρετε στο ήδη. Γιαυτό δεν μιλάς. Μόνο ζητάς προκλητικά να μοιραστούμε μαζί σας τις ευθύνες. Να κάνουμε ισότητα, κομουνισμό ξαφνικά και σεισάχθεια στις ενοχές σας. Σαν δε ντρεπόσαστε.
•
Γιατί Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο συμπολίτη Πρόεδρε. Δεν λέγονται απλά Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως δυο λέξεις μόνο χωρίς νόημα σύνδεση και συνέχεια, αλλά τάδε, συγκεκριμένα για κάθε εποχή. Γιατί πρόεδρος της δημοκρατίας δεν λέει απολύτως τίποτα σε καμιά γλώσσα και καμία χώρα. Όλοι ρωτάνε ποιος πρόεδρος. Αυτό είναι το ζητούμενο στις συνομιλίες των πολιτών. Να ξέρουν να ψάξουν και να θυμηθούν. Γιατί μπορεί να είναι ο σημαντικός Τόμας Τζέφερσον για τους Αμερικάνους πολίτες αλλά και ο Μπους ή ο Νίξον, Ο Ντε Γκωλ για τους Γάλλους αλλά και ο Πεταίν, ο δοσίλογος πρωθυπουργός και συνεργάτης των Γερμανών στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Τα ονοματεπώνυμα των προέδρων Κάρολε έχουν χρονολογία εγγεγραμμένη επάνω τους, ενώ ο τίτλος δεν έχει. Και κει πάνω είναι γραμμένη η σημασία των πραγμάτων. Η ζωή μας και η ηλικία μας, δηλαδή τα δεινά μας σε αυτή την μαρτυρική χώρα.
•
Αλήθεια θα θέλαμε να μάθουμε όλοι οι έλληνες πολίτες πιστεύω, και αυτοί που διαφωνούν και αυτοί που είναι προβληματισμένοι και οι τυχόν συμφωνούντες με την στάση σου, τι θα περίμενες κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας για να παραιτηθείς. Ποια συμφορά της χώρας μας θα ήταν αυτή που θα σε έκανε να αφήσεις τον θώκο. Θέλουμε να σε ακούσουμε. Τι νομίζεις ότι θα σε έκανε να διαφωνήσεις μέσα σου και να αποποιηθείς την εξουσία σου ως ένδειξη διαμαρτυρίας, ένας πόλεμος αποτυχημένος όπως το 1922, μια εισβολή ξένης χώρας όπως το 1941, η προδοσία της Κύπρου το 1974, η παραχώρηση ή η πώληση κάποιων νησιών μας που ετοιμάζεται, κάτι άλλο, ο θάνατος κάποιων χιλιάδων από πείνα, ποιο είναι αυτό που βάζει ένα όριο στην παραίτησή σου από την εξουσία. Το ερώτημα είναι εξαιρετικό πράγματι και όχι επειδή το γράφω εγώ, αλλά γιατί προκύπτει αυθόρμητα και κυκλοφορεί ευρύτατα στις συζητήσεις των συμπολιτών μας παντού. Γιατί πρέπει να μάθουμε εάν έχεις όρια σαν πολιτικός και σαν άνθρωπος κυρίως, και πιά είναι αυτά. Γιατί δεν έμεινε και τίποτα απρόδοτο στο ελληνικό κοινοβούλιο. Κατά λογική απαίτηση αυτό ισχύει για όλους τους πολιτικούς που όχι δεν έκαναν καμιά συμφωνία μαζί μας, αλλά δεν έκαναν καμία συμφωνία με τους αγέννητους ακόμα έλληνες που θα αγκομαχάνε να πληρώσουν τα χρέη σας, σε μια χώρα που κάνατε προ πολλού προτεκτοράτο των ξένων δυνάμεων. Γιατί αυτό έκανες Κάρολε Παπούλια Πρόεδρε της Δημοκρατίας με όλους τους νενέκους, τους εφιάλτες και τους καριερίστες που συνυπέγραψαν ως μειοψηφία μαζί σου. Λες κι εμείς δεν υπάρχουμε. Λες και είμαστε ένας αόρατος λαός. Διμηούργημα μόνο της φαντασίας σας, και άρα δεν μας λογαριάζετε καν. Παίζετε και γελάτε μαζί μας. Σπάτε την πλάκα σας. Τέτοια απαξίωση στο πρόσωπό μας, όταν εμείς βλαστημάμε τη ζωή μας.
•
Άλλο Παπούλιας, γνωρίζει ήδη ο κόσμος πριν καν μιλήσει η ιστορία, και άλλο Τάσος Παπαδόπουλος. Γιατί η ιστορία είναι το ανώτατο δικαστήριο της ανθρωπότητας Πρόεδρε. Εκείνος δεν περίμενε την ιστορία, προχωρούσε μαζί της χέρι-χέρι, μας ξάφνιασε παγκόσμια όλους. Δεν ξέραμε αν την οδηγούσε αυτός ή αυτή εκείνον. Είχαμε μείνει άφωνοι καθώς τον ακούγαμε και αγαλλιάζαμε. Ήταν σαν ένα αυτοί οι δυό, μετά από πολύ καιρό σε αυτή τη χώρα. Εσύ την περιμένεις με μια αγωνία που σε εξοντώνει γιατί ξέρεις την ετυμηγορία της. Αυτός έκανε το καθήκον του, ήταν ένας πρόεδρος της ανθρωπότητας επί τέλους. Όχι του ελληνισμού και της Κύπρου μόνο, αλλά έφτασε στα πέρατα του κόσμου, ο οποίος αναθάρρησε στα λόγια του και στο προσωπό του. Που θα τον τιμούν και θα τον θυμούνται με σεβασμό όλοι οι λαοί μαζί με την ιστορία τους, για το κουράγιο που τους έδωσε, αμέσως μόλις περάσει αυτή η αλητοεποχή που ζούμε. Για σένα θα πούνε μόνο ότι δεν έκλεβες και ότι δεν είχες κότσια καθόλου. Αυτά τα δύο και τίποτα άλλο σοβαρό και ενδιαφέρον. Χάθηκε να είχες το τσαγανό του Μανώλη του Γλέζου. Του άλλου μεγάλου Έλληνα αντιστασιακού. Όταν σε χρειαστήκαμε μας βγήκες εθνικά ευνούχος. Είχες χαλάσει εκεί μέσα στα σπλάχνα του πασόκ, όπου όλα είναι σάπια και δύσοσμα.

Υστερόγραφο

Θυμήθηκα την τελετή της παραλαβής της προεδρικής εξουσίας από την Μπενάκη που σου έλεγε να είσαι προετοιμασμένος για απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Και συ, επί κεφαλής της Δημοκρατίας και της Πατρίδας Κάρολε, δεν έβγαλες κιχ. Έπρεπε να σε είχαμε μυριστεί από τότε.

Παραιτήσου να σώσεις ότι ακόμα σώζεται.

Το αξίωμά σου είναι συμβολικό και συμβολικά πρέπει να απαντήσεις.

1η Μαΐου 2011

*Επόμενη ανάρτηση 1η Αυγούστου

Ισλάμ και Mετανάστευση

2011-03-08T19:03:00.004+02:00

Το Ισλάμ νικήθηκε πολιτισμικά.!! Αυτό σημαίνει τούτο το απίστευτο αραβικό ντόμινο που παρακολουθούμε άφωνοι και δεν πιστεύει κανείς μας. Δεν νικήθηκε ο Μουμπάρακ και ο Μπεν Άλι. Είναι μέγα λάθος αυτό. Ούτε καν ο Καντάφι και οι υπόλοιποι που ετοιμάζονται. Νικήθηκε το Ισλάμ αγαπητοί. Όπως ακριβώς νικήθηκε πριν 200 χρόνια ο ιουδαιοχριστιανισμός από τον διαφωτισμό, που αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την πολιτική εξουσία και κατέφυγε στις εκκλησίες του όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Και δεν σημαίνει καθόλου αυτό που προσπαθεί να ψελλίσει ο αποπροσανατολισμένος λόγος των αναλυτών περί κακών και αυταρχικών αράβων ηγετών, ανδρείκελα των αμερικάνων και της δύσης. Λες και δεν το ξέραμε. Καθόλου κάτι τέτοιο. Αυτός είναι ένας εμφανής λόγος μόνο, που γιαυτό παραπλανά. Που δεν φτάνει να εξηγήσει βαθύτερα τα πρωτάκουστα γεγονότα, το πως τολμάνε οι πιστοί και αντιμιλάνε. Αυτό είναι το εντυπωσιακό.! Σε αυτό πρέπει να σταθούμε. Αντίθετα αναρωτιούνται όλοι που βρέθηκε αυτό το κουράγιο από τους αραβικούς λαούς, που δεν είχαν συνηθίσει ούτε τους εαυτούς τους ούτε εμάς σε αρνήσεις και απειθαρχίες, παρά σε πλήρη υπακοή και υποταγή στα θέσφατα και τους σκληρούς νόμους του Ισλάμ.
•
Οι αραβικοί λαοί, δείχνουν να ξυπνάνε από λήθαργο αιώνων. Οι μεγάλες επαναστάσεις του κόσμου, όπως η Γαλλική , η Αμερικανική, Οκτωβριανή, η Κινέζικη και η Κουβανική, δεν τους άγγιξαν. Ως να ζουν σε έναν άλλο πλανήτη κυριολεκτικά. Σε ένα αδιαπέραστο τείχος, σε ένα θρησκευτικό παραπέτασμα, που δεν επέτρεπε ούτε σε πετούμενο να πλησιάσει στα μέρη τους. Συσωρευμένα γεγονότα αιώνων και χιλιετιών ξεσπάνε τώρα. Η εξέλιξη δεν τα ανέχεται άλλο και τα βγάζει στην επιφάνεια σαν απόβλητα αυτών των κοινωνιών. Σαν αλυσίδες του παρελθόντος που σκούριασαν και δεν αντέχουν στην πίεση του νέου. Οι στιγμές που ζούμε είναι σταυροδρόμι παμπάλαιων δομών του χρόνου, που συναντώνται με τον καινούργιο και καταρρέουν σε ανατολή και δύση, σε βορά και νότο. Καταρρέει ο σεβασμός στην καταπίεση. Εκεί είχαμε φτάσει. Να θεωρείται αρετή κάτι τέτοιο. Που συναντιούνται στο ξέφωτο της σημερινής εξέλιξης, παλιές και νέες λογικές και συγκρούονται μανιασμένα για το μέλλον του πλανήτη. Βρισκόμαστε σε πόλεμο ιδεών. Μόνο που δεν τον κήρυξαν οι μεγάλες δυνάμεις αυτή τη φορά, ούτε κάποιες άλλες κυβερνήσεις επίσημα, αλλά σιωπηλά οι άνθρωποι μέσα τους απέναντι στην καταδυναστευμένη ζωή τους. Ο χρόνος τρύπησε το προστατευτικό κουκούλι της αγιοσύνης του Ισλάμ για πρώτη φορά και ξερνάει την καταπίεση και τις απαγορεύσεις του. Τώρα που η τεχνολογία ξεφοβίζει τον άνθρωπο και διαλύει δεισιδαιμονίες στο διάβα της.
•
Αυτό μας λένε τα γεγονότα και εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε. Αυτό είναι κρυμμένο πίσω από τις μάχες της ερήμου. Ενώ οι αναλυτές λίγοι και ανεπαρκείς, μιλούν επιπόλαια για ανύπαρκτη φτώχεια και οικονομική εξαθλίωση στις πιο πολλές τουλάχιστον αραβικές χώρες που γίνονται οι ταραχές, λες και δεν συντρέχει άλλος λόγος να αγανακτήσουν και να εξεγερθούν οι λαοί, εξ ίσου ζωτικός και περισσότερο άλλων ισάξιων αναγκών των ανθρώπων, όπως η ελευθερία των ιδεών και η ανύπαρκτη εκεί ελευθερία του λόγου. Το Ισλάμ νικήθηκε γιατί δεν συναντήθηκε ποτέ με την δημοκρατία.! Αυτό είναι όλο. Από εδώ αρχίζει η σκέψη και η ανάλυση. Τι να λέμε τώρα ιστοριούλες και παραμύθια για να δικαιολογήσουμε και να συγκρατήσουμε τα πράγματα, μπας και εκνευρίσουμε τις αγορές. Όλο δικτάτορες γεννούσε αυτό το δόγμα. Δικτάτορες, μονάρχες, σεΐχηδες και βασιλιάδες αδιάκοπα. Μια φορά, ούτε μια φορά, δεν έβγαλε από τα σπλάχνα του δημοκρατία. Έτσι για δείγμα, για εξαίρεση, έστω για άλλοθι, για μελλοντικό επιχείρημα. Οι άνθρωποι εκεί δεν ήξεραν ότι υπάρχει η δημοκρατία. Δεν ήξεραν τι είναι. Την μάθαν μέσα από την τηλεόραση τον προηγούμενο αιώνα. Εκεί την είδαν για πρώτη φορά. Αν δεν είχε ανακαλυφθεί η τηλεοπτική τεχνολογία δεν θα την ήξεραν ακόμη. Από εκεί κατάλαβαν ότι υπάρχει και άλλος κόσμος. Από εκεί τους μπήκε και η ιδέα δειλά δειλα των σημερινών εξεγέρσεων. Τι νομίζουμε; ότι την διδάσκουν στα σχολειά τους ή ότι την συζητούν οι Μουλάδες στα καφενεία. Δεν πρέπει να αναρωτηθούν οι Ιμάμηδες γιατί και πως συμβαίνει αυτό στις χώρες τους; Δεν πρέπει να τους ακούσουν οι λαοί τους και εμείς οι άλλοι που χρησιμοποιούν το όνομά μας, να διαφωνούν με τους ισόβιους δικτάτορες έστω, αφού δεν μπορούν να διαφωνήσουν με την θρησκεία τους, να διαμαρτύρονται και να εξεγείρονται; Όλα από τον λαό τα περιμένουν; Γιατί δημοκρατίες ονομάζουν τις χώρες τους και δεν ντρέπονται. Με το δικό μας όνομα βγάζουν το πρόσωπό τους έξω από την μπούργκα για να αντικρίσουν τους άλλους λαούς, στους διεθνείς οργανισμούς και συναντήσεις. Με αυτό το λογότυπο έχουν εγγραφεί στα μητρώα της παγκόσμιας οικογένειας, έτσι γράφτηκαν στον ΟΗΕ. Εκτός εάν είναι και αυτοί στο κόλπο της μάσας, να μας εξηγηθούν όλα αυτόματα.
•
Γιατί το κοινό αίτημα σε όλες τις εξεγερμένες αραβικές χώρες είναι ένα: θέλουμε δημοκρατία. Αυτό κρατάμε, αυτό είναι το σπουδαιότερο όλης αυτής την συγκλονιστικής στιγμής της ιστορίας που ζούμε. Έστω αυτή την εκπτωμένη και ευτελισμένη, την δική μας δυτική δημοκρατία, που όμως οι λαοί αυτοί διψούν να την έχουν, που είναι το όνειρό τους. Αλλά και κάτι άλλο που ακούγεται σιωπηλά από τον φόβο, αλλά εξ ίσου δυνατά μέσα τους, με την ίδια φλογερή απαίτησή τους για δημοκρατία. Γιατί το εννοούν μαζί με αυτήν, αδιαχώριστο από αυτήν. Όποιος έχει γερά αυτιά και πιάνει τους ήχους της νεολαίας, γιατί αυτή θα κάνει την ανατροπή, οι παλιές γενιές είναι ήδη προ πολλού εγκεφαλικά πτώματα του Αλλάχ, θα ακούσει δυνατά να βουίζει στα αυτιά του : δεν θέλουμε την μαντίλα, και εννοούν θέλουμε δημοκρατία. Θα ακούσει, θέλουμε ατομικά δικαιώματα και εμείς, δίπλα στα ανθρώπινα δικαιώματα που ούτε αυτά έχουμε. Θα ακούσει ακόμα δεν είμαστε παρακατιανοί, είμαστε αδέρφια, το ίδιο είδος με σας, το ανθρώπινο. Θα ακούσει θέλουμε ελευθερίες όπως εσείς οι άλλοι. Αυτός είναι ο καημός των εξεγερμένων, αυτός είναι ο καταπιεσμένος πόθος τους, εδώ θέλει την προσοχή μας. Και εμείς αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους πάρουμε μαζί μας, δεν μπορεί να τους αφήσουμε πίσω. Και δεν εννοώ να τους πάρουμε στις χώρες μας γιατί θα τους ευνουχίσουμε με την ελεημοσύνη μας, αλλά να βοηθήσουμε τον αγώνα τους, να τους συμπαρασταθούμε.
•
Γιαυτό φεύγουν ομαδικά και σωρηδόν οι πολίτες του, όχι προς πλούσιες ισλαμικές και αραβικές χώρες που θα περίμενε κανείς, όχι προς την Μέκκα του πλούτου την Σαουδική Αραβία και τα ζάπλουτα εμιράτα όπως θα ήταν το φυσιολογικό, μέσα στη θαλπωρή της γλώσσας τους και την ασφάλεια του δικού τους γνώριμου μουσουλμανικού περιβάλλοντος, αλλά προς την Δύση φίλοι και κύριοι. Αυτό νομίζω είναι το κλειδί της κατανόησης για μας, που απαντάει πλήρως στην τυφλή λαθρομετανάστευσή, στην τυφλή φυγή χωρίς προϋποθέσεις χωρίς ασφάλεια και πάση θυσία προς την Ευρώπη. Την Δύση που θεωρούν ελευθερία για αυτούς. Την Δύση και με κλειστά μάτια, που εμείς οι δυτικοί κριτικάρουμε, και προσπαθούμε να πετάξουμε από τον σβέρκο μας, με τις κάλπικες τις μοσαντένιες αξίες που κατασκεύασε, κακέκτυπο του δυτικού στοχασμού, προσαρμοσμένες στα παγκάρια και τα συμφέροντα των τραπεζών, των επίσημων τοκογλύφων του καπιταλισμού. Για να καταλάβουμε που βρίσκεται ο χρόνος στον Ισλαμικό κόσμο και πού στον Ευρωπαϊκό.
•
Ενώ εσείς και πάλι πίσω από την ζωή και τις διεργασίες της κύριοι προοδευτικοί αναλυτές, γεμίζετε τα ερτζιανά και τις οθόνες με αποφάνσεις νηπιακές, με αποφάνσεις μπαγιάτικες που δεν αντιστοιχούν σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που συμβαίνει γύρω μας, πως τάχα φταίει ο πόλεμος για την μετανάστευση που έχει γονατίσει τους άλλους λαούς, οι βιαιότητες των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και ο εμφύλιος στο Ιράκ. Ενώ ξέρετε από το πρόσφατο και ζέον δικό μας παράδειγμα με τους 274 της Υπατίας, ότι μόνο ένας είναι Αφγανός και κάποιοι ελάχιστοι από το Ιράκ. Σαν περίεργοι που κοιτάτε μια φωτογραφία και μας λέτε τι βλέπετε μόνο, χωρίς το παραμικρό βάθος. Ούτε που καταλαβαίνετε τι λένε οι κραυγές γύρω σας και η απεργία πείνας. Ροχαλίζετε στο λίπος της καλατζούκας σας, ανίκανοι να συλλάβετε τα εκκωφαντικά γεγονότα.
Και ούτε σας έκανε εντύπωση τζιμάνια μου, το ότι οι απεργοί προτιμάνε να πεθάνουν στην ελλάδα, παρά να επιστρέψουν στις χώρες τους. Γιατί; Χρειάζεται μια εξήγηση αυτό. Αφού δεν διώκονται, δεν καταζητούνται, δεν πεινάνε, κόλαση είναι το Μαρόκο δηλαδή; Η Αλγερία, η Συρία χειρότερες από τον θάνατο; Ξυπνάτε φωστήρες, ξημέρωσε σύντροφοι. Ο κόσμος τρέχει προς άλλη κατεύθυνση με ταχύτητες και εξελίξεις που δεν προλαβαίνετε να δείτε.
•
Μεταναστεύουν δε, καταμεσής στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση των ευρωπαίων, την εποχή που οι αμοιβές μειώνονται δραματικά και η εργασία είναι δυσεύρετη έως ανύπαρκτη. Και αυτό βγάζει μάτι. Και όμως δεν το βλέπει κανείς, μα κανείς, ντρέπομαι και να το πω. Αυτή έπρεπε να είναι η μεγάλη απορία και το ερώτημά σας. Εκεί καταφεύγουν οι αραβικοί λαοί. Εκεί μακριά από την μαντίλα και τους νόμους του κορανίου. Αυτό μου έκανε εντύπωση και ξεκίνησα να διερευνώ το Ισλάμ. Αυτό δεν βλέπουνε βαθύτερα που έρχεται από τα βάθη των αιώνων των θρησκειών, και αποδίδουν σε απατηλούς και ξόφαλτσους συγκυριακούς λόγους τα κύματα της μεγάλης μετανάστευσης των μουσουλμανικών λαών. Και θα χαρώ να κριθώ για αυτή την άποψή μου και την πολιτική και κοινωνική σύλληψή μου.
•
Την ευκαιρία του πολέμου, την δικαιολογία του Ιράκ και του Αφγανιστάν άρπαξαν οι άραβες και μουσουλμάνοι πολίτες από τις άλλες μη εμπόλεμες χώρες, να φύγουν και να γλυτώσουν από την θρησκευτική δικτατορία του τόπου τους. Μέσα από την θρησκευτική υποταγή που κατακυριαρχεί και πρωταγωνιστεί στα πάντα, τους κρατάνε σε αυτή την πολιτική υποταγή συγχρόνως. Με το Ισλάμ εμπροσθοφυλακή, οι ισόβιοι δικτάτορες έστησαν αιώνες τώρα εκεί κάτω το μεγάλο φαγοπότι τους και την ασυλία τους συγχρόνως, με όπλο τους την μοιρολατρία, την καταπίεση, την πρωτοφανή εσωτερική ανελευθερία αυτών των λαών, ακόμα και όταν είναι μόνοι τους μέσα στο δωμάτιό τους, ακόμα και όταν αποπειραθούν να σκεφτούνε έξω από τους θρησκευτικούς κανόνες, σε μια ισοπέδωση των ανθρώπινων συνειδήσεων και σκέψεων.
•
Ούτε το πετρέλαιο δεν γλύτωσε το Ισλάμ από την αναπάντεχή και θεαματική συντριβή του. Αυτό που διακατέχει και διαφεντεύει την ενέργεια και την οικονομία όλου του κόσμου. Μάθημα σπουδαίο για όλους, ότι ο πλούτος δεν οδηγεί πουθενά τις κοινωνίες αν δεν μοιράζεται στους ανθρώπους. Όσος κι αν είναι. Μα πουθενά διάολε, πουθενά. Όπως ακριβώς την ίδια εποχή συμβαίνει σε εμάς εδώ στην Δύση, όπου η πρωτοφανής και πρωτόγνωρη συσσώρευση πλούτου οδηγεί τις κοινωνίες στην δυστυχία και μόνο, στην βία και μόνο, στην εξαθλίωση των πάντων και μόνο. Οδηγεί στο ροκάνισμα της ελευθερίας μας, στη μείωσή της, στην αφαίρεση των δικαιωμάτων μας. Ο πλούτος και η ελευθερία πρέπει να μοιράζονται, να ανήκουν σε όλους.
•
Την μαντίλα για να καταλάβουμε τα πράγματα, που είναι ασυζήτητο και αδιαπραγμάτευτο σύμβολο γυναικείας θρησκευτικής καταπίεσης στις αραβικές χώρες, οι μετανάστριες πρώτης γενιάς δεν τολμούν να την βγάλουν από το κεφάλι τους, υπάρχει ένα περιβάλλον ισλαμικό που παρακολουθεί και ελέγχει αυτούς τους ανθρώπους σε όποια δυτική χώρα, κι αυτό είναι εξοργιστικό για τις κατακτήσεις των δυτικών, που τους επιβάλουν υποδόρια, τάχα εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έναν ξενόφερτο θρησκευτισμό μέσα στην πατρίδα τους, την στιγμή που έχουν πετάξει τον δικό τους δυόμισι αιώνες σχεδόν πριν. Την μαντίλα στο Παρίσι δεν μπορούν να την βγάλουν οι γυναίκες ακόμη. Ελάχιστες αποτολμούνε κάτι τέτοιο. Πρέπει να γεννηθούν εκεί μέσα σε έναν άλλον πολιτισμό καινούργια παιδιά για να την βγάλουν. Όπου στις νέες γενιές δεν περνάει ο ισλαμικός τσαμπουκάς ή όποιος άλλος όπως εμείς ξέρουμε. Το Ισλάμ νικήθηκε από τις επιλογές του, από το αδιέξοδο που οδηγήθηκε και που τώρα ξέσπασε. Το αδιέξοδο που διαρκώς γεννούσε και διατηρούσε ως κόριν οφθαλμού μέσα στους αιώνες, κρατώντας με τα δόντια την εξουσία και τα εκάστοτε οικονομικά συμφέροντα της ύστερης δουλοκτησίας, της φεουδαρχίας, της αποικιοκρατίας και του καπιταλισμού σήμερα.
•
Και τέλος εκτός από πολιτισμικά, νικήθηκε και κοινωνικά ως ήταν φυσικό και κυρίως αυτό, γιατί στερεοποίησε πλέον την γνώμη των πιστών για την άσχημη δικαιακή πορεία του, την πιο σημαντική εξ άλλου για όλους τους ανθρώπους παγκόσμια, αφού οι στόχοι της ισλαμικής δικαιοσύνης δεν επετεύχθηκαν ποτέ. Απέτυχαν παταγωδώς. Αντίθετα οργίαζε η διαφθορά και εκεί. Η δικαιοσύνη του κορανίου και της σαρίας δεν έφτασε ποτέ στους πιστούς, παρέμεινε μέσα στις σελίδες όπως γίνεται σε όλες ανεξαιρέτως τις θρησκείες, αυτούς του μηχανισμούς καταστολής των ανθρώπων. Μια μεγαλοστομία ήταν μόνο, μια πομφόλυγα που έσκαζε κάθε τόσο και άντε πάλι από την αρχή με νέες υποσχέσεις μπας και την σώσουμε. Γιατί αυτός ήταν ο εχθρός του, αυτός είναι ο εχθρός σε κάθε θρησκεία και κάθε εξουσία, όπως κι αν κατά εποχή ονομάζονται, πολίτες, πιστοί, πληθυσμός, εργαζόμενοι, μάζες, κάτοικοι, δημότες και λοιπά. Αυτόν ήθελε να καταστείλει, να κρατήσει σε νάρκη.
•
Μια ατελέσφορη προσπάθειά του μέσα στους αιώνες, να ταυτίσει τον κινούμενο τον τρέχοντα ζωντανό κόσμο, με ένα δόγμα του παρελθόντος, που προέγραφε τον κόσμο τότε εφ άπαξ, για όλο το άπειρο μέλλον, με μια σαρία που γράφτηκε πριν 1300 χρόνια. Μια τρέλα δηλαδή. Οι άραβες, από σημαντικός και πνευματικός λαός στα γράμματα, στις επιστήμες, στα μαθηματικά στις τέχνες, στον πολιτισμό, πέσαν στα ναρκωτικά του Ισλάμ. Αυτό τους ξέκανε. Έλιωσε τις ανθρώπινες αντιστάσεις τους.
Αυτός ο σπουδαίος λαός της αρχαιότητας, που διέσωσε ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού και κυρίως τον Αριστοτέλη που υπερεκτιμούσαν, αντιγράφοντας και αναλύοντας τα μεγάλα φιλοσοφικά κείμενα της κλασσικής αρχαιότητας. Στο μεσαίωνα μάλιστα και συνέχεια στην Αναγέννηση, ο Αβικέννας το 10ο αιώνα και ο Αβερρόης τον13Ο κυριάρχησαν στα ευρωπαϊκά γράμματα.

•
Ένας κύκλος τεράστιος κλείνει στις μέρες μας και ένας άλλος αρχίζει. Θα τον περιμένουμε. Η ιστορική αυτή στιγμή είναι συγκλονιστική, αφού κουνήθηκε ένας κόσμος για πρώτη φορά, μετά από καταπίεση δεκατριών αιώνων.
Και επιστροφή δεν υπάρχει στην συνείδηση των αράβων όσο θα προχωράμε και θα αυξάνει το μέλλον. Αυτό που συμβαίνει τώρα στον αραβικό κόσμο, είναι ακριβώς μια ασυνείδητη ακόμα προσπάθεια να πετάξουν από πάνω τους αυτοί οι λαοί την θρησκευτική δικτατορία, η οποία δεν περιορίστηκε ποτέ στα στενά όρια της θρησκευτικής της εξουσίας, αλλά επεκτάθηκε και κατέκτησε κάθε σπιθαμή του πολιτικού, του κοινωνικού, του οικονομικού, αλλά και του ιδιωτικού βίου και κυρίως αυτού, που είναι η αποφασιστική αρχή του ξηλώματος στον παρόντα αιώνα της συνειδησιακής απεξάρτησης από το αστυνομικό σφιχταγκάλιασμα του Ισλάμ.

ΥΓ
Η ζωή δεν επιτρέπει ποτέ αυστηρούς προγραμματισμούς,
ως απροσδόκητη πάντα.
Με υποχρέωσε να αναρτήσω νωρίτερα.

*Ελπίζω, επόμενη ανάρτηση 1η Μάη

Στον αστερισμό της προδοσίας

2011-02-01T00:18:00.003+02:00

Η προδοσία καλλιεργείται. Αυτό μαθαίνουμε στις μέρες μας. Η άλλη σχολή που ισχυρίζεται ότι ο άνθρωπος μπορεί να την έχει μέσα του ή όχι, δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Είναι μια θεωρητικούρα. Ας το μελετήσει η επιστήμη. Γιατί εδώ γίνεται ένα πελώριο έγκλημα σε κοινή θέα. Εμείς εδώ παρατηρούμε έντρομοι την δική μας σχολή, αυτή που ζούμε λεπτό προς λεπτό και μέρα προς μέρα. Που βλέπουμε να καλλιεργείται, να αναπτύσσεται και να μεταδίδεται σαν μολυσματικός υιός που χτυπά τον εγκέφαλο και την σκέψη του ανθρώπου, και από κει να κάνει κατευθείαν μετάσταση στη συνείδησή του. Αυτό εμείς διαπιστώνουμε. Να καλλιεργείται και να μεταδίδεται η προδοσία μέσα από μια ανελέητη προπαγάνδα που διαβρώνει τα πάντα, και χτυπά ανεξάρτητα από τάξεις, μόρφωση, πλούτο ή φτώχεια. Που σπρώχνει τους πάντες στο χαμηλότερό τους επίπεδο, στην έσχατη κατάντια τους. Που συκοφαντεί τις καλλίτερες στιγμές μας. Που ποτίζεται και θεριεύει στα πολιτικά απόβλητα του κοινοβουλευτισμού. Μόλις μιλήσει κάποιος εκεί αντιλαμβάνεσαι αμέσως το μολυσματικό του λόγο. Που μας δίδεται σε μικρές ανώδυνες δημοσιογραφικές δόσεις λογικοφανείς, ώσπου στο τέλος μεταμορφώνει τον άνθρωπο τόσο πιά, που δεν μπορείς να τον ξεχωρίσεις από ένα επαγγελματία πράκτορα, από έναν έμμισθο καταδότη της ίδιας της ζωής, μαζί και της δικής του. Βρισκόμαστε σε αυτήν ακριβώς την περίοδο της ιστορίας του ανθρώπου. Στον αστερισμό της προδοσίας θα ονομάτιζα ανεπιφύλακτα την εποχή μας παγκόσμια.
•
Όλες οι μεγάλες προσπάθειες του παρελθόντος προδίδονται τώρα, τα τελευταία 20 χρόνια. Αγώνες, λαϊκά κινήματα, κατακτήσεις, ατομικός και συλλογικός μόχθος, χτίσματα και περιουσίες, σπουδές και διπλώματα, γνώση, ελπίδες και όνειρα διαλύονται ωσάν ένας συμπαντικός γίγαντας να φυσά με δύναμη καταπάνω τους αφηνιασμένος. Ο Διαφωτισμός συντρίβεται μπρος στα μάτια μας από την βαρβαρότητα του κέρδους που επέλεξε, η Γαλλική επανάσταση γελοιοποιείται πηγαίνοντας βόλτα στο Ιράκ, η Μαρξική και η Ρώσικη επανάσταση κονιορτοποιούνται από την διαφθορά τους. Η Κινέζικη δοκιμάζει την κεφαλαιοκρατία και κάνει τον καμπόσο εξαθλιωμένη από τον πλούτο και την φτώχεια της μαζί και ταυτόχρονα. Η Κούβα αντέχει μόνη της και πιο έντιμη από όλους. Την αγαπάμε πάντα. Το προλεταριάτο ξευτιλίζει τον εαυτό του αυτοκτονώντας αργά αλλά σταθερά στη μόδα, στα θεάματα και στις βιτρίνες. Όλα γίνονται καπιταλισμός στο τέλος. Όλα προδίδονται. Πως διάολο γίνεται αυτό! Ακόμα δεν το έχουμε καταλάβει; Δεν αντισταθήκαμε !! Αυτό είναι όλο. Μην ψάχνουμε δικαιολογίες που δεν υπάρχουν. Μας μετάγγισαν την ανευθυνότητά τους σιγά σιγά και εμείς την δεχτήκαμε και βολευτήκαμε μαζί της. Τα χάνει κανείς παρατηρώντας την θεαματική ανάπτυξη της προδοσίας, καθώς απλώνεται πάνω από τον πλανήτη με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και τείνει να κατακλύσει όλο τον κόσμο, αποκόβοντάς τον από τις αξίες του και τις πεποιθήσεις του.
•
Γιαυτό δεν μας αφήνει άφωνους το πόρισμα της βουλής για την Ζήμενς
να αθωώσει τους πάντες και τα πάντα εκεί μέσα, για όλα τα σκάνδαλα που έγιναν και για όλα τα σκάνδαλα που πρόκειται να γίνουν. Αυτό ήταν το νόημα της πράξης τους και το μήνυμα τους συγχρόνως προς όλους εμάς. Ότι θα συνεχιστεί απτόητα αυτή η κατάσταση. Αλλά επειδή το θέμα κατακαίει όλη την Ελληνική κοινωνία, κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να ξεφύγουν εύκολα αυτή τη φορά, κάτι έπρεπε να δώσουν για να γλυτώσουν το λυντσάρισμα, γιαυτό αρπάχτηκαν από το μέλλον προς στιγμήν και την κωλυσιεργία, να ροκανίσουν χρόνο και βλέπουμε. Και έτσι πρότειναν ως προσωρινή λύση ασφαλείας τους, να εξαγγείλουν ότι θα παραπέμψει η βουλή κάποιους πρώην εμπλεκόμενους υπουργούς και υφυπουργούς σε προανακριτική επιτροπή. Στάχτη στα μάτια των πολιτών δηλαδή. Αν τελικά γίνει, αν δεν θα είναι μαϊμού κι αυτή, αν δεν θα καταλήξει σε ατιμωρησία. Να φάμε κάνα δυό χρονάκια έτσι με τις αναβολές και τις καθυστερήσεις και βλέπουμε για μετά. Και δεν ξέρεις τι γίνεται, μπορεί να τύχει κανένας πόλεμος εν τω μεταξύ και να την γλυτώσουμε. Οι δυο μονομάχοι ποντάρισαν στην ψευδαίσθηση της ατιμωρησίας, στρουθοκαμηλίζοντας για μια ακόμη φορά, ανίκανοι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Το περιμέναμε χωρίς αγωνία και οι περισσότεροι από μας ήμασταν σίγουροι για το πόρισμα.
•
Η βουλή των ελλήνων γίνεται επίσημα με αυτή της την πράξη ένα ίδρυμα οριστικά απόκοσμό, οριστικά ξένο από τους πολίτες, οριστικά ασυνάντητο με την θέληση του λαού. Ένα παράξενο ίδρυμα δικό τους αποκλειστικά, ιδιοκτησία τους, που γεννά προδοσίες απανωτές, μηχανορραφίες συνεχείς και ατέλειωτες, που στεγάζει μέσα του αποφασισμένα λαμόγια με την βούλα. Και όσοι δεν μετέχουν σαπίζουν κι αυτοί, όσο τα πράγματα δεν αλλάζουν, φταίνε δεν φταίνε. Να μην παραπονούνται λοιπόν για το σύνθημα που τους φωνάζουν οι πολίτες και τους αποκαλεί μπορδέλο, που θέλουν να κάψουν μάλιστα.
Με την απόφασή τους αυτή απομονώνονται πλήρως, και υψώνουν ένα απόρθητο τείχος κομπίνας και απάτης γύρω από την βουλή. Ένα τείχος μνημείο αντιδημοκρατίας.
Με την απόφασή τους αυτή, δηλώνουν τον τσαμπουκά τους, την δύναμή τους απέναντι στον λαό και στην χώρα. Δηλώνουν την απόλυτη σιγουριά τους για τον ραγιαδισμό μας και την δουλοποίησή μας. Όποιος αμφιβάλει ας περιμένει όπου νάναι τις εκλογές να δει τα τριαντάρια να φουντώνουν και πάλι στα ποσοστά τους.

•
Γιατί αυτό σημαίνει ελληνάκο μου, πως αποφάσισαν να μην καταργήσουν ποτέ τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, αλλά αντίθετα να μας πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Αυτό σημαίνει και πρόσεξέ το.
Δεν προβλέπω λοιπόν, παρά βλέπω ολοκάθαρα πως ήδη ετοιμάζουν ένα πιο σκληρό και απόρθητο νόμο, έναν χειρότερο από τον υπάρχοντα, ένα τριφασικό παραπέτασμα να μην το διαπερνάει τίποτα, όπως λέγαμε παλιά για τις εκλογικές απάτες του Καραμανλή. Νόμο που θα τους προστατεύει από το δίκιο. Όπως το ακούτε και το διαβάζετε. Εχθρός τους είναι το στοιχειώδες δίκιο. Γιατί έτσι και καταργήσουν τον νόμο, θα πάνε ολόκληρες διμοιρίες και λόχοι από δαύτους μέσα, μαζί με τους συνεργάτες τους δικαστές. Μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό, ότι αυτοί οι δυο πάνε πάντα μαζί. Ο κόσμος τότε θα τους κάνει κατά χιλιάδες προσωπικές μηνύσεις.
•
Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν θα ξαναμπορέσουν να βγουν στο δρόμο. Γνωρίζουν πια, ότι ο κόσμος θα τους λυντσάρει με πλήρη ευχαρίστηση και χωρίς καθόλου τύψεις στην πρώτη ευκαιρία. Το γνωρίζουν εξ ίσου καλά και οι συνεργάτες τους στα δελτία που δεν εξαιρούνται και αυτοί από την διαπόμπευση, και που μας λένε ότι είναι βάρβαρο να τους φτύνουμε και να τους γιαουρτώνουμε και λοιπές τέτοιες αηδίες αμόρφωτων καλοπληρωμένων ρουφιάνων. Δεν φταίμε, απλά είμαστε βάρβαροι και αυτοί πολιτισμένοι, τους λέμε. Τόσο απλό κύριε δημοσιογράφε. Μα τόσο. Ούτε φιλοσοφία κρύβει, ούτε νόημα, ούτε σκέρτσο του λόγου, ούτε ευφυολόγημα, τίποτα. Μόνο μια ανεξήγητη βαρβαρότητα. Μια διαβολική κακία έχει φωλιάσει μέσα μας, που δεν μπορεί να εξηγήσει η επιστήμη. Η ίδια με την ανεξήγητη λαϊκή τρομοκρατία στην Γαλλική επανάσταση, αν θυμάστε. Που κρέμασαν και εκεί οι βάρβαροι τον Λουδοβίκο τον καημένο. Οι απάνθρωποι! Σκοτώστε μας για να μην σας σκοτώσουμε του λέγαν. Το ίδιο που συμβαίνει αυτές τις στιγμές τώρα που γράφω, που ξεχύθηκαν οι λαοί στους δρόμους της Αιγύπτου και της Τυνησίας.
•
Οι χειρότεροι Έλληνες βρίσκονται στη βουλή. Ότι πιο αντεθνικό υπάρχει σφηκοφωλιάζει εκεί μέσα. Μηχανεύονται κάθε τρόπο να ξεπουλήσουν κρυφά θαλάσσιο, εδαφικό και εναέριο πλούτο για να πάρουν το ποσοστό τους. Αυτούς θα τους χαρακτήριζα με το πιο αποκαλυπτικό επίθετο, ως επιτυχημένους επιχειρηματίες. Αυτό ακριβώς που είναι. Και την πολιτική οι αχρείοι, την έχουν εκχωρήσει στους εμπόρους. Είναι να τους τρως ζωντανούς. Γιατί όλοι αυτοί καταλαβαίνουν μόνο την βία. Αυτό μας δώσαν να καταλάβουμε με σαφήνεια χρησιμοποιώντας την πάνω μας παντιοτρόπως, ως νομική βία, ως οικονομική βία, ως πολιτικοεκλογική βία, ως τηλεοπτική βία και καταστολή, ως αφόρητη ψυχολογική βία της ακρίβειας, της υγείας, της ασυδοσίας της αγοράς ή ως τανκς, βασανιστήρια και εξορίες όταν τους έπαιρνε. Κι ας λέει το κκε εσωτερικού και τα σάπια απομεινάρια του περί ειρήνης, αδελφοσύνης και παρόμοια τέτοια ανόητα.
•
Σας περιμένουμε ψηφοφόροι, σας περιμένουμε να αλλάξουμε ειρηνικά τη ζωή μας, σας περιμένουμε σαν το μάνα να μην πάρουμε πάλι τα όπλα, να αποφύγουμε για δεύτερη φορά τους σκοτωμούς. Γιατί κάποια ζώα από σας θα τους υπερασπιστείτε φοβόμαστε, κάποιοι αχρείοι από σας θα ζητήσουν και πάλι νέους διορισμούς. Γιατί κάποιοι καινούργιοι μαυραγορίτες θα μας ζητήσουν και πάλι να ξεχάσουμε και μείς δεν μπορούμε. Κάποιοι σύγχρονοι έμποροι θα μας ζητήσουν να χαμηλώσουμε τους τόνους για να ηρεμήσουν οι αγορές.

•
Και το χειρότερο που δεν βλέπουν τα πνευματικά παχύδερμα των δύο αυτών κομμάτων, είναι το αβάσταχτο βάρος που θα φορτώσουν εφ όρου ζωής στα παιδιά τους, που θα τα αναγκάσουν να ζήσουν όπως τα παιδιά των δοσιλόγων και των ταγματασφαλιτών, μέσα στην απόρριψη και την απαξία της κοινωνίας, στην ντροπή, στην φυγή και στην ανωνυμία που θα καταφύγουν να γλυτώσουν από την αλητεία των γονιών τους για την συνεργασία τους με τους Γερμανούς. Πως κατασκευάζουν καινούργιες γενιές με καινούργιο κοινωνικό ανάθεμα στους ώμους τους.
•
Ούτε οι παραλλαγές πασόκ δεν πρέπει να γλυτώσουν από την συνείδησή μας. Στον πόλεμο που πρέπει ήδη να έχουμε κηρύξει μέσα μας και έξω μας για αυτούς. Μιλώ για τους όψιμους επαναστάτες που θυμήθηκαν να αγανακτήσουν μετά από 38 μεταπολιτευτικά χρόνια φαγοπότι, και το σκάνε σαν τα ποντίκια με νέα κόμματα και ομαδούλες τώρα που βλέπουν να έρχεται η λαίλαπα. Γιατί όλοι αυτοί δεν έχουν ούτε είχαν ποτέ άποψη, ιδεολογία, όραμα πολιτικό και κοινωνικό, ή έστω ακραίο κόμμα ή ακραίες ιδέες, να τους σεβαστούμε γύρω από το μεγάλο τραπέζι της δημοκρατίας με τις αντιθέσεις και τις διαφωνίες της. Είναι κοινοί καριερίστες, για δέκα χιλιάρικα τον μήνα τα κάνουν όλα αυτά. Συν κάτι τυχερά και φιλοδωρήματα από δω κι από κει, ότι συμπληρώσει η ζητιανιά. Επιτρέψτε μου, αλλά τους ξέρω καλά και έναν προς έναν. Ούτε τα γραφεία τους δεν θα είχαν να πληρώσουν όλοι αυτοί οι ικανοί όπως αυτοδιαφημίζονται, πως δεν είναι ανεπάγγελτοι. Για παχυλό μεροκάματο αγωνίζονται και τίποτα άλλο απολύτως. Κλασσικοί τυχοδιώκτες άνομων ευκαιριών, κοινοί τζογαδόροι του χρήματος.
•
Θέλω όμως να κλείσω με την πιο μεγάλη προδοσία που ακούσαμε ποτέ, γιατί αυτός είναι ο στόχος του κειμένου, για όσους έτυχε να μην έχουν ενημερωθεί επακριβώς. Θα προτιμούσα λοιπόν, να την γλυτώσει ο Τσοχατζόπουλος και ο Μαντέλης, θα προτιμούσα να την γλυτώσουν και όλοι οι άλλοι αληταράδες, αρκεί να μην είχαν υπογράψει την ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ που δίνει βουνά και θάλασσες, νησιά κτήρια, πολιτιστικά μνημεία και αρχαιολογικές κληρονομιές στους δανειστές, και δένει χειροπόδαρα όλες τις επόμενες γενιές. Δεν ορίζουμε τίποτα, χάνουμε την ανεξαρτησία μας. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο θα επιλέγατε και εσείς, έστω και με βαριά καρδιά. Τέτοιο εθνικό έγκλημα δεν τόλμησαν να κάνουν πουθενά αλλού στον πλανήτη, οι πιο ξευτελισμένες μπανανίες και τα πιο δουλικά προτεκτοράτα. Την ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, για όσους δεν έτυχε να την μάθουν, που υπογράφτηκε κρυφά και μουλωχτά από τα μάτια των πολιτών και από το φως του ήλιου. Υπογράφηκε 2 μέρες μετά το μνημόνιο στις 8/5/2010 και λέει: “Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος.”
Και συνεχίζει πιο κάτω: “ Ούτε ο Δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας”
Και πιο κάτω: “οι Δανειστές μπορούν να καταγγείλουν τη σύμβαση και να τη διακόψουν ή και να απαιτήσουν ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο το ανεξόφλητο κεφάλαιο των Δανείων, μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους σε περίπτωση που οι υποχρεώσεις του Δανειολήπτη στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του Δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες από καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο”

*επόμενη ανάρτηση 1η απριλίου

Υ.γ
Το blog nefestoras, κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας με τον τίτλο

*Κοινωνικές Αντιρρήσεις* από τις εκδόσεις Δόριζα στα:

Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο –Θεμιστοκλέους 37,

Πολιτεία- Ασκληπιού1-3,

Πρωτοπορία-Γραβιάς 3-5,

Εστία- Σόλωνος 60

Ιανός- Σταδίου 24

Τι είχε το κουτί της Πανδώρας μέσα;

2010-12-01T00:16:00.007+02:00

Η ιστορία δεν μας λέει για αυτό τίποτα. Ο Ησίοδος μας άφησε να το βρούμε μόνοι μας. Κάποια αόριστα μόνο μουρμούρισαν οι κατοπινοί του. Ήθελε να κοπιάσουμε ίσως όπως συνηθιζόταν τότε. Του διέφυγε ότι μπορεί να μην ξανασκεφτόμασταν ποτέ οι άνθρωποι. Να μην μας ενδιέφερε καθόλου το θέμα. Στη δε πολυαγαπημένη του πατρίδα μισήσαμε την σκέψη όσο τίποτα. Την διώξαμε από τις πόλεις κλοτσηδόν αμέσως μόλις αυτός πέθανε, αμέσως μόλις τελείωσε αυτή η βασανιστική περίοδος της φιλοσοφίας. Μάλιστα περιμέναμε μουλωχτά λίγα χρόνια ακόμα, να φύγουν και οι υπόλοιποι μεγάλοι στοχαστές από τις γύρω πόλεις και μείναμε μόνοι μας. Αυτό ήταν. Τρελαθήκαμε από την χαρά μας, αρχίσαμε τα γλέντια και τους χορούς. Τρίβαμε τα χέρια μας από ικανοποίηση, γλυτώσαμε από δαύτους. Στη θέση τους βάλαμε δικηγόρους και επιχειρηματίες. Απελευθερωθήκαμε. Μας ενοχλούσε φοβερά αυτή η πουτάνα η σκέψη.
•
Έτσι καθαρίσαμε με αυτό το βαρύ παρελθόν. Πέσαμε στον λήθαργο της πνευματικής οκνηρίας και ησυχάσαμε. Βρήκαμε μια εύκολη φτηνή πατέντα εύχρηστη στον καθένα, μόνο και μόνο για να συνεννοούμαστε και κυρίως να αγοράζουμε στα μαγαζιά. Αυτό μας ενδιέφερε. Δεν χρειαζόμασταν τίποτα περισσότερο. Μιλάω για όλο τον πλανήτη. Εμείς εδώ το παρακάναμε, ξεπεράσαμε όλους τους άλλους. Αντικαταστήσαμε την σκέψη με εξυπνάδες και ευφυολογήματα στις παρέες, ώσπου στο τέλος που το ζούμε τώρα, σκαρώσαμε την λεγόμενη λογική πασόκ. Ένα κάτι σαν φάρμακο, μια πανάκεια, μια κορτιζόνη που απαντούσε σε όλα. Που έκανε το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο. Μια λογική που έμαθε απ έξω και ανακατωτά όλος ο λαός και η εργατική του τάξη με επί κεφαλής τους συνδικαλιστάδες του. Μα είναι τόσο μεγάλο το χρονικό διάστημα που μας διηγείστε από τον Ησίοδο έως σήμερα. Συμφωνώ, αυτό το αδύνατο προσπαθώ να καταδείξω, γιατί έχουν βγει τα τσακάλια της παραπληροφόρησης ή της ανοησίας όταν σπανίως δεν είναι εγκάθετοι των εκδοτών και των τραπεζιτών, και σας λένε ασυναρτησίες και ακατανοησίες. Ούτε οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν τα λεγόμενά τους. Παρουσιάζουν την κρίση ως ανεξήγητη, ως φυσικό φαινόμενο, ως μοιραίο κακό, κάτι σαν νεροποντή ή σεισμό, χωρίς φταίχτες και επιτελικά κατασκευασμένες αιτίες, οργανωμένες πολιτικές και συμφέροντα.
.
•
Όμως όλα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά στον πλανήτη. Τα γεγονότα φωτίζονται από ένα αργό ξημέρωμα που κρατάει κάποιες δεκαετίες τώρα. Από τότε που έσκασε μύτη για πρώτη φορά η αφθονία και η υπεραφθονία. Αρχίσαμε να τρώμε και να καταναλώνουμε ξέφρενα. Νομίζαμε ότι ήταν καλό. Δεν ξέραμε ότι θα χάναμε τη δουλειά μας, ότι έκρυβε το αντίθετο από αυτό που έδειχνε, την επιστροφή στην πείνα. Ούτε εμείς ούτε οι ευρωπαίοι συμπολίτες μας. Λιγδώσαμε το άντερό μας αλλά χάσαμε το μέτρο. Γίναμε όλοι υπέρβαροι.
•
Αυτό που κινεί αθέατα τα νήματα των εξελίξεων είναι οι ξέφρενες επιθυμίες μας και λιγότερο ο συνεργάτης τους, το κεφάλαιο. Αυτό είναι που χρειάζεται να καταλάβουμε αμέσως και για πρώτη φορά στις νέες οικονομικές εποχές που δημιουργήθηκαν. Το κεφάλαιο από μόνο του είναι παροπλισμένο, αχρηστεμένο, περιορισμένο κυρίως. Μουχλιάζει στα σεντούκια και τις τράπεζες. Ασφυκτιά από την απραγία όταν δεν κερδίζει. Οι επιθυμίες μας το συντηρούν, το αναζωογονούν, του δίνουν λόγο ύπαρξης. Σε ένα σώφρονα άνθρωπο που δεν δανείζεται και δεν καταναλώνει, δεν έχει πέραση ο χρηματιστής και το κεφάλαιό του, καταποντίζεται και γυρίζει απογοητευμένο πάλι στο πιθάρι και μπαίνει μόνο του μέσα και κλειδώνεται. Να ξεχάσει, να παρηγορηθεί που δεν βρήκε έξω επιθυμίες να το ποτίσουν, να μας ξεσκίσει.
•
Αφρίζει όταν δεν δανειζόμαστε. Αυτό μαθαίνουμε μόλις τώρα αυτούς τους τελευταίους μήνες παγκόσμια. Μας επιτίθεται, μας απειλεί να δανειστούμε να μας έχει στο χέρι. Πίσω από όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη, χασκογελάει η πολιτική εξάρτηση μέσα από την φάκα της αφθονίας. Πίσω από τα ιλιγγιώδη δάνεια και τις επερχόμενες πτωχεύσεις. Αυτή η κερκόπορτα του ανθρώπου. Η απώλεια της αυτοσυγκράτησης και της ψυχραιμίας μας. Είναι το περίσσευμα που διψάνε να αρπάξουν οι τοκογλύφοι και μας παστώνουν με ψευδείς ανάγκες και διαφημιστική προπαγάνδα.
Οι επιθυμίες ήταν που ξέφυγαν από το πιθάρι της Πανδώρας. Αυτές μαζί με τους τοκογλύφους. Η σοφία της φύσης τα έφτιαξε μαζί αυτά, αδιαχώριστα. Του ξέφυγαν από το πιθάρι και τις κυνηγάει έξω να τις ξαναρπάξει. Μόλις τώρα μάθαμε μετά από πολλές χιλιετίες, τι έλεγε ο μύθος.
•
Αν κάτι χρειάζεται να κάνουμε στην μουχλιασμένη από την μακραίωνη αχρηστία συνείδησή μας, είναι να επέμβουμε στις επιθυμίες μας δραστικά. Να τις αναχαιτίσουμε ή τουλάχιστον να τις τιθασεύσουμε οπωσδήποτε. Όπως κόβουμε το τσιγάρο ή όπως αποτοξινωνόμαστε λίγο πριν το θάνατό μας από βαριά ναρκωτικά.
Έτσι ακριβώς πρέπει για να γλυτώσουμε από τις βιτρίνες και τους διαφημιστές. Να ξαναγίνουμε ολιγαρκείς και μετρημένοι στα ψώνια μας. Γιατί η αφθονία που μπλέξαμε και η υπερκατανάλωση που γεννά, είναι μια βαριά αρρώστια της ψυχής μας και το ξέρουμε μάλιστα. Για να ζούμε εμείς και όχι αυτές. Θέλοντας και μη το θέμα αυτό το συναντάω συνέχεια μπροστά μου, γιαυτό αναφέρομαι πάλι και πάλι. Είναι το πρώτο θέμα της εποχής μας.
•
Πρόκειται για μεγάλο πόλεμο με πολλές αιματηρές μάχες, που εύχομαι να αρχίσουν να καταλαβαίνουν κάποιοι. Κάθε τι που σαν χώρα, σαν άτομο, σαν οικογένεια δεν μπορώ να το αγοράσω, δεν το αγοράζω. Δεν το αγγίζω. Ούτε δανείζομαι να το πάρω. Πάει και τελείωσε. Πρέπει να ξαναμάθουμε έτσι. Κι αυτό είναι το φάρμακο και είναι δωρεάν να έχουμε υπ΄όψιν μας. Κι ούτε το αφήνω να γίνει ψυχολογικό απωθημένο μέσα μου. Το περνάω στη συλλογική βοήθεια, στη συζήτηση μαζί της. Ποτέ μα ποτέ δεν δανείζομαι συμπολίτη για επιθυμίες, παρά μόνο για ύστατες και αδήριτες φυσικές ανάγκες. Το ίδιο ισχύει και για σας Ιρλανδοί φίλοι, Πορτογάλοι, Ισπανοί και όσοι γυροφέρνετε στο λάκκο των επιθυμιών σας.
•
Μπήκατε και μπήκαμε σε μια περιπέτεια από την λαιμαργία του ματιού.
Φτάσαμε μέσα από τις σειρήνες της αγοράς στις βιτρίνες της αγοράς. Αποτέλεσμα να μην μπορούμε λαοί ολόκληροι να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες αφού ασχολούμαστε μόνο με τις επιθυμίες μας. Αυτό και μόνο κρύβεται πίσω από αυτή την τεράστια παγκόσμια κρίση. Αυτό κρυφογελάει χαιρέκακα πίσω από όλα αυτά. Το ψύχραιμο μάτι του παρατηρητή που είναι έξω από αυτόν το χορό της κατανάλωσης των άχρηστων με δανικά, δεν το πιστεύει αυτό που γίνεται είκοσι χρόνια. Αν δεν είναι κανείς εξυπνάκιας οικονομολόγος, να αναλύει περισπούδαστα από τηλεοράσεως το οφθαλμοφανές, αυτό που ο κάθε πολίτης αντιλαμβάνεται αμέσως, θα καταλάβει αμέσως ότι ο εκμαυλισμός των επιθυμιών μας, το γαργάλημά τους, είναι αίτιο και δημιουργία αυτής της κατάντιας. Ο εκμαυλισμός των αισθήσεών μας. Δεν υπάρχει μέλλον ούτε δικό μας ούτε του ίδιου του πλανήτη και των όντων του. Τίποτα άλλο μυστηριώδες και αδιερεύνητο δεν συμβαίνει. Αντίθετα από τις τσιρίδες και τις κραυγές των επιχειρηματιών για ανάπτυξη και πλήρη κατάργηση όλων των εργασιακών νόμων, όχι άλλη ανάπτυξη πρέπει να λέμε εμείς. Η ανάπτυξη όπως αυτοί την εννοούν και την θέλουν, είναι συμφορά και μόνο. Τρίβουν τα χέρια τους που βλέπουν τον κάθε ξελιγωμένο Ινδιάνο να δουλεύει για αυτούς, για να αγοράσει τις χάντρες της Ερμού.
Γιατί η ανάπτυξη δεν πήγε ποτέ στον κόσμο, παρά στις τσέπες των βιομηχάνων και επιχειρηματιών, καταστρέφοντας πάντα το περιβάλλον και την ομορφιά της φύσης Έχουμε υπέρ αρκετή δεν την χρειαζόμαστε. Νοικοκύρεμα θέλουμε. Πολιτικό οικονομικό, κοινωνικό. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, θα του σχίζει η ζωή και η πραγματικότητα τα διπλώματά του, όπως ήδη όρχησε να τα σχίζει παγκόσμια.
•
Γιατί φίλοι μου, η άρνηση είναι μεγαλειώδης συνειδησιακή πράξη. Συγγνώμη, αλλά δεν φαντάζεστε τι κολοσσιαία σημασία έχει για την ζωή μας και την ιστορία της ανθρωπότητας. Της ίδιας της φύσης. Είναι η αρετή του ατόμου. Και δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη τέτοια επιλογή και προσπάθεια του ανθρώπου. Είναι ο μέγιστος καρπός της ελλογικότητας, όπως ξανάλεγα πριν χρόνια. Είναι αυτή που λέει όχι σε όλα αυτά και εκτοξεύει τον άνθρωπο στα ουράνια, τον πάει στο σύμπαν. Που τον στέλνει να συναντηθεί με τις άλλες ελλογικότητες , με τα άλλα σκεφτόμενα όντα του σύμπαντος, με την σωφροσύνη και την σοφία τους, έτη φωτός μακριά από τα χρηματιστήρια και τα μαλακισμένα τους κέρδη. Και ας μη ρωτήσει ο προβοκάτορας: που ξέρουμε ότι αυτοί θα είναι καλύτεροι από εμάς.
•
Είναι πάρα πάρα πολύ απλό, σε σημείο που δεν φαίνεται, που δεν μπορείς να το αναγνωρίσεις. Η αφθονία μας έφαγε τα σωθικά. Μας διέλυσε σαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τα μυαλά. Δεν μπορούμε να αντιδράσουμε στο ελάχιστο. Φτάσαμε να μιλάτε ανενδοίαστα για σόπινκ θέραπι ως κάτι το φυσιολογικό. Από την ελευθερία των βουνών στην ελευθερία των βιτρινών άχρηστα ζώντα. Παίξατε και χάσαμε σαν είδος. Η φύση σας απέρριψε πλήρως. Μας απέρριψε αν προτιμάτε. Και το έκανε πρώτα οικολογικά, πριν το κάνει βίαια ως πολιτική, κοινωνιολογία και οικονομία.

Το πιθάρι λοιπόν είχε μέσα φυλακισμένους τους τοκογλύφους και τις επιθυμίες μας.

* επόμενη ανάρτηση 1η Φεβρουαρίου

ΥΓ

Το μπλογκ βιβλιοποιείται ήδη. Θα περιέχει όλα τα σχόλια σας.

Αρχές Ιανουαρίου ελπίζω να διατεθεί στα βιβλιοπωλεία.

(Αν κάποιος φίλος έχει λόγους να μην συμπεριληφθεί,

να με ενημερώσει να αφαιρέσω τα δικά του.)

Ατιμωρησία και Αυτοδικία

2010-10-01T16:29:00.003+03:00

Η μόνιμη, η διαρκής, η βασανιστικά ατέλειωτη κοινωνική ατιμωρησία μέσα στον χρόνο, οδηγεί στην αυτοδικία. Και την ευθύνη γιαυτό την έχει αποκλειστικά η δικαιοσύνη. Από την άλλη, από την ολέθρια παθητική πλευρά της, η ατιμωρησία σπρώχνει ακόμα πιο βαθιά στην διαπλοκή τους πολίτες, εξαναγκάζοντάς τους στο αδιέξοδο της συναλλαγής και πάλι. Γιγαντώνει την διαφθορά στο παρά πέρα σάπισμα της κοινωνίας, εμφανίζοντάς την ως την μόνη πρόταση, ως την μόνη άλλη λύση αυτού του αδιεξόδου, αφού το δίκαιο είναι κλειδαμπαρωμένο στα συρτάρια της δικαιοσύνης και φυλάσσεται από μυθικούς δράκοντες, μπας και ξεφύγει κάποια αφύλαχτη στιγμή κι αρχίσει να φυλακίζει επιχειρηματίες, κλέφτες, πολιτικούς, κάθε είδους καταχραστές και φυσικά δικαστές. Αλλά εμείς εδώ, θα ασχοληθούμε με την αυτοδικία και όχι με την διαφθορά και την διαπλοκή, με την υγιή δηλαδή αντίδραση του ανθρώπου απέναντι στην ατιμωρησία.
•
Η ατιμωρησία λοιπόν οδηγεί στην αυτοδικία. Αυτό ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους όλοι οι δικαστές και εισαγγελείς της χώρας, μαζί με τα αυθάδη ιερατεία τους που λαλούν παράφωνα επιχειρήματα στα αυτιά μας, για να δικαιολογήσουν την πλήρη απουσία δικαίου στον καταρημαγμένο τόπο μας. Και ας σταματήσουν να κρύβονται πίσω από τους πολιτικούς και οι πολιτικοί πίσω από αυτούς. Αυτό το παιχνιδάκι μετάθεσης ευθυνών αρκετά τράβηξε, πρέπει να σταματήσει εδώ. Και προ πάντων να μην ζητάνε και τα ρέστα από πάνω από τους τρελαμένους πολίτες όταν αυτοδικούν για τα στοιχειώδη στις διεκδικήσεις τους.
•
Έχουμε αναφερθεί και παλαιότερα σε θέματα απονομής δικαιοσύνης, όμως τώρα πιά ζούμε την παραλυσία της, την πλήρη διάλυσή της. Η δικαιοσύνη κοιτάζει απαθής, απούσα από όλα αυτά τα τρομερά και πρωτάκουστα που συμβαίνουν στον τόπο μας, από όλα αυτά που καταγράφει άφωνη η σύγχρονη ελληνική ιστορία. Από όλα αυτά τα μυθικά χρέη που παρακολουθεί άφωνη η παγκόσμια κοινωνία. Από όλη αυτή την ασυλία των μεγαλολαμόγιων. Λες και αφορούν εγκλήματα άλλης χώρας. Ο παράδεισος των κλεφτών. Πάμε στην ελλάδα να μας αθωώσουν όλους οι έλληνες δικαστές!!
•

Τα πράγματα μας δείχνουν πως η κατάργηση των νόμων στην πράξη, σπρώχνει κατευθείαν τους απελπισμένους πολίτες στην αυτοδικία, εφόσον αρνούνται να ακολουθήσουν τον άλλο δρόμο της διαφθοράς. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι από μόνοι τους και χωρίς ομάδες καταφεύγουν σε αυτήν. Μα κυρίως οι λειτουργοί, όπως επαίρονται να τους αποκαλούν, δεν τους αρέσει να τους λέμε δημόσιους υπαλλήλους, κάνουν και αυτοί τους θεούς, δεν ακούν τα μοιρολόγια του λαού, την βοήθεια που τους ζητάει. Αυτό είναι το πιο θανάσιμο αμάρτημά τους. Κι αν δεν το ακούνε αυτό που ιαχεί στους δρόμους και τις πλατείες των πόλεων, κακό του κεφαλιού τους.
•
Αυτή η πολιτική πραγματικότητα παρέα με αυτή την οικονομική πραγματικότητα, αυτή η τέλεια συμμορία δηλαδή, νομιμοποιούν τα πάντα. Σμικρύνουν κάθε παρεκτροπή σε ατομικές λύσεις, σε αλόγιστες δυναμικές ενέργειες, κάθε οργή και παραφροσύνη των πιτσιρικάδων ή άλλων απόκληρων ομάδων χωρίς παρόν και μέλλον. Το διαβάζει κανείς στα πρόσωπα και τα ακούσματα των πολιτών όταν συζητάνε μεταξύ τους. Και μην ακούτε τι λένε τα καθεστηκυεία κόμματα και τις καταδίκες που διαρκώς ξεστομίζουν για την αγανακτισμένη αυτοδικία των πολιτών. Μπροστά σε αυτό που συμβαίνει όλα τα άλλα αν δεν έχουν νομιμοποιηθεί και στους τελευταίους πολίτες, έχουν ελαχιστοποιηθεί μέσα τους και δεν φαίνονται δίπλα στην κραυγαλέα πραγματικότητα των ομαδικών κοινωνικών εγκλημάτων, των εθνικών εγκλημάτων αυτής της οικονομικοπολιτικής συμμορίας της ελλάδας.
•
Αλλά για να σκεφτούμε καλλίτερα το τεράστιο μέγεθος αυτού που μας συμβαίνει, σμικρύνει ακόμα και κάθε είδους επιβουλεύσεις από τον διεθνή και ξένο παράγοντα, από πράκτορες και μυστικές υπηρεσίες όπως λέμε, αφού οι δολιοφθορές οι εχθρικές πράξεις τα σαμποτάζ και οι καταστροφές της κεφαλαιοκρατικής τάξης στην ελλάδα, είναι και παραμένουν πάντα ανυπέρβλητες μπροστά στις πράξεις των υπηρεσιών αυτών. Προπαγανδισμένος γερά μέσα σου, δεν κατορθώνεις να διακρίνεις ποιος είναι πιο επιβλαβής για την χώρα, οι ξένοι επιβουλείς ή οι ντόπιοι πλουτοκράτες. Και όποιος σπάσει το κέλυφος και δει το αληθινό μακελειό διαχρονικά μέσα στην ιστορία, θα αντιληφθεί αμέσως πως την μόνιμη και μεγαλύτερη δολιοφθορά την κάνουν οι ντόπιοι εφιάλτες των τζακιών και οι ορντινάντσες τους. Πιστεύω κανείς δεν το έχει καταλάβει αυτό καλά με αυτή την σύγκριση, όπως είναι στην πραγματικότητά του, και μην με συγχωρήσετε για αυτό που γράφω, για το υπερβολικό του όπως ίσως σπεύδετε να σκεφτείτε, γιατί έτσι θα νιώθω κι εγώ πιο απόμακρος, και έτσι πιο ήσυχος στους στοχασμούς μου.
•
Το κείμενο αυτό γράφεται γιατί διαπιστώνω ότι οι νεοέλληνες πολίτες, έχουν παραιτηθεί τελείως από το φυσικό τους δικαίωμα του δικαστή και της δικαιοσύνης. Τα επιζήσαντα μεσαιωνικά τσιφλίκια, τους έχουν ισοπεδώσει ολοκληρωτικά. Ούτε καν με τη ψήφο τους δεν διαμαρτύρονται. Πλήρης ευνουχισμός. Χαφιεδίζουν δε στην πρώτη ευκαιρία ακόμα και εναντίον του εαυτού τους. Τέτοια κατάντια. Η δικαιοσύνη από την εμφάνησή της επίσημα ή ανεπίσημα, είναι φυσικό δικαίωμα του ανθρώπου και των κοινωνιών του εσωτερικευμένη βαθιά στην ύπαρξή του. Αλλά μέσα από την διαμεσολάβηση, μέσα από τους αντιπροσώπους, εκχωρήθηκε εξ ολοκλήρου ως επάγγελμα, ως ιδιωτική υπόθεση κάποιων, εξ ολοκλήρου ως καριέρα, σε μια μη εκλεγμένη μάλιστα φατρία, αυτή η σπουδαιότερη και σοβαρότερη ζωοδότρα λειτουργία του ανθρώπου, της κοινωνίας, της χώρας, της κάθε πολιτείας. Την οποία συντεχνία οι κεφαλαιοκράτες έσπευσαν αμέσως από την πρώτη κιόλας στιγμή να την χρυσώσουν κυριολεκτικά, ελέγχοντάς τους έτσι πλήρως για ότι δικάζουν στα οικονομικά και πολιτικά θέματα του τόπου. Άφησαν δε ως σατανικοί σοφιστάδες, τις διαπροσωπικές διαφορές των πολιτών, τις τριτεύουσες και τεταρτεύουσες δηλαδή σημασίας δικαιακές πράξεις απ έξω, σαν επιτυχημένη συνταγή του φαίνεσθαι και της εξαπάτησης του δικαίου. Εκεί στα ψιλικατζίδικα, στα κόκαλα και στα ψίχουλα, όπου δεν μετέχουν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
•
Χρειάζεται να καταλάβουμε με σαφήνεια, ότι οι δικαστές είναι διαπλεκόμενοι μέχρι το λαιμό, περισσότερο από κάθε άλλη συντεχνία. Ακόμα και από τους γιατρούς, τους άλλους πάλι θλιβερούς θεούς της ζωής μας. Οι δικαστικοί είναι η ηγετική ομάδα της πολιτικής και οικονομικής διαπλοκής. Η μέγιστη η θεμελιακή συντεχνία ενός κράτους αδίκου. Άριστοι μάγειροι να φτιάχνουν το άσπρο μαύρο. Το μόνο που κάνουν κατά καιρούς και μπερδεύει τους πολίτες, είναι κάποιες αποφάσεις πρωτοδικείων που δικαιώνουν κάποιους δύστυχους χαμηλόμισθους συνταξιούχους για κάποια αναδρομικά που τους χρωστούν ή δικαιούνται, έχοντας όμως στο πίσω μέρος του πονηρού μυαλού τους τα δικά τους υπέρογκα και αβάσταχτα αναδρομικά που περιμένουν να πάρουν, που φτάνουν το ένα με ενάμισι εκατομμύριο ευρώ το άτομο. Λωποδυσίες δηλαδή νομιμοφανείς. Φτιαγμένες με τον δόλο μιας στημένης επιστήμης για τις ανάγκες αποκλειστικά και μόνο της διοίκησης της εξουσίας, της νομικής επιστήμης δηλαδή, και όχι των σεβαστών νόμων της πολιτείας, αφού τα λαμόγια του καπιταλισμού τις ψηφίζουν μεταξύ τους, όπως υπερακριβώς μια μαφιόζικη παρέα, μακριά και απόμακρα όσο μπορούν και γίνεται από τις συλλογικές δημοψηφισματικές αποφάσεις του λαού και των πολιτών, κρυφά και μουλωχτά καθόλα. Τις οποίες στη συνέχεια τις παρουσιάζουν ως αποφάσεις του λαού και των πολιτών και εννοούν των ήδη προ πολλού εξαγορασμένων εκπροσώπων του. Χα, χα, χα.
•
Δεν πρέπει λοιπόν να επιτρέψουμε άλλο στις συνειδήσεις μας εμείς οι πολίτες, να ανεχόμαστε ή να δικαιολογούμε με μισόλογα δουλείας μέσα μας, με επιχειρήματα υποτέλειας και ντροπής, αυτούς τους επικίνδυνους και άχρηστους δικαστές της συντριπτικής πλειοψηφίας. Αυτή την παμφάγα οικονομικά δικαιοσύνη που μόνο εισπράττει χωρίς να κάνει το χρέος της, χωρίς να κάνει την δουλειά της, χωρίς να βγάζει καν το μεροκάματό της. Που έχει παρατήσει τελείως τον ρόλο της, που έχει εκτροχιασθεί μέχρι το αντίθετό της. Που κρύβει ενοχοποιητικά και καταδικαστικά στοιχεία ακόμη και από τα αφεντικά της, όταν αυτά θέλουν να τιμωρήσουν κάποιον για τα μάτια, να γλυτώσουν οι υπόλοιποι, τα γνωστά σκάνδαλα. Όλα τα έχουν καλύψει και κουκουλώσει πριν καν τους πούνε τα αφεντικά τους.
•
Η δικαιοσύνη πρέπει να γυρίσει σε όλους εμάς που ανήκει. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Ζούμε ακρωτηριασμένοι χωρίς αυτήν. Σαν να μας έχουν κόψει κάποιο μέλος από το σώμα μας, το πιο σημαντικό, τη σκέψη και το συναίσθημά μας. Η ζωή μας ζει χωρίς νόημα, γιατί η δικαιοσύνη είναι το νόημα της κοινωνίας, το κυρίαρχο νόημα. Η συλλογική αυτοδικία ενός λαού, όπου θα αποδίδει ο ίδιος το δίκαιο στον εαυτό του, που δεν θα εκχωρεί το δικαίωμα της δικαιοσύνης αποκλειστικά μάλιστα σε μια ομάδα πολιτών, που αποκλείει αντιδημοκρατικά όλους εμάς τους υπόλοιπους πολίτες. Οργανωμένη συστηματικά, δημοκρατικά αλλά και αυστηρά απέναντι στις ρεμούλες και στις κομπίνες. Όμως κυρίως δίκαια προς όλους, γνωστούς και άγνωστους χωρίς παμπόνηρες διακρίσεις. Με τους πολίτες ενόρκους που περιοδικά θα εναλλάσσονται και όχι μόνιμα και επαγγελματικά ώστε να διαφθείρονται αμέσως, από τα τζάκια και τις παρεμβολές τους. Η αυτονομία της δικαιοσύνης είναι η επιλογή. Η επιλογή του μέλλοντος, η επιλογή της ελπίδας για ένα λαό. Ενώ εμείς ζούμε την ετερονομία μόνο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, με όλη την αυθαιρεσία, την βαρβαρότητα και την καταπίεσή της.
•
Οι πολίτες θα δικάζουν τους πολίτες που παρανομούν και όχι επαγγελματίες δραχμοσυλλέκτες μπιστικοί των κεφαλαιοκρατών και των πολιτικών ζογκλέρ τους. Και μην επιτρέπετε στους σόουμαν και στους άκορμαν τα βράδια στην τηλεόραση να συκοφαντούν τα λαϊκά δικαστήρια και να οργιάζουν από την παραπληροφόρηση για αυτά. Γιατί εμείς εδώ βέβαια μιλάμε για τα λαϊκά δικαστήρια μιας υψηλής δικαιακής ποιότητας, αδιανόητης στα κακομοιριασμένα και μίζερα μυαλά των δικαστών, των πολιτικών, των ελίτ και των άγριων πλουτοκρατικών συμφερόντων, μιας άμεσα συμμετοχικής δημοκρατίας πολιτών και όχι για τα κατευθυνόμενα λαϊκά δικαστήρια του σοβιετικού κομουνισμού και τα στημένα του ελευθεραγορίτικου φονικού καπιταλισμού που γνωρίσαμε καλώς. Δεν καταλαβαίνουμε επί τέλους πως εάν δικάζαμε εμείς το βατοπαίδι τα ομόλογα και όλα τα άλλα σκάνδαλα και απάτες, θα είχαν λήξει όλα προ πολλού. Ότι η δικαιοσύνη είναι για να συσκοτίζει και όχι να φωτίζει. Για να μεροληπτεί άγρια ταξικά υπέρ των ισχυρών και να συντρίβει τους γαβριάδες και τους συνταξιούχους.
•
Το δίκαιο φοβούνται οι δικαστές και τα αφεντικά τους. Φοβούνται μήπως και ξεπέσει κανένας δικαστής που δεν τον ελέγχουν. Κάποιος πολίτης δικαστής δηλαδή. Ο οποιοσδήποτε από εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο θα μπορούσε να είχε αποδώσει σωστή, ορθή και δίκαιη δικαιοσύνη σε όλα αυτά τα σκάνδαλα που αφανίζουν και διαλύουν την ζωή μας και τον τόπο μας. Είναι ηλίου φαεινότερο!! Ή το λιγότερο να πω, για τους προβοκάτορες και τους δολιοφθορείς του λόγου και της ανθρώπινης σκέψης, τους επαγγελματίες παραθυροδιαφωνούντες της τηλεόρασης απέναντι στο δίκιο, θα δικάζατε πολύ-πολύ καλλίτερα από όλους αυτούς. Χαράς το δύσκολο πια. Γιαυτό με δύο απανωτά νομοσχέδια για την τρομοκρατία δήθεν, εκπαραθύρωσαν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους πολίτες δικαστές, τους γνωστούς μας ενόρκους, από τα μικτά ορκωτά δικαστήρια.
•
Δηλαδή το δίκιο σπουδάζεται; για κάντε τους αυτή την ερώτηση. Χωρίς νομικές σπουδές, δεν μπορείς να αποδώσεις δίκιο; Δεν μπορείς να καταλάβεις αμέσως ότι οι πολιτικοί των δυο μονομάχων λαδώθηκαν από την Ζίμενς με την πλήρη υποστήριξη των συναδέλφων τους; Δεν το νιώθεις, δεν το σπουδάζεις μέσα στην ανάσα της κοινωνίας; Στην οικογένειά σου, στην παρέα, στην ιστορία, στις συζητήσεις, στα όνειρά μας ακόμα. Πρέπει να πας στο πανεπιστήμιο για να το μάθεις; Σαν δεν ντρεπόμαστε που φτάσαμε να εκχωρούμε το δίκαιο σε κάποιους υπαλλήλους της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, κλέβοντάς το από την εκκλησία του δήμου.

Για την μελλοντική ανάγνωση,
βρισκόμαστε στην μεγάλη κρίση της χώρας του 2010
και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι εδώ.

*επόμενη ανάρτηση μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου,
την 1η Δεκεμβρίου.

Τώρα πια όλοι ξέρουμε

2010-08-01T00:31:00.001+03:00

Όλη αυτή την τελευταία δεκαετία έγινε μια τεράστια συνειδησιακή προσπάθεια, ανελέητα μόνη της, κοπιώδης αλλά και πεισμωμένη στο έπακρο, με γραπτό και προφορικό λόγο, να σκουντηθεί αυτός ο λαός, μπας και ξυπνήσει από τον μακραίωνο αλλοτριωτικό λήθαργό του, όπου στρεψοδικούσε συστηματικά τα πάντα γύρο του, αντιστρέφοντάς τα όπως τον βόλευε, βαφτίζοντας το άδικο δίκαιο και το λάθος σωστό, όταν αγγίζονταν τα άνομα και παράνομα συμφέροντά του, ναρκωμένος πλήρως μέσα στο πελατειακό πολιτικό σύστημα, το οποίο επικροτούσε με αδιανόητα εκλογικά ποσοστά τύπου δικτατοριών που έφταναν το 90%, με τα ταξίματα και τις υποσχέσεις. Ζώντας ουσιαστικά, αποκλειστικά και μόνο με ρουσφέτια, με εξαρτήσεις, με τη ζωή του κατάμεστη από διαπλοκή σε κάθε της βήμα.
·
Εντοιχισμένος μέσα σε αδίστακτες συντεχνίες τέρατα όπου ζούσε με προνόμια, φτιαγμένες από καπάτσους και πονηρούς εργάτες που κατάφεραν να βάλλουν τα δικά τους διόδια και χαράτσια δίπλα σε εκείνα του κράτους, δημιουργία αυτό ολόκληρου του πολιτικού συστήματος χωρίς εξαιρέσεις, όπου κάθε κόμμα είχε τις δικές του συντεχνίες με τις οποίες επιτίθετο εναντίον των άλλων, με μια εργατική τάξη διαλυμένη με μηδενική αλληλέγγυη, αφού κατέληξε τις τελευταίες δεκαετίες να χωριστεί και να διασπαστεί σε μικροομαδούλες με διαφορετικά και αντίθετα συμφέροντα στον ίδιο κλάδο και στην ίδια υποειδικότητα πολλές φορές, δεν κατανοούσε ότι κάθε ατομική προσπάθεια είχε πάντα χειρότερη κατάληξη από την προηγούμενη, δεν κατανοούσε πως αν δεν κοιτούσε συλλογικά τα πράγματα ή τουλάχιστον μοιρασμένα και μικτά συγχρόνως, δεν θα έβλεπε προκοπή για τον εαυτό του και τον τόπο του που λίγο πάντως τον ενδιέφερε. Σήμερα που έχει ξεσπάσει ανοιχτά ο πόλεμος των συντεχνιών εις βάρος όλων μας, φαίνονται όλα πια πεντακάθαρα.
·
Ήταν μια προσπάθεια ενάντια στη δογματική πεποίθηση του πνεύματος εκείνου που δικαιολογούσε τα πάντα, προερχόμενη εξ όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών παρατάξεων και κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του εξωκοινοβουλευτικού χώρου της αριστεράς, που πίναν νερό στο όνομα του λαού άκριτα, ανάγοντάς τον σε θρησκευτικό υποκείμενο, σε ανέγγιχτη ιερή αγελάδα, τη στιγμή που αυτός ο λαός είχε μετεξελιχθεί σε ομοίωμά τους, είχε τερατοποιηθει κατά πιστή λογική και νοοτροπία δική τους. Πολιτικοί και επιχειρηματικοί σαλτιμπάγκοι γεννούσαν μαϊμούδες εκπαιδευμένες με τις δικές τους αρπαχτικές λογικές και υποκρισία. Άλλα πίστευαν, άλλα έλεγαν, άλλα έκανα μέσα στην κοινωνική χαβούζα που κατασκεύασαν να δικαιολογεί κάθε παρανομία και να ρουφάει κάθε λογής εγκληματικό απόβλητο. Και όλα επιτρέπονταν στον ψηφοφόρο. Αυτό ήταν το κοινό άγιο δόγμα της ελληνικής πολιτικής κατάντιας.
·
Μα κυρίως μοναχική τελείως, αφού στο σύνολό τους οι διανοούμενοι δεν έβλεπαν το όλον της αλλοτρίωσης των πάντων στη χώρα, παρά μόνο κατάγγελλναν επιλεκτικά και μεροληπτικά κομμάτια αυτής, που πολεμούσαν σισύφεια αφού η λερναία επανάληψη έβγαζε αμέσως αλλού κεφάλια, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ζώντας διαρκώς σε ένα περιβάλλον ίδιο που δεν αλλάζεις, στο τέλος παρετήσαι, το μιμείσαι, το νομιμοποιείς και το υπερασπίζεσαι από πάνω, αν και γνωρίζεις άριστα ότι είναι εις βάρος των διπλανών σου. Εκνευριζόντουσαν μάλιστα που τους διέλυες ένα πλαστό φαντασιακό περί λαού, παρόλο που αυτό το κάλπικο ιδεολόγημα ανανεωνόταν επαληθευτικά εις βάρος τους διαρκώς μέσα στον καπιταλιστικό χρόνο που έτρεχε προς το χειρότερο μπρος στα μάτια τους. Ή πάλι γύριζαν αλλού το κεφάλι άλλοτε φοβισμένοι από αυτά που άκουγαν και διάβαζαν στο μπλογκ κι άλλοτε κατέφευγαν στην ευκολία της αδιαφορίας, βουτηγμένοι στην δική τους επαγγελματική αλλοτρίωση. Γιατί αυτή κυρίως τους κρατούσε μακριά από την κριτική που όφειλαν. Η καριέρα και τα όβολα. Και όποιοι έχουν αντίρρηση ας μας υπενθυμίσουν τα κείμενά τους ή έστω των ομοτράπεζών τους με την κριτική στην εργατική και λαϊκή αλλοτρίωση. Οι εξαιρέσεις δε, δεν γέμιζαν αυτή την μολυβένια περίοδο ούτε καν το ένα χέρι.
·
Έπρεπε να βιώσουμε δυο μεγάλες κρίσεις, γιατί από μόνοι μας δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι γινόταν και που πηγαίναμε. Μια παγκόσμια με την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος του καπιταλισμού, και μια δική μας εγχώρια με την επισημοποίηση της κατάρρευσης του ελληνικού κράτους, αλλά κυρίως με την προ πολλού ήδη πλήρη κατάρρευση των ανθρώπινων αξιών στον τόπο. Μόνο τώρα καταλάβαμε. Οι στυλοί και οι κονδυλοφόροι άναψαν μαζί με τα μικρόφωνα και οι διανοούμενοι λένε επί τέλους δειλά ακόμη αυτό που για δεκαετίες αρνιόντουσαν και χλεύαζαν σε τέτοιες προσπάθειες. Μόλις άρχισε η κατάρρευση εδώ κι έναν χρόνο, ξαφνικά όλοι βλέπουν την σοβιετική νομενκλατούρα. Θυμάστε αυτό το κλασσικό παράδειγμα; τότε που δια μαγείας άνοιξαν όλα τα στόματα της αριστεράς και κριτικάριζαν ανενόχλητοι με το τσουβάλι! Δεν πειράζει καλό είναι κι έτσι. Αρκεί να μην χρησιμοποιηθεί ως συνήθως και ως μυρίζομαι για μια νέα καριέρα προοδευτικού και δημοκρατικού βολέματος.
·
Πρέπει δηλαδή να κατάλαβε πιστεύω και ο τελευταίος ασυνείδητος πολίτης, μέσα από τα πανάκριβα εντατικά οικονομικά μαθήματα των τελευταίων χρόνων που πλήρωσε αιματηρά, τι είναι ο καπιταλισμός. Και μάλιστα ό χειρότερος στον πλανήτη, ό πιο ασεβής στον άνθρωπο, ο πιο ανίκανος και τεμπέλης, ο αποκλειστικά κρατικοδίαιτος, ο πιο φαταούλας και κλέφτης, ο ολοκληρωτικά υποκοσμικός και παρακρατικός, ο ελληνικός καπιταλισμός. Που ξεπερνάει παρασάγγας πολλές τον εβραϊκό, τους αμερικανούς κερδοσκόπους της Γουόλ Στριτ και τους άγγλους ανθρωποφάγους στο σίτυ. Τίποτα πιο αδηφάγο και αδίστακτο από τα ελληνικά τζάκια.
·
Επί τέλους για πρώτη φορά οι πολίτες ξέρουν με κάθε λεπτομέρεια. Έχουν όλη την ευθύνη επάνω τους. Ξέρουν όλοι για το παιδί του που διόρισε με τον κομματικό του πολιτικό από τον φεγγίτη εις βάρος του δικού σου παιδιού και τόσα άλλα. Ξέρεις και συ τι λοβιτούρες και ρουσφέτια κάναν οι γείτονές σου και οι συγγενείς σου. Γνωριστήκαμε για τα καλά. Κανείς πια δεν μπορεί να δηλώσει αθώος. Θα αλλάξει το πολιτικό σκηνικό; θα αλλάξει το οικονομικό τερατούργημα, θα αλλάξει τις σχέσεις του με τους συμπολίτες του. Τώρα είναι η στιγμή του στην ιστορία. Και άλλη φορά δεν θα υπάρξει, όπως καταλαβαίνουμε όλοι. Τα πράγματα κατεδαφίζονται πρώτα μέσα μας και μετά έξω. Νομίζω φτάσαμε στο τέλος μιας μακράς περιόδου που άρχισε με την μεταπολίτευση αλλά κυρίως με την θλιβερή άνοδο του πασόκ στην εξουσία.
·
Τέλος δεν γράφουμε για να γράφουμε. Η πολιτική, ειδομένη από την υγιή ματιά της φιλοσοφίας, έχει σαφή στόχο. Και αυτός αναδείχθηκε. Η αλλοτρίωση από καλά κρυμμένο μυστικό της ελληνικής κοινωνίας, έγινε γνωστή και αλήθεια όλων. Από δω και πέρα τα πράγματα θα πάρουν άλλο δρόμο που θα δούμε ποιος θα είναι. Εδώ φωτίζουμε θέματα φυλακισμένα στα σκοτεινά μπουντρούμια της κοινωνίας. Για να κρατιέται ζωντανή η ελπίδα. Η σκυτάλη σε όλους ανεξαιρέτως επί τέλους, να συνεχίσουν την κριτική τους. Το διαδίκτυο είναι ο μοναδικός ελεύθερος, ζωντανός, αλλά και ουσιαστικός χώρος του λόγου. Διάβαζε παλιά κανείς κομμάτια μόνο του πάζλ αυτής της άθλιας πολιτικής κατάστασης, που σήμερα πια ενώθηκαν και μας έδειξαν τον πραγματικό κόσμο μαζί με τα πρόσωπα όλων μέσα. Αρκετά πολύ καλά κείμενα αναρτώνται στον ιστόχωρο πια.
·
Θα παρακολουθούμε τα πράγματα για να τα ξεσκοτίζουμε από τις προβοκάτσιες των παντός είδους κομματικών και άλλων πρακτόρων που υποδύονται τους δημοκράτες για να έχει πέραση ο λόγος τους και να περνάνε την παραπλάνηση. Θα τα λέμε.

Καλό καλοκαίρι
Καλές διακοπές σε όσους μπορέσουν ή δεν μπορέσουν να κάνουν.

*Επόμενη ανάρτηση 1ηοκτωβρίου

Παραμιλώντας

2010-07-01T00:12:00.006+03:00

Στην εποχή μου οι σοβαροί άνθρωποι παραμιλούσαν.

Μόνο αυτοί είχαν καταλάβει.

Οι άλλοι δεν μπορούσαν να δουν γύρο τους

τι είχε συμβεί.

Έβγαζαν κραυγές έκπληξης όλη τη μέρα

για τους νεκρούς

αλλά το σούρουπο είχαν κιόλας συνηθίσει.

Το έβλεπαν κι αυτό φυσιολογικό

όπως και τα χτεσινά πτώματα.

Και ξεκινούσαν για τη βραδινή βόλτα.

Ήταν πολύ προοδευτικοί όλοι τους.

Δανείζονταν και γλεντούσαν,

γλεντούσαν και δανείζονταν.
·

Ένας περαματάρης έπαιρνε το κακό την νύχτα

και το περνούσε κρυφά απέναντι στην άλλη όχθη

με τους ανθρώπους.

Χνώτευε και ρουθούνιζε την αρρώστια

στους δρόμους της πόλης,

κάλπαζε και ποδοβολούσε τον τρόμο κάθε βράδυ.

Οι νοικοκυραίοι κλείδωναν διπλά τις πόρτες

και σβήναν τα φώτα να τους προσπεράσει.

Με κλειστά μάτια, χωρίς ανάσα και θόρυβο.

Και πριν χαράξει ο λιγδωμένος βαρκάρης,

γύριζε βιαστικά το κακό στον τόπο του,

στη γη των στοιχημάτων.

Μια καταχνιά μόνιμη βάραινε την πόλη.

Η χώρα δεν γελούσε.

Οι άνθρωποι πίναν κρασιά για να αντέξουν.

Όλοι ξέρανε πως το μαρτύριο αυτό

δεν θα τελειώσει ποτέ.

Γιατί δεν μπορούσαμε να το σταματήσουμε.
·

Σαν μουγγοί και κουφοί,

συζητούσαν αδιάκοπα μεταξύ τους όλη μέρα,

σε μια απέραντη εθνική παρέα.

Αμέριμνοι ξόδευαν τα λόγια τους,

που διαλύονταν σαν κουρελιασμένα σύννεφα

στην ατμόσφαιρα.

Χάνονταν την ίδια στιγμή σαν να μην υπήρξαν καθόλου,

χάνονταν σαν ένα όνειρο που δεν θυμήθηκες ποτέ.

Γιατί εμείς δεν κάναμε τίποτα να τα κρατήσουμε,

μέσα στην ομίχλη μιας λαμπερής ευημερίας,

που δεν καταλάβαμε ποτέ από πού ερχόταν,

που δεν γεννούσε ο μόχθος μας.

Δανείζονταν και γλεντούσαν,

γλεντούσαν και δανείζονταν.
·

Αυτοί που παραμιλούσαν μας έλεγαν

πως δεν είχαμε οδηγητή.

Χωρίς τους καλλίτερους από μας

ήμασταν χαμένοι λέγαν.

Μας ορμήνευαν όμως εμείς δεν ακούγαμε.

Τον είχαμε στείλει εξορία.

Στη θέση του φέραμε ένα λογιστή

να λύσει τα βάσανα της ψυχής μας.

Και τότε διαλυθήκαμε όπως διαβάζανε αργότερα

στις άλλες πόλεις,

σαν την Πομπηία από τον Βεζούβιο τον λογιστή,

τον διαχειριστή που τίναξε στον αέρα τη ζωής μας.

*Επόμενη ανάρτηση 1η αυγούστου

Το τέλος της μεταπολίτευσης ;

2010-06-01T00:24:00.004+03:00

Η μεταπολίτευση τελείωσε. Το ακούσατε; μέχρι εδώ ήταν. Τελείωσε, τελείωσε, τελείωσε. Μαζεύτετα και φύγετε, τσακιστείτε ρεμάλια.
·
Αυτά τα σκληρά λόγια φώναζε οργισμένα μα περισσότερο σπαρακτικά από τις συνέπιες της κατάργησης των δυο μισθών όπως έγραφε στο πλακάτ της, μια τριανταπεντάρα περίπου κοπέλα που περπατούσε δίπλα μου στην μεγάλη συγκέντρωση της πέμπτης 20 Μαΐου 2010. Μια οργή ξεχυνόταν ακράτητη από μέσα της, που την συναντάμε καθημερινά στους δρόμους, που μας επισκέπτεται επίμονα ακόμα και στον ύπνο μας.
·
Με ανακούφιση βλέπουμε εκατομμύρια έλληνες πολίτες επί τέλους από όλους τους πολιτικούς χώρους, να λένε όλοι το ίδιο παθιασμένα και ακούραστα πάνω από ένα χρόνο. Να θεωρούν την μεταπολίτευση ως το μεγαλύτερο κακό. Ως την μεγαλύτερη λεηλασία της ζωής τους, που πρέπει να τελειώσει εδώ. Που πρέπει να τελειώσει τώρα αμέσως, χωρίς δεύτερη κουβέντα, χωρίς καμιά άλλη συζήτηση, χωρίς καμιά άλλη χρονοτριβή όπως λένε, με ή χωρίς διεθνές νομισματικό ταμείο συμπληρώνουν οι περισσότεροι νευριασμένοι στο έπακρο. Και έχουν άπειρο δίκιο φυσικά.
·
Όμως δεν είναι έτσι εύκολα τα πράγματα σκέφτεται κανείς, μόλις λίγο κοιτάξει δίπλα από την αγανάκτηση του κόσμου, στην εχθρική πλευρά. Το πελατειακό σύστημα έχει φροντίσει μελετημένα από πριν την επιβίωσή του, ακόμα και αν τώρα καταγγέλλει τον εαυτό του για να μας εκτονώσει και να ξεχάσουμε σύντομα όπως συνήθως, ακόμα κι αν υποχρεωθεί να θυσιάσει μερικά μεγαλολαμόγια του. Οι δυνάμεις του μηχανορραφούν και οργανώνουν σενάρια και προβοκάτσιες καθημερινά να μην τελειώσει ποτέ η μεταπολίτευση. Όσο αυξάνεται και αγριεύει η φτώχεια και όσο ζυγώνει ο καιρός των εκλογών, τόσο οι σπέκουλες θα φουντώνουν και θα κατακλύζουν τη χώρα. Οι γεωπολιτικοί τοποτηρητές μας βρίσκονται και αυτοί σε πλήρη εγρήγορση και συνεργασία με τους έλληνες λακέδες τους, γιατί φοβούνται μια αναπάντεχη άνοδο της αριστεράς. Οι δημοσιογράφοι είναι πανέτοιμοι να οργιάσουν, να ξαναμιλήσουν για γκούλακ που ετοιμάζουν οι έλληνες κουμουνιστές. Τράπεζες και τραπεζίτες, χρηματιστήρια και χρηματιστές, κερδοσκόποι και γκόλντεν μπόυς όλων των επαγγελμάτων, βρίσκονται όλοι σε αναταραχή με την ελλάδα. Μπορεί να γίνει καμιά στραβή, κανένα λάθος και να χάσουν την εξουσία οι μαριονέτες τους. Και εμείς είμαστε μόνοι και αβοήθητοι μονάχα με την ψήφο μας, με αυτή την τεράστια δύναμη που δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε.

·
Από την άλλη, αυτές οι αγανακτήσεις όσο ειλικρινείς κι αν είναι, όσο έντιμες και κι αν προβάλουν, κουβαλάνε σιωπηλά μέσα τους τον στρουκτουραλισμό της φυλής μας. Το πώς χτίστηκε το παρελθόν μας. Οι εικοσαετίες και οι σαρανταετίες που πέρασαν δεν είναι νεκρές, αλλά καθορίζουν αυτή τη στιγμή που μιλάμε το παρόν μας. Ταιριάζουν με μια απίστευτη συνέπεια στο σημερινό μας αποτέλεσμα. Μια κουμπότρυπα με το κουμπί της. Το ίδιο και οι πρόσφατοι αιώνες που δεν φαίνονται κρυμμένοι στη σκόνη τους, αν και είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές, οι δράστες των σημερινών ρουσφετιών. Δηλώνουν τι θα κάνουμε αύριο το πρωί και τι δεν θα κάνουμε γιατί δεν μπορούμε. Η δομή μας, το χτισμένο μας, εμπεριέχει όλες τις αντιφάσεις μας. Δίπλα στις αρετές μας, έχουν επικαθήσει οι αρνητικότητες σαν τοξικό πολιτικό ίζημα από νοοτροπίες, συνήθειες, επίκτητα του χρόνου και δεύτερες φύσεις που καιροφυλακτούν να ανατρέψουν την πνευματική διαύγεια και τον ορθολογισμό μας ανά πάσα στιγμή.
·
Χρωστάμε να συνειδητοποιήσουμε διεξοδικά μια για πάντα το σπίτι που φτιάξαμε και ζούμε, τα σχέδιά του, τα υλικά του, τη στρουκτούρα του, την ακτινογραφία της πολιτικής και κοινωνικής συμπεριφοράς που διαμορφώσαμε. Το τι πραγματικά είμαστε. Νικηθήκαμε ακόμα μια φορά μετά τον εμφύλιο, από τους Τζοχατζόπουλους και τους Μαντέληδες αυτή τη φορά. Οφείλουμε να το ομολογήσουμε. Ολική ήττα μάλιστα. Αυτούς ακολούθησε ο λαός, τα μοντέλα τους υιοθέτησε. Το στυλάκι τους μιμήθηκε. Γίνανε ζηλευτά πρότυπα για την ελληνική κοινωνία. Γέμισε η Ελλάδα αντίγραφά τους. Δεν μπορέσαμε να προστατέψουμε τον λαό, να τους σταματήσουμε. Ακολούθησαν αυτούς αντί για μας, στις ΔΕΚΟ, στα υπουργεία, σε όλες ανεξαιρέτως τις υπηρεσίες του τόπου μας.

·
Αλλιώς δεν θα εξηγηθεί η τεράστια μακροβιότητα της μεταπολίτευσης επί 35 ολόκληρα χρόνια. Με άλλα λόγια έχουμε βεβαρημένο πολιτικό μητρώο. Αυτό να το παραδεχτούμε αμαχητί. Έχουμε ήδη αργήσει. Να το αποδεχτούμε χωρίς αντιστάσεις τώρα στο και πέντε που τελειώσαν όλα τα ψέματα, γιατί αλλιώς δεν έχουμε την παραμικρή ελπίδα αν υπάρχει. Δεν εξηγείται πως ο πολιτικός που κατέλυσε την δημοκρατία, ο αποστάτης Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός και ξανακυβέρνησε την χώρα με την ψήφο του λαού. Κάτι που δεν πίστευε κανείς πριν γίνει αυτό το πολιτικό δυστύχημα. Καμαρώστε μας! Ποιος ξέρει τι κρύβεται μέσα στο σκοτεινό μας υποσυνείδητο. Τι τέρατα του παρελθόντος δεν εννοούν να πεθάνουν και να γίνουν ιστορία, παρά επιμένουν να διαφεντεύουν την τηλεόραση και τα κινητά, τα κομπιούτερ και την υψηλή ηλεκτρονική τεχνολογία του σήμερα σαν φεουδάρχες του χρόνου. Λες και ο χρόνος σταμάτησε και δεν περνά. Να συμπεριφέρονται ως το άπειρο μέλλον να τους ανήκει. Σαν να μας διοικούν από το παρελθόν, ως εμείς να είμαστε πιόνια των δικών τους λογικών. Να εξουσιάζουν τη ζωή μας από τους τάφους τους.
·
Γιατί το ερώτημα είναι αν αυτές οι καλοδεχούμενες εκρήξεις και τα ξεσπάσματα αρκούν να φέρουν μια ουσιαστική αλλαγή αυτή τη φορά και όχι ένα δειλό και άθαρρο ξέσπασμα, κούφιο όπως τα προηγούμενα ατελέσφορα της μεταπολιτευτικής νοοτροπίας, που στο τέλος υπερψήφιζε και πάλι δεκάδες φορές τους ίδιους λωποδύτες και τις ίδιες βρώμικες λογικές και νοοτροπίες.
·
Τη μεταπολίτευση δεν την αφήσαμε εμείς να έρθει. Όχι οι απολύτως διεφθαρμένοι πολιτικοί της κλοπής, αλλά εμείς οι λαλίστατοι οι εξυπνάκηδες ψηφοφόροι που ρητορεύαμε στα καφενεία υπέρ του ενός ή του άλλου πολιτικού απατεώνα.
Η μεταπολίτευση δεν ήρθε ποτέ. Γιατί ήμασταν ανώριμοι να την φέρουμε, ανίκανοι! Γιαυτό όλοι μιλάνε κάθε τόσο για το τέλος αυτού του ελληνικού εφιάλτη που κάθε τόσο έρχεται και ποτέ δεν φτάνει
·
Γιατί μεταπολίτευση, όπως συμφωνούμε όλοι νομίζω, σημαίνει το άλλο. Την αλλαγή. Το καινούργιο ξεκίνημα. Την επιστροφή της χαμένης δικαιοσύνης προ πάντων. Το τέλος του παρακράτους μέσα στο κράτος. Χωρίς την ουρά της Χούντας με τον αθέατο οικονομικό φασισμό της. Το μετά την χούντα, την μεταπολίτευση. Την επιστροφή στην ομαλότητα της δημοκρατίας.
·
Όμως το άλλο δεν έρχεται παρά έρχεται το ίδιο πάλι και μας ξαφνιάζει. Πηγαίνει στο καμαρίνι του, μεταμφιέζεται και εμφανίζεται ως άλλο ενώ είναι το ίδιο. Αλλά δεν μπορεί να κοροϊδέψει πια καθόλου. Το μακιγιάζ λιώνει το ίδιο βράδυ μετά το γλεντοκόπι της επιτυχίας των καπάτσων που μας κορόιδεψαν, που μας την φέραν και πάλι και τότε όλοι καταλαβαίνουν την φάρσα, ότι είναι το παλιό κρυμμένο από πίσω, οι μασκαράδες της δεξιάς και του πασόκ μεταμφιεσμένοι. Καθαρμένοι από την νέα ψήφο των πολιτών, έτοιμοι να συνεχίσουν πιο ορμητικοί. Γιατί εμείς τους ξεπλένουμε κύριοι έλληνες αν καταλάβατε. Εμείς δίνουμε καινούργιο κουράγιο και καινούργιο θράσος σε όλους αυτούς να επαναλάβουν τα ίδια και χειρότερα κάθε επόμενη φορά.
·
Γιατί η μεταπολίτευση έβαλε την αριστερά στην άκρη. Αυτό ήταν όλο το μέλημά της αμέσως μόλις ανέλαβε την εξουσία. Αυτός ήταν όλος ο φόβος της. Αυτό κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν οι δημοκράτες κρυμμένοι μέσα στα εισαγωγικά τους. Να μην μετέχει η αριστερά στην εξουσία που εδικαιούτο. Αυτή που αντιστάθηκε στη Χούντα κατά ενενήντα πέντε τοις εκατό τουλάχιστον και τράβηξε τα πάνδεινα. Έφτιαξαν κι ένα κόμμα μαϊμού από τυχοδιώκτες να μιμείται την αριστερά για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, να μην κινδυνεύουν από αυτήν και χάσουν κάποτε στο μέλλον το φαγοπότι. Κάθε όνομα εκεί μέσα πετάγεται όπως στις ταινίες τρόμου από τους βούρκους. Την σφετερίστηκε, της έκλεψε την αλλαγή που μόνο αυτή μπορούσε να φέρει πραγματικά. Της έκλεψε την ζωή και τους αγώνες. Να όλη η ιστορία, ολόκληρη η φιλοσοφία του πολιτικού συστήματος, κρυμμένη πίσω από την τάχα αριστεροσύνη του πασόκ. Και τώρα όλα αυτά φαίνονται πεντακάθαρα. Γιατί σπάσαν τα φρεάτια και οι ασφαλιστικές δικλείδες των νόμων και της συγκάλυψης των συναδέλφων, και ξεχύθηκαν τα βοθρόνερα και οι βρώμες της πολιτικής στους δρόμους και τα πεζοδρόμια της Αθήνας.
·
Το τέλος της μεταπολίτευσης δεν ήρθε ακόμα. Θα έρθει μόνο όταν η αριστερά θα βρεθεί στην εξουσία. Αυτό σημαίνει μεταπολίτευση. Η αριστερά στην εξουσία. Μόνο αυτό και τίποτα άλλο. Όποιος αρνείται να το καταλάβει τώρα που όλα φαίνονται τόσο καθαρά, τώρα που τα πάντα κραυγάζουν αυτή την μεγάλη αλήθεια, θα το πληρώσει ακριβά με νέες τραγικές απώλειες εισοδήματος και μεγαλύτερη ακόμα φτώχεια. Με ζωή χωρίς σύνταξη. Γιατί μόνο αυτή μπορεί να γλυτώσει τη χώρα από την καταστροφή και να βάλει μια τάξη στη διοίκηση. Αλλιώς δεν θα έρθει ποτέ η μεταπολίτευση. Θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στην κομπίνα του δικομματισμού. Θα μου πείτε, δεν βλέπετε τα χάλια της. Θα σας πω τα βλέπω και επιμένω. Είναι η μόνη λύση. Ξέρω είναι δύσκολο να το καταλάβαιτε, όμως προσπαθήστε.
·
Όποια άλλη λύση σκαρφιστούν, όποια άλλη λύση κατασκευάσουν, θα συντριβεί από μόνη της πριν την αγγίξουν καν, πριν την ξεκινήσουν. Όποια λύση δεν έχει μέσα της την αριστερά ως πρωταγωνιστή, θα καταρρεύσει γιατί θάναι μια απάτη, μια από τα προηγούμενα ίδια.
·
Χωρίς την αριστερά όλα τα σενάρια θα ξεψυχάνε στην διαδρομή προς την δημοσιοποίησή τους.
Χωρίς την αριστερά αγαπητοί μου συμπολίτες έλληνες, δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ το μαρτύριο της μεταπολίτευσης. Θα ζείτε αυτό που θα ψηφίζετε. Και χωρίς παράπονα πια γιατί τελείωσε αυτό το καλαμπούρι. Και κάποιοι φίλοι που συναντιόμαστε εδώ στο μπλοκ, να μην μπερδεύεστε με την κριτική που ασκώ στην αριστερά, γιατί αυτό είναι άλλο θέμα. Αναγκαίο για την υγεία της σκέψης, και τη συμβολή μου στην απαγκύλωσή της.
Το τέλος της μεταπολίτευσης μπορεί να μην θάρθει ποτέ. Οι άνθρωποι είναι πεισματικά αμετανόητοι. Αν όμως έρθει, θα είναι αυτό που ανέφερα. Και θα το δούμε σύντομα ότι είναι έτσι.

*επόμενη ανάρτηση 1 Ιουλίου 2010

Νομισματικό ταμείο και τρομοκρατία.

2010-05-01T00:22:00.001+03:00

Σας μπέρδεψα με τον τίτλο. Όταν διαβάζει τέτοια η σκέψη τα χάνει προς στιγμή. Δοκιμάζεται η ικανότητά της. Σαν ανήμπορη να καταλάβει τους καλοστημένους γρίφους.
·
Τι είναι αλήθεια η τρομοκρατία αρχίζει να σκέφτεται. Το ερώτημα απλό: τι θα προτιμούσατε, τον Μαζιώτη και τους φίλους του ή το διεθνές νομισματικό ταμείο. Γιατί το ερώτημα όταν δεν είναι πειραγμένο και νοθευμένο αντέχει να απευθυνθεί προς όλους μας εξ ίσου, αριστερούς και δεξιούς. Γιατί τώρα την πατήσαμε όλοι μαζί ότι κι αν έχουμε κάνει ή δεν κάνει, φταίξει ή δεν φταίξει, δίκαιοι και άδικοι. Για να καταλάβουμε δηλαδή πια είναι η πραγματική τρομοκρατία ή ποια είναι η χειρότερη έστω, εάν κάποιοι επιμένουν ακόμα να φοβούνται περισσότερο τον Μαζιώτη από την απόλυσή τους. Αλλά να απαντήσουμε μόνοι μας κοιτώντας την ζωή μας κατάματα, με κλειστή τηλεόραση.

·
Η μάχη όλο και φουντώνει. Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την τύχη της. Περιμένουμε όλοι τα χειρότερα. Από στιγμή σε στιγμή να ξεπροβάλλει καινούριο κακό. Τώρα μιλάνε οι άλλοι. Εμείς κλείσαμε τον κύκλο του διαλόγου χωρίς να τον κάνουμε. Γιατί είχαμε όλοι δίκιο λέγαμε αν θυμάστε. Χειρότερα δεν θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε. Εμείς έχουμε ήδη αποφασίσει, έχουμε ήδη ψηφίσει απανωτά προ πολλού την καταδίκη μας. Ανακαλύψαμε τα δημοψηφίσματα πρώτοι από το βάθος των αιώνων, και τα χρησιμοποιούν οι άλλοι λαοί εκτός από μας. Οι κουτόφραγκοι οι Ισλανδοί για να μην πληρώσουν τα χρέη των τραπεζιτών τους και των πολιτικών τους. Ενώ εμείς είμαστε όλο πασοκικές εξυπνάδες και καραμανληκές ευφυΐες. Ή μήπως το ξεχάσατε κιόλας. Κατά τα άλλα η αριστερά σας φοβίζει αραπάδες μου. Δεν έχετε περιθώριο επιλογής και δεν το έχετε καταλάβει ακόμη.
·
Τώρα πια όμως είναι αργά. Από στιγμή σε στιγμή οι αυτοκράτορες του κέρδους θα αποφασίσουν αν θα έχουμε μέλλον σαν χώρα ή όχι. Αν θα διασπαρούμε και πάλι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για το μεροκάματο. Αν θα ξαναζήσουμε τα πονεμένα τραγούδια της ξενιτιάς. Τα τεφτέρια του παλιού μπακάλη ξαναγυρνάνε ταχύτατα λένε οι μετρήσεις των ψιλικατζήδων. Κανείς δεν κοιμάται πια χωρίς ενοχές και εφιάλτες. Και ας λέει ακόμα ψέματα πως αυτός δεν έφταιξε σε τίποτα.
·

Και ξαφνικά μόρτες σκάτε την τρομοκρατία στην πιάτσα και στις τηλεοράσεις. Γιατί αυτό είναι και το όνομά σας και το επώνυμό σας μαζί. Δημιουργήσατε αντιπερισπασμό να αποσπάσετε την προσοχή μας. Να προλάβουν να στήσουν την μηχανή της λαίλαπας τα αφεντικά σας πριν τα πάρουμε όλα είδηση. Να προλάβουν να πηδήσουν από τα παράθυρα με τα κλεμμένα και οι τελευταίοι συνεργάτες σας, να την κοπανήσουν από τα αεροδρόμια πριν πλακώσουν οι εκρήξεις του κόσμου και βγουν οι απολυμένοι στους δρόμους. Δεν σας σώζει τίποτα από το μαχαίρι του Καραϊσκάκη.
·
Αφού βυζάξατε την χώρα για δεκαετίες παλιά και νέα τζάκια, βάλατε και ξαναβάλατε ένα εκατομμύριο κόσμο στο δημόσιο για να σας ψηφίζει, κάνατε ένα παγκόσμιο ρεκόρ χρέους και γαϊδουριάς, φουντάρετε τώρα τον τόπο κανονικά κι επίσημα. Προσποιούμενοι μάλιστα τους έκπληκτους και τους εγκλωβισμένους των συνθηκών. Πως τάχα η κρίση και κάτι τέτοια. Να ξεχάσουμε δηλαδή το τριανταετές όργιο και να τα ρίξουμε όλα στον Μαζιώτη να καθαρίσουμε. Να ξεμπερδεύουμε με αυτόν τον μαλακισμένο αποδεδειγμένα λαό, που μας συντηρεί και μας ψηφίζει χωρίς κανένα δισταγμό και ανάπαυλα. Αυτό σκεφτήκατε. Όλοι καραπροδότες πρώτης γραμμής. Ισάξιοι του Τσολάκογλου και του Ράλλη. Μόνο που οι ιστορικοί σαστισμένοι από τα γεγονότα δεν μπορούν να κάνουν ακόμα τη σύγκριση για να κατανοήσουν ότι είναι το ίδιο μακελειό σε άλλο χρόνο. Παραπλανημένοι από την ίδια την ιστορία και τα μεγέθη της, δεν βλέπουν την άλωση της χώρας από την τρόικα ως την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους.
·
Δεν είχα λοιπόν σκοπό να αναφερθώ στα γεγονότα της σύλληψης των 6 για τον επαναστατικό αγώνα. Αλλού ήταν ο νους μου. Άλλο κείμενο είχα προγραμματίσει. Γιατί ήδη είχα γράψει την άποψή μου για την σέχτα όπως και τους πυρήνες της φωτιάς.
Όμως ο αποπροσανατολισμός χτύπησε στα ύψη. Σκαρφάλωσε στην στέγη του κόσμου. Μου άλλαξε τα σχέδια. Άρπαξε σαν αόρατο διαβολικό χέρι την ενημέρωση με τα φονικά οικονομικά προβλήματα του τόπου, και την μετέφερε στον μεγαλύτερο εχθρό του έθνους τον Μαζιώτη. Τι μαθαίνεις σε αυτή τη ζωή! Πως μορφώνεσαι στα δελτία ειδήσεων. Δείχνοντας αυτόν για τον υπεύθυνο αυτής της τραγωδίας την κατάρρευσης της ελληνικής οντότητας μετά από αιώνες αδιάκοπης προσπάθειας και αγώνα. Οι τρομοκρατία δεν αφήνει την χώρα να αναπτυχθεί και να προοδεύσει!! Όρε πανηγύρι τρόμου που στήσατε μόρτες στα παράθυρα. Αυτά μας λένε οι καραμπινιέροι κάθε βράδυ. Αυτός ο Μαζιώτης είναι ο πρώτος και κύριος εχθρός μας αν δεν καταλάβατε κάποιοι ξεροκέφαλοι. Με εντολή των νέων Παπανδρέου και Σκόμπηδων, που δεν θα κλείσουν κανένα μέσα για τα κλεμμένα, και δεν θα επέμβουν ποτέ για την ακρίβεια στην αγορά. Καταλάβατε τώρα γιατί είστε μόρτες που λέει ο Τσιφόρος. Και σεις οι άλλοι του λαού καταλάβατε γιατί είστε αραπάδες.
·
Συγχρόνως η υποκρισία των πολιτικών έφτασε και αυτή στη στέγη του κόσμου με αυτή την ευκαιρία. Σαπίζουν και τον αέρα που αναπνέουν. Προσπαθούν Να ξεπλύνουν προκλητικά και αναιδέστατα τον εαυτού τους μέσα στην αναμπουμπούλα και το χάος, ρίχνοντας τα δικά τους φταιξίματα και αυτοί στον Μαζιώτη, δια μέσου των μικροφωνάδων τους. Δεν κοιμούνται τα βράδια πια από την θλίψη και το δάκρυ που χύνουν για τον χαμό του άτυχου νεαρού Χαμιντουλάχ του Αφγανόπουλου, όπως παλιά με τον Αξαρλιάν. Αυτό δεν το αντέχουν πιά.
·
Δεν χάσαν δε την ευκαιρία να χώσουν μέσα στον χαμό, και το ξέπλυμα γνωστών μεγαλολαμόγιων και μεγαλοκλεφτών, εκπροσώπων των κανονιέρηδων επιχειρηματιών με πτώχευση και ζάπλουτη ζωή όμως, που δεν πέρασαν ποτέ από δίκη χάρη στους κολογιάδες τους δικαστικούς.
·
Οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ είναι μονίμως τώρα πια με τις καρέκλες τους στα δελτία και όλες τις συζητήσεις. Δεν κατάλαβε κανείς μας, με ποιά ιδιότητα κάθε βράδυ απαρέγκλιτα, βρίσκονται εκεί ως υπουργοί άνευ χαρτοφυλακίου, και συγκυβερνούν με την κυβέρνηση και την μείζονα αντιπολίτευση, με μάτι που γυαλίζει από χαρά που όλα γίνονται δικά τους τώρα στον τόπο. Ζητάνε να γίνουν τιμητές και από πάνω και να δικάσουν και να κατασπαράξουν τα θύματά τους που αρχίζουν και διαμαρτύρονται. Να προσθέσουν δε κι αυτοί με τη σειρά τους, ότι οι ομάδες αντάρτικου πόλης που οι ίδιοι γέννησαν στα χειρότερα εκτροφεία αδίκου της ευρώπης, είναι πιο επικίνδυνοι από τους πολιτικούς τους εφοπλιστές τους εργολάβους και τους εαυτούς τους, που φέραν σε αυτή την κατάσταση τη χώρα μας.
·
Μπράβο-μπράβο πανέξυπνο παιδιά, μεγαλειώδες. Πως το σκεφτήκατε βρε σαΐνια! Ρε δεν πάτε στο διάολο κουμάσια. Και σεις και οι σκατιάρηδες οι φίλοι σας, οι οικονομικές και πολιτικές μεγαλοσυντεχνίες σας. Γιατί εσείς στο τέλος καλόπαιδα θα το φτάσετε να βγούμε στους δρόμους και να ζητάμε το δίκιο μας από τον Μαζιώτη και τους φίλους του. Αυτό επιδιώκετε κρυφά μέσα σας. Να μας φτάσετε εκεί. Να τον κρεμάσουμε στο σύνταγμα, επειδή δεν κρεμάσαμε εσάς. Γιατί αυτό έπρεπε να κάνουμε. Και μέγα λάθος μας. Το πληρώνουμε ήδη αιματηρά. Να τον σταυρώσουμε για τα εγκλήματα των δικαστών, των πλουσίων, των πολιτικών, των κλεμμένων και να πούμε ότι αυτός τα έκανε με την παρέα του. Αυτός έκλεψε το χρήμα τις χώρας, αφού αυτοί λήστεψαν τις τράπεζες όπως λένε. Αυτοί αρπάξαν το χρήμα του λαού. Αυτό δε θέλετε καλόπαιδα, να ξεπλυθείτε όλοι μια χαρά τώρα που έσκασε η ευκαιρία. Αυτοί είναι οι κερδοσκόποι της χώρας. Να τον κρεμάσουμε να τελειώνουμε μαζί με τον Βαραββά να βρει η χώρα τον δρόμο της επί τέλους. Ουστ κοπρόσκυλα. Και δεν μου φταίνε τα σκυλάκια.

Σε όλη αυτή την κατάντια της παραπλάνησης, εγώ ψηφίζω όχι δημόσια.
Αντίθετα χειροκροτώ τον άμεσο εγκλεισμό των επικίνδυνων λήσταρχων και μεγαλοτρομοκρατών της χώρας, υπουργών, πρωθυπουργών, βουλευτών των δυο κομμάτων και των φίλων τους που μας φαλίρισαν.

Ο Μαζιώτης θα πληρώσει. Και θα πληρώσει γιατί δεν πληρώνετε εσείς. Αυτό είναι το συμπέρασμα, το γαμώτο της θλιβερής πολιτικής μας ιστορίας, το παιχνίδι που παίζετε σαν αριστοτέχνες προβοκάτορες. Σαν χρυσοπληρωμένοι παραπλανητές. Γιατί είστε σε υπερθετικό βαθμό υπόλογοι στην ελληνική κοινωνία για αυτή την κατάσταση. Γιαυτό φοβάστε και τρέμετε. Γιατί θέλησε να δικάσει επειδή δεν δικάζετε ποτέ εσείς. Γιατί αυτό είναι το θέμα μας. Το πελώριο θέμα. Δεν δικάζετε ποτέ. Μόνο αθωώνετε από χουντικούς και αρχιβασανιστές μέχρι καταχραστές, πολιτικούς και λωποδύτες.

Γιατί χωρίς δίκη οι κοινωνίες τρελαίνονται. Είναι νόμος που έρχεται μέσα από τον βόγκο της ύπαρξής μας. Βγαίνει μόνος του φυσικά πάνω από το μυαλό και την λογική μας, αυτονομημένος τελείως από εμάς. Είναι κάτι πολύ πιο πολύ, από τον θεό των πιστών. Το δίκαιο είναι το πιο πρώτο κοινωνικό αυτονόητο των σχέσεων των ανθρώπων. Είναι το σπουδαιότερο, το επί κεφαλής αυτονόητο των πάντων.

Μιλάνε ακόμα για λίστα τρόμου. Λίστα προγραφών με ονόματα πολιτικών, δημοσιογράφων, δημοσίων προσώπων, εταιριών λατομείων κ.α. Δηλαδή τι θέλατε να έχει η λίστα, ονόματα εργατών. Πες τε μας για να καταλάβουμε. Τότε θα ήταν ύποπτη. Έτσι δεν είναι. Θα έκανε μπαμ από μακριά. Οι συντάκτες της θα ήταν το λιγότερο ύποπτοι για φασισμό και ρατσισμό, εάν είχαν ονόματα εργατών της Ελευσίνας και της χαλυβουργικής, ονόματα οδηγών ντελίβερι, ή ανέργων και λοιπών φτωχοβασανισμένων ανθρώπων των δρόμων.

Σωστά η λίστα περιλαμβάνει αυτά τα ονόματα. Και εμείς τα ίδια βάζουμε φωναχτά μάλιστα από χρόνια. Τι το περίεργο λοιπόν. Τι σας ξένισε. Αυτή την λίστα την έχει κάνει ο καθένας μας χιλιάδες φορές. Την ίδια μάλιστα ή ως αριστερός ή ως δεξιός. Με καμία διαφορά. Αυτό είναι το περίεργο, αυτό είναι που πρέπει να μελετήσετε πολύ προσεχτικά, μην πάθετε κανένα κακό καμιά μέρα και φωνάζετε μετά ως έκπληκτοι κι από πάνω. Καμιά οργάνωση μόρτες δεν πρόκειται ποτέ να βάλει στη λίστα της ντελίβερι και εργάτες. Γκέγκε;

Για ένα μόνο θέλω να τους προειδοποιήσω. Να είναι έτοιμοι γιατί όπως δείχνουν όλοι οι δρόμοι της απελπισίας που ζούμε, σε λίγο οι Μαζιώτηδες θα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια από παντού με τσεκούρια και τσάπες, με ότι βρουν μπροστά τους. Σε κάθε συνοικία και πολυκατοικία. Μαζιώτηδες θα γίνουν τα ίδια τους τα παιδιά εναντίον τους. Αυτό να έχουν υπ όψιν τους. Γιατί οι άνθρωποι δεν γεννιόνται αλλοτριωμένοι. Γίνονται και εκπαιδεύονται σαράντα χρόνια μετά από την ανελέητη δημοσιογραφική προπαγάνδα. Κόλαση και μόνο κόλαση τους περιμένει, αυτή ακριβώς την κόλαση που έσπειραν και έφτιαξαν μεθοδευμένα για τους πολίτες και γυρίζει μπούμερανκ σε αυτούς. Αυτήν θα εισπράξουν. Και πολύ θα χαρώ. Γιατί η κόλαση μέσα της κρύβει την κάθαρση. Κρύβει την ανατολή της ζωής. Έχετε δει εσείς ποτέ τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον να κυκλοφορούν τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι στους δρόμους. Ή βουλευτές μήπως; Κάτι σημαίνει αυτό. Ακόμα και αν δεν κινδυνεύουν από τους αναρχικούς και ομοειδείς τέτοιους, κινδυνεύουν από του πολίτες να τους πετάξουν καμιά κουβέντα στο δρόμο κανά γαμωσταυρίδι στο κούτελο και να τους στολίσουν όπως τους αξίζει ή να τους γιαουρτώσουν οι πιο θαρραλέοι. Γιατί δεν κυκλοφορείτε στους δρόμους ελεύθερα όπως όλοι οι πολίτες να σκεφτείτε εσείς της τηλεόρασης. Καλό το ερώτημα;

*επόμενο ερώτημα 1η Ιουνίου

Τα συνδικάτα του εγκλήματος.

2010-04-01T00:12:00.003+03:00

Θα σας καταστενοχωρήσω. Μερικούς τουλάχιστον. Το ίδιο και τον εαυτό μου.
Αλλά αυτοί είναι οι σωστοί τίτλοι της ζωής. Αυτούς χρησιμοποιούμε καθημερινά. Με αυτούς συνεννοούμαστε. Έτσι αποκαλούμε τους δυνάστες μας και τις φατρίες τους. Δεν μπορούμε να γράφουμε αλλιώς. Σαν συνδικαλιστικοί υπάλληλοι.
·
Πρέπει κάποιοι να μιλάμε ακόμη για τα απαγορευμένα θέματα. Αυτή είναι η ελπίδα μας. Αλλιώς θα χάσουμε τη φωνή μας. Η ελπίδα να σκεφτόμαστε βαθιά κριτικά μέσα σε μια ευτυχή μοναξιά της σκέψης, χωρίς παράσιτα θόρυβο και λαμπιόνια, σε αυτή την ύψιστη και έσχατη μαζί ανθρώπινη προσπάθεια, χωρίς φίλους όπου θα τους εξαιρούμε προς στιγμήν για να μην ακυρώνουμε τις πνευματικές μας διαπιστώσεις και κατακτήσεις για χάρη τους. Εν ονόματι προσφιλών ή αγαπημένων προσώπων όπως συνήθως.
·
Υπάρχει ένας εμφύλιος. Αυτόν ζούμε. Μας τον κήρυξαν στα μουλωχτά από καιρό οι βενζινάδες. Οι γιατροί, οι εφοριακοί, οι πολεοδομικοί, οι φαρμακοποιοί, οι δικαστές, οι ταξιτζήδες, οι συμβολαιογράφοι, οι τελωνιακοί, οι δικαστικοί κλητήρες, οι δάσκαλοι οδήγησης, και ένα τσούρμο άλλες αρπαχτικές συντεχνίες κολλημένες σαν τσιμπούρια στις παρυφές και στα πλευρά του κράτους και της ζωής μας. Όπου βρουν και τρυπώσουν. Καθημερινοί εμετικοί τύποι που μας φυλακίζουν στην οικονομική απομόνωση και συντηρούν το δράμα μας. Ανάσα δεν μας αφήνουν να πάρουμε.
Με τις ευλογίες και το αζημίωτο πάντα της δίδυμης διαχρονικής κυβερνητικής εξουσίας που τους εξέθρεψε για να τους στηρίζουν, σε ότι αντιδραστικό και αντιλαϊκό διαβουλεύονται και μηχανορραφούν στο σκοτεινό μυαλό τους εναντίον του κόσμου.
·
Ας τον κηρύξουμε λοιπόν και εμείς επίσημα και φανερά αυτό τον πόλεμο με ένα δικό μας τρόπο. Ο δικός μας εμφύλιος δεν θάχει συντεχνιακές βόμβες και αυτόματα, ούτε αιμοδιψή σύνεργα και κόλπα. Θάχει όμως κάτι χειρότερο. Την απαξία μας. Προς όλες αυτές τις συντεχνίες. Και πιστέψτε, είναι φονική. Να ξέρουν πως τους βλέπουμε. Να ξέρουν τι πιστεύουμε. Να ξέρουν τι αισθανόμαστε γι αυτούς. Να ιδρώνουν όταν μας συναντάνε. Να κρύβονται από τον ήλιο και από τα μάτια του κόσμου. Να νιώθουν αυτό που πραγματικά είναι.
·
Πρέπει να ξεμπλέξουμε μια για πάντα μαζί τους, τώρα επάνω στην κρίση. Με την έναρξη ενός καυτού προβληματισμού μέσα στις συζητήσεις της κοινωνίας για αυτή την κατάντια. Με την οργή μας και την κραυγή μας να διαπερνά και να λυγίζει τις δικαιολογίες τους, που μας σακατεύουν οικογενειακά και οικονομικά κάθε μέρα παρέα με το κράτος της αρπαχτής. Σε μια σταθερή διάρκεια μέχρι να συντριβούν αυτές οι μικρές δυναστείες της κτηνωδίας. Η κατάσταση από τραγική κατάντησε πια γελοία.
·
Αυτές οι σύγχρονες μαυραγορίτικες συντεχνίες που βάζουν ατέλειωτα ιδιωτικά χαράτσια καθημερινά στη ζωής μας. Αυτοί οι ελεύθεροι σκοπευτές που μας πυροβολούν καθημερινά από τις κρυψώνες τους. Που δεν τολμάμε να ξεμυτίσουμε από την πόρτα μας και ορμάνε σαν κυνηγοί κεφαλών στα ισχνά πορτοφόλια μας. Είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Αρκετά υποφέρουμε μπας και βγει τουλάχιστον κανένα καλό τώρα. Αρκετά μας βύζαξαν έναν αιώνα που χτίζαν τις γιάφκες τους με την στήριξη μιας επίορκης πολιτείας και πολιτικούς άγνωστων συμφερόντων. Να τελειώνουμε με αυτούς τους μικροβρικόλακες. Νάμαστε ξεκαθαρισμένοι και αλληλέγγυοι μεταξύ μας με εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο, έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τους μεγαλοκαρχαρίες στη συνέχεια. Ας κηρύξουμε τον εμφύλιο στις συντεχνίες των ανάξιων αυτών νεοελλήνων. Των ανθρωπάριων αυτών που καταδέχονται να κλέβουν 5 και 10 ευρώ από τον καθένα μας.
·
Συμπολίτες που μας κλέβουν δεν μπορεί να ζούνε ανενόχλητοι, ωσάν να είναι τίμιοι. Ούτε για αστείο. Αυτό πρέπει να γίνει ο εσωτερικός μας οδηγός, το προσωπικό μας σύνθημα. Πρέπει να μπουν στην κοινωνική απαξία μας κατεπειγόντως, στο δικαιακό μας στόχαστρό φωναχτά κι ας είναι συγγενείς ή φίλοι ακόμα. Είμαστε υποχρεωμένοι να βγούμε από το καβούκι της ευγένειας και της ψευτοφιλίας, και να συζητάμε πλέον ανοιχτά τις πράξεις εκείνων που αδικοπραγούν εις βάρος των συμπολιτών τους. Μας πνίγουν. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Είναι σημαντικότατο να πάρουμε ενεργό θέση σε αυτό. Βρισκόμαστε ήδη σε πυώδη κοινωνική πραγματικότητα. Θάλεγα δε, πως αν δεν ξεμπλέξουμε σαν κοινωνία από τις μικρές αυτές συντεχνίες, δεν έχουμε καμιά ελπίδα να αντιμετωπίσουμε επαρκώς τους μεγάλους ντόπιους και διεθνείς κερδοσκόπους. Γιατί οι ομάδες αυτές είναι συγκοινωνούντα δοχεία με τους μεγάλους παίχτες. Η εμπροσθοφυλακή τους, τα πρωτοπαλίκαρα τους.
·
Πρέπει να δούμε ποιοι είναι φίλοι μας και ποιοι εχθροί μας από την αρχή, με τα καινούργια δεδομένα που γέννησε η αισχρή μεταπολίτευση, αυτή η συνέχεια της χούντας. Ότι ίσχυε δεν ισχύει πλέον. Ξεχάστε τις εποχές της τσίπας. Αυτά τα τέλειωσε το 1981. Να τσεκάρουμε από την αρχή ποιοι εχθροί μας κάνουν το φίλο και μας λυμαίνονται οικονομικά.
Η μεταπολίτευση για αυτόν που ξέρει να διαβάζει τον χρόνο πολιτικά, είναι εφάμιλλη της μικρασιατικής καταστροφής. Εκείνη δεν κράτησε ούτε ένα χρόνο, ετούτη εδώ διαρκεί 35 χρόνια θαλερή και ακλόνητη και τίποτα δεν χαράζει στον ορίζοντα ότι θα ξεκουμπιστεί κάποτε.
Νομίζω ήρθε ωριμότατος ο καιρός να αρχίσουμε να καυτηριάζουμε δημόσια τις συντεχνίες. Μία-μία συγκεκριμένα. Να αρχίσουμε να τους μιλάμε κατευθείαν. Από τα συγγενολόγια έως τον δημόσιο χώρο. Χωρίς ντροπές και κομπιάσματα. Χωρίς ευγένειες δειλίας.
·
Οι εφοριακοί για παράδειγμα κατάλαβαν το κόλπο και άρχισαν να εισπράττουν για τον εαυτό τους τους φόρους του κράτους. Μυρίστηκαν το μπάχαλο που επικρατεί στο δημόσιο και βρήκαν κερκόπορτα θησαυρισμού. Ανέπτυξαν γνωριμίες και δημόσιες σχέσεις με τους φορολογούμενους μέσα από τις καρτέλες τους και τις δηλώσεις τους και άρχισαν να τους εκβιάζουν. Το χειρότερο όμως από όλα είναι πως έφτασαν μέχρι εκεί και στρατοπεδευσαν γύρο από την λεία τους. Σταμάτησαν δηλαδή να εισπράττουν κάτι και για το κράτος παράλληλα. Αποτέλεσμα ως γνωστό τα έσοδα να ελαχιστοποιηθούν, να μην εισπράττονται οι φόροι για τις ανάγκες και την μισθοδοσία των εργαζομένων. Σκέφτηκαν οι άνθρωποι, να μην δουλεύουμε τσάμπα.
·
Κάποιοι άλλοι πάλι θέλουν να μας αδερφοποιήσουν με τους Γιατρούς. Πτώματα μιας παλιάς εργατίστικης λογικής που ξεψυχάει δογματισμένη και ανήμπορη κυριολεκτικά πριν παραδώσει την πολιτική της περιουσία και την ιστορία της στα εγγόνια της που αντικρίζουν αλλιώς τον κόσμο ευτυχώς. Είναι εργαζόμενοι, αδέρφια μας λένε. Ε όχι δα σύντροφοι, οι γιατροί είναι οχτροί μας κανονικότατοι. Από τους μεγαλύτερους μάλιστα. Από τις ιατρικές σχολές ακόμα. Έτσι τους μαθαίνουν εκεί μέσα. Τους εκπαιδεύουν να κατασπαράσσουν τους ασθενείς. Ή δεν τα ξέρετε καλά ή λαϊκίζετε και τα κουκουλώνετε. Η εργατική τάξη πέθανε όπως την ξέρατε. Την μετασχημάτισε θεαματικά και απρόβλεπτα η τεχνολογία και η αφθονία που γέννησε, σε μικροϊδιοκτήτες τουλάχιστον. Η συντεχνία αυτή, αυτό το κωλοσυνδικάτο του πραγματικού καθημερινού εγκλήματος, είναι η χειρότερη ομάδα εργαζομένων διεθνώς. Διεθνώς λέμε. Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες στην Ελλαδίτσα. Εσείς ακόμα το κρύβετε. Συγκρουστείτε επί τέλους με τις συντεχνίες, πεθαίνετε πολιτικά και ιδεολογικά με αυτή την λογική. Έχουμε την παγκόσμια πρωτιά της ψευτίλας με το ανήκουστο υποκοσμικό φακελάκι. Σαν τους γκάνγκστερ του Σικάγου. Όποιος δεν πληρώνει προστασία πεθαίνει. Έτσι τα κατάφεραν με την υποκριτικότατη ΕΙΝΑΠ το συνδικαλιστικό τους όργανο. Ούτε ένα γιατρό δεν κατήγγειλαν ποτέ για φακελάκι οι κύριοι συνάδελφοι. Νοοτροπίες αντιλήψεις και λογικές καλαμπούρια. Σας ομιλώ για έναν άλλο κόσμο που εσείς δεν μπορείτε να φανταστείτε σαν γιατροί. Δεν έχετε το θάρρος να διαβάσετε καν κάτι τέτοιο. Είστε βουτηγμένοι σε αυτή την πραγματικότητα και δεν μπορείτε να ξεφύγετε.
·
Από την άλλη οι κυβερνητικοί κατεστικιώτες, θέλουν να μας κάνουν αδέρφια κι αυτοί με τα κυκλώματα στο φάρμακο, με τους διαδρομιστές εργαζόμενους και αργόμισθους. Με αυτούς που φέσωσαν παρέα με τα μεγαλολαμόγια τους γιατρούς και τους επίορκους ικατζήδες διευθυντές και ανώτερους υπαλλήλους πάνω από 25 δισεκατομμύρια!!! ευρώ τα ταμεία μας και το κράτος μέσα σε δέκα χρόνια. Τι να συζητήσουμε. Θέλετε μήπως να είμαστε πιο ήπιοι μαζί τους; δεν γίνεται. Κάντε το εσείς που είστε καλοί άνθρωποι, που ταΐζετε τους φαρμακέμπορους και σας συντηρούν στην εξουσία.
·
Οι βενζινάδες. Ούτε σαν εχθρούς σε πόλεμο δεν μπορεί να τους δει ο κόσμος. Χειρότερους τους θεωρεί. Πραγματικοί μαυραγορίτες αυτοί. Σκέτες βδέλλες, κοινά ποινικά κλεφτρόνια. Που μπουκάρουν στη μέση του δρόμου στις τσέπες μας. Οι γνωστοί χρηματοδότες των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης. Μισές-μισές οι άδειες από τα δύο κόμματα. Μας συνθλίβουν καθημερινά. Κράτος εν κράτει, έχουν ασυλία, δεν τολμάει να τα βάλλει κανείς μαζί τους. Γιατί άραγε, τι συμβαίνει με αυτούς, τι σημαίνουν αυτοί για τις κυβερνήσεις. Μας κοροϊδεύουν πανελλαδικά μέσα από την τηλεόραση με επιχειρήματα της δεκάρας. Κρύβονται πίσω από τους μεγαλοκαρχαρίες τους πετρελαιάδες και τις εταιρίες, και τσιμπάνε κι αυτοί ότι μπορέσουν.
·
Γι αυτή τη σφηκοφωλιά της συντεχνίας των υπαλλήλων της βουλής, τι να πει κανείς. Όλες οι πολιτικές οικογένειες έχουν τρυπώσει εκεί. Αν δείτε τα ονόματά τους θα καταλάβαιτε. Μαύρη αντίδραση. Όλοι οι γόνοι της βαθιάς αστικής τάξης κατοικοεδρεύουν εκεί μέσα. Αυτοί με τους 16 μισθούς. Η αξιοκρατία ζωντανή, σε όλο της το μεγαλείο. Δουλεύουν λέει υπερωρίες και βραδινά μέχρι αργά. Ξέρετε τι σας λέει ο κόσμος; αλλάζουμε να ξενυχτάμε και να ταλαιπωρούμαστε εμείς αντί για σας. Να ηρεμήσετε και να ξεκουραστείτε σε καμιά άλλη δουλίτσα με μειωμένο ωράριο και μέχρι ένα τετρακοσάρι τον μήνα.
·
Οι δικαστές πληρώνονται και αυτοί υπέρογκα για μην δικάζουν. Να κωλυσιεργούν τις υποθέσεις μέχρι τον θάνατο. Τίποτα δεν λειτουργεί στη χώρα της μαιμουδιάς και της μίμησης. Όλα είναι ένα θέατρο. Μια πραγματικότητα αντεστραμμένη. Δεν τους φταίνε ούτε οι πολιτικοί όπως ισχυρίζονται ούτε κανείς. Απλά έχουν και αυτοί αυτονομηθεί σαν τους γιατρούς τους εφοριακούς τους πολεοδομικούς και τόσους άλλους σαν να εργάζονται σε επιχείρηση δική τους.
Τέλος δεν μπορεί να συνεχίσει κανείς αυτή την καταγραφή γιατί θα χρειαστεί όχι βιβλίο αλλά τεράστια ηλεκτρονική βιβλιοθήκη.

Καλή δύναμη και κουράγιο σε όλους μας να ανταπεξέλθουμε.

* επόμενη ανάρτηση 1η Μαΐου

Δημοκρατία και δίκαιο

2010-03-01T00:11:00.004+02:00

Το δίκαιο συγκρούεται διαρκώς με την δημοκρατία και η δημοκρατία με το δίκαιο.
Οι δύο αυτοί συγκάτοικοι της ζωής δεν μιλιούνται σαν δυο θανάσιμοι εχθροί μέσα στο ίδιο σώμα.
·
Και αυτό όχι μόνο εδώ αλλά σε όλες τις δημοκρατίες του κόσμου. Μέσα σε αυτή την αλήθεια κολυμπάνε όλες οι κοινωνίες. Ο πολιτικός αέρας γύρισε πλέον σε άγρια βαρυχειμωνιά και σπρώχνει προς στα κατσάβραχα όλες τις χώρες. Οι πολίτες εξοργισμένοι και απελπισμένοι αλλά και αναποτελεσματικοί, δεν μπορούν να γλυτώσουν από τα σαπιοκάραβα της δημοκρατίας. Οι πολιτικοί μαέστροι τους εγκλωβίζουν ακόμα. Όμως νιώθουν για πρώτη ίσως φορά τις ευθύνες τους. Έχουν κάνει τις επιλογές τους προς αυτή την κατάσταση που τώρα καταριούνται. Θα δούμε.
·
Σήμερα αυτοί που διαφημίζουν και διθυραμβολογούν την δημοκρατία, είναι μόνο αυτοί που την απομυζούν. Κανείς άλλος. Οι μανδαρίνοι αυτής της πραγματικότητας. Η δημοκρατία διακινεί και διαχειρίζεται πλέον τεράστια οικονομικά ποσά και συμφέροντα, και έχει μεταλλαχτεί σε έναν ολοκληρωμένο επιχειρηματία ολοκάθαρα. Και μάλιστα μπαταχτσή από την μια και κρατικοδίαιτο από την άλλη, όπως ακριβώς το αρρωστημένο και παρασιτικό πρότυπο όλων των ντόπιων επιχειρηματιών. Οι πολίτες το ξέρουνε πια με κλειστά αυτιά και μάτια. Ζούμε αυτές τις σύγχρονες δημοκρατίες των χρεών και των ατέλειωτων ομολόγων του δανεισμού και του ολοκληρωτικού ξεπουλήματος, και περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή να καταρρεύσουμε αύτανδροι μέσα σε αυτή την οικονομική φούσκα που κατασκευάσαμε όλοι μαζί παρακαλώ, και αναπνέουμε όλοι μαζί πάλι.
·
Εν τούτοις η δημοκρατία εκεί τον χαβά της. Διαλαλεί την αγάπη της για το δίκαιο και σουρομαδιέται να την πιστέψουμε σε ένα θέατρο όπου κανείς δεν βλέπει πια την παράσταση, κοπτόμενη υπέρ αυτού στα κείμενα και στους λόγους της. Επιμένει όμως, γιατί ξέρει ότι το δίκαιο είναι το αρχικό θεμέλιο της. Το μοναδικό της. Πάνω σε αυτό στηρίζεται. Χωρίς αυτό είναι στον αέρα. Δεν ξεχωρίζει από το οποιοδήποτε άλλο καθεστώς. Από μια χούντα ή μια απολυταρχία. Γιαυτό αγωνιά τόσο πολύ, για αυτό χρειάζεται να πασπαλίζει διαρκώς τον εαυτό της με χρυσόσκονη δικαίου να φαίνεται όχι μόνο δημοκρατία αλλά και δίκαιη δημοκρατία γιατί αυτά τα δυό ξέρει καλά ότι πάνε μαζί.
·
Αδιέξοδο. Ο χορός της αρχαίας κωμωδίας θα σχολίαζε αυτή την αντίφαση σαν το ανεξήγητο της μοίρας για να ξεκαρδιστούν οι θεατές της. Σαν το παράδοξο των θεών, για να σατιρίσει Ευριπιδιακά αυτή την διαβόητη αγάπη της δημοκρατίας για το δίκαιο. Κάθε τόσο η δημοκρατία σκαρώνει τέτοια γουστόζικα παράδοξα από τα μικρόφωνά της υπέρ του δικαίου, για να ελαφραίνει ίσως με τα κωμικά της καμώματα την τραγωδία που μας οδήγησε.
·
Όμως για να καταλάβουμε πως συμβαίνει αυτό, και πως φτάσαμε εδώ, θα πρέπει να δούμε την δημοκρατία από την αρχή. Από τότε που γεννιέται στα μυαλά των ανθρώπων. Να ακούσουμε τις απόψεις της ίδιας για τον εαυτό της και την εμπειρία της. Γιατί διαβάζοντάς μας εδώ θα αναφωνούσε προσβεβλημένη: μα εγώ δεν ήμουν ποτέ έτσι, αυτό που βλέπετε είναι το τέρας μου. Ένας πολιτικός Φρανκεστάιν αντί για μένα, το αποτέλεσμα μετά από αμέτρητες πολιτικές επεμβάσεις σε ένα χειρουργικό τραπέζι οικονομικών συμφερόντων. Γιαυτό διαπιστώνετε αυτά για μένα.
·
Ποιός θα περίμενε τότε, πως η δημοκρατία που απελευθέρωσε τον άνθρωπο από τα δεσμά του, που εκτίναξε το δίκιο από το στήθος του σε όλο τον πλανήτη, που έστειλε την σκέψη του στα ουράνια, θα μετατρεπόταν στο αντίθετό της και θα έδενε χειροπόδαρα τον άνθρωπο που κάποτε είχε απελευθερώσει, και θα σκλάβωνε πάλι το πνεύμα και την καρδιά του, που αυτή είχε πρώτη ελευθερώσει.
Μάλιστα η σύγχρονη πλαστογραφημένη δημοκρατία, για να νομιμοποιήσει τον εαυτό της επειδή δεν την πιστεύει κανείς, έφτασε στο εξευτελιστικό σημείο να συγκρίνεται με το χειρότερο που υπάρχει, τις δικτατορίες και τον σύγχρονο αναβαθμισμένο βαρβαρισμό και να δηλώνει κάθε τόσο μέσα από ανεκδιήγητους κακομοίρηδες διανοούμενους, πως είναι το καλλίτερο σύστημα από όσα υπάρχουν. Κατάντια!
·
Αλλά πως κατέληξε η δημοκρατία να είναι κατά των πολιτών της, πως κατέληξε να είναι εναντίον του δικαίου κυρίως μετά από αιώνες. Μέσω των βουλευτών της βέβαια, των εκπροσώπων της. Δεν της άρεσε η αμεσότητα και η αυτονομία, ήθελε την εμμεσότητα και την ετερονομία. Την εξάρτηση. Γιατί οι εκπρόσωποι μπορούν να αγοραστούν όλοι για να παραμείνουν βουλευτές. Αλλιώς θα μείνουν άνεργοι. Αυτός είναι ο νόμος στις δημοκρατίες τέτοιου τύπου. Και όποιος δεν το παραδέχεται αυτό να κάνει παρέα μαζί τους και να μην μιλάει μαζί μας. Γιατί αυτό είναι το επάγγελμά τους. Μόνιμος εκπρόσωπος του λαού. Όχι συγκυριακά ή εφ άπαξ, αλλά μόνιμος. Ό θάνατος μόνο τους ξεκολλάει από το κοινοβούλιο. Τόση προσωπική παρακμή. Όλοι; θα ρωτήσετε. Όλοι! αυτό γίνεται παντού σε Αμερική και δύση. Τάζουν τα πάντα για να βγούνε βουλευτές και χρηματοδοτούνται από μαύρο υποκοσμικό χρήμα. Φυσικά μετά είναι τελειωμένοι, ψηφίζουν τα νομοσχέδια των οικονομικών συμμοριών. Και κάποιοι λίγοι που θα αρνηθούν, θα τους κατσιάσουν οι άλλοι και θα τους καταστήσουν φυτά ή γραφικούς της διαμαρτυρίας. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να ανθίσει στα πολιτικά πράγματα εάν δεν έχει την κοινωνία και τους πολίτες να το αναζωογονούν, να το υγιαίνουν και να το δυναμώνουν συνέχεια με τις αποφάσεις τους και όχι με την ψήφο τους μόνο κάθε τέσσερα χρόνια.
·
Η εκπροσώπηση είναι το κλειδί. Ο αποκλεισμός της κοινωνίας δια μέσου των τετραετών εκλογών. Αφού μας ψήφησε ο λαός σου απαντάνε ηλιθίως αλλά και χλευαστικά κάποιοι που γνωρίζουν βαθύτερα το παιχνίδι πως παίζεται, τι θέλετε τώρα να φαλκιδεύουμε την λαϊκή εντολή. Μας δουλεύουν κι από πάνω. Με διαδικασίες εκβιαστικές και στημένες, που όμως είναι νομιμοφανείς και άρα του άρατος τω άρατι γνήσιες. Η απάτη τους είναι ότι ψηφίζεις για όλα. Θέλω να μείνω σε αυτό. Γιατί εδώ είναι το μεγάλο κόλπο, το γκρόσο μόντο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ο αποκλεισμός των πολιτών μέσω μιας δοκιμασμένης σύγχυσης. Μιας πολιτικής συνταγής δοκιμασμένης. Αυτή πρέπει να σπάσουμε, να καταργήσουμε. Δεν ξέρουμε τι ψηφίζουμε, γιατί ψηφίζουμε για όλα μαζί φύρδην μίγδην και τσουβαλιασμένα. Και για τούτο και για κείνο και για το άλλο μέσα από ασαφείς και ψευδείς πάντα προγραμματικές δηλώσεις, που κι από πάνω δεν τηρούνται ποτέ.
·
Ενώ εμείς πρέπει να θέλουμε και να επιμείνουμε γιαυτό, να αποφασίζουμε και να ψηφίζουμε για ένα-ένα θέμα χωριστά στα μεγάλα προβλήματα της ζωής μας και της χώρας μας. Τότε θα αλλάξει αμέσως το τοπίο. Θα βρεθούμε σε έναν άλλο κόσμο. Γιατί αυτό φίλοι μου, είναι το μόνο που ενώνει θεαματικά όλους τους πολίτες, ενώ υπερφαλαγγίζει απίστευτα και ανέλπιστα τις ιδεολογίες τους. Γιατί τα δημοψηφίσματα, κρύβουν όλους τους θησαυρούς της κοινωνίας και της πολιτικής. Τότε θα βλέπαμε με γουρλωμένα μάτια κομουνιστές, φασίστες, αναρχικούς, βασιλικούς, κεντρώους, δεξιούς ή οτιδήποτε άλλο, να συναντιόνται εν αγνοία τους, σε μια αδιανόητη συμφωνία που θα μας άφηνε όλους άφωνους. Που θα άνοιγε τον δρόμο να κατανοηθεί πολύ βαθύτερα στον άνθρωπο ποιες είναι οι σχέσεις αυτές, ποιοί είναι οι μηχανισμοί εκείνοι που χωρίζουν ή συναντάνε τους ανθρώπους. Τα δημοψηφίσματα ενώνουν, οι εκλογές χωρίζουν. Θέλεις να δοκιμάσεις την αντοχή των κομμάτων και των ιδεολογιών τους, κάνε δημοψήφισμα. Ξεχωριστά σε κάθε μεγάλο θέμα που προκύπτει. Να δεις να τινάζεται η συνοχή τους στον αέρα. Να έρθουν τα πάνω κάτω. Να ορμάνε οι ανατροπές, τα απροσδόκητα και οι απελευθερώσεις των ανθρώπων από παντού. Ουσιαστικά με αυτό το κόλπο του τσουβαλιάσματος όλων των θεμάτων μπερδεμένα όλα μαζί σε ένα, μας ζητάνε να απαντήσουμε με μια άρνηση ή μια κατάφαση. Μας την έχουν στημένη. Μας ζητάνε να κερδίσουμε το καζίνο έναν επαγγελματία χαρτοκλέφτη.
·
Οι έλληνες βαθιά φιλοσοφημένοι έλυσαν θεαματικά την αντίφαση δίκαιο- δημοκρατία για όλους μας, κατανοώντας ότι η ουσία δεν είναι το δίκαιο αλλά η γνώμη της πλειοψηφίας!!! Αυτή ήταν η μεγαλειώδεις σύλληψη της έννοιας της δημοκρατίας. Αυτό είναι η δημοκρατία. Η γνώμη των ανθρώπων και όχι το δίκαιο. Γιατί; γιατί το δίκαιο ήταν εξασφαλισμένο μόνο από την γνώμη της πλειοψηφίας, αφού ο κανόνας του ενυπάρχει φυσικά μέσα στον άνθρωπο ως η κάλυψη των αναγκών του, η πρόσθεση ίδιων αναγκών, μια εξασφαλισμένη πλειοψηφία. Και η διαφωνία του με αυτό δεν ήταν παρά μεταμφιεσμένα συμφέροντα πάντα. Αυτών που θέλουν πολλαπλή μερίδα. Το δίκαιο από την φύση του είναι ενσωματωμένο στην πλειοψηφία των ανθρώπων. Πολύ-πολύ σπάνια στη διεθνή ιστορία η πλειοψηφία δεν έχει δίκιο ή το χάνει ή μπερδεύεται προς στιγμήν και μόνο. Ελάχιστες δε είναι αυτές οι διαφωνίες που είναι νόμιμες, που είναι πραγματικές, που είναι αθώες, που δεν είναι μασκαρεμένα συμφέροντα από πίσω, καλά κρυμμένα ως ελευθερία γνώμης που λένε οι ανανεωτικοί και τους έχουν διαλύσει όλους εκεί μέσα. Ενώ αντίθετα οι μειοψηφίες έχουν το χαρακτηριστικό του μόνιμου αδίκου επάνω τους σαν στίγμα. Είναι αυτές που συνιστούν τις γνωστές μας ελίτ. Αυτό που συμβαίνει και σήμερα, οι χώρες διοικούνται από ελάχιστες μειοψηφίες άπληστων συμφερόντων. Που στήνουν τις εκλογές μέσω της εκπροσώπησης αφού πρώτα έχουν αποκλείσει την κατ ευθείαν απόφαση του πολίτη.
·
Η πλειοψηφία δηλαδή γεννά το δίκαιο και το εξασφαλίζει, αλλιώς το δίκαιο εμφανίζεται μετέωρο, μεταφυσικό, δοσμένο από κάπου, έξω από τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του, ή πάλι σαν δώρο ή παραχώρηση ή φιλανθρωπία και ευσπλαχνία, εκεί που μπορεί να παιχτούν και παίζονται όλα τα παιχνίδια μεταξύ θεού και διάολου, μεταξύ πλούσιων και φτωχών, μεταξύ εκλογικών νόμων και νόθευσης της λαϊκής θέλησης, μεταξύ ειδικών και μη, έξυπνων και μη και πάει λέγοντας. Οι έλληνες μας βόηθησαν να καταλάβουμε και το δίκαιο και την δημοκρατία, και να τα συνενώσουμε επί τέλους αδιάσπαστα μεταξύ τους όπως πράγματι είναι.
·
Γιαυτό φοβούνται τόσο πολύ την γνώμη των πολιτών. Ο εφιάλτης της δημοκρατίας είναι τα δημοψηφίσματα. Ρωτήστε να δείτε τι θα σας πουν. Ποιοι και γιατί τα αρνούνται. Και όπου αυτά κατορθώνουν να γίνουν όπως στην Κύπρο ή στην Αυστρία, τους πιάνει πανικός. Χλομιάζουν και μόνο στο άκουσμά τους. Γιατί εκεί δεν χωράνε δικοί τους διαμεσολαβητές να χειραγωγήσουν την θέληση και τον ψήφο των πολιτών. Γιατί στο δημοψήφισμα δεν διαλέγεις τον καταλληλότερο όπως σου την έχουν στήσει τα άλλα λαμόγια των δημοσκοπήσεων, ούτε βουλευτές και πρόσωπα αλλά αποδοκιμασία ή επιδοκιμασία μιας θέσης ή ενός συγκεκριμένου προβλήματος. Την επιλογή μιάς πολιτικής με ένα ναι ή όχι. Το ναι ή το όχι τρομοκρατεί το οικονομικό σύστημα των εκπροσώπων. Σκεφτείτε για παράδειγμα, ότι σήμερα θα έλυνε όλα τα προβλήματα που χρονίζουν και άλλα νέα που κάθε τόσο αναφύονται, για την βενζίνη, για την ακρίβεια, τις μίζες, τα επιδόματα, την ανεργία, τις τράπεζες, τις υπερτιμολογήσεις, τα κλεμμένα λεφτά, για κάθε τι άμεσα και εύκολα. Παρακάμπτοντας και εξουδετερώνοντας με την γνώμη της πλειοψηφίας κάθε συντεχνία, κάθε συμμορία συμφερόντων εις βάρος των υπολοίπων. Ε, αυτά τα συμφέροντα προστατεύουν οι βουλευτές και μας κάνουν τον τιμητή, τον λειτουργό και τον καμπόσο από πάνω. Υπάρχει μια συνομωσία κατά των δημοψηφισμάτων διεθνώς, από το υπάρχον κοινοβουλευτικό σύστημα, από την μη δημοψηφισματική δημοκρατία των εκπροσώπων, με την οποία βιάζουν ανελέητα την θέληση μας, και αλλοιώνουν το αποτέλεσμα μέχρι το αντίθετό του. Άλλα ψηφίζουμε και άλλα κάνουν.
·
Δημοκρατία χωρίς δημοψηφίσματα δεν υπάρχει. Χωρίς αυτά δεν μιλάμε, είμαστε μουγγοί. Ούτε σοσιαλισμούς, ούτε κομουνισμούς, ούτε δημοκρατίες και καπιταλισμούς, ούτε κυβερνήσεις σοφών και ειδικών θέλουμε. Τίποτα από όλα αυτά δεν έπεισαν τις κοινωνίες. Σε όλα αυτά είμαστε σαν δούλοι και πρόβατα. Θεατές της τραγωδίας μας. Σε όλα αυτά είμαστε καχύποπτοι. Εκτός από την αθηναϊκή δημοκρατία, όλα απέτυχαν παταγωδώς. Όλα τα άλλα πολιτικά συστήματα δεν έχουν τα δημοψηφίσματα μέσα τους, στο κύτταρό τους, στην καθημερινότητά τους. Αυτός είναι ο δόλος τους. Φοβίζουν πολιτικά τον άνθρωπο και τον απομακρύνουν. Η διαμεσολάβηση και τα ενδιάμεσα ήταν πάντα καταστροφικά για τις κοινωνίες. Είναι ανάγκη να αλλάξουμε το μοντέλο του κόσμου τάχιστα. Θέλουμε τον χαμένο μας σεβασμό, να αποφασίζουμε για όλα, κι ας κάνουμε λάθη, θέλουμε δημοψηφίσματα. Σήμερα ειδικά που έγιναν όλα πανεύκολα και ανέξοδα μέσα από την τεχνολογία. Να αποφασίζουμε μόνο εμείς για την ζωή και το μέλλον της. Επί τέλους, θέλουμε τα δικά μας λάθη και όχι κάποιων άλλων που μας σβερκώθηκαν δια της εκλογικής απάτης και των προσωπικών εκβιασμών. Οι έλληνες αυτό κατάλαβαν, ότι μπορούν να κάνουν λάθος αυτοί οι ίδιοι και όχι κάποιος άλλος αντί γιαυτούς. Ό άρχοντας, ο βασιλιάς ή ο ολιγάρχης της εποχής. Και όταν αποφασίζει αβίαστα η εκκλησία του δήμου και οι πολίτες τα λάθη ελαχιστοποιούνται όταν δεν εκμηδενίζονται. Ενώ εμείς αυτό που ζούμε είναι μόνο στημένες καταστάσεις, κομπίνες, μπαγασιές και μεθοδεύσεις χωρίς την παραμικρή συμμετοχή μας. Όλο δόλοι που να φαίνονται σαν λάθη τάχα, είναι το πολιτικό σκηνικό μας. Αυτή είναι η φιλοσοφία της εκπροσώπησης.

*Επόμενη ανάρτηση 1η Απριλίου.

Η Αριστερά στην εξουσία

2010-02-01T00:03:00.004+02:00

Όλα έχουν δοκιμασθεί πολιτικά στον τόπο μας πάλι και πάλι και πάλι για δεύτερο αιώνα, αλλά το αδιέξοδο παραμένει και γιγαντώνεται συσσωρευμένο, ενώ μεταφέρεται όλο και πιο ανελέητο στο μέλλον μη αφήνοντας την ζωή να ζήσει. Και αυτό συμβαίνει μόνο εδώ σε εμάς απ όλο τον ευρωπαϊκό χώρο. Η κατάστασή μας δεν πλησιάζει και δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο κράτος.
·
Όλοι οι πολιτικοί συνδυασμοί και οι διασταυρώσεις τους με τις πολιτικές φυλές και ράτσες, απέτυχαν παταγωδώς. Και κυρίως διέλυσαν και συνέτριψαν ολοσχερώς την χώρα. Από τον σκληρότερο φασισμό που μετονομάσθηκε σε νέα δημοκρατία ξαφνικά μετά την χούντα, έως τον φλογερό έρωτα και τις ακατάπαυστες επιμιξίες αυτών των δύο, τα αμέτρητα παντρολογήματα, οι χωρισμοί και τα διαζύγια του κέντρου με την δεξιά αλλά και τα άκρα της, οι παθιασμένες αγάπες των σοσιαλιστών με τους φιλελεύθερους και τους νεοφιλελεύθερους στην συνέχεια, η πλήρης οικονομική συνεργασία και συμφωνία δεξιών και σοσιαλιστών σε σκοτεινές αίθουσες, το πρόσφατο συνοικέσιο καριεριστών και άλλων αναρριχητικών αποβλήτων από την αριστερά με τους σοσιαλαμόγιους όπως τους αποκαλούν, έως την διεστραμμένη ονείρωξη των σοσιαλδημοκρατών με την επανάσταση για την ανατροπή του καπιταλισμού λέει, όπως μας αναπτύσσουν σε παράθυρα και σελίδες αρκετοί θρασείς από αυτούς. Τι βλέπει κανένας στον ύπνο του.! Για να το καταγράψω χιουμοριστικά αλλιώς δεν αντέχεται. Δεν υπάρχει συνδυασμός που να μην σκαρφίστηκε το οικονομικό κατεστημένο προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία και να προστατέψει την σαπίλα του. Η κοινωνία μας δεν μπορεί να ανασάνει πια, δεν έχει αέρα να αναπνεύσει από τις οσμές των οικονομικών και των πολιτικών σκανδάλων.
·
Όλοι αυτοί ανεξαιρέτως ευθύνονται με έσχατα ποινικά κακουργήματα εκτός τις γιγάντιες πολιτικές ευθύνες τους για την σημερινή κρίση της χώρας, οι οποίοι με κραυγές και αλαλαγμούς πλιάτσικου ορμούσαν να κατασπαράξουν τους πολίτες, να βιάσουν αμέσως κιόλας την νωπή ακόμα εκλογική εντολή τους, κάθε φορά που ανοήτως ο λαός τους ξανάδινε την εξουσία, να αρπάξουν τα υπάρχοντά του, τα ταμεία του, τον κόπο του, τις χρόνιες αιματηρές οικονομίες του, να ξεπουλήσουν την περιουσία της χώρας σε ντόπιους και ξένους χρηματοδότες τους, να την δέσουν χειροπόδαρα και να την προσφέρουν αντάλλαγμα που οι ξένες δυνάμεις τους κράτησαν στην εξουσία αυτούς τους άχρηστους που οι ίδιοι δεν το πίστευαν. Και από κοντά ο λαός όχι μόνο να τους ψηφίζει αλλά και να τους μιμείται τώρα πια. Να έχει γίνει σαν τα μούτρα τους. Κρίση παντοειδής. Η χώρα κατέρρευσε ήδη. Οικονομικά, συνειδησιακά, πολιτικά, ιστορικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, οικογενειακά, αισθητικά, γλωσσικά, μαθησιακά, σχολικά, πανεπιστημιακά, εθνοκυριαρχικά, κρίση σχέσεων, σεξουαλική, διαπροσωπική, φιλική.
·
Για τον κακοθελητή της συζήτησης που θα εκδηλώσει απορία και θα αγανακτήσει με το αζημίωτο που δεν αποδίδω και θετικά στις κυβερνήσεις και δεν αναφέρω την πρόοδο! όπως συνήθως επισημαίνει εν σχέση με την φτώχεια του παρελθόντος, να σημειώσω ότι η όποια καλυτέρευση στην ζωή των κατοίκων, προήλθε αποκλειστικά από τις ανακαλύψεις του ανθρώπου που φτάσαν μέχρι εμάς, την έκρηξη της τεχνολογίας στις μέρες μας, τον μόχθο των εργαζομένων εδώ και στην ξενιτιά και την ικανότητα του λαού μας να κάνει το σκατό του παξιμάδι για να επιβιώσει. Καμιά πολιτική βοήθεια δεν είχαμε ποτέ από τις ελληνικές κυβερνήσεις. Το μυαλό τους ήταν μόνο να αρπάξουν. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Αντίθετα το αυτονόητο και την υποχρέωσή τους κάτω και πάλι από την δική μας πίεση και απαίτηση, την παρουσίαζαν πάντα σαν προσφορά τους και παραχώρηση και την διαφήμιζαν σαν μεγαλοψυχία τους. Ενώ εμείς σαν φυλακισμένοι κοιτούσαμε και κοιτάμε ακόμη μέσα από τα κελιά μας ένα-ένα τα λαμόγια και τους κλέφτες να μας χαιρετάν χαμογελώντας από τις λιμουζίνες τους καθώς φεύγουν ανενόχλητοι για αορίστου χρόνου διακοπές στο εξωτερικό. Κλείσαν εμάς μέσα και φύγαν αυτοί. Η απελπισία έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην κοινωνική και πολιτική ατμόσφαιρα. Η κατάρα μας είναι η ψήφος μας και μην κλαιγόμαστε παρά να δούμε τι θα κάνουμε από δω και πέρα.
·
Αλλά προβάλλει αυθόρμητα ένα ερώτημα στον κάθε παρατηρητή το οποίο ακούγεται όλο και πιο συχνά κυρίως από τους νέους και τις καινούργιες γενιές επειδή έχουν την αθωότητα της απορίας ακόμη. Μα καλά, γιατί η αριστερά δεν ήταν ποτέ ούτε για μια φορά στην εξουσία; Κάτι που του φαίνεται ανεξήγητο και δεν μπορεί να καταλάβει. Η παραπλάνηση των ντεντέρηδων και των αυλόπουλων ότι το ποσοστό της είναι μικρό δεν πείθει. Η ανικανότητά της και η αυτοεξόντωσή της από τις εσωτερικές αλλά και ευρύτερες οικογενειακές διαφωνίες δεν είναι χειρότερη από των δύο άλλων κομμάτων εξουσίας και δεν στοιχειοθετεί καν πρώτιστη αιτία.
·
Αλλά απαντώντας κανείς το ερώτημα μαθαίνουμε αυτό που δεν πρέπει να μάθουμε, αυτό που δεν γράφει ακόμα η ιστορία στα σχολικά εγχειρίδια. Αυτό που κρυφά μόνο και μουλωχτά ακούγαμε από τις διηγήσεις των γονιών μας και των φίλων μας λίγο αργότερα. Τη στιγμή μάλιστα που η αριστερά ηγεμονεύει ιδεολογικά και κοινωνικά στον τόπο στα πανεπιστήμια και στη διανόηση, ενώ την ίδια στιγμή οι οικονομικές δυνάμεις την κρατούν κατασυκοφαντημένη στην γωνιά. Την λασπολογούν μανιωδώς για το ήθος της και την αντίστασή της. Το αξεπέραστο φάντασμα του εμφυλίου κανοναρχεί και πρωταγωνιστεί αθέατο και άφθαρτο στα πολιτικά και οικονομικά πράγματα του τόπου εξήντα χρόνια μετά, ωσάν να επαληθεύει τις λαϊκές δοξασίες για αλύτρωτους και προδομένους νεκρούς.
·
Αλλά για να μπορέσεις να θέσεις το ερώτημα, πρέπει να μην είσαι ένοχος ή συνένοχος απέναντί του αλλιώς δυστροπεί και κλωτσάει. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά τόσα χρόνια από τα συγγενολόγια ως τις παρέες και τους τόπους δουλειάς ποιοι μπόρεσαν να το θέσουν και ποιοι όχι και γιατί. Αυτό το αδαέστατο ερώτημα, που κατάντησε πια μέγιστη φιλοσοφική δυσκολία. Οι λέξεις λοιπόν κρύβουν τα πράγματα και τα πράγματα τις λέξεις όπως μας λένε οι γλωσσολόγοι. Δεν είναι τόσο εύκολο να διατυπώσεις ένα τόσο αφελές ερώτημα. Πρέπει να είσαι αθώος επισκέπτης από την πλευρά σου στην χώρα του λόγου και της σκέψης του. Να μπορείς να ρωτάς. Ως να μην ξέρεις καθόλου τι έχει συμβεί.
·
Και συνεχίζει να διερωτάται ο νέος με τους συμφοιτητές του και τους φίλους του, δηλαδή πόσο χειρότερη μπορεί να είναι από την δεξιά με τα ατέλειωτα βατοπαίδια τα δομημένα τα τόσα άλλα διαρκή οικονομικά όργια, τα χρέη της χώρας και τους δανεισμούς. Πόσο τέλος πάντων χειρότερη είναι η αριστερά από το χρηματιστήριο του Σιμήτη ή το καταφάγωμα και την καταλήστευση των πολιτών και των ταμείων του κράτους. Τι στιγμή που δεν εκκρεμεί οικονομικά τίποτα εις βάρος της από πάντα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να καταλάβω τι συμβαίνει τέλος πάντων, τι κρύβεται πίσω από την εκλογική συμπεριφορά σας ψηφοφόροι σκέφτεται. Και τι μέρος του λόγου είστε και σεις εν τέλει. Μόλις είχε θέσει το σωστό ερώτημα με τις απαντήσεις του μαζί.
·
Θα σας πω τώρα κάτι για να γελάσετε. Η καπιταλιστική προπαγάνδα έλεγε, οι παλιότεροι την γνωρίζετε καλλίτερα κι από την προσευχή σας, ότι θα έρθουν οι κομουνιστές και θα σας πάρουν τα σπίτια και τις γυναίκες. Κάτι ήξεραν, κάτι είχαν στο μυαλό τους φαίνεται. Γιατί η πλάκα είναι ότι σκόπευαν να τα πάρουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Η ζωή παίζει απίστευτης ωμότητας αλλά και ξεβρακώματος παιχνίδια, αφού σήμερα ο καπιταλισμός και οι τράπεζές του, παίρνουν τα σπίτια των πολιτών σωρηδόν από την κρίση και την φτώχεια τους, αντί να τα πάρουν οι αριστεροί όπως έλεγε ο χρησμός, τις δε γυναίκες τους τις ξεπετάνε στις αγορές των επιχειρήσεων ή της πορνείας τις πιο άτυχες. Και αποδείχθηκε άκρως επιτυχές και αποτελεσματικό αυτό το επιχείρημα. Αν είναι δυνατό αυτό από μόνο του! Άβυσσος η ηλιθιότητα του ανθρώπου.
·
Αυτή λοιπόν ήταν η απάντηση του φοιτητή. Αυτό του κρύβανε, ότι όλα ήταν μια φούσκα μια καλοστημένη διεθνής και ντόπια προπαγάνδα, μια μόρτικη ενορχήστρωση χωρίς μουσικούς παρά μόνο με πράκτορες, πολιτικούς, οικονομολόγους, πρεσβείες και φυσικά κεφαλαιοκράτες με πρόθυμους πρωταγωνιστές δημοσιογράφους. Που βρίσκει έδαφος κατά καιρούς, και στον δικό του ανομολόγητο τζόγο στα κρυφά όνειρά του, του μπας και γίνει και αυτός πλούσιος με αυτό το σύστημα που διαφημίζουν, δεν ξέρεις καμιά φορά. Που να δει ο λοβοτομημένος ανθρωπάκος ότι ο πλούτος είναι ολούθε γύρο του και αυτός δεν τον βλέπει. Ότι αυτός κοιτάζει το χρήμα μόνο, την φωτοτυπία της ζωής.
·
Τα πράγματα συνωμοτούν αδιάκοπα με ορατές και αόρατες δυνάμεις να μην αναλάβει η αριστερά την εξουσία. Αυτό είναι που κινεί όλα τα νήματα. Αυτό είναι το σπουδαιότερο μέλημα της αγοράς. Αυτό είναι το σημαντικότερο εξ όλων για αυτήν. Γιαυτό ιδρώνουν όλες οι μυστικές υπηρεσίες. Εκεί ξοδεύει τα πιο πολλά λεφτά της. Στην πολιτική προπαγάνδα. Να μην τολμήσει καν η αριστερά να διανοηθεί την εξουσία. Ζήσατε την υστερία και τον τρόμο όλων των πολιτικών δυνάμεων, όταν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ένα ξαφνικό υψηλό ποσοστό πριν δύο χρόνια σε ένα τμήμα της αριστεράς. Και ο φοιτητής μας το κατάλαβε επί τέλους.
·
Το κλειδί δεν βρίσκεται εκεί μου νομίζουν κάποιοι ή κάποιοι άλλοι σε διπλανή σχολή οικονομίας ή πολιτικής. Είναι νυχτωμένοι όλοι αυτοί, καλοπροαίρετοι ή κακοπροαίρετοι. Χαμένοι στο αδιέξοδο της χώρας. Ούτε η αριστερά δεν το καλοξέρει ότι το κλειδί το κρατάει αυτή. Και κάποιοι λίγοι που το πιστεύουν ακόμα από τα σπλάχνα της, το βλέπουν ξεθωριασμένα και κουρασμένα από την κατασυκοφάντηση και την ανηλεή προπαγάνδα του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου.
·
Ή αριστερά ή αδιέξοδο. Αυτή είναι πλέον η μοναδική πρόταση της ίδιας της ζωής. Και όποιος έχει επιχειρήματα και μπορεί ας διαφωνήσει αν θέλει. Να δούμε τι θα προτείνει από τα χιλιοχρησιμοποιηθέντα και χιλιοπροταθέντα.
Ήδη το αυτοαποκαλούμενο νέο πασοκ τέλειωσε την αξιόπιστα του πριν καν αρχίσει. Πρόσθεσε μια φάρσα ακόμη υποσχέσεων στην ιστορία του. Δεν είχε καν τον αστικό ριζοσπαστισμό του Πούτιν να πάρει πίσω τα κλεμμένα και να κλείσει τους κλέφτες μέσα. Αυτά τα δύο είναι υποχρεωτικά για ένα νέο ξεκίνημα. Για αυτό διψάνε δεξιοί και αριστεροί σε αυτόν τον τόπο. Αυτή είναι η πρώτη, η θεμελιώδης μεταρρύθμιση ιστορικά σε κάθε χώρα, ομάδα, χωριό ή φυλή.

·
Η αριστερά στην εξουσία θα επαληθεύσει ή θα διαψεύσει τα πάντα. Με πρώτο τον εαυτό της. Θα επαληθεύσει ή θα διαψεύσει όλες τις συζητήσεις μας και όλα τα βιβλία. Έτσι και αλλιώς δεν κινδυνεύει κανείς σήμερα από την αγριάδα και την ψυχρότητα του παρελθόντος. Μια εύκολη προσπάθεια είναι. Μια απόφαση των πολιτών και ένα ανώδυνο πολιτικό και κοινωνικό πείραμα. Γιατί η ελληνική αριστερά είναι η μόνη που δεν δοκιμάσθηκε ποτέ σε όλη την ευρώπη μην σας διαφεύγει. Για την ίδια δεν έχουν να πούνε τίποτα απολύτως όλες αυτές οι ύαινες της κεφαλαιοκρατίας και του ντόπιου φασισμού. Οι μόνοι που έχουν λόγο και παράπονα απέναντί της, είναι μόνο οι αριστεροί πολίτες για την πολυδιάσπαση και την μη ενότητά της.
·
Σας είδαμε και εσάς, όλο αυτό της λένε τα λαμόγια του λόγου, και εννοούν την σοβιετική ένωση και τις ανατολικές χώρες. Οι σοφιστάδες, μπας και κολλήσουν την ρετσινιά από την άλλη άκρη του κόσμου εδώ κάτω στους έλληνες αριστερούς, για να τους εξουδετερώσουν χωρίς καν να έχουνε κάνει κάτι ή να έχουν δοκιμασθεί. Σας είχε διαφύγει αυτό βέβαια ακόμα και από τα κόμματα της αριστεράς, που νιώθοντας διεθνιστικά λόγω ιδεολογίας, μπερδεύονταν και εμπλοκεύονταν στην σκέψη τους, και δεν είπαν ποτέ στην τηλεόραση σαστισμένοι όταν τους πυροβολούσαν τα βραδινά γκόλντεν μπόυς με αυτόν τον φτηνό ερπετικό τους λόγο, για σταθείτε ρε, τι είναι αυτά που λέτε. Τι ξερνάτε εκεί για μας, ντελάληδες των κερδοσκόπων. Τι σχέση έχουμε εμείς με αυτά. Από πού κι ως που εμείς ευθυνόμαστε για την σοβιετική νομενκλατούρα και τα τερατογεννήματά της. Αυτό που λέει αυτό το κείμενο και προσπαθεί να διαυγάσει, προφανή μεν αλλά κουβαριασμένα γεγονότα από την οικονομικοαρπαχτική προπαγάνδα. Η ελληνική αριστερά μικρόφωνα της ληστοκρατίας, δεν βαρύνεται στο ελάχιστο και δεν ευθύνεται καθόλου για τις αποτυχίες τα λάθη έως τα εγκλήματα των άλλων αριστερών κυβερνήσεων και κομμάτων στην ευρώπη και στον κόσμο, και βουλώστε το. Γιατί το ξέρετε πολύ καλά. Όπως ξέρατε πολύ καλά ότι ο Σαντάμ δεν είχε ίχνος πυρηνικά όπλα όταν αλαλιάζατε και κραυγάζατε να του διαλύσουν την χώρα. Τότε που μεταδίδατε τις πολεμικές ιαχές του ιμπεριαλισμού που σας χρύσωνε. Ανθρωπάρια της συκοφαντίας. Η ελληνική αριστερά λασπολόγια, δεν ευθύνεται για τις εισβολές των σοβιετικών σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Ούτε για τα γκούλακ. Αντίθετα εσείς, αυτή η πρωτοφανώς δουλική μεγαλοαστική τάξη σας, που δεν κοίταξε αλλά αφαίμαζε αδιάκοπα αυτό τον τόπο, σύρατε την αριστερά και την ρημάξατε εδώ στα δικά σας ανώτερα και ασύγκριτα γκούλακ της εξορίας και των βασανιστηρίων καθικάκια. Μιλάτε κι από πάνω. Η αριστερά κρίνεται και θα κριθεί, όπως και ο καθένας από μας ελεύθερος άνθρωπος και πνεύμα, από τα δικά του και μόνο σφάλματα ή μη, και όχι της οικογένειας του ή της ιδεολογικής του συγγένειας ή της γειτονιάς και των γηπέδων να προσθέσω γελαστικά, γιατί είναι τόσο γελοία αυτά που λέτε.
·
Η αριστερά στην εξουσία θα αναμετρηθεί με τον εαυτό της. Άλλον αντίπαλο δεν έχει γιατί είναι όλοι ανεξαιρέτως κερδοσκόποι της πολιτικής και τους έχουν πάρει είδηση όλοι οι πολίτες όπου κι αν ρίχνουν το ανάθεμά τους. Θα συνέλθει βέβαια σύντομα από τα σπασμωδικά και τα απαράδεκτα που κάνει παίζοντας με τις συντεχνίες των εργαζομένων, όπου θα καταλάβει μεσοβδόμαδα ούσα κυβέρνηση, ότι την πάτησε, ότι οι εργαζόμενοι θέλουν μονό λεφτά και παροχές πάση θυσία. Το πώς, τους είναι αδιάφορο μέχρι να ξαναβρούν την χαμένη του αλληλεγγύη. Ας είναι εις βάρος των άλλων. Όταν θα της βγούν στους δρόμους και θα ζητάνε διορισμούς και επιδόματα από τα άδεια ταμεία όπως τώρα, εις βάρος των άλλων πάντα. Κι αν δεν τα δώσει θα της φωνάζουν ρυθμικά που-λη-μέ-νοι. Δεν τον ξέρετε καλά τον λαό. Αυτό έχει καταγράψει αδυσώπητα στα τεφτέρια της η ιστορία από το συνδικαλιστικό κίνημα της μεταπολίτευσης, γιατί πριν τουλάχιστον υπήρχε τσίπα. Για να μην αρχίσουμε και εδώ τα ψέματα και το ξεσκόνισμα των δικών μας πιστεύω, με τον γνωστό στρογγυλεμένο δημόσιο λόγο που δεν πείθει κανένα.
·
Προϋπόθεση της αριστεράς στην εξουσία, είναι να διακόψει κάθετα την διαπλοκή της με τις συντεχνίες. Εργατικές και αγροτικές. Καραμπινάτες διαπλοκές που την έχουν εκθέσει και κυρίως δικαιακά απέναντι στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Αλλιώς, ας μείνουμε όπως είμαστε, με το πασόκ και τη ΝΔ. Γιατί τους ώριμους, τους μελετημένους πολίτες, δεν τους κερδίζεις λέγοντάς τους αυτό που θέλουν να ακούσουν. Θα σε μυριστούν και θα λακίσουν. Θα καταλάβουν ότι γίνεσαι συνένοχος στο άδικό τους. Θα ψάξουν κάτι μακρόπνοο μέσα στον χρόνο. Μια άλλη πολιτεία πιο σοβαρή που δεν χτυπάει φιλικά με το παραμικρό στην πλάτη τον καθένα που ζητάει κάτι παραπάνω από τους άλλους. Αυτό που γίνεται σε εμάς είναι για ανώριμες κοινωνίες. Με βραχυπρόθεσμους ατομικιστικούς και κοντόφθαλμους στόχους. Αλίμονο αν αυτό δεν είναι αυτονόητο και προϋπόθεση για την αριστερά.
·
Γιατί το πολιτικό και ηθικό μοτίβο της εποχής μας άλλαξε επειδή οι νέοι είναι πιο προχωρημένοι, πιο ειλικρινείς, πιο τίμιοι και απαιτητικοί από εμάς και τις εποχές μας. Αυτό διαπιστώνω. Τολμάει και λέει πράγματα, θέτει νέα ήθη και κανόνες που εμείς δεν τολμήσαμε. Λέει επί τέλους ότι μπορεί οι εργαζόμενοι να είναι τα μόνιμα θύματα, μόνιμα υποζύγια και να έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους, αλλά από την άλλη Μπαρμπούλη μου προσθέτουν, έχουν και αυτοί λαμόγια και ρίχνουν εμάς του άλλους. Και δεν είναι εξαιρέσεις αλλά έχουν αυξηθεί υπερβολικά και επικίνδυνα και τείνουν να γίνουν πλειοψηφία αν δεν έγιναν ακόμα. Έτσι διατηρεί την ύπαρξή του ο καπιταλισμός. Θέλεις με τις αλήτικες εθελούσιες εις βάρος μας, για να τις χαρακτηρίσω όπως τις λένε ίδιοι εκνευρισμένοι, θέλεις με τα προκλητικά επιδόματα και τα προκλητικά προνόμια κι αυτά φυσικά εις βάρος μας, θέλεις με τον δικό μας θάνατο για να γλυτώσουν τον δικό τους αν είναι τέτοιος όπως υπερβολικά διαλαλούν και ισχυρίζονται, θέλεις με τους ύποπτους μισθούς, θέλεις με το αδιάκοπο κλείσιμο των δρόμων από τις αμέτρητες συντεχνίες, έχουμε εργαζόμενους δύο κατηγοριών πια, αυτούς που τα παίρνουν στην πλάτη των άλλων εργαζομένων και αυτούς που μιλάνε ακόμα για κοινά μισθολόγια και για ισότητα τουλάχιστον στο δημόσιο. Μην τα μπερδεύουμε, άλλο εργατική τάξη άλλο συντεχνίες. Είναι δυό μα τελείως άλλα και διαφορετικά πράγματα και κοινωνικές καταστάσεις. Και μέσα σε αυτή την απέραντη αλλοτρίωση, καλό θα είναι να μην υποκρίνεται κανείς μας με μεγαλοστομίες και συνθήματα κενά σαν άδειο πουκάμισο. Οι εργάτες δεν είναι αδέλφια με τους άλλους όπως παλιά λέγαμε. Ούτε εδώ, ούτε διεθνώς. Αυτό πια δεν ισχύει. Ο Ταλάτ δεν είναι αδερφός μου επειδή ήταν παλιά κομουνιστής. Ούτε ο αμερικάνος ή όποιος άλλος εργάτης ψηφίζει τον πόλεμο και την εξόντωσή μου. Αυτά τα ψέματα να σταματήσουν στη νέα αριστερά.
·
Θέλω να τελειώσω αυτό το κείμενο με μια άποψη, χωρίς την οποία όλα καταρρέουν και γίνονται φάρσα. Γίνονται μια επικίνδυνη μπαρουφολογία. Η αριστερά μπορεί να υπάρχει μόνο ως πατριωτική. Αλλιώς ξεχάστε την κάτι λαθρεπιβάτες της καριερίστες. Όπως μας δίδαξε και μας έμαθε και εδώ και διεθνώς. Αλλιώς δεν θα υπάρχει. Χωρίς αυτή την προϋπόθεση θα εκφυλιστεί σε τρανσέξουαλ ιδεολογία, σε μπάσταρδη πολιτική κατάσταση. Θα διαλυθεί και βέβαια θα αφήσει ελεύθερο το έδαφος στην καπηλεία και ιδιοποίηση της ακροδεξιάς αρρώστιας.
Γεια σας και η αριστερά στην εξουσία.
Κόντρα σε εκλογικούς νόμους και μεθοδεύσεις, με την υποστήριξή και την ψήφο και των άλλων ψηφοφόρων δεξιών και μη, για να καταλάβουν την διαφορά και την ευεργετική αλλαγή για τον τόπο μας.

*επόμενη ανάρτηση 1η Μαρτίου

Η μπαλάντα του πιτσιρίκου

2010-01-01T01:57:00.003+02:00

Μου επέβαλαν ειρήνη

Μούπαν να μην μιλώ

Να μην πετώ γιαούρτια να μην αγανακτώ

Να μην πετάω λόγια για κείνα τα λαμόγια

Να μην κράζω τους πραίτορες να μην αντιμιλώ
·
Κλείνουν τις υποθέσεις οι κύριοι δικαστές

Στο αρχείο η ζωή μας με τις παραγραφές

Κλείνεις εμένα μέσα μπαγάσα δικαστή

Και τους Φοράκους όλους έξω απ τη φυλακή

Όσο με βομβαρδίζουν με ακρίβεια και ανεργία

Εγώ θα ρίχνω πέτρες στη μέση στην πλατεία
·
Επέβαλαν ειρήνη

Ξέγνοιαστοι να πουλάνε

Να βράζει το παγκάρι και να τα κονομάνε

Χρόνια πολλά καπάτσε

Εγώ δεν σε ξεχνώ

Δική σου αυτή η ειρήνη

Αλλά στο δρόμο εγώ

*επόμενη ανάρτηση 1η Φεβρουαρίου

Το άσυλο

2009-12-15T09:41:00.004+02:00

Το άσυλο θα συντριβεί από την λαϊκή κατακραυγή. Αυτό αναγγέλλει η ζωή. Καμιά προσπάθεια της αριστεράς δεν θα μπορέσει να το σώσει. Αντίθετα θα είναι μια πανωλεθρία για αυτήν, για την ανοχή ή την συμμετοχή της σε αυτό το μακελειό, το τέλος ενός κακογραμμένου παραμυθιού περί αντίστασης και κοινωνικών αγώνων, όταν ο λαός και οι πολίτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων θα το σαρώνουν με την οργή τους, μαζί με τους δικούς της οπαδούς και ψηφοφόρους.

Θα καταρρεύσει για τον βαρβαρισμό που ξέρασαν πάνω στην ελληνική κοινωνία, που γκρέμιζαν για την πλάκα τους ότι οι άλλοι έχτιζαν με τον μόχθο τους από γενιές πριν, για την ασέβεια τους προς τους κατοίκους που τους προκαλούσαν και βρώμιζαν την πόλη τους, που γέμιζαν με θράσος και αναίδειά τους δρόμους και τις εικόνες της ζωής μας.

Θα καταρρεύσει από την αγανάκτηση των πολιτών, για τον απίστευτο εμπαιγμό και την κοροϊδία που υπέστησαν από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα από τους εκάστοτε καταληψίες, που ζητούσαν την ανοχή και την κατανόησή τους εν ονόματι δήθεν φοιτητικών αιτημάτων ή την προστασία της δημοκρατίας όπως έλεγαν ξεδιάντροπα και προκλητικά ενώ έκαιγαν και ξανάκαιγαν το πολυτεχνείο.

Θα απορριφθεί από τους πολίτες, για τις απίστευτες εφιαλτικές καταστροφές που μαύρισαν την ψυχή των ελλήνων, που αποτελείωσαν το ήδη διαλυμένο τους μυαλό από τους πολιτικούς σαλτιμπάγκους και κατασπάραξαν το συλλογικό συνειδητό και ασυνείδητο, μη αφήνοντας κανένα εσωτερικό κόσμο ανέπαφο από την ασχήμια τους. Καμιά ψυχική ηρεμία να ξεχειμωνιάζουν από τις ανελέητες επιθέσεις του κεφαλαίου και της αγοράς στην ανυπεράσπιστη τσέπη και ύπαρξή τους.

Είμαστε εγκλωβισμένοι στην ανικανότητα της αριστεράς! Αυτό πάθαμε. Είμαστε υποχρεωμένοι να υφιστάμεθα τις παθογένειες της και τις στρεβλώσεις της χωρίς δικαίωμα απόδρασης ή αλλαγής ιδεολογικού φορέα αφού οι δρόμοι είναι όλοι κλειστοί και αδιέξοδοι. Γιατί η κατάσταση στον εξωκοινοβουλευτικό και αναρχικό χώρο θα καταλάβατε πιστεύω, είναι εξ ίσου ίδια αν όχι χειρότερη, ενώ το υπόλοιπο πολιτικό κοινοβουλευτικό τοπίο βουλιάζει από ακατάσχετες προδοσίες κατά των πολιτών και πλημμυρίδες διαφθοράς.

Σε λίγο θα ψάχνουν για ψέματα, θα εφευρίσκουν επιχειρήματα και δικαιολογίες όπως τότε που έπεσε το τείχος του Βερολίνου, να πουν εγώ είχα διαφωνήσει, εγώ το είχα αναφέρει, εγώ τα είχα πει. Να χωθούν πάλι στον νέο κόσμο, να βγουν αλώβητοι από αυτό το μακελειό της κοινωνίας, σωσμένοι πολιτικά, ενώ η ιστορία έχει ήδη καταγράψει και ξεράσει αυτόν τον εκνευριστικό λαϊκισμό τους.

Άσυλο και τείχος του Βερολίνου είναι ένα και το αυτό για όποιους δεν κατάλαβαν. Μόνο που εδώ θα πέσει το τείχος μιάς παραπαίουσας ελληνικής αριστεράς μαζί με όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις της και τα άκρα της, που δεν βλέπουν ότι βλέπουν όλοι οι άλλοι. Που δεν της απέμεινε ίχνος αντάρτικου θάρρους να καυτηριάσει και να κριτικάρει τους κλεφτοκοτάδες και τους βιαστές, πόσο μάλλον να τιμωρήσει παραδειγματικά μέσα στην πλατεία της Λαμίας όσους την εκθέτουν ηθικά και πολιτικά, όπως έκανε ο χαρισματικός πρωτοκαπετάνιος της.

Το άσυλο δεν χωρίζει πλέον τους φοιτητές και τους μπάτσους όπως νομίζετε εκεί στην αριστερά, αλλά χωρίζει τον ελληνικό λαό από φοιτητές καταληψίες και μη. Εκεί είναι πλέον η αντίθεση και εσείς όλοι δεν την βλέπετε. Εκεί έχει μεταφερθεί γιγαντωμένη από τις αβάσταχτες καταστροφές. Τον ελληνικό λαό και τους πολίτες στο σύνολό τους θίγει και προκαλεί το άσυλο. Κι αν έχετε αντιρρήσεις και κότσια μετρήστε το.

Γιατί ποτέ δεν κατέφυγαν εκεί παρά καταστροφείς και παντός είδους πολιτικά και κοινωνικά απόβλητα. Και ποτέ μετά την χούντα δεν απειλήθηκε η ζωή τους ή η ελευθερία των ιδεών τους και του λόγου τους. Ούτε μια φορά δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο και ήμουν αυτόπτης μάρτυρας πάντα. Σε αυτά τα πανηγύρια της δημοκρατίας όπως τα ονομάζετε ή τα χαλάσματα της ντροπής και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου όπως λέει ο κόσμος.

Κανονικά, και πριν επέλθει το κοινωνικό τσουνάμι που ήδη ακούγεται το γρύλισμα του τρομικά από κάθε γειτονιά και σπίτι, το άσυλο θα έπρεπε να είχε απαγορευτεί εξ ίσου για μπάτσους, μπάχαλους και παντός είδους άλλους καταληψίες και φρούτα. Όλων όσων είναι εναντίον μας δηλαδή. Όταν καταλαμβάνεται κάτι, παύει να ανήκει στους άλλους αλλά μόνο σε αυτούς που το κατέλαβαν. Παύει να είναι άσυλο. Το άσυλο δεν το κατέλυσε μέχρι στιγμής η αστυνομία αλλά εσείς που το ιδιοποιείστε και το καταργείται διαρκώς. Εσείς είστε η αστυνομία για μας. Τόσο δύσκολο είναι πια να το κατανοήσετε.

Ένα παιχνίδι λέξεων και εννοιών κρυμμένο αριστοτεχνικά, φτιαγμένο από ιδεολογικές ταχυδακτυλουργίες και περίσσια απάτη. Άσυλο νοείται κάτι μόνο όταν δεν ανήκει σε κανέναν αλλά σε όλους, όταν δεν καταλαμβάνεται από κανένα όπως γίνεται στη ζωή. Όταν κάτι ανήκει αποκλειστικά σε όλους τους πολίτες και όχι σε συντεχνίες ή προνομιούχες κάστες όπως των φοιτητών ή πολιτικών και ιδεολογικών ομάδων.

Αλλά ο απόηχος της χούντας και της δεξιάς τρομοκρατίας μέσω των ασφαλιτών και των παντός είδους χαφιέδων, θεώρησε ως αυτονόητο να θεωρηθούν οι πανεπιστημιακοί τουλάχιστον χώροι ως άσυλο, ως άβατο και απαγορευμένο για τους μπάτσους. Για να προστατευθούν όχι οι πολιτικοί και ποδοσφαιρικοί χουλιγκάνοι αν θυμάστε, αλλά μια γενιά άλλων φοιτητών που πράγματι κινδύνευε και αγωνιζόταν στο πλευρό του λαού και όχι εναντίον του όπως συμβαίνει σήμερα. Αυτή είναι όλη η ιστορία.

Που να φανταζόμασταν τότε, που να είχαμε μυριστεί πως αμέσως σχεδόν μετά την πτώση της χούντας, μια άλλη εξ ίσου επικίνδυνη λογική θα έκανε την εμφάνισή της, χτυπώντας και βασανίζοντας το ίδιο τις συνειδήσεις μας και τις ψυχές μας. Θα ξαναδιαπιστώναμε απλά, ότι ο κόσμος είναι πιο απροσδόκητος και αναπάντεχος από αυτό που εμείς αναμένουμε ή πιστεύουμε, πως τα πράγματα θα μετατρέπονταν στο αντίθετό τους όπως μας έλεγαν και μας προϊδέαζαν οι Ίωνες, πως δηλαδή η χούντα πέφτοντας είχε προλάβει να γεννήσει τα αυγά της και την συνέχειά της από την ανάποδη και αντίθετη πλευρά. Από την πλευρά που τότε και μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Ότι κάποια από αυτά τα φιδάκια θα ήταν από εμάς τους δημοκράτες και ιδίως τους υπερδημοκράτες από τους οποίους λένε ότι προέρχονται όλοι αυτοί οι εργολάβοι κατεδαφίσεων. Αυτές οι καταστροφικές λογικές δεν οδηγούν σε κανένα μέλλον, σε καμιά απολύτως καλλίτερη κοινωνία.

Η αριστερά καταρρέει ανίκανη να παρέμβει οπουδήποτε στην ελληνική κοινωνία. Ανήμπορη να καταλάβει τι συμβαίνει γύρο της, να εξηγήσει γιατί οι δημοκρατικοί πολίτες δεν την εμπιστεύονται και ούτε την καταλαβαίνουν. Δεν την καταλαβαίνουν πια ούτε τα λαμόγια ούτε τα μη λαμόγια. Ότι με τα δόντια κρατάει τους δικούς της. Ανίκανη να απαντήσει σε ερωτήματα που κραυγάζουν και αυτή δεν ακούει, που βγάζουν και τα δυό μάτια και αυτή δεν τα βλέπει. Αναξιόπιστη λόγω του πρωτοφανούς διεθνώς λαϊκισμού της, απέναντι στους ίδιους τους εργαζόμενους και τις συντεχνίες τους, οι οποίοι ξέρουν ότι έχουν άδικο και τους υποστηρίζουν κάποιες ανεύθυνες πολιτικές ομάδες εξ ίσου με αυτές που βρίσκονται στην πολιτική εξουσία.

Τα πανεπιστήμια δεν είναι κοινοβούλια, τόποι άσκησης πολιτικής, είναι τόποι γνώσης κατά 99%. Μια στις τόσες μόνο, στις μεγάλες εθνικές και κοινωνικές εκτροπές, ιεραρχούν όπως όλοι οι πολίτες το πολιτικό και κοινωνικό πάνω από τα επαγγελματικά τους καθήκοντα και τις άλλες προσωπικές επιλογές. Τα φοιτητικά παραμάγαζα αυτές οι ολέθριες γιάφκες των κομμάτων μες τα σχολειά, πρέπει να κλείσουν. Να ξεκουμπιστούν από τους πανεπιστημιακούς χώρους, να τσακιστούν να φύγουν από κει μέσα. Έπρεπε ήδη να είχαν εξαφανιστεί. Να παραμείνουν αμιγώς και μόνο φοιτητικοί σύλλογοι, χωρίς υπόγειους ομφάλιους λώρους. Και προ πάντων! να μην εκλέγουν οι φοιτητές τους καθηγητές τους. Αυτός ο νόμος διαφθορείο του πασοκ. Αυτή είναι χειρότερη διαπλοκή από τα ομόλογα και το βατοπέδι. Πολύ πιο πέρα από αυτά και γεννά τέρατα, καταστροφές και όλεθρο. Νόμος συνταγή για διαπλοκή και διαφθορά.!

Μιλήσατε εσείς στον αναρχοαυτόνομο χώρο και στον εξωκοινοβουλευτικό, για ένα, δύο, τρία, πολλά πολυτεχνία. Από τότε που γράφατε το σύνθημα αυτό στους τοίχους των Εξαρχείων πέρασαν 35 τόσα χρόνια με εξεγέρσεις με ατέλειωτες καταλήψεις, με απέραντες νεκρικές καταστροφές παντού και ολούθε στην Αθήνα και τίποτα απολύτως δεν άλλαξε. Δεν πρέπει να κάνετε και σεις έναν απολογισμό, μια αναδρομή στο χρόνο σας, μια ματιά πίσω στα πεπραγμένα σας και στις πρακτικές σας, να δείτε τι συνέβη όλο αυτό ον καιρό. Δεν νομίζετε ότι πρέπει να αναλογισθείτε τι μπορέσατε και τι δεν μπορέσατε, να ξαναδιαβάσετε τις σημειώσεις σας. Σε ποια αθώα συγκριτικά κατάσταση παραλάβατε τα πράγματα και που τα έχετε φτάσει, σε ποιο σημείο απελπισίας με δική σας ευθύνη.

Θα σας πω κάτι που με έμαθαν οι παλιότεροι. Την επανάσταση δεν την κάνεις μαζί με άλλους ποτέ. Την κάνεις μόνος σου πάντα. Είναι δική σου υπόθεση, δική σου απόφαση. Αλλιώς είναι ήδη αποτυχημένη σύντροφε. Η επανάσταση η δικά μου, η επανάσταση που εγώ έμαθα και ξέρω, αν και νικημένη και φυλακισμένη είχε ένα ήθος. Πριν από όλα. Και αυτό εσείς δεν το μάθατε ακόμα. Να σας πω κάτι που γνωρίζω επίσης καλά, την επανάσταση δεν την κάνεις εις βάρος των άλλων, αλλά εις βάρος σου όπως έκανε ο Βελουχιώτης και ο Γκεβάρα. Αυτό το μεγαλείο έχει ο επαναστάτης. Όλα τα άλλα είναι καλαμπούρια. Επιχειρήματα και σαχλαμαρίτσες στην αυλή του Πολίτη με γκομενούλες, επαναστατικές κρασοσυζητήσεις στα ταβερνάκια ή μεγαλοστομίες της παρέας.

Το πρόβλημά μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο και όχι να τον εκδικηθούμε που δεν αλλάζει. Όπως κάνει η σέχτα και οι βανδαλομηδενιστές με τους μπαχαλάκηδες. Εδώ είναι τα δύσκολα. Και εμάς λιώνει και συντρίβει η πολιτική και η οικονομική συμπεριφορά του λαού μας, η βουτηγμένη στην ρεμούλα και στην απάθεια. Δεν βγήκαμε όμως στου δρόμους να τους πετάμε πέτρες και μολότοφ να τους βάλουμε απέναντι μαζί με τους μπάτσους και να καίμε τα σπίτια και τα αυτοκίνητά τους ή να δέρνουμε και να βαράμε πανεπιστημιακούς και πρυτάνεις. Αυτά είναι υποκοσμικά τουλάχιστον. Είμαστε σκληροί στην κριτική μας και στο λόγο μας γιατί αυτό είναι το φυσικό όπλο της ελλογικότητας και δεν έχουμε άλλο εκτός από την μαζική αλλαγή που δεν έρχεται.

Εσείς από αυτά όλα τίποτα δεν είδατε και δεν καταλάβατε ποτέ. Ότι δηλαδή οι κοινωνίες των έλλογων όντων, δεν αλλάζουν με τις μολότοφ και τις κλανιές μιας χούφτας απελπισμένης και παρανοημένης, γιατί τότε θα είχατε αλλάξει έστω τους γονείς σας και τους παλιούς σας φίλους. Χρειάζεται άλλου είδους προβληματισμός, άλλου είδους συλλήψεις και κατανοήσεις της ζωής των ανθρώπων που εσείς δεν τις ξέρετε. Τις αγνοήσατε όπως και οι θεωρητικοί σας φωστήρες.

Δεν δανείζομαι, είμαι ελεύθερος.

2009-12-01T00:09:00.003+02:00

Αλίμονο ξεχάσαμε αυτή την αρχή! δεν δανείζομαι, δεν θέλω να χρωστάω.

Στοιχειώδεις αξίες, αυτονόητες μέχρι χτες ακόμα στην σκέψη και την συνείδηση των ανθρώπων για αιώνες, σήμερα βρίσκονται κατασυκοφαντημένες ανυπόφορα στα αζήτητα της κοινωνίας, από τους μηχανισμούς του κέρδους και της τραπεζικής αγοράς. Γίνανε έννοιες άγνωστες και ακατανόητες, καταχωνιασμένες και χαμένες όλο και περισσότερο στα βάραθρα της μαζικής αμνησίας.
•
Ο δανεισμός καταργεί την ανεξαρτησία και την αυτονομία του ατόμου και των συνόλων του. Οι πολίτες τέτοιων κοινωνιών, χάνουν κάθε έλεγχο του εαυτού τους, χάνουν κάθε αυτοδιάθεση της ζωής τους και βρίσκονται έρμαια στις χειρότερες εξαρτήσεις και ορέξεις των δανειστών τους. Βρίσκονται διαρκώς υπό απειλή κάθε είδους μέχρι και υποκοσμική κάποιες φορές.
•
Ειδικά όταν γίνεται μαζικά, δείχνει την συλλογική αποτυχία των εργαζομένων και του κράτους τους. Όταν λαός και κυβερνήσεις διαγκωνίζονται στις τράπεζες ποιος θα πρωτοδανεισθεί, ποιος θα χρεωθεί και θα χρωστάει περισσότερα σε δάνεια σε κάρτες και επιταγές, τότε οι χώρες αυτές αργά ή γρήγορα χάνουν την εθνική ανεξαρτησία τους και την δυνατότητα άσκησης τόσο εσωτερικής όσο και εξωτερικής πολιτικής.
•
Οι διαρκώς χρεωμένες χώρες, γίνονται αναξιόπιστες και κομπιναδόρικες, και καταλήγουν πάντα σε μπανανίες ή δικτατορίες. Δουλοποιούνται απόλυτα σε νοοτροπία και ψυχολογία μαζί με τους πολίτες τους, γίνονται ενθουσιώδεις χειροκροτητές των δανειστών τους, ώριμοι συκοφάντες άλλων πολιτών και άλλων λαών που αντιστέκονται. Αυτά γράφουν τα βιβλία της ιστορίας.
•
Μα πριν από όλα, χρεώνουμε τις επόμενες γενιές! Γεννάμε τα παιδιά μας τοκισμένα. Φορτωμένα στις κούνιες τους με τα δικά μας δάνεια με την δική μας αλλοτρίωση. Τι διάολο κατάσταση είναι αυτή; Με τις σπατάλες μας στο δημόσιο ή στον οικογενειακό λογαριασμό. Και αυτό είναι το πιο μεγάλο έγκλημα από όλα. Ερχόμαστε σε αυτή την ζωή και φεύγουμε κρυφά σαν κλέφτες γιατί σπαταλήσαμε και αρπάξαμε με την ψήφο μας τα πάντα. Κάθε δανεισμός κάθε κατάχρηση χρεώνει το μέλλον μας, το υποθηκεύει. Δημιουργεί σκυθρωπές νεολαίες.
•
Αλλά ο δανεισμός αποκαλύπτει ακόμα τις αχαλίνωτες επιθυμίες που μας έχουν κατακυριεύσει. Τον απαίδευτο εαυτό μας. Την γιγαντωμένη ματαιοδοξία μας να επιδειχτούμε με τις αγορές που κάναμε. Το άρρωστο κυρίως φαντασιακό μας, που το διθυραμβολογούν όλοι οι άγνωρες και αδιάβαστοι ως κάτι καλό οπωσδήποτε, τη στιγμή που αυτό ήδη γερασμένο και μουχλιασμένο από την παραίτηση της πολιτικής και κοινωνικής αντίστασης, ασχολείται αποκλειστικά με αγορές και κατανάλωση παντός είδους. Γιατί κανείς δεν δανείζεται πια για να φάει. Αυτά είναι διηγήσεις και αναμνήσεις του παρελθόντος μόνο για το δυτικό κόσμο.
•
Ο δανεισμός αποκαλύπτει επίσης και ξεσκεπάζει την ψυχολογική κατάρρευσή μας και την απελπισμένη αναζήτηση ισορροπίας και ταυτότητας στα απόβλητα πολιτικών ή ιδεολογικών εξτρεμισμών μπας και βρούμε νόημα, μπας και ανακαλύψουμε τον φταίχτη της κατάντιας μας στους άλλους, ενώ απλά τα όνειρά μας είναι μολυσμένα με νοθευμένα και με σκάρτα υλικά, φτιαγμένα από μεγαλεία και διακρίσεις του τίποτα, για να αποθεώνουν εμάς τους γίγαντες με τις εξαθλιωμένες ιαχές τους τα πλήθη στους διαγωνισμούς και στα γκαλά των βραβείων των πετυχημένων φελλών. Αυτά ονειρευόμαστε και φαντασιώνουμε. Ενώ δεν υπάρχει το όραμα της ανατροπής αυτής της κατάστασης πουθενά σε αυτό το σαπισμένο φαντασιακό μας.
•
Εμείς οι πολίτες πρέπει να απορρίψουμε τελείως μέσα μας το παράδειγμα της πολιτείας μας και της πολιτικής της, του ακατάσχετου δανεισμού. Οι άνθρωποι πρέπει να δανείζονται πολύ-πολύ σπάνια, μόνο σε μια πολύ-πολύ μεγάλη ιστορική ανάγκη της ζωής τους, για να προστατέψουν αν χρειασθεί την υγεία ή άλλο μόνο πρωτεύον αγαθό. Ποτέ άλλοτε, όπως καθημερινά προπαγανδίζει η τηλεόραση των εμπόρων. Ατομική αρετή και στοίχημα με τον εαυτό μας πρέπει να είναι ο μη δανεισμός. Μια γόνιμη δοκιμασία και αναμέτρηση με την αρμονία και ισορροπία του κοινού μας κόσμου. Μόνο οι άνεργοι δικαιούνται να δανείζονται καθώς και να κλέβουν, χωρίς ποτέ να χτυπάνε τους γέρους και τις γριές.
•
Όλοι οι δήμαρχοι για παράδειγμα που χρωστάνε είναι αποτυχημένοι. Εάν δε το ερευνήσετε, θα δείτε ότι χρωστάνε και επαναχρωστάνε, δανείζονται και επαναδανείζονται μόνιμα και συστηματικά, ατέρμονα ως λογική και νοοτροπία, διαπλεκόμενοι μέχρι τον λαιμό με τις τράπεζες και τους δανειστές τους.
Μόνο αυτός που παραδίνει τον δήμο, την χώρα, ή την συνέχεια της ζωής στα παιδιά του, στους συμπολίτες του και στις νέες γενιές καθαρό και αχρέωτο, είναι καλός και χρήσιμος. Και δεν μετράει εδώ καθόλου αν είναι αριστερός ή δεξιός ή οτιδήποτε άλλο πρόσχημα.
•
Και βέβαια μην ακούτε τα επιχειρήματα και τις σαχλοκουβέντες των οικονομολόγων και των υπολοίπων αρμοδίων της ανάπτυξης και της προόδου που μας προτρέπουν και μας εξωθούν σε δανεισμό για να μας εξοντώσουν στη συνέχεια. Αυτών που κατακρημνίστηκαν μπρος τα μάτια όλης της ανθρωπότητας πέρσι με την κρίση και ρεζιλεύτηκαν διεθνώς αποδεικνύοντας ότι ο σημερινός οικονομολόγος είναι ο αετονύχης της πολιτικής ντυμένος με νόμπελ, περγαμηνές, διακρίσεις και άλλα τέτοια ξόμπλια απάτης. Ένας Γιούρι Γκέλερ δηλαδή και τίποτα περισσότερο.
•
Ανάπτυξη είναι να κατανοεί και να κατακτά το πνεύμα μας αυτά που συζητάμε με τους άλλους. Πρόοδος ακριβώς το ίδιο. Εξέλιξη πάλι το ίδιο με άλλες λέξεις. Γιαυτό δεν μιλάει κανείς. Όπως από παλιότερα έχω αναφέρει μόνο μια πρόοδος τελικά υπάρχει για τον άνθρωπο, η πνευματική. Ούτε η οικονομική, ούτε η τεχνολογική, ούτε η χωροταξική και τέτοιες ανοησίες. Όλη η ιστορία και η υποχρέωση να τονίσω, είναι η φιλοσοφική ανάπτυξη του εαυτού μας. Όχι η θρησκευτική που λένε οι αλιγάτορες του σκοταδισμού, αλλά η καθαρή φιλοσοφική χωρίς τις προσμίξεις της μεταφυσικής και των καφετζούδων της.

Σταζιέροι και σταζιέρες

2009-11-15T09:27:00.002+02:00

Τα σταζ είναι ο καθρέφτης μας. Μαρτυρούν όλη την κακομοιριά και την αθλιότητά μας. Τον δρόμο που χάσαμε σαν λαός μέσα στον χρόνο. Δείχνουν τις πολιτικές στρεβλώσεις και την ανημποριά μας. Τις αριστερές τερατογεννήσεις που δεν κρύβονται πια σε κανένα υπόγειο. Μαρτυρούν και καθρεφτίζουν όλα τα θεσμικά και νομικά εκτρώματα που χτίσαμε, νομοθετήσαμε και ψηφίσαμε πριν και μετά την μεταπολίτευση και τώρα σκάνε σαν βόμβες στα μούτρα μας.
•
Τα σταζ λένε πως φταίμε εμείς προσωπικά, πέρα από τις κυβερνήσεις που κι αυτές εμείς πάλι διαλέξαμε και ισοπέδωσαν τα πάντα, εμείς με το ονοματεπώνυμό μας, εμείς που δεν μπορούμε πλέον να κρυφτούμε πουθενά και να κοροϊδέψουμε κανένα για την σκανδάλη που κάθε τόσο πατούσαμε στα μουλωχτά αθέατοι για δεκαετίες και εικοσαετίες, βλέποντας ποδόσφαιρο και χορεύοντας τσιφτετέλια. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις βρίσκεις σκάνδαλα με τους εαυτούς μας και τους φίλους μας από τις ΔΕΚΟ. Μπαγασιές και τακτικισμούς, ελιγμούς, μηχανισμούς και μεθοδεύσεις. Μακριά και πέρα από κάθε προσπάθεια διαφανών και δημοκρατικών λογικών και πρακτικών, μακριά και πέρα από κάθε ισονομία και ισότητα των συμπολιτών μεταξύ τους.
•
Ζούμε τα ρουσφέτια και τα μπαξίσια στην αποθέωσή τους και σε όλη τους την βρώμα και την δυσωδία. Ζούμε ακόμα την Τουρκιά, τον οθωμανικό ραγιαδισμό και την δουλοπρέπεια που δεν αποτινάξαμε ποτέ από τον σβέρκο μας. Ζούμε την πονηριά και την εξαπάτηση του άλλου. Ρίχνουμε ο ένας τον άλλο. Σαρκώσαμε τα πολιτικά ευαγγέλια της θλιβερής και πανάθλιας δεξιάς στην χώρα και των συνεχιστών της. Μιάς ακόλαστης πολιτικά δεξιάς που μας έμαθε να μην τιμωρούμε το έγκλημα. Το χειρότερο από όλα δηλαδή.
•
Εν τω μεταξύ η αριστερά ζει στον κόσμο της. Στις φαντασιώσεις ενός αποτυχημένου θεαματικά παρελθόντος και συγχρόνως παγκάκιστου. Και πάντως ουδόλως χειρότερου του καπιταλισμού, για να μην ξεχνιόμαστε και παίρνουν αέρα οι γλώσσες και τα μυαλά κάποιων ελευθεραγορίτικων εκσυγχρονιστών και φασιστών από την άλλη. Επιβεβαιώνει με δικής της εμπνεύσεως και κατασκευής μαθηματικές εξισώσεις την επανάσταση, διάβαζε πολιτικές εξισώσεις, και απολαμβάνει την χαρά αυτής της επαλήθευσης της κλαγγής των όπλων που όπου νάναι φτάνει σωστά αυτή τη φορά. Δεν υπερβάλλω, αυτά λέγαν προχθές ακόμα στο συνέδριό τους.
•
Αντί λοιπόν να βοηθήσει την τραγική μας κατάσταση και να νουθετήσει την χαμένη εργατική τάξη, που αποχαυνωμένη από τις καφετζούδες, τα μέντιουμ τους ταχυδακτυλουργούς και τα ενδιάμεσα, ισοπεδωμένη από τα ούφο και τους εξωγήινους των Λιακό και Χαρδαβέλα, λιωμένη από τον σεξισμό και τα μοντέλα, φαντασιώμενη τους ωραίους και άφωνους τραγουδιστές και τραγουδίστριες, ορφανεμένη επιδεικτικά από τα βιβλία και την όποιου είδους ανάγνωση, απασχολημένη από τις σειρές στην τηλεόραση και τις τσόντες των βίντεο με τις μουνάρες και τους παίδαρους όπως μας διηγείται ο εν λόγω λαός θυμοσοφικά και γελιωτικά για τον εαυτό του σαν τους σαλτιμπάγκους, η αριστερά βρίσκεται σε πολιτική αφασία και ακατανοησία, κλεισμένη στα σπίτια του λαού και στις συνάξεις των επιτροπών της, αγριοκοιτώντας μην αγγίξει και μην κακολογήσει κανείς τους εργαζόμενους, μακριά από κάθε κριτική βοήθεια σε αυτούς, διεκδικώντας μόνο αυξήσεις ως την μοναδική λύση όπως ψαχουλεύει και αποφαίνεται εκεί στο καχεκτικό μυαλό της.
•
Φυλακισμένη στις τελματωμένες και αδιέξοδες επιλογές της, αδυνατεί να αντιληφθεί τις αλλαγές που επελαύνουν δραματικά, τις αρνητικές αλλαγές των ανθρώπων που υπερασπίζεται, αφήνοντας τις ΔΕΚΟ να ρημάζουν από τους εργαζόμενους και τους ιδιώτες, θεωρώντας τες ως καταφύγιο αναξιοπαθούντων, και φωνασκεί μόνο ανέξοδα με καταγγελίες εργοδοτών. Λες και η διαφθορά είναι μονωμένη προς την πλευρά των εργατών και δεν πάει προς τα εκεί το μικρόβιο της αρπαχτής. Αριστερές αστειότητες. Ξεχνώντας το ενιαίο μισθολόγιο που καταχωνιάστηκε στις συνειδήσεις των εργαζομένων, μέχρι που χάθηκε από το λεξιλόγιό τους περιέργως, θεωρούντες όλοι τον εαυτό τους καλλίτερο από τους άλλους και άρα δικαίως καλλίτερα αμειβόμενους. Μπούρδες και ατομικές λαμογιές που οδηγούν μόνο στις συντεχνίες και τα στενά και άδικα συμφέροντα των ενδιαφερομένων.

•
Και τα δύο κόμματά της, αργοπεθάνουν καθημερινά βουτηγμένα στον λαϊκισμό τους και στον εργατισμό τους. Φιμωμένα από αυτές τις επιλογές τους, αδυνατούν να συγκρουστούν με εργατικές προνομιούχες συντεχνίες που δραστηριοποιούνται και ζούνε εις βάρος όλων των υπολοίπων. Μιλάνε μόνο με γενικόλογες θρησκευτικές αναφορές και όχι με ονόματα σωματείων και προσώπων. Συντρίβονται από αυτή την αναξιοπιστία τους, που απαξιώνει κάθε πολιτική τους σκέψη και λόγο, μη μπορώντας να κατανοήσουν τις αλλαγές στο κοινωνικό και εκλογικό σώμα προς το χειρότερο.
•
Γιατί τα σταζ ήταν μια ακόμη αφορμή και μια ακόμη απόδειξη της κατάστασής μας, μια ακόμη ευκαιρία να μυξοκλάψουμε για τα δύστυχα τα παιδιά μας που όλο αυτά την πληρώνουν για τις επιλογές μας, και να εξαπατήσουμε το πανελλήνιο και το σύμπαν αν μπορούσαμε, μεταμορφώνοντας το άδικο σε δίκιο και το ρουσφέτι σε εργατικό δικαίωμα. Απελπισία! Έτσι στον Ελληνικό συνδικαλιστικό και εργατικό μπαξέ, η στρέβλωση όχι μόνο φαίνεται φυσιολογική, αλλά διεκδικεί θρασύτατα στους δρόμους και στις συζητήσεις την φυσιολογικοποίησή της. Το χειρότερο, απαιτεί να γίνει θεσμός γραπτός και άγραφος μαζί. Αυτή η καταστρεπτική νοοτροπία που σαν απόβλητο ίζημα εγκαταστάθηκε από το μακρινό παρελθόν και κατακάθισε στις γονατισμένες συνειδήσεις μας και στο τσαλακωμένο μας φρόνημα.
•
Μάλιστα το ΚΚΕ και η Παπαρήγα ζητάνε νομιμοποίηση όλων των σταζιούχων και συμβασιούχων δημόσια και στα κανάλια ξεδιάντροπα. Δεν καταλαβαίνουν τι λένε εκεί μέσα. Δεν πιστεύεις στα αυτιά σου. Ένας λαϊκισμός χωρίς προηγούμενο ανευθυνότητας. Λες και θα τους πληρώσουν αυτοί από τα ταμεία τους. Είμαστε που είμαστε καταχρεωμένοι από τις κλοπές των νεοδημοκρατών και πασόκων στο σημείο χρεοκοπίας και κατάρρευσης του κράτους και της χώρας, και αυτοί εκεί τον χαβά τους να προτείνουν αυτοκτονικές για τον λαό μας λύσεις. Τσάμπα λόγια. Δίνουν δηλαδή μια κλωτσιά στην ήδη εκπτωμένη συνείδηση των πολιτών να τους πάνε ακόμα πιο κάτω.
•
Δείγμα όχι μόνο ανίκανης αντιπολίτευσης αλλά και βολεμένης αντιπολίτευσης που έχει αποφασίσει να χαϊδεύει τα αυτιά των εργαζομένων και των πολιτών, σίγουρη ούσα ότι δεν θα αναλάβει ποτέ κυβερνητικές ευθύνες. Θα κάνει ανέξοδα τον καλό χωρίς να πληρώνει, χωρίς να επαληθεύει αυτά που λέει μακριά και ασφαλής από την καρμανιόλα της εξουσίας. Μιλάνε και συμπεριφέρονται ακριβώς σαν παπάδες. Προτείνουν παραδείσους προσλήψεων στο δημόσιο. Και βέβαια λένε το παραμύθι και ας μην το χαρακτηρίσω, να πληρώσουν αυτοί που φάγαν τα λεφτά, και εννοούν εμάς τους υπόλοιπους αφού οι παμπόνηροι λαϊκιστές ξέρουν ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Δηλαδή μέχρι τώρα ξέραμε ότι μας θεωρούσαν μαλάκες το πασοκ και η ΝΔ, τώρα μας το λέει κατάφατσα η ηγεσία και η νομενκλατούρα των κομουνιστών. Ένας γιγαντισμός του δημόσιου τομέα αφού ένας στους τρις από τους ενεργούς έλληνες δουλεύουν στο δημόσιο, αν αφαιρέσουμε τα παιδιά μας και τους συνταξιούχους από τον γενικό πληθυσμό. Ένα εκατομμύριο κόσμος στον δημόσιο τομέα! Ενώ δεν θα έπρεπε να ξεπερνάμε τις 100.000 χιλιάδες σαν τόσο μικρός αριθμητικά λαός, όπως μας λένε οι διεθνείς πρακτικές και οι μελέτες.
•
Από κοντά και οι άρρωστοι του χειροκροτήματος, που για να εξασφαλίσουν την δόση τους δεν διστάζουν καθόλου να γλύψουν την νεολαία, τους εργαζόμενους ή ότι άλλο κινείται και χειροκροτεί, αδιάφορο αν έχουν δίκιο ή άδικο. Αυτό το ίδιο βιολί διαρκώς από λαζόπουλους, τριανταφυλλόπουλους ή δημοσιογράφους και καλλιτέχνες παντός είδους και καιρού. Όλοι υπέρ της νεολαίας, υπέρ των εργαζομένων και των απλών πολιτών. Μου έκανε εντύπωση πως ούτε ένας δεν βγήκε από αυτούς τους φηρμάτους δημοσιολόγους να πάρει ευθύνη και να συνεφέρει τους σταζιέρους και τις σταζιέρες που βγήκαν στους δρόμους και απειλούν κιόλας επειδή μπήκαν με καραμπινάτα ρουσφέτια από τα παράθυρα και τους φεγγίτες εις βάρος των άλλων νέων ανθρώπων που δώσαν εξετάσεις μέσω ΑΣΕΠ. Ούτε ένας τους δεν είχε τα άντερα και αυτό είναι που πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Τι και πόσο λάθος πρότυπα και δημόσιους ταγούς έχουμε αποδεχτεί και δημιουργήσει, επειδή δεν έχει η χώρα καλλίτερους και πιο αξιόπιστους. Γιατί το θέμα εδώ είναι και δικό μας. Αυτό χρειάζεται να δούμε. Χειροκροτάμε αυτούς που μας χειροκροτούν και μας θαυμάζουν ή ξεσκονίζουν και γλύφουν διαβάστε καλλίτερα. Τι γίνεται συμπολίτες σταζιέροι. Δεν καταλαβαίνετε ότι δεν μπορεί να συνεχίζεται επί τέλους αυτή η αθλιότητα για εικοσαετίες εις βάρος των συμπολιτών σας. Αυτό είναι το ερώτημα και όχι όλα αυτά που λέτε και εκβιάζετε πρώτα –πρώτα εμάς και μετά την κάθε κυβέρνηση. Πως μπορούν οι άλλοι συμπολίτες σας να σας έχουν εμπιστοσύνη και να σας εκτιμούν όταν τους πηδάτε για να καταλάβετε την θέση τους. Πότε εσείς θα καταλάβετε, βεβαίως σε αυτή την δύσκολη ζωή που πάντα τέτοια ήταν επ ευκαιρία να σας πω για να μην το ξεχνάτε, ότι πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή αυτή η απαράδεκτη κατάσταση της προσωπικής λαμογιάς και δικής σας πριν από όλα ξευτίλας. Επειδή είσαστε νεοδημοκράτες ή πασόκοι οι άλλοι πιο παλιά.
•
Γιατί το θέμα μας σταζιέροι και σταζιέρες, είναι πολύ βαθύτερο από ότι νομίζετε, πέρα από την προσπάθειά σας να επιβιώσετε που αντιλαμβανόμαστε όλοι. Πιο πίσω όμως από αυτό προβάλει κάτι πολύ πιο σοβαρό και πολύ πιο σπουδαίο από σας, και είναι η επιβίωση ενός ολόκληρου λαού που εσείς δεν μπορείτε να δείτε. Η πολιτική επιβίωση ενός λαού, η ιστορική του επιβίωση, η ηθική του επιβίωση, η οικονομική του επιβίωση. Σε αυτό καλούμαστε εμείς οι υπόλοιποι να απαντήσουμε μια και εσείς δεν μπορείτε. Γιατί αυτό αφορά όλους μας και καλούμαστε να πάρουμε θέση. Γιατί αύριο με αυτό το βιολί που ανακάλυψαν και εγκατέστησαν οι πολιτικοί των δυο μεγάλων κομμάτων, να σας έχουν δεμένους για να τους ξαναψηφίζετε κάθε φορά, μπορεί να είμαστε εμείς σε αυτή τη θέση και δεν το θέλουμε. Θέλουμε να αντισταθούμε να μην ακολουθήσουμε το παράδειγμά σας και να δώσουμε μια ευκαιρία στους εαυτούς μας, στην χώρα μας και στο μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας, για το οποίο δεν θα ξευτιλιζόμαστε για να ζήσουμε, δεν θα ντρεπόμαστε και κυρίως θα διεκδικούμε και θα οδηγούμε την χώρα μας με ελπίδα και το κεφάλι ψηλά όχι από ανόητη περηφάνια ή κομπασμό, αλλά γεμάτο σκέψεις, προβληματισμούς, στοχασμούς για τις σχέσεις μας με του συνανθρώπους και συμπολίτες μας. Μιλάμε ουσιαστικά αυτή την στιγμή για την αποθέσμηση και επαναθέσμηση της κοινωνίας. Αυτό που τόλμησαν οι πρόγονοί μας και γίναμε γνωστοί και θαυμαστοί παγκόσμια. Για αυτό και μόνο. Για αυτή την αποθέσμηση και αυτοθέσμηση που κατορθώσανε. Που τόσο δύσκολή ήταν και είναι για όλους τους λαούς.
Θέλω να τελειώσω το κείμενο με ένα ερώτημα προς τους σταζιέρους. Πότε εσείς νομίζετε ότι πρέπει να σταματήσουν αυτές οι παράνομες προσλήψεις στο δημόσιο. Τώρα με εσάς και την μεγάλη διάσταση που πήρε το θέμα στην ελληνική κοινωνία ή μετά από σας να αρχίσει να εφαρμόζεται;

Υ.Γ
Μην ξεχάσετε να υπολογίσετε ότι κάποιοι πολιτικοί των δυό κομμάτων θα επιχειρήσουν να κάνουν και πάλι παράνομες προσλήψεις από το παράθυρο στο μέλλον για να επανεκλεγούν. Τότε που οι μελλοντικοί σταζιέροι θα λένε να ισχύσει το μέτρο μετά από εμάς.

Χωρίς ήχο

2009-11-01T00:12:00.003+02:00

Δεν αντιδρώ, προστατευμένος σε έναν πλακούντα
φτιασμένο πρόχειρα από φόβο και αλλοφροσύνη,
κάθομαι εκεί χωρίς να ανασαίνω, χωρίς να κάνω θόρυβο, μπας και προλάβω να πεθάνω πριν με πάρουν είδηση οι άνθρωποι.
·
Κουρνιασμένος πιο βαθιά στην γούβα που έγραφα,
δεν ακούω ούτε τη φωνή μου.
Κι όμως ουρλιάζω και δεν ακούω τίποτε. Τουλάχιστον γιαυτό είμαι βέβαιος.
Παίρνω τις εικόνες σου ζωή και τις μπήγω επίμονα στην ψυχή μου για να συνέλθω.
Αλλά δεν αισθάνομαι, με μια πίκρα άγευστη που πάει χαμένη.

Ποιος είναι ο αγορητής;

2009-10-15T00:17:00.003+03:00

Ποιος είναι αυτός που μιλάει. Που τα λέει τόσο ωραία. Τόσο όμορφα και δημοκρατικά σαν τον καημό μας. Θέλουμε να τον γνωρίσουμε, να μάθουμε για αυτόν οπωσδήποτε. Καινούργιος δημοκράτης φαίνεται. Είναι και νέος σε ηλικία. Σαν και μας τα λέει, μακάρι να τα πιστεύει, μακάρι και να τα κάνει.
·
Ή μήπως πάλι έχει αποστηθίσει τα λόγια της δημοκρατίας και τα κείμενά της, όπως κάνουν οι περισσότεροι. Μην έμαθε σαν καλός ηθοποιός τα λόγια της απ έξω και μας τα ρητορεύει στα μπαλκόνια και στις τηλεοράσεις. Μήπως λέει τα δικά μας λόγια και κρύβει τα δικά του. Μήπως χαϊδεύει τις ιδέες μας και κρύβει τις δικές του, σαν εκείνο τον παλιό παπατζή. Να τον περάσουμε για δικό μας, να τον εμπιστευτούμε και να πονέσουμε μετά.
Α, πρέπει να μάθουμε τι έκανε στη ζωή του. Να τον κρίνουμε, να τον κάνουμε φίλο ή να φυλαχθούμε από αυτόν.
·
Και πως θα μάθουμε εμείς τώρα γιαυτόν; θα ρωτήσουμε.
Θα τον ρωτήσουμε πρώτα τι δουλειά κάνει και πόσα λεφτά βγάζει. Των πόσων σκέφτεται δηλαδή! Το πιο σημαντικό ερώτημα, αυτό που διαπερνάει τις κοινωνίες, αυτό που φανερώνει τη ζωή όλων μας. Ρωτάμε δε απαραίτητα και πως προσελήφθη. Αυτό ειδικά δεν παραλείπεται ποτέ. Να ξέρουμε αν διαπλέκεται, τι ανταλλάγματα δίνει εις βάρος μας για το βόλεμά του, και αν αυτά που διαδίδει υπέρ του είναι αληθινά.
Γιατί οι κοινωνίες των ανθρώπων φίλε μου είναι συλλογικές, δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Οι ατομικές λύσεις οδηγούν στο κατασπάραγμα του ενός του άλλου. Στον κόσμο που στήνει ο καπιταλισμός.
·
Ρωτάμε ακόμα, τι περιουσία έχει και πως την απέκτησε. Το πόθεν έσχες δηλαδή. Κι αν θέλει ας μην απαντήσει, δικαίωμά του που λένε κάποιοι παραπροχωρημένοι δημοκράτες, εμείς θα καταλάβουμε αμέσως. Γιατί μόνο έτσι γνωρίζουμε τους ανθρώπους και τον εαυτό μας πολιτικά, και άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Αλλά και ατομικά και διαπροσωπικά έτσι πάλι μαθαίνουμε αυτό που δεν φαίνεται και δεν λέγεται πεισματικά.
·
Και αυτό ισχύει για όλους τους ομιλητές, για όλους μας. Από το καφενείο και τη δουλειά μας έως τα συγγενολόγια και τις παρέες μας. Γιαυτό ρωτάμε επίσης πάντα και ας μας πούνε αγενείς για να μην ρωτήσουμε, τι ψηφίζεις; Αλλοίμονο αν αυτό το άλλο σπουδαίο ερώτημα δεν το θέσουμε. Απαραίτητο για να κάνουμε φίλους ή γνωστούς. Να ξέρουμε αν συνέβαλε και αυτός να βουλιάξει η χώρα, και λέει άλλα τώρα στο καφενείο. Ρωτάμε επίσης και πάλι οπωσδήποτε, τι έκανε στον πόλεμο ή στη χούντα ο μπαμπάς του. Αυτό το άλλο σημαντικό της ταυτότητας του καθενός μας. γιατί είναι το ερώτημα που θέτει η ίδια η δημοκρατία σε μας, στους πολίτες της.. Γιατί μπορεί να μην φέρουμε ευθύνη για τις άδικες και αντιδημοκρατικές πράξεις των γονιών μας, μόνο όταν δεν τις χειροκροτάμε και δεν κομπάζουμε για αυτές. Όταν δεν ταυτιζόμαστε μαζί τους, όταν δεν είμαστε οπαδοί τους.
·
Θα πει και εδώ ο γνωστός διανοούμενος που αρέσκεται να βάζει εμπόδια και να κρύβει τα πάντα, μα χωρίζετε τους ανθρώπους. Υποκριτάκο, οι άνθρωποι χωρίζονται από μόνοι τους, με την δική τους ελεύθερη απόφαση να ξεχωρίσουν από την συλλογικότητα, να γίνουν κολαούζοι του κράτους, των κομμάτων ή των αφεντικών τους, να φύγουν από την κοινή τους μοίρα, και έχουν ευθύνη γιαυτό. Η κοινωνία δεν είναι ένα ιδεατό φαντασιακό κατασκεύασμα άδολο και παραδεισένιο, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα. Μα αυτά είναι προσωπικά δεδομένα, συνεχίζει κάθιδρος λες και φοβάται κάτι ο διανοούμενός μας, σαν κάποιο κακό και παράνομο να θέλει να κρύψει. Επί τέλους υπάρχει και η αρχή των προσωπικών δεδομένων, τίποτα δεν σέβεστε συμπληρώνει οργίλος και ξέχειλος ανανεωτικής αγανάκτησης.
·
Γιατί όλα αυτά πρέπει να εκτίθενται δημόσια μέσα από την αύρα μιας νέας κοινωνικής κουλτούρας που αρχίζει να διαφαίνεται και εγώ συμφωνώ και υποστηρίζω.
Η δημοκρατία η δική μας αυτή που υποφέρει μαζί μας, δεν κρύβει προσωπικά δεδομένα και παρόμοιες απάτες συγκάλυψης της αλήθειας. Συγκάλυψης των εγκλημάτων του καθενός επιτηδείου. Ούτε βάζει ποτέ το άτομο πάνω από την κοινωνία. Και έτσι δε το αδικεί ποτέ. Γιατί αν το βάλει, τότε θα ισοπεδώσει τον διπλανό πολίτη που τον προσπέλασε.
Κοινωνία και άτομο είναι ισότιμα! Αυτή είναι η δική μας αλήθεια, για να αφαιρέσουμε τα επιχειρήματα από τα ληστρικά συστήματα που αποθεώνουν το άτομο αφού πίσω από αυτό κρύβονται οι μεγαλύτεροι τραπεζικοί και χρηματιστηριακοί απατεώνες και τα διεθνή και εγχώρια λαμόγια και ο μουντός τους κόσμος.
·
Ανθρωπάκο μου, δεν κατάλαβες ακόμη μετά τόσο πολύ καιρό, ότι δεν μιλάνε ποτέ για τα δικά σου ατομικά δικαιώματα αλλά για τα δικά τους και μόνο κρυμμένοι πίσω από τον πληθυντικό της γλώσσας, και συ την πατάς μπερδεύεσαι και υπερασπίζεσαι την εξαίρεσή τους. Αυτά χοντροκέφαλε τα δικαιώματα εσύ δεν θα τα έχεις ποτέ. Το κατάλαβες αυτό; Δεν θα σου τα δώσουν ποτέ! Για τα δικά τους μιλάνε μόνο αποκλειστικά και συ μπερδεύτηκες από τον πληθυντικό που χρησιμοποιούνε. Φοβισμένος από κάποιο μικρό σου συνήθως πάθος όταν δε είσαι μπιτ βλάκας, χειροκροτάς και συ τα προσωπικά δεδομένα ενώ αυτοί κοροΐδο μου έχουν άλλο στο μυαλό τους, να κρύψουν τις αρπαγές, τις φορολογικές τους κομπίνες εις βάρος σου και των υπολοίπων μας, να στήσουν off shore (οφ σορ) απάτες και αυτό είναι όλο. Και συ πας και τους ψηφίζεις.
·
Η δική μας δημοκρατία δεν επεμβαίνει ποτέ στο κρεβάτι των πολιτών της, για αυτό εμείς την λέμε δική μας δημοκρατία. Όλα τα άλλα όμως θέλει να τα γνωρίζει, να ξέρει ποιοι είναι μαζί της ποιοί εναντίον της και ποιοι παπατζήδες προσπαθούν να την εξαπατήσουν.

Η αντίσταση της κατσαρόλας

2009-10-01T00:43:00.002+03:00

Κάτω τα χέρια από τα νέα αυτά παιδιά. Κάτω τα ξερά σας από την νεολαία, είναι η σωστότερη έκφραση.

Να πάτε στην γιάφκα της Ριγήλης και της Ιπποκράτους να βρείτε τρομοκράτες επαγγελματίες, εκπαιδευμένους στα πιο διάσημα καταγώγια του μαζικού οικονομικού και πολιτικού εγκλήματος. Εκεί που οδηγούν τα παιδιά μας ακόμη και τους γέρους μας όσο μπορούν και αντέχουν, έξαλλους στους δρόμους στις διαδηλώσεις στις συγκρούσεις και στις φωτιές. Τολμάτε και αγορεύετε κι από πάνω στις εφημερίδες και τα ραδιόφωνα με τους ανθρώπους σας περί τρομοκρατών.
·
Να πάτε στο υπουργείο οικονομικών. Εκεί που υπάρχει μια από τις πιο επικίνδυνες γιάφκες αρματωμένων τρομοκρατών με βόμβες και νομοσχέδια μεγατόνων, που μπορούν να τινάξουν μια κοινωνία στον αέρα. Εκεί μέσα είναι κρυμμένα όλα τα πολεμοφόδια του αργού και του ακαριαίου οικονομικού θανάτου. Από εκεί ξεκινούν τάγματα εφόδου και επιτίθενται σε ανυποψίαστους πολίτες που δεν χρωστάνε πουθενά. Εκεί που σκούζει το χρηματιστήριο και καταπίνει ζωές αγροτών και μεροκαματιάρηδων της πόλης, με την προτροπή και την προπαγάνδα του ανεκδιήγητου Τάπερμαν να παίξουν με τις μετοχές, εκεί που καταπίνουν τα ταμεία των εργαζομένων με το κόλπο των ομολόγων. Εκεί που οδηγούν τους ανθρώπους στην αντιβία για να προστατευθούν από την τρομοκρατία του κράτους. Και μιλάτε καθαρματάκια για τις κατσαρόλες και τα νεότατα παιδιά. Καλά σας κάνουν ή μήπως δεν σας κάνουν καλά; Εσείς τι λέτε.
·
Από την άλλη όλες οι πολιτικές και κοινωνικές αποφάσεις της δικαιοσύνης οδηγούν τη νεολαία στις μολότοφ και τα γκαζάκια. Με ακρίβεια αριθμητική μάλιστα. Εκεί που εξεγείρονται και τα χώματα.
Δεν δικάζετε κανένα και δεν αποδίδετε δικαιοσύνη πουθενά. Όλα τα λαμόγια έξω κόβουν βόλτες προκλητικά, όλοι οι καταχραστές μας λοιδορούν από το σπίτι τους. Ο κόσμος ακόμα περιμένει τις αποφάσεις σας για τα κλεμμένα ταμεία του από τα δομημένα ομόλογα, ακόμα περιμένει τις αποφάσεις σας για το χρηματιστήριο, για όλες τις υποθέσεις που κωλυσιεργείτε, που θάβετε.
·
Στην τεράστια αυτή γιάφκα της ελληνικής δικαιοσύνης που περνάνε οι πενταετίες σαν στραγάλια και απόφαση για την Vodafone δεν έχει βγει ακόμη. Εσείς τι νομίσατε δηλαδή, πως θα το έπαιρναν αυτό οι πιτσιρικάδες και οι πολίτες, με καλό μάτι ή με κακό, με μπόμπες ή χωρίς. Όχι για να καταλάβουμε και εμείς και εσείς ποιός βάζει τις μπόμπες σε αυτόν τον τόπο, ποιός καλλιεργεί φυτώρια τρομοκρατών που λέτε εσείς ή αντιστεκομένων που λένε κάποιοι άλλοι.
·
Απορώ με τι θράσος κάποιοι θα δικάσουν τα εικοσάρια ενώπιον του ελληνικού λαού, με τι μούτρα θα έχουν αμολητούς του Χριστοφοράκους και τους Καραβέλες και θα κάνουν παρατηρήσεις στα παιδιά με τις κατσαρόλες. Με τι σθένος θα δικάσετε τη νεολαία, όταν έχετε ανοιχτά μέτωπα με τους πολίτες και το δίκιο που αναμένουν και δεν έρχεται ακατάσχετες δεκαετίες από σας και ούτε έναν από τους βατοπεδινούς μέσα, για να μην αναφερθεί κανείς στις υπόλοιπες εκκρεμότητες σας.
Προσέχτε θα ξανακάψετε την Αθήνα όπως τον περασμένο δεκέμβρη. Θα γίνει πανηγύρι. Και θα έχετε και όλη την ευθύνη και όλο το άδικο εσείς.
·
Πάμε να ξεναγηθούμε τώρα στις μεγάλες ιδιωτικές γιάφκες των εφοπλιστών και των ακτοοπλόων. Εκεί που θέλεις μια σύνταξη για να πας στην Μυτιλήνη και στην Σάμο με την γυναίκα σου. Εκεί που οι προμελετημένοι φόνοι από πνιγμούς και στημένα φουνταρίσματα σαπιοκάραβων, είναι καθεστώς. Που οι ναυτικοί μας κάνουν τα μεροκάματα του τρόμου πενηνταετίες ολόκληρες. Που πάνε στον θαλασσινό ξενιτεμό τρομοκρατημένοι για το μεροδούλι. Εδώ έχουμε θεσμικούς τρομοκράτες, που ζουν αποκλειστικά με τα δικά μας λεφτά και τα δικά μας δάνεια, τα θαλασσοδάνεια όσοι θυμάστε, που συνεχίζονται αδιάλειπτα μέχρι σήμερα με το ψευδώνυμο άγονες γραμμές. Που έβαλαν τα δουλικά τους τους πολιτικούς της δεξιάς τότε, να τους αγοράσουν πλοία τσάμπα με τα δικά μας λεφτά. Τι να πρωτοπείς, τι να πρωτοαναφέρεις, δεν φτάνουν οι σελίδες.
·
Πάμε και πιο πέρα στην παραπάνω ρούγα που έχουν στήσει τα λημέρια τους οι βιομήχανοι του ΣΕΒ. Άλλα μπουμπούκια αυτοί που γιόμισαν την χώρα γιάφκες τα τελευταία χρόνια της επιχειρηματικής έξαρσης της ελευθεραγορίτικης αθλιότητας. Γεμάτοι πολεμοφόδια βαράνε διαρκώς κανόνια και πλουτίζουν. Κάθε κανονιά εκατομμύρια και δισεκατομμύρια. Παντού θύματα και νεκρούς αφήνουν όλοι αυτοί πίσω τους με μοναδικό όπλο όχι τα λεφτά τους που ποτέ δεν είχαν και αυτοί, αλλά τα δικά μας που τα άρπαζαν με το ζόρι και με απειλές μέσω των πολιτικών τσάτσων τους. Έτσι έβγαλαν λεφτά, κατατρομοκρατώντας από τις γιάφκες τους εμάς, με την θερμότατη συνδρομή του κράτους και των πολιτικών του διδύμου της συμφοράς. Έτσι για να αποκαλύψουμε στην αστυνομία και την αντιτρομοκρατική που να ψάχνουν οι ανήξεροι αθώοι αυτοί άνθρωποι. Αυτοί που οι εκπρόσωποί τους ισχυρίζονται ξεδιάντροπα ότι είναι με το μέρος του λαού και αυτόν προστατεύουν και φυλάνε.
Και μην ξεχάσετε να περάσετε και από τους πετρελαιάδες αλλά και τα μικρότερα κουμάσια τους βενζινάδες με τις μίνι ατομικές γιάφκες, που έχουν αλαλιάσει τον κόσμο. Τόσα χρόνια δεν μπορείτε να βρείτε τις γιάφκες πια. Τις ξέρουν όλοι οι πολίτες και μόνο εσείς δεν πήρατε χαμπάρι.
·
Και φυσικά οι σημαντικότερες ίσως γιάφκες των εκδοτών και της καταστολής μας, τις οποίες ονομάζουν θολουριασμένα και τσαχπίνικα ΜΜΕ, μπας και δεν καταλάβουμε τι ρόλο παίζουν. Κάθε εφημερίδα, κάθε κανάλι, κάθε ραδιόφωνο και μια επικίνδυνη γιάφκα. Εκεί να δείτε τα επιτελεία τους τι εξυφαίνουν εις βάρος μας κάθε πρωί και βράδυ. Αυτές οργανώνουν όλο το παιχνίδι των υπολοίπων. Αυτές αθωώνουν πριν την δικαιοσύνη τα οικονομικά πολιτικά και κοινωνικά εγκλήματα και καταστάσεις και στρώνουν το χαλί για τα δύσκολα των υπολοίπων.
·
Μα είναι εγκληματίες, παραλίγο να σκοτώσουν τον Χηνοφώτη, την Λούκα και τον Αρσένη, να τραυματίσουν αθώους πολίτες, να να … Σκασμός γαϊδαρε, που μιλάς και από πάνω θρασύτατε. Πονηρή νυφίτσα που θα μας κάνεις τον αθώο ερωτητή. Ποιος είσαι να μας πεις πριν από όλα, να δούμε τι κρύβεις που διαπλέκεσαι και σε πια γειτονιά του κράτους κλέβεις αθέατος αλητήριε και σε ποια γιάφκα ανήκεις. Εσύ παλιάνθρωπε που εξωθείς, εξωθείς καθημερινά, συνέχεια, αδιάκοπα αυτά τα παιδιά να κάνουν ότι σκεφτούν από κατσαρόλες και γκαζάκια μέχρι μολότοφ και ότι άλλο βάλλει ο νους τους για να αποτινάξουν εσένα από τον σβέρκο τους, για να μην γίνουν σαν τα μούτρα σου, για να διαφυλάξουν την ακριβή συνείδησή τους από εσένα. Να μην καταντήσουν σαν το πυώδες μυαλό σου.
·
Πρεζόνια του κέρδους, εξωθείτε αυτά τα νέα παιδιά σε αυτοκτονικές για την ζωή τους ενέργειες. Το φαινόμενο πλέον δεν είναι της παλιάς μεμονωμένης περίπτωσης της 17Ν και του ΕΛΑ. Παίρνει πιά ανεξέλεγκτες μαζικές διαστάσεις μέσα στην νεολαία. Όλο και ξεπηδάν από παντού παρέες, απλές παρέες νέων που δεν θέλουν να εκτονωθούν στα γήπεδα και τα Στάρμπακς και αποφασίζουν να κάνουν κάτι μα οτιδήποτε για να αλλάξουν αυτόν τον γαμημένο κόσμο σας. Να ξέρετε δε, και να μην κάνετε τάχα το κοροΐδο ότι σας διέφυγε, ότι εκεί δεν υπάρχει καθοδηγητής με την έννοια και τον προδικαστέο τρόπο που διαδίδετε και προπαγανδίζετε μέσω των πρωτοπαλίκαρων σας στα μέσα, πως αυτά τα νέα νεότατα παιδιά γνωρίζουν άριστα, όπως εξ ίσου γνωρίζουμε και εμείς οι υπόλοιποι που αντιδρούμε στα σχέδιά σας και αντιστεκόμαστε, ότι ο μόνος καθοδηγητής φανερός προκλητικός αδίστακτος αρπαχτικός αιμοσταγής, είστε εσείς στις γιάφκες που προανέφερα. Εσείς ποδηγετείτε τον τόπο.
·
Γιατί τα κυβερνητικά κόμματα είναι οι πιο επικίνδυνες γιάφκες αν δεν καταλάβατε. Εσείς οδηγείτε τα παιδιά μας στην απαξίωσή τους μέσω της ανεργίας και της ανέχειας, στον ευνουχισμό μέσω των πάμπολλων θεαμάτων που κατασκευάζετε για να τους αποσπάτε και να τους αποπλανάτε στα γήπεδα και τις υπαίθριες φιέστες, και τους υπόλοιπους που σας αντιστέκονται στις κατσαρόλες και τα γκαζάκια. Καθαρματάτια χειραγωγητές των παιδιών μας και της ψήφου του λαού, είστε γνωστοί πλέον και ξεβράκωτοι μπροστά στην ιστορία του τόπου και της συλλογικής συνείδησης του κόσμου. Έχετε τα ονόματα των υπουργών της οικονομικής χούντας της ν.δ και του πασόκ, τα ονόματα των πονηρών αετονύχηδων επιχειρηματιών, που ξεθεμέλιωσαν εργοστάσια και επιχειρήσεις πενηνταετιών και τρέξαν στις διπλανές χώρες με τα μικρότερα μεροκάματα άλλων δυστυχισμένων λαών του πρώην σοσιαλισμού να ρουφίξουν και κει αίμα και όνειρα ανθρώπων. Έχετε χρυσώσει τους δημοσιογράφους να σας υπερασπίζονται, τερατάκια.
·
Όσο για σένα κοπρολαέ, είσαι ο κρυμμένος πρωταγωνιστής αυτού του μακελειού που τους ψηφίζεις, είσαι εσύ αυτός που συμφωνεί με τους βρικόλακες του κέρδους, αυτός που κατ ουσίαν εξωθεί αυτά τα παιδιά στην τρέλα και στις κατσαρόλες. Τα παιδιά σου φωστήρα, που κάνεις τον έξυπνο και δεν καταλαβαίνεις τίποτα απολύτως. Και όσα από αυτά δεν πολυκατάλαβαν το παιχνίδι, και δεν συνειδητοποίησαν καθαρά τι συμβαίνει, χαμένα μέσα στο πολιτικό χάος και στην κοινωνική καταχνιά που προπαγανδίζουν οι αστέρες των βραδινών δελτίων, τα στέλνεις κατ ευθείαν στην κατάθλιψη, στα ψυχιατρεία και στα ναρκωτικά, στην αφασία και στο πρόωρο γέρασμα των νιάτων της πατρίδας μας, παραιτημένα από την ζωή και την ελπίδα της.

Εμφύλιος οικονομικός πόλεμος.

2009-09-15T10:47:00.001+03:00

Αυτό διαπιστώνει η σκέψη αμέσως μόλις φύγει από αυτό το θαμπό κοινωνικό περιβάλλον που την παραπλανά. Τον εμφύλιο οικονομικό πόλεμο που διαρκεί μια εικοσαετία. Αρκεί να παραιτηθεί κανείς από την διεκδίκηση της αφθονίας και της επιβεβαίωσης του σε αυτόν τον ελεεινό κόσμο της ελεύθερης αγοράς, και τότε φαίνονται όλα καθαρά. Οι διαπιστώσεις πέφτουν βροχή η μια μετά την άλλη εύκολες σαν παιχνίδι. Τότε όλα τα βλέπει η σκέψη και όλα τα ακούει.

Στον καινούργιο λοιπόν αιώνα, οι νεοέλληνες ζούνε μέσα σε ένα γενικευμένο πολλαπλό εμφύλιο και δεν το ξέρουνε.
Γιατί δεν έχει πια δυό παρατάξεις όπως ο προηγούμενος με τους αντάρτες από την μια και τους δωσίλογους με τους γερμανόφιλους και τους ταγματασφαλίτες από την άλλη, αλλά αμέτρητες. Έχει τόσες όσες και τα σωματεία και οι συντεχνίες τους, για να μην επεκταθεί κανείς σε περισσότερες ατομικές διαμάχες που γεννιόνται από την ίδια την υφή του άγριου καπιταλισμού καθημερινά. Κάθε ομάδα είναι εναντίον όλων των άλλων, και απλώς συμμαχούνε ευκαιριακά μεταξύ τους. Πουθενά η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα. Απούσα η κοινή μοίρα των ανθρώπων όπως μας μήνυσαν όλες οι προηγούμενες εποχές.

Αλλά το πιο τρομακτικό είναι, ότι σε αυτόν τον πόλεμο, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κανόνας! Οικονομικός, νομικός, κοινωνικός, πολιτικός, ιστορικός, πολιτισμικός, εθνικός, ηθικός, δικαιακός. Καταργήθηκαν όλοι από την απαίτηση του κέρδους και του απόλυτου ανταγωνισμού που το συνακολουθεί. Αλλά κυρίως και προ πάντων, δεν υπάρχει καμιά τιμωρία! Καμία συνέπεια! Σε σημείο που δεν το πιστεύεις ενώ είναι έτσι. Που αν έχεις γνωστό, μέσον και κονέ, δεν χρειάζεται να υπακούς τον νόμο. Κανένα νόμο. Ακόμη και από ανθρωποκτονία ξεφεύγεις. Οι υπεξαιρέσεις δε των ταμείων του κράτους και τα οικονομικά εγκλήματα εις βάρος της πολιτείας κατάντησαν πασατέμπος. Που αν το πεις σε πολίτη άλλης ευρωπαϊκής χώρας ή στην Αμερική αλλά και πάρα πέρα, κινδυνεύεις να σε θεωρήσει φαιδρό και ανόητο. Γιατί παντού κλέβουν, αλλά πουθενά χωρίς κόστος και τόσο πολύ. Γιατί εκεί λειτουργεί ο νόμος αρκετά. Εδώ τίποτα δεν λειτουργεί από την μανία και την αποφασιστικότητα αυτού του λυσσασμένου εμφύλιου. Σε αυτόν τον πόλεμο, κανείς δεν διαφωνεί με την λογική της κλοπής, αυτό το αγαπημένο σπορ του κεφαλαίου που κατόρθωσε να το μεταγγίσει στους πολίτες της Γραικίας, παρά μόνο διαμαρτύρεται γιατί δεν του δίνουν και αυτού την ίση δημοκρατική ευκαιρία να αρπάξει! Τον αδικούν δηλαδή και αυτός διαμαρτύρεται ή μόνος του ή μέσα από την συντεχνία του συνήθως. Αυτό είναι όλη η θλιβερή μας πραγματικότητα. Αυτή είναι όλη η αλήθεια μας.

Ισότητα στην κλοπή! Απίστευτα πράγματα. Αυτό είναι το σύνθημα που αναβλύζει από τα μυαλά των μικρομεσαίων. Αυτών των εκλεκτών των πολιτικών ρητόρων, που έχουν αγκαλιάσει όλα τα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου και τα πιέζουν, αφού πρώτα διαπλέχθηκαν μαζί τους ψηφοθηρικά. Να το παιχνίδι που καθαρό ξετυλίγεται μέσα στον πολιτικό χρόνο. Γιατί άρπαξες εσύ, θα αρπάξω και εγώ. Είναι τόσο κυνική και καταλλοτριωμένη η κατάσταση που σε τρομάζει να την γράφεις. Ένας κλεπτικός συναγωνισμός μεταξύ μεγάλου κεφαλαίου και μικρού ή μεσαίου, απλωμένος παντού στη ζωή. Δεν τολμάς να κυκλοφορήσεις και σου ορμάνε όλοι. Ότι αρπάξει ο καθένας.

Ένας εμφύλιος χωρίς όρια. Αυτός πιστεύω είναι ο ορισμός που λέει τα πράγματα. Οι λαϊκές αγορές είναι το τελικό απόδειγμα αυτής της εξιστόρησης. Εκεί δηλαδή που δεν υπάρχουν εξ ορισμού μεγάλο κεφάλαιο και συσσωρευμένη επιχειρηματική δύναμη. Εκεί όμως υπάρχουν από τα πιο ισχυρά Καρτέλ της καθημερινής τροφής μας, γιατί η δύναμη αθροιστικά είναι μεγάλη. Λαϊκό πρότυπο για τους μικρούς, έγινε τώρα πιά ο μεγάλος βρικόλακας.

Έγινε δε λαϊκός και πανελλήνιος κανόνας και αποτυπώνεται αποκαρδιωτικά σε κάθε ελάχιστη μικροέκφραση του καθημερινού κοινωνικού μας βίου. Πριν σε κλέψει ο νόμος και ο παρανόμος στα αναρίθμητα πια διόδια της καθημερινότητας που στήνει η κάθε χολεριασμένη κυβέρνηση, έχουν προλάβει να σε κλέψουν οι πολίτες μόλις βγεις από το σπίτι σου το πρωί για να πας στην δουλειά σου. Ο περιπτεράς, ο ψιλικατζής, ο ταξιτζής. Ακόμη και ο κουλουράς διψάει για κέρδος. Έφτασε το κουλούρι στο ευρώ. Κανένας κανόνας.

Όπου στήνονται διαρκώς ανύπαρκτες συμμαχίες φάρσες, αλλοπρόσαλλες λυκοφιλίες εφήμερες, μεταξύ δούλων, πλουσίων, μπράβων, χαφιέδων, φτωχών, δεξιών, αριστερών, βασιλικών, φασιστών, επιστημόνων, αμόρφωτων, μορφωμένων, συνδικαλιστών, φοιτητών, μαθητών, εργατών, αγροτών, κλητήρων, μιζαδόρων, τοκογλύφων, κλεπταποδόχων, παπατζήδων, απατεώνων, δημοσίων υπαλλήλων, συζύγων, γονιών-παιδιών, κινημάτων κάθε καημού και φυράματος, με την εποπτεία και την κανοναρχία της λογικής και της νοοτροπίας των αετονύχηδων του εμπορισμού. Ο καθένας είναι απολύτως μόνος του και μάχεται μόνο για τον εαυτό του. Κάθε συλλογικότητα έχει διαλυθεί.
Ένας εμφύλιος που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον προηγούμενο, και ένα τηλεοπτικό πραξικόπημα που συνθλίβει συνειδήσεις, εν αντιθέσει με το προηγούμενο της ΥΕΝΕΔ, που αντί να τις τσακίσει τις χαλύβδωνε. Γιατί όλα από την φαλκίδευση και την χειραγώγηση της πληροφόρησης περνάνε.

Η κλοπή κάθε είδους στην Ελλάδα, νομιμοποιήθηκε κραυγαλέα επίσημα από κοινωνία και κράτος, περισσότερο από κάθε άλλη εστία του πιο άγριου καπιταλισμού. Θεωρείται από πολίτες και εξουσία, από τάξεις και διαστρώματα, ως εθνικό και ιστορικό κατόρθωμα, ύψιστης ανθρώπινης ικανότητας και εξυπνάδας! Ακούμε συνεχώς τον θαυμασμό του σώματος για όποιον τα κατάφερε, για όποιον την έκανε. Ο παράδεισος της παγκόσμιας αλληλολεηλασίας. Οικονομικής, ψυχικής, πνευματικής.

Αποτέλεσμα, η ατιμωρησία αυτή της αρπαγής, επεκτάθηκε μέχρι τα εθνικά εγκλήματα, με ακλόνητης αποφασιστικότητας νόμους φανερούς και αθέατους, ισχύος μάλιστα μέχρι άγραφης θέσμισης. Κάθε κυβέρνηση της ΕΡΕ και της Ένωσης κέντρου παραχωρεί ένα κομμάτι εθνικής κυριαρχίας με τη σύμφωνη γνώμη των ψηφοφόρων της. Γιατί αυτές οι δυό κυβερνήσεις υπάρχουν μόνο ακόμα στον τόπο, και οι αμειβόμενοι ειδικοί των ανώτατων ιδρυμάτων της χώρας δεν το ξέρουν καν. Νομίζουν ότι τώρα έχουμε ΝΔ και πασόκ. Δεν έχουν καταλάβει ότι ο χρόνος σταμάτησε στο 1944. Τότε που παράδωσε την Ελλάδα στους Άγγλους ο κύριος Γ. Παπανδρέου παππούς. Αυτό βιώνουμε ακόμα, την νίκη των τζακιών της κουκούλας. Από τότε αλωνίζουν χωρίς διακοπή στο φέουδό τους παρέα με τα άλλα μπουμπούκια τους γερμανοφορεμένους.

Το αδιέξοδο έχει όνομα στις κοινωνίες των ανθρώπων. Λέγεται πλιάτσικο. Αυτό ζούμε. Διαρκές, όχι ολιγοήμερο μετά τον πόλεμο από τον νικητή ώσπου να ξεθυμάνει. Το πλιάτσικο της δημοκρατίας είναι ατέλειωτο μαρτύριο, δεν τελειώνει ποτέ. Μόνο ο πόλεμος μπορεί να το σταματήσει προς στιγμήν. Το πλιάτσικο είναι το αδιέξοδό μας.
Όπως έχω από παλιά επιμείνει, η δημοκρατία στην ελλάδα αντίθετα από ότι λένε συγχορδιακά οι εκπρόσωποι, είναι ένα ατέλειωτο αδιέξοδο. Αυτή είναι η υφή και η δομή της σύγχρονης γαλλοελληνικής δημοκρατίας.

Αλλά δεν σκοπεύω να γράψω ένα ακόμα ανόητο κείμενο που διαπιστώνει μόνο και καταγγέλλει δημοσιογραφικά από την αντίθετη πλευρά, για να εκτονώσει τα πράγματα και να συνεχίσουμε το πλιάτσικό μας. Θέλω να πω ένα κοινό μυστικό της κοινωνίας αυτής που διαφωνεί με όλα αυτά και αντιστέκεται, γιατί κάνουν πως δεν το ακούνε και δεν το βλέπουν τριγύρω τους, να τους το πω πεντακάθαρα, φανερά και ξάστερά, όπως ακριβώς το ακούω όλο και πιο διάχυτα όλο και πιο έντονα ιδίως από την νεολαία, ότι: όπως υποφέρουν, όπως συντρίβονται, όπως λιώνονται καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι με την αγωνία αν θα ζήσουν και την άλλη μέρα, έτσι και ακριβώς πρέπει να αισθάνονται οι πλιατσικαδόροι κάθε μορφής, κάθε τάξης και κάθε ιδεολογίας. Την ίδια αγωνία. Να νοιώθουν το καυτό χνώτο του ανθρώπου που σφαδάζει από το χέρι τους, την λογική τους και την πρακτική τους. Να νιώθουν πλήρη ανασφάλεια. Μα πλήρη! Ότι επειδή γλύτωσαν από την φάρσα της δικαιοσύνης, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Το αντίθετο, η αρπαγή και το πλιάτσικό που έκαναν, θα τους κάνει να βλέπουν διαρκώς γύρω τους την τιμωρία του θεού που λένε κάποιοι ή των ανθρώπων που λένε κάποιοι άλλοι. Η ζωή τους θα πρέπει να είναι μια ατέλειωτη κόλαση. Αυτά μας λέει ο συμπαντικός νόμος.

Έτσι λοιπόν η σκέψη όταν απελευθερωθεί από τον εναγκαλισμό της κοινωνίας και της βλακείας της, από την πίεση των πανέξυπνων και ευφυών μηχανισμών και ανθρώπων που στηρίζουν με λύσσα αυτό τον κατάδικο κόσμο, τα βλέπει ξαφνικά όλα! Και κυρίως ακούει επί τέλους τις συζητήσεις των πολιτών μεταξύ τους.

Που είναι ίδιες με τις χειρότερες και κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί. Που τις ακούς και χάνεις την ελπίδα σου. Εκεί που κραυγάζουν τα λόγια και τα πράγματα. Εκεί που φαίνεται η βαθιά αλήθεια του διαμορφωμένου υπάκουου. Εκεί που δεν κρύβεται τίποτα. Σε αυτό το πεζοδρόμιο και το καφενείο που λέγονται όλα. Εκεί που ξέρεις ποιος είναι ο λαός σου. Τα κότσια του και τις αντοχές του. Που τα ποσοστά των κομμάτων επαληθεύονται και σε τρομάζουν. Που απορείς από αυτά και νιώθεις ανίσχυρος εξουδετερωμένος σαν κουνούπι. Που δεν μπορείς να ανασάνεις από την ολοσχερή ήττα που σε λούζει ακούγοντάς τους. Αφού ετοιμάζονται σαν σφαχτάρια να πάνε στις κάλπες και πάλι. Να ψηφίσουν το ίδιο πάλι που ψηφίζουν εδώ και εξήντα χρόνια. ΕΡΕ-Ένωση Κέντρου. Ενώ εσύ βλέπεις μπροστά σου ολοζώντανο το προγκρόμ της υποσχεσιολογίας που ετοιμάζεται να τσακίσει και πάλι κορμιά και συνειδήσεις. Να απογοητεύσει ψυχές και ελπίδες. Να ξεχειλίσει τους δρόμους και τις κάλπες με νεκρούς εφήβους ισοπεδωμένους πριν την ώρα τους με είδωλα και ναρκωτικά της αγοράς και της χημείας.

Που σε κάνει να ξανασκέφτεσαι κάποια στιγμή αφύλακτος από την απόγνωση, αν το ανθρώπινο είδος είναι αυτό που δείχνει η άτριχη εξελιγμένη εικόνα του και η χαμένη ουρά του, ή αθέατο από τις αλλαγές κρυμμένο καλά κάτω από τα ρούχα που εφηύρε και φορά, είναι και αυτό σαν τα πάμπολλα διαφορετικά είδη από τα οποία προήλθε, και τίποτα περισσότερο. Αναρωτιέσαι μήπως ρατσίζεις από αυτό το τέλμα που βλέπεις γύρο σου και σακατεύεσαι. Από την επιμονή των μαζών στη δουλεία. Από την ιδιαιτερότητα της καταστρεβλωμένης φυλής μας προς τον αξέχαστο ραγιαδισμό.

Τουριστική μονοκαλλιέργεια

2009-09-01T00:14:00.003+03:00

Η μονοκαλλιέργεια είναι κατάρα για έναν τόπο. Γεννάει τέρατα. Ότι είδους κι αν είναι αυτή. Πόσο μάλλον όταν είναι τουριστική. Καταστρέφει ολοσχερώς τις κοινωνίες και διαφθείρει με ταχύτητα τους πολίτες της. Κάτι σαν το χρηματιστήριο και τον τζόγο, μακριά από την προσπάθεια και τον ανθρώπινο μόχθο. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορούμε να μιλάμε καν για ελπίδα ή κοινωνικό δίκαιο, ούτε φυσικά για υγιή κοινωνία. Εδώ παραιτείται κανείς από κάθε προσπάθεια εκ των πραγμάτων και την δυσωδία τους.
·
Από μόνος του ο τουρισμός σε μια χώρα είναι συμφορά. Παντελής καταστροφή της υποδομής και των αξιών της. Της ίδιας της ιστορίας της.
Ο τουρισμός είναι θετικός και ευεργετικός για τους κατοίκους, την χώρα και τους ίδιους τους τουρίστες, μόνο όταν συνεισφέρει. Μόνο όταν συμπληρώνει το εισόδημα, που δεν εξαρτάται αποκλειστικά από αυτόν.
·
Τα Μάλια και η Χερσόνησος είναι ισότιμη συμφορά με τις φωτιές του Αυγούστου που κάψαν την Αττική. Όπως και κάποια άλλα μέρη στην χώρα, ανάλογου φυράματος και παιδείας. Χωριά ολόκληρα καθ΄ όλα αδίστακτα για το άνομο και υπερβολικό κέρδος. Κάποιοι δε πιο μελετημένοι από εμένα ντόπιοι, μιλάν για χειρότερη κατάσταση και από πυρκαγιά γελώντας με τους συμπατριώτες τους που τους ξέρουν καλά όταν δεν αγριεύουν στο άκουσμά τους, λέγοντας σε μας του κατηχητικού, πως δεν έχουμε δει τίποτα στην τηλεόραση. Για πιο ζοφερή πραγματικότητα που δεν σταματάει ποτέ, αφού διαρκεί όλο πια τον χρόνο, με αμείωτη βαρβαρότητα στις μεταξύ τους ανταγωνιστικότατες, εχθρικές και πολεμικές σχέσεις τον χειμώνα. Εκεί κάτω οι άνθρωποι έχουν κάψει το μέλλον τους. Αυτοί εκεί οι συμπατριώτες μας, είναι κανονικοί εμπρηστές. Αλλά είναι μεγάλης, απέραντης εμβέλειας. Καίνε τις συνειδήσεις των παιδιών τους πριν από όλα, μαθαίνοντάς τα πως βγαίνει το βρώμικο ψωμί. Καίνε το μέλλον όλων μας και όχι μόνο το δικό τους.
·
Εκεί δεν υπάρχουν ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί, ούτε άλλες ενδιάμεσες ή ακραίες κοινωνικές και πολιτικές αποχρώσεις. Δεν αντιδράει ποτέ κανείς. Γιατί ο γηγενής υπόκοσμος παραμονεύει να τον χαντακώσει. Κοινωνίες σιωπηλού τρόμου. Δεν παίρνει κανείς είδηση. Κοινωνίες αγγελικής εικόνας. Μόνο η νύχτα ξερνάει τα μυστικά και τα τέρατα του τουριστικού παραδείσου. Εκεί υπάρχουν μόνο αδίστακτοι κονοματζήδες, που θέλουν να δουλέψουν 3-4 μήνες και να βγάλουν έσοδα ενός χρόνου. Είναι όλοι συνεργάτες, διαπλεκόμενοι, συνένοχοι, καλοί γνώστες κάθε παρανομίας, την οποία διαχειρίζονται και υπερασπίζονται με τα δόντια. Τα επιχειρήματα και οι τεκμηριώσεις πάνε κι έρχονται. Αλληλοεξαγοράζουν μεταξύ τους την σιωπή. Αστυνομία, κράτος, αγορανομία, Δήμαρχοι, εφημερίδες, παράγοντες, δεν μιλάει κανείς. Συμμετέχει δε όλη η οικογένεια μέχρι ετοιμόρροποι παππούδες και γιαγιάδες που βλέπουν ακούνε και ξέρουν τα πάντα, και που χαίρονται για την πρόοδο των παιδιών τους και των εγγονιών τους, γιατί αυτή είναι η πρόοδος για την οποία μας μιλούν για πάνω από 100 χρόνια και καμία άλλη, έτοιμοι όλοι να υπερασπιστούν κάθε λαμογιά των δικών τους.
Τα Μάλια, η Χερσόνησος, ο Λαγανάς το καλοκαίρι, είναι η πραγματική Ελλάδα.
·
Εκεί το κράτος, που έτσι κι αλλιώς είναι διαλυμένο πλήρως, είναι ανίσχυρο μπροστά στην εγκληματική αλληλεγγύη των κατοίκων. Εκεί δεν υπάρχει λαός ή πολίτες και τέτοιες λέξεις και εκφράσεις, εκεί υπάρχει μια μόνο συντεχνία αδίκου, αρπαγής, αποκλεισμού κάθε διαφωνίας Εκεί οι κάτοικοι έχουν υποκοσμική λογική μέσα από μια μακρά πορεία 30 χρόνων που εκπαιδεύτηκαν σε αυτήν. Ρωτήστε τους Κρητικούς τα ξέρουν καλλίτερα. Εκεί καίει ο ένας το μαγαζί του άλλου από τον ξέχειλο ανταγωνισμό και τον πακτωλό που εισρέει από τα τουριστικά απόβλητα του Αγγλικού καπιταλισμού που εξάγονται στα μέρη εκείνα της Ελλάδας που οι κάτοικοι δεν έχουν πλέον ίχνος αντίστασης, τσίπας ή απομεινάρια όποιας μορφής αξιοπρέπειας. Εκεί έχουν ανταλλαχθεί όλα από την απληστία του κέρδους.
·
Η τουριστική μονοκαλλιέργεια, απέκοψε με θεαματικά ποσοστά μείωσης τους ανθρώπους από την γη τους, την παράδοσή τους, τις καλλιέργειες τους, την ανεξαρτησία τους και την ελευθερία τους, και κυρίως την πίστη τους και την αγάπη τους σε αυτό που έκαναν, νιώθοντας ότι είναι κάτι πολύ σπουδαίο αυτό που προσφέρουν όπως πράγματι είναι. Ήταν η αρχή ενός θλιβερού τέλους για την επαρχία και όλο τον τόπο που βρεχόταν από θάλασσα.
·
Τουριστική ανάπτυξη που ακούτε δεν υπάρχει. Αυτό που αληθώς υπάρχει είναι μια υπανάπτυξη του ανθρώπου εξ αιτίας του τουρισμού και μια υποβάθμιση της ζωής και του περιβάλλοντος. Αυτό που ζούμε τα καλοκαίρια είναι μια αποκρουστική ανάπτυξη της ακρίβειας, του πλιάτσικου στα ήδη ισχνά πορτοφόλια των εργαζομένων, της δήθεν γνησιότητας του χωριού και του νησιού, και όλα αυτά που συναντάμε στις διακοπές και μας εξοργίζουν.
·
Δεν είναι εδώ θέμα επιδερμικής ηθικής αλλά ενός συλλογικού στοιχήματος με τον εαυτό μας αν θα επιτρέψουμε ή όχι εμείς οι υπόλοιποι μια επέκταση αυτής της εξαχρείωσης και στα υπόλοιπα νησιά μας.
Τα χορτάρια ξαναφυτρώνουν έστω αργά κάποτε, σε 100χρόνια. Οι συνειδήσεις όμως δεν ζούνε τόσο πολύ. Η χαμένη αξιοπρέπεια δεν ξαναγυρίζει ποτέ.

Σαν ποίημα

2009-08-15T00:34:00.003+03:00

Από μικρός ήθελα να γίνω εγκληματίας
Συγκεκριμένα φονιάς
Δεν τα κατάφερα
Κατέληξα συγγραφέας
Ένα υποκατάστατο
Μια δήλωση μετανοίας
·
Κάθε πρωί που αντικρίζω τον κόσμο,
μου βγάζει την γλώσσα
Κάθε φορά που κοιτάζω έξω,
η αμφιβολία με θερίζει
·
Ζω εν ειρήνη πια
Συναναστρέφομαι με αληθινούς εγκληματίες
Εκτός ποιήματος
Το επιβάλλει η δημοκρατία
Ο πραγματικός κόσμος με εκδικείται για αυτά που δεν έκανα

Ο δήμιος και γω

2009-08-01T00:30:00.003+03:00

Ο δήμιος μπορεί να αρρωστήσει ή να πεθάνει.
Τη θέση του θα την πάρει κάποιος άλλος.
Αυτός όμως δεν θα είμαι ποτέ εγώ.
·
Έτσι πρέπει να λες εσύ. Τέτοια μου έλεγε η ζωή όταν με μάθαινε παιδί ακόμα. Μου μίλαγε για την απάντηση του δήμιου, και πως να την προσέχω πολύ. Αν δεν το κάνω εγώ θα το κάνει κάποιος άλλος!! Αυτό θα σου λέει συνέχεια. Έτσι γίνονται οι δήμιοι, με αυτή την φράση. Έτσι και την πεις θα τελειώσει ασήμαντα, η σημαντική ζωή σου.
·
Αλλά δεν σταματάει εκεί, έχει και συνέχεια μεταφρασμένη παμπόνηρα από τον ίδιο. Αν δεν καταπατήσω εγώ, αν δεν υπεξαιρέσω εγώ, θα το κάνει κάποιος άλλος διαδίδει ο αδίστακτος δικολάβος στους διαδρόμους της εκκλησίας του δήμου. Αν δεν θέλεις μην το κάνεις, αλλά να ξέρεις δεν αλλάζει τίποτα. Απλά θα φανείς βλάκας. Θα χάσεις την ευκαιρία.
·
Ας την χάσω, θα απαντάς εσύ. Αυτό θέλω, θα τους λες, να την χάσω για να με πουν βλάκα και αχαΐρευτο. Να τους κόβονται τα πόδια. Μα αν δεν το κάνουμε εμείς θα το κάνει η ευρωπαϊκή ένωση συνεχίζει, τινάζοντας με αυτή την ξιπασιά του ετοιμόλογου τέρατος, που θαυμάζεται και από πάνω για την απαντητική του δεινότητα, την ανθρώπινη ευθύνη από πάνω του, την δική του προσωπική του ευθύνη, αυτή που ανήκει στο ονοματεπώνυμό του. Και με αυτό το επιχείρημα καθαρίζει την ζωή του από τα λύματά του μυαλού του και της σκέψης του όπως νομίζει.
Αυτός που δεν μπορεί να αντισταθεί, αναγκαστικά καταστρέφει τα πάντα. Εικόνα του, ο μισοπεθαμένος πλανήτης μας.
·
Όμως η φράση αυτή, δεν εννοεί πια τον άνθρωπο με την κουκούλα και το τσεκούρι ή την γαλλική γκιλοτίνα. Κάθε άλλο. Η εικόνα είναι παλιά και ξεθώριασε. Ο δήμιος σήμερα είναι εκσυνχρονισμένος. Είναι μεταμφιεσμένος σε απλό πολίτη. Δεν μπορείς να τον διακρίνεις. Χάνεται μέσα στο πλήθος. Όταν έρθει η ώρα να σου πάρει το κεφάλι, δεν το πιστεύεις. Αυτό το ανθρωπάκι λες. Δεν του φαίνεται. Σε εκτελεί σαν γιατρός. Σε τσακίζει σαν υπάλληλος της ΔΕΗ και της πολεοδομίας. Γιατί είναι και απίστευτα καρπερός σαν την επιδημία. Γέμισε η ζωή μας με τα φυτράδια του. Από παντού ξεπετάγονται και χιμάνε στην κοινωνική και πολιτική ατμόσφαιρα. Σαν δάσκαλος της σχολής οδηγών και ελεγκτής στα διπλώματα του υπουργείου συγκοινωνιών. Όλοι περνάμε από τον πάγκο τους και ας οδηγούμε καλλίτερα από αυτούς. Σαν εκατοντάδες άλλες τέτοιες περιπτώσεις που θα προσθέσεις εσύ και εγώ που δεν χωράν σε αυτές τις σελίδες. Διόδια παντού στη ζωή μας. Κλείνουν τα στενά και τα περάσματα όπως στην μυθολογία με τον Σκίρωνα στην κακιά σκάλα ή τον Πιτυοκάμπτη στον Ισθμό και τον Προκρούστη στο Δαφνί. Δεν περνάει κουνούπι.
·
Οικογενειάρχες με τα όλα τους. Δυνατοί άνδρες ξεκινούν να κατακτήσουν την δύση, το χρυσάφι της. Το Ελντοράντο βρίσκεται εδώ στην Ελλάδα και όχι στην Αμερική. Δεν το καταλαβαίνετε επί τέλους. Κανείς δεν πλουτίζει εκεί ή όπου αλλού στον κόσμο τόσο εύκολα και γρήγορα όπως εδώ. Οι γυναίκες τους στυλοβάτες στην άξια και ένδοξη καριέρα τους, χαίρονται για αυτούς τους καμαρώνουν και απολαμβάνουν με επιχειρήματα τσιριχτά τα λύτρα της συναλλαγής. Για να μην τους πει κανείς δήμιους και κλέφτες, θίγονται και διαμαρτύρονται με το παραμικρό εκ των προτέρων. Θέλουν να είναι αυτό που είναι, χωρίς να το ακούνε χωρίς να τους το λένε. Δεν πεινάει δε κανείς τους για να πεις, δεν πειράζει οι δύστυχοι Αγιάννηδες είναι. Για σκάφη και αυτοκίνητα το κάνουν, για ταξίδια και κατανάλωση του πεταμού. Εκτελούν τους νόμους, το δίκαιο, την φύση, τα παιδιά τους που τα βλέπουν όλα αυτά και τρελαίνονται, εμάς του υπόλοιπους.
·
Πολυπρόσωπος και πολυτεχνίτης ο γκιλοτίνας λοιπόν. Άλλοτε μεζεδοπώλης να σε ξυρίζει και άλλοτε βενζινοπώλης να στενοχωριέται για την ακρίβεια μαζί σου. Προχωρημένο δούλεμα, διπλωματούχο. Και συ να αγκομαχάς και να οργίζεσαι με τους λακέδες υπουργούς που σε δουλεύουν.
Κι άλλοτε Βετεράνος δημοσιογράφος ή δικαστής στο συμβούλιο επικρατείας. Εδώ αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι. Τώρα μιλάμε για μαζικές εκτελέσεις. Μιλούνια τα θύματα στα δελτία ειδήσεων. Παραμιλάει κοσμάκης. Πίνει, χαπακόνεται, τον πιάνουν ταχυκαρδίες, στραβώνει το στόμα του, τσακώνεται τσάμπα κι άδικα με την κυρούλα του. Με μια συνεδρίαση τους οι άλλοι, κόβουν ανάσες. Εδώ αν θυμηθείς τις αποφάσεις τους θα γαυγίσεις. Το δεξί χέρι της οικονομικής εξουσίας. Θα σμικρυνθεί ο υπόκοσμος στα μάτια σου. Όλοι οι κακούργοι σου φαίνονται πταισματικοί. Ένας, τους ξέφυγε και έβαλε 70 εκατομμύρια πρόστιμο στην Vodafone για τις υποκλοπές, χαράς το πράμα δηλαδή, και τρέξαν όλοι οι δικοί του να τον επαναφέρουν στην τάξη. Το θυμηθήκατε, προχθές έγινε. Άκυρο το πρόστιμο είπαν. Να γελάν και οι πεθαμένοι. Συμφορά που μας βρήκε σε αυτόν τον τόπο. Και φυσικά πληρώνονται δεκαπενταπλάσια από εμάς για αυτό που κάνουν.
·
Γιαυτό σου λέω έλα να αλλάξουμε τον κόσμο. Είναι αργά δεν έχουμε καιρό να χασομεράμε άλλο με τις εκπτώσεις και τις προσφορές, με τις διαφημίσεις και τους πονηρούς μεφιστοφελήδες της αγοράς. Να σπαταλάμε στις βιτρίνες την πολύτιμη ζωή μας. Θα χάσουμε τα παιδιά μας, θα αθωώσουν όλους του εμπόρους πριν προλάβουμε να τους δικάσουμε καν. Θα τους απαλλάξουν με βουλεύματα και παραγραφές λόγω χρόνου. Τα παιδιά μας είναι το φαί τους το κέρδος τους. Κάνε κάτι και συ είμαστε μόνοι μας, ο Βελουχιώτης πέθανε δεν υπάρχει να βοηθήσει. Ότι καταφέρουμε εμείς. Δεν σου ζητάμε επανάσταση, αυτή την θάψαν οι κομουνιστές με τα χεράκια τους επανειλημμένα. Για μια μικρή αρχή, μια μικρή τόση δα επαναθέσμιση της ζωής μας και της κοινωνίας μας χωρίς αίματα και ταλαιπωρίες αφού φοβάσαι. Όμως κάντο. Αυτό το λίγο. Τι σου κοστίζει να δοκιμάσεις. Τσάμπα είναι βλάκα μου. Σε πόλεμο είμαστε δεν το βλέπεις. Μόνο που εμείς δεν επιτεθήκαμε ποτέ. Αυτοί μας πολεμάνε, μας επιτίθενται με χαράτσια, με αυξήσεις, με αβάσταχτες τιμές, με δήμιους, με δικαστές, με δημοσιογράφους, με αστυνόμους και διανοούμενους σχολιαστές. Όλοι αυτοί είναι μια παρέα σφιχτοδεμένη, και όποιον διαφωνεί τον διώχνουν από το κονκλάβιο.
·
Έχουν τους καλλίτερους δήμιους κατά της κοινωνίας, αυτούς που την ξεπαστρεύουν ομαδικά, τους πρωτοκλασάτους δικηγόρους πολιτικούς και πρώην υπουργούς, όπως το γράφω, που αθωώνουν κάθε κουμάσι της αγοράς και του υπόκοσμού. Το παιχνίδι είναι συμπεφωνημένο από τα γραφεία τους ήδη. Πρέπει νάμαστε αλληλέγγυοι και ενωμένοι μεταξύ μας, νηφάλιοι και προ πάντων να συνεννοούμαστε! αλλιώς θα μας ξεκληρίσουν σαν είδος από την φυσική ιστορία.
·
Γιαυτό άκου με που σου λέω, μην παρασύρεσαι από φονιάδες στην τηλεόραση που μιλάνε για τα δικαιώματα των φονιάδων και καθόλου τα δικά μας. Επιτελικοί δήμιοι είναι, στρατηγοί διαμαντοπληρωμένοι για να λένε αυτά που λένε με ψεύτικο αντίλογο για τα αυτιά και τα μάτια. Εκεί που σούρχεται να τρως τηλεοράσεις δημοσιογράφους και εργαζόμενους κλαψομούνηδες σε μια χαψιά μαζί με τα αφεντικά τους.

Γράψε στο μπλοκάκι σου τυραννησμένε μου. Δήμιος σήμερα είναι = η λαμογιά. Αυτή που εκτελεί τις ελπίδες των πολιτών. Τα όνειρα των νέων.

Καλές διακοπές